Ömer Polat

Adı Duman

Roman

DOĞA BASIN YAYIN
Dağıtım Ticaret Limited Şirketi
Tarlabaşı Blv. Kamerhatun Mah. Alhatun Sk. No: 25 Beyoğlu / İstanbul
T: 0212 255 25 46 F: 0212 255 25 87
www.evrenselbasim.com - info@evrenselbasim.com

Evrensel Basım Yayın 387
Evrensel İlk Gençlik Kitaplığı 1
Adı Duman: Ömer Polat

Kapak Tasarım: Bahar Eroğlu
Logo Tasarım: Vahit Akça
Kapak Fotoğrafı: H. Ali Dönmez

Epub Tasarım: Papersense tasarım stüdyosu

Birinci Basım Ekim 2009 - İkinci Basım Haziran 2010
Üçüncü Basım Şubat 2013

Adı Duman

Ömer Polat, 1942 yılında Ağrı’nın bir köyünde doğmuşum. İlkokulu köyümde okudum. Ortaokul ve liseyi ise Ağrı’da.

Daha sonra Erzurum Atatürk Üniversitesi Alman Dili ve Edebiyatı Bölümü’nü bitirdim.

1971 yılından itibaren kesintili olarak öğretmenlik yaptı.

1978 yılında Kültür ataşesi olarak Türkiye Bonn Büyükelçiliği’ne atandım.

1982 yılında göçmen çocukların uyumu konusunda projeler üreten Krefelder Model’de çalıştım. Çocuk öyküleri yazdım.

1984 yılında Türkçenin 2. yabancı dil olarak okutulduğu bir Alman lisesinde öğretmenliğe başladım. 2005 yılında emekli oldum. Ayrıca Essen Üniversitesi Türkçe Bölümü’nde iki yıl edebiyat dersleri verdim.

Otuz altı yıllık bu öğretmenlik yaşamımın yanında Mahmudo ile Hazel, Saragöl, Dilan adlı romanlarımı yazdım.

Ankara Sanat Tiyatrosu’na Aladağlı Mıho ve 804 İşçi adlı iki oyun yazdım.

Samed Behrengi’nin Küçük Kara Balık, Püsküllü Deve ve Bir Şeftali Bin Şeftali adlı çocuk kitaplarını Türkiye çocuk edebiyatına kazandırdım.

Dilan 1976 Madaralı Roman Ödülü, Aladağlı Mıho 1976 İsmet Küntay Yılın Tiyatro Yazarı Ödülü aldı. Ayrıca Almanya’da yazdığım Suç Kimde adlı gençlik oyunum da Oberhausen Tiyatrosu’nda Almanca ve Türkçe oynandı.

Şimdi ne mi yapıyorum. Yazıyorum.

- 1 -

Çocuk dağın eteğine doğru koştukça, kara noktalar daha da büyüyordu. Bir ara iyice yoruldu, oturdu, saydı: Tam on üç kara nokta.

Kalktı, yeniden koşmaya başladı. Ara, koştukça azalıyor, noktalar büyüyor, biçim değiştirerek birer tek göz eve dönüşüyordu. Noktaların giderek bir küçük eve dönüşmesine şaşırdı, elleri belinde durdu bir zaman. Bu dağlar, bu koca Toroslar sihirli dağlar mıydı yoksa! Anasının Toroslu masalları geldi aklına. Daha bir heyecanlandı. Koştu eve dönüşen noktalara doğru.

Daha önce uzaktan görünmeyen koca bir vadi çıktı önüne, yine şaşırdı. Vadiden aşağı koyverdi kendini. Bodur ağaçların, her renkte çiçeğin arasından seke seke indi aşağı. Aşağıda taşlara çarpa çarpa, beyaz köpükler saçarak bir dere akıyordu. Ayakkabılarını çıkardı, suya girdi. Daha ilk adımda irkildi. Akan su değil, buz taneleriydi dersin. İki ayağını da suya sokarak bir süre bekledi. Gide gide ayakları soğuğa alıştı. Suyu geçti. Başını kaldırdı, yukarı baktı. Sadece gökyüzü gözüküyordu yukarıda. Geri dönmek istedi, ama o on üç nokta gel gel ediyordu yukarıya. Vurdu kendini vadi baş yukarı. Düşe kalka, ter kan içinde çıktı vadiyi.

On üç nokta daha büyümüş, kocaman birer ot yığını olmuştu. Etrafında canlılar dolaşıyordu. Bir süre sonra o kocaman karartıların içine giren çıkanları da görmeye başladı. Artık soluğu yetmiyordu. Dağın eteği daha çok uzaklardaydı. Oysa dedesinin köyünden ne kadar da yakın gözüküyordu!

Bu kara noktaları ilk gördüğünde anasına sormuştu ne olduğunu. Anası kısaca: “Hiç... Yörükler. Yurtları yoktur. Keçi sürüleri beslerler. Bahar gelince, Torosları yaylak tutarlar. Ama sayıları giderek azaldı. Bir de dünyanın en güzel köpeklerine sahiptirler, bir de dışarıya hiç, ama hiç kız ve köpek vermezler,” demişti sadece. Ne hiçi anlamıştı ne de yörükleri. Ama dünyanın en güzel köpekleri? Bir merak sarmıştı içini. Zaten köyde de sıkılmaya başlamıştı. Sonunda kararını verdi: Bu iki bilinmeyen sözcüğün anlamını bulup çıkaracak, bir de dünyanın en güzel köpeği nasıl olur, görecekti.

Mevsim bahardı. Toros dağlarının tepeleri daha karlarını atmamıştı üstünden. Kışın uyuşukluğu yukarılarda hüküm sürse de aşağılarda her yandan kar suları akıyordu. Doruklar kar, yamaçlar yeşillik. Binbir renkte çiçek yeşilliğin arasında.

Çocuk koşarken çiçeklere basmamaya özen gösteriyordu. Gösteriyordu ama, ne fayda. O bastıkça çiçekler önce boyun eğiyor, ardından yeniden baş kaldırıyorlardı. Hem de binbir türden kokular salarak. Sanki üstüne ayak basan bu yabancı ayakları selamlıyorlardı.

Çocuk, insanın içini bir hoş eden bu kokular içinde, kendinden geçmiş, koşuyordu. Birden, kulağına gelen köpek sesleri onu bu tatlı sarhoşluktan uyandırdı. Başını kaldırdı, baktı. Üç köpek üstüne doğru geliyor, bir yandan da havlıyorlardı.

Çocuk durdu. Köpekler de durdu. Ama havlamaları durmadı.

Alınları akıtma beyaz, ön iki ayakları dizden aşağı kar beyazı, gövdeleri duman renginde, sanırsın Torosların ak bulutları sarmış tüylerini, kuyruklarının ucu beyaz, ela gözleri ışıl ışıl yanan üç köpek.

Çocuk köpeklerin bu güzelliğini görünce, korkusu uçup gitti. Gözlerine bir sevinç ışıltısı doldu. Ömründe bu kadar güzel köpeği ilk görüyordu. Çocuğun gözlerinden akan sevgi seli köpeklere de ulaştı. Havlamanın yerini kuyruk sallama aldı. Binlerce yılın deneyimlerini taşıyorlardı içlerinde. Kimden kendilerine, obaya, keçilere zarar gelip gelmeyeceğini çok iyi bilirlerdi. Ama ömürlerinde ilk kez böyle baldırıçıplak bir çocuk görüyorlardı. İlgiyle çocuğu izlemeye koyuldular.

Çocuğu ilk kıl çadırların önünde oturmuş, kıştan kalma çorapları yamayan bir nine gördü. Kısa pantolonlu, zayıf bir çocuktu. Böyle kısa pantolonlu bir çocuğu buralarda ilk görüyordu. Gene köpeklerinin bir yabancıya havlamayı kesip kuyruk salladığını da. Elindeki işi bıraktı, çocuktan yana, bayır aşağı yürüdü.

Kendisine doğru acayip kılıklı birinin yaklaştığını çocuk da gördü. Renkli giysiler içinde, baharla birlikte yürüyordu. Kadın önce köpeklere seslendi çocuğun anlamadığı bir dilde. Eliyle de arkasındaki kara çadırları gösterdi. Köpekler hiç ses etmeden yana çekildiler. Kadın iyice çocuğa yaklaştı.

“Kimsin?”

Çocuk geldiği kasabanın adını söyledi. Kadın bu adı hiç duymamıştı.

“Yabancı mısın? Ne arıyorsun buralarda, gülüm?”

“Sizin evlerinizi uzaktan gördüm, merak ettim.”

“Onlar ev değil, çadır, gülüm. Neyi merak ettin?”

“Sizi, ev... çadırlarınızı.”

“Hoş geldin, gülüm. Buyur... Buyur, konuğumuz ol.”

Yan yana yürüdüler. Köpekler de yanlarında yürümeye başladı.

“Bu köpekler sizin mi?”

“Ya kimin olacaktı!”

“Çok güzeller. Hepsi üç tane mi?”

“Çoklar. Biri de üç ay önce yeni yavruladı. Daha da çoğalacaklar.”

“Ne yapıyorsunuz bu kadar köpeği? Nasıl bakıyorsunuz?”

“Onlar bize bakıyor, gülüm... Bizi onlar koruyor. Sen şehirlisin herhal.”

“Evet.”

“Peki orda sizi kim koruyor?”

“Polisler.”

“Nasıl koruyorlar?”

“Devlet onlara bizi koruması için para veriyor, onlar da bizi koruyorlar.”

“O adamlar sizi kurtlara, ayılara karşı nasıl korur? Köpeğiniz yok mu?”

“Yok. Hem bizim orada kurt murt yok, nine.”

“O zaman kime karşı koruyorlar sizi?”

“Hırsızlara, kötü adamlara karşı.”

Nine çocuğun anlattıklarından fazla bir şey anlamadı. Geçiştirdi sorusunu.

“Her kesimin bir koruyanı var demek,” dedi sadece.

“Bakımları! Nasıl bakıyorsunuz bunca köpeğe!”

“Onlar bize bakıyor, gülüm. Onlar olmasa ne keçimiz olur, ne yağımız, sütümüz. Onlar sayesinde doyuyor karnımız.”

Böyle konuşa konuşa çadırlara vardılar.

Dağın yamacında oynayan çocuklar da gördüler Senem nineyle gelen çocucuğu. Kısa pantolonlu, kısa kollu gömlekli böyle bir çocuğu ilk görüyorlardı ömürlerinde. Öyle bir meraklandılar ki oyunlarını bıraktılar yarıda, koştular çadırlardan yana.

Senem nine baş çadıra, Mürsel dedenin çadırına konuk etti çocuğu, kapıdan içeri girerken de:

“Adını bile sormadım, gülüm.”

“Ali, nine!..”

“Hay, adına kurban olduğum, buyur şöyle!”

“Ya, senin adın ne nine?”

“Senem, benim adım, gülüm.”

Böyle güzel bir adı on iki yıllık ömründe ilk kez duyuyordu Ali.

Ali, karanlık bir yere gireceğini sandı, ama yanıldı. Çadırın tepesinde ufak bacalardan yayılan ışık, büyülü bir havaya büründürmüştü içerisini. Yanlara asılı heybelerde, kilimlerde, yere serili keçelerde baharın bütün çiçekleri seyran ediyordu. Orta direk oymalı, boyalı desenleriyle büyüyü tamamlıyordu. Çadırın üç yanına halı yastıklar dizilmişti. Baş köşeye buyur edildi. Oturdu.

Kapıda şalvarlı çocuklar belirdi. Birbirlerine şaşkınlıkla bakıyorlardı. Çocuklar Ali’ye, Ali çocuklara.

Senem nine çocukların arasından, üstünden buğular çıkan bir tasla içeri girdi.

“Susamışsındır, Ali, gülüm! Hele bir iç bu keçi sütünü, iyi gelir. Karnını sonra doyururuz.”

Ali’nin en sevmediği içecek süttü. Bir kış ağır hastalanmış, anası hep süt içirmişti. Sevmezdi sütü. İstemeyerek tası aldı Senem ninenin elinden. Burnuna sıcak bir koku geldi ilk. Sanki Toros dağlarının çiçeklerinin kokusu sinmişti içine. İçti. İki nefeste bütün tası bitirdi. İçine bir hoş koku, bir ılıklık yayıldı. Bir masal ülkesindeydi. Bir masal ülkesinde olmasaydı, hiç en nefret ettiği sütü bile sever miydi? Kapıya o komik kılıklı çocuklar birikmese, yüz yıllık bir uykuya dalabilirdi.

Senem nine çocuğun çok yorulduğunu anladı. Kolay değildi Kızıllı köyünden bir nefeste buraya gelmek. Kapıya yığılan çocuklara eliyle çekilin diye işaret etti, çocuklar çekildiler.

“Sen biraz dinlen, sana yiyecek bir şeyler de hazırlayalım, açsın. Biraz sonra Mürsel dede gelir, birlikte karnınızı doyurursunuz. Sonra Mürsel dede sana masal da anlatır” dedi, çıktı, çıkarken de çadırın kapısını azıcık kapattı.

Ali önce içinde bir boşluk hisseti, ardından duvardaki kilimlere daldı, gözü ayrıntıların içinde büyülendi, her gülün, her çiçeğin çok başka dokunduğuna şaştı kaldı.

Büyülü bir dünyada yaşıyordu şimdi.

Uyudu.

Torosların en yüksek tepelerini sarmalayan bulutlar birden dönmeye başladılar. Bir gören, halay çekiyorlar sanırdı. Bulutlar döndü, bir araya toplandı, dağıldı. Aralanan ak bulutların arasından ak saçlı, ak sakallı bir dede akarak aşağılara indi, geldi, çimenlerin üstüne bağdaş kurdu.

“Bizim buraların çocuklarına benzemiyorsun, kimsin?”

“Buralı değilim, kasabadanım.”

“Burda ne işin var?”

“Köpeklerinizin namını duydum, bir tane almaya geldim.”

“Şehirli olduğun ne kadar da belli. Sanırsın pazardan karpuz alıyorsun.”

“Ne olacaktı ya, dede! Altı üstü bir köpek değil mi?”

Dedenin ak sakalı ufaktan titredi.

“Değil,” dedi ses tonunu biraz artırarak; “Bizim köpeklerin başka cinsi yoktur bu dünya üstünde. Bu köpek cinsi sadece bizim obada vardır.”

Elindeki sopasıyla karşı sıra dağları gösterdi. O da döndü, baktı gösterdiği dağlara.

“Şu karşıda gördüğün dağlar var ya, o dağlara Toroslar denir. Bizim dağlardır o dağlar. Git, aş o dağı, tamam. Bizim sınırımız o dağın eteklerinde biter. İşte bizim köpeklerin sınırı da oraya kadardır. Şimdi sana bir yavru köpek verirsem, alır kente götürürsün, sonra bu enik büyüyünce başka köpeklerle birleşir, cinsini bozar. Biz köpeğimizi dışarı vermeyiz. Kız da vermeyiz dışarıya, kız da almayız. Şunun şurasında Sarıkeçili aşiretinden kala kala kaç çadır kaldık? On üç. Ortalama onar candan kaç ederiz?”

Ak sakal sözün burasında durdu, parmaklarıyla hesap etmeye başladı kaç olduklarını.

“Yüz otuz.”

Ak sakal duymazlıktan geldi Ali’nin yanıtını. Parmak hesabını sürdürdü. Sonunda da:

“Aferin, bilmişsin, yüz otuz kalmışız. Peki her çadırda bir köpek var desek, kaç eder?” Ela, yaşlı gözlerini önüne indirdi, bu sefer yanıtı kendisine sakladı. “On üç. Yeni doğan yavrularla sen say yirmi.”

“Bir eksik olsa, kalır on dokuz.”

Ak sakal sakalını kaşıdı, gülümsedi.

“Akıllı bir çocuğa benziyorsun. Benziyorsun ama, ama benden istediğin olmaz bir şey. Aha, şu Torosların bir yanını istesen kolay, ama...”

“Toroslar sizin değil ki dede! Devletin.”

Dedenin yaşlı ela gözlerinde ışık saçan bir kıvılcım.

“Burda devlet mevlet yok. Biz o devletten de önce vardık burda. Bu dağlar bizim. Buralarda biz konaklar, sürülerimizi biz yaylarız. Bu dağlar Sarıkeçili aşiretinindir. Anladın mı? Bak, kala kala on üç çadır, beş on keçimiz kaldı. Bir de birkaç köpeğimiz. Var git işine oğul. Unut bizi. Kent yabancıdır bizim köpeklere. Onlar sokak arasında dolaşmayı bilmezler. Gençliğimde ben bir kez indim kente, tövbe. Ben kendimi kaybettim o evlerin arasında. Bir daha kente inmek mi? Bin tövbe. Bu dağlarda yaşamak, önünü arkanı görmek varken! Bizim köpekler de bizim gibidir, alışmıştır engin ovalarda koşmaya, boğuşmaya, oynamaya. Onlar kentte şaşırır kalırlar benim gibi. Dayanamazlar. Dağlarını, yaylalarını özlerler.”

“Bizim kasaba küçük. Öyle Adana gibi, Antalya gibi, Mersin gibi uçsuz bucaksız değil. Hem, bizim ev tek göz bir gecekondu. Dağın eteğinde. Arkamızda hiç ev yok. Bana bir enik verirsen, onu sık sık dağlara götürürüm. Hiç yanımdan da ayırmam.”

“Bak sana bir keçi vereyim götür, ya da bir yörük kilimi vereyim. Benden başka ne istersen vereyim. Ama köpek isteme, tamam mı?”

Uyandı.

Önce nerde olduğunu anlayamadı. Etrafına bakındı. Karşı sedirde ak saçlı, ak sakallı bir dede oturmuş kendisine gülümseyerek bakıyordu.

“Herhal düş görüyordun geldiğimde. Suratın bir asılıyor, bir şenleniyordu. Kimsin yavru? Adın ne? Buralarda ne işin var, anlat.”

“Kasabadanım. Kızıllı dedemlerin köyü. Annemle oraya gelmiştik de...”

“Kızıllı buraya çok çeker. Ta oradan buralara kadar gelmen hayırdır?”

“Uzaktan sizin çadırları gördüm. Çok merak ettim.”

“Bizi mi?”

“Hem sizi hem de köpeklerinizi. Senem nine bir köpeğinizin üç ay önce yavruladığını söyledi.”

“Evet, Nazlı dört yavru verdi bize.”

“Birini bana verseniz!”

“Yavrulardan birini mi?”

“Evet.”

“Zor. Hem bakamazsın hem de biz dışarıya köpek vermeyiz. Benden başka şey iste, oğul.”

Ali başını önüne eğdi. Bir hüzün çöktü yüzüne. “Onlar dışarıya köpek vermezler,” demişti annesi. Düşünde gördüğü dede de, şimdi karşısında oturan dede de aynı şeyi söylüyorlar: “Biz dışarıya köpek vermeyiz.” Tamam, köpekleri güzel. Ama bir tane değil ki! Birini bana verseler kıyamet mi kopar!

“Daldın yavru. Kafana takma köpeği möpeği. Acıktın mı onu söyle! Biz konuğu köpeksiz göndeririz, ama aç göndermeyiz.”

“Kaç köpeğiniz var, dede?”

Dede bir süre sakalını kaşıdı, çok uzaklara gittiği belliydi.

“Eskiden sayısızdı oğul. Biz ne köpeğimizin sayısını bilirdik ne sürümüzün. Şimdi azaldık. Yüzlerce çadırdan on üçe düştük, binlerce keçiden yüzlere. Köpeklerimiz dersen, topu topu on beş yirmi tane.”

“Köpeklerinizden bir eksik olsa, dünya mı yıkılır! Zaten bu gidişle nasıl olsa daha da azalacaklar.”

“Akıllı bir çocuğa benziyorsun yavru. Ama sana bir şey diyeyim mi? Bizi siz azalttınız. Siz şehirliler. Şimdi de sen geldin, bizi bir tane daha eksiltmek istiyorsun.”

Çocuk dedenin dediklerine yanıt vermeye çalıştı, hiçbir yanıt bulamadı, sustu, başını önüne indirdi.

Çadırın kapısı aralandı, yüzünde çiçek açışlı bir gülümsemeyle Senem nine girdi içeri. Elinde gümüş bir tepsi.

“Konuğumuz acıkmıştır, Koca Mürsel,” dedi duru bir sesle.

Tepside koku saçan bir tabak yağda yumurta, bir tabakta da adını bilmediği peynir karışımı bir yemek.

Mürsel dede sofraya çöktü, gülerek çocuğa:

“Buyur, sevgili konuğumuz. Onca yoldan geldin, acıkmışsın.”

Ali başını iyice indirdi.

“Aç değilim,” dedi hüzün dolu bir sesle.

Senem nine şaşkınlıkla baktı Ali’ye:

“Aç olmaz olur musun, gülüm! Onca yol teptikten sonra... Hadi buyur!”

“Bana küstü,” dedi Mürsel dede. “Bir enik istiyor benden. Vermem deyince de küstü herhal. Oysa niye vermediğimi de anlattım.”

“He he, Koca Mürsel, bilirim seni. Gene bildiğimiz sözler. Yok köpeklerin cinsi bozulurmuş, yok dışarıya köpek verilmezmiş, miş de miş. Köpeklerinden bir tane azalırsa oban yıkılır. Ver bir enik gitsin yavru.”

Mürsel dede kızgınlığını saklamaya çalışarak kalktı, hiçbir şey demeden dışarı çıktı.

Senem nine Ali’nin önüne diz çöktü, iki eliyle Ali’nin başını tutup kaldırdı, göz göze geldiler. Senem ninenin gözlerinde sevgi, Ali’ninkilerde hüzün...

“Sen ona bakma Ali’can. O obamızın en yaşlısı. Obamızın başı. Eski günleri geri getirecek sanıyor. Biz azaldıkça, onun da ömrü azalıyor. Sen şimdi otur yemeğini ye. Ben gideyim, yavruların en güzelini seçeyim. Sen karnını doyurduktan sonra git Mürsel dedenin elini öp, yola düş. Dereye inince bir kayanın üstüne çık, bekle, tamam mı?”

Ali sarıldı, elini öptü Senem ninenin.

Sofraya oturdu, aç kurttan beter saldırdı yemeklere.

Senem nine ayağa kalktı, kısa bir an Ali’nin iştahla yemek yiyişini seyretti, sonra:

“Tamam mı? Derede büyük bir kayanın üstünde.”

Ali ağzı lokma dolu, başını “olur” anlamında salladı.

Senem nine çıktı.

Ali büyük bir heyecan içinde, aceleyle yemeğini bitirdi, kalktı.

Mürsel dede çadırın önünde sigara içiyordu. Ali eğildi önünde.

“Öpeyim, Mürsel dede,” diye uzandı Mürsel dedenin yaşlı, yorgun elini iki eli arasına alarak öptü.

“Yemek için de çok teşekkür ederim, Mürsel dede!” dedi, bayır aşağı yürüdü.

“Hele gel, oğul!” diye Mürsel dede Ali’nin arkasından seslendi.

Ali geri döndü, Mürsel dedeye baktı.

“Baban sigara içiyor mu Ali’can?”

“İçiyor.”

Elindeki gümüş kaplı, işlemeli tütün tabakasını uzattı Ali’ye.

“Al bunu, benim armağanım olarak babana götür. Bu tütün tabakası babamdan armağan kaldı bana. Babama da babasından. Eli boş gitme bari. Bizim geleneklerimizde konuk eli boş gönderilmez.”

Ali tütün tabakasını almakla almamak arasında ikirciklendi. Mürsel dedenin yüzüne baktı. O yüzdeki acıya dayanamadı, yürüdü, tabakayı aldı, yeniden elini öptü Mürsel dedenin ve bayır aşağı koşmaya başladı.

Mürsel dede kederle başını salladı Ali’nin ardından.

“Bir anı daha gitti aramızdan,” dedi, kalktı, çadıra girdi.

Ali, Senem ninenin bekle dediği dereye geldiğini nefesinin sıklaşmasından, bacaklarının gücünü yitirmesinden anladı.

Kaya aramasına gerek kalmadı, çünkü her yan kayalıktı. Bir ucu akan suya değen yüksekçe bir kayaya çıktı, beklemeye başladı.

Düşlere daldı. Köpeği olacaktı. Bütün kasaba hayran kalacaktı köpeğine. Her çocuk “Ali’nin köpeği gibi bir köpek ben de isterim,” diye dövünecek, kimisi dayak yiyecek, gönlü olup çocuğuna köpek almak isteyenlerse bu köpeği Ali’nin nereden aldığını öğrenemeyeceklerdi. Bu köpeği nereden aldığını, kimden aldığını sır gibi saklayacaktı.

Başını kaldırdı, vadiyle gökyüzünün birleştiği yere baktı. Gelen giden yoktu.

Adını ne koymalıydı! Öyle bir ad bulmalıydı ki o ad dünyada tek ad olmalıydı. Adı da kendine uymalıydı.

Derede kuş sesinden, su sesinden başka ses duyulmuyordu. Hele göremediği bir kuş sesi geliyordu ki acı bir çığlığa benziyordu sesi. Babasının ağrıları tuttuğu zamanlardaki o iniltiye benziyordu. Babasını anımsadı. Ya babası ne diyecekti! Anasının ne diyeceğini biliyordu. “Biz kendi karnımızı doyuramıyoruz, bu hayvanı nasıl doyuracağız? Artık koca adam oldun. Çocuk mocuk değilsin. Köpek bizim neyimize! Hem ben eve köpek möpek sokmam. Nereden aldınsa, oraya götür,” diyecekti. Aşağı yukarı bunları söyleyeceğini adı gibi biliyordu. Anasına vereceği yanıt hazırdı. Boynunu bükecek, ağlar gibi yapacak, “Demek biricik oğlunu bu kadar seviyorsun,” diyecek, anası bir iki daha söylendikten sonra “Ne yapalım, oldu olacak, al yavrum, dayanırım. Tek sen üzülme,” diyecekti aşağı yukarı.

Başını kaldırdı, vadi yukarı baktı yeniden. Ne gelen vardı ne giden.

Evet, babası ne diyecekti? Az konuşan, duygularını içine atan bir babaydı. Sadece gece sabaha doğru balıktan dönüşte sarılır öperdi oğlunu. Baba sessizce girerdi içeri. Onunla birlikte balık kokusu, deniz kokusu da girerdi içeri. Ali uyanır, ama uyur taklidi yapardı. Babasının üstüne doğru eğildiğini, deniz yosunu karışımı balık kokusundan anlardı. Saçlarını incitmeden okşar, usulca yanağından öper, usulca soyunur, yatağına girerdi. Anası baba yatağa girince uyanır, “Geldin mi herif? Nasıl geçti?” diye sorar, baba da her zamanki gibi “İyi” derdi. Sonra da tek göz damın içinde horultudan başka bir ses duyulmazdı. Bu kısa an Ali’nin en mutlu olduğu andı o zamanlar. Babasının yataklara düşmediği o zamanlardı. Evet, şimdi babası köpeği görünce ne diyecekti! “İstemem” derse, bu hayallerinin sonu demekti. Babasını kıramayacağını çok iyi biliyordu. Göğsünün bir yerleri sızladı, acıyla başını kaldırdı, yukarıya baktı. Ne gelen vardı ne giden. Ya Senem nine kendisini kandırdıysa! Göğsündeki acı çoğaldı.

“Aliii,” diye bir kadın sesi su sesine, kuş sesine karışarak geldi kulağına. Sevinç doldu yüzüne, gözleri ışıldadı Ali’nin. Kayanın üstünde doğruldu, yukarıya baktı. Tek bir kımıltı yoktu yukarılarda.

“Aliiii!”

Ses dere boyundan geliyordu. Hızla kayadan indi, dere boyu koşmaya başladı. Küçük bir kıvrımı dönünce de sesin sahibini gördü. Adını çağıran genç bir kızdı. Allı güllü şalvarlı, siyah saçları mavi güllü yazmasının altından fırlamış bir kız. Bir eşeği yularından tutmuş yedeğinde çekiyor. Eşeğin her bir yanında da iki şalvarlı Ali yaşıtı iki çocuk. Birinin kucağında bir yavru köpek. Ön ayakları dizden aşağı süt beyaz. Kuyruğunun ucu da beyaz. Gövdesi duman rengi.

Kız el salladı Ali’ye.

“Mürsel dede görmesin diye yolu uzattık, Ali!”

Ali kızın söylediklerini anlamadı. Gözü yavru köpekte. Yavru ise kendini derenin büyüsüne kaptırmış, sağa sola bakmakta.

“Çok beklemedin inşallah! Mürsel dede görmesin diye ne oyunlar oynadık, bilemezsin. Yolda anlatırım. Ama sonunda köpeğini getirdik,” dedi dişleri dereden akan su berraklığında olan kız.

“Bu enik Nazlı’nın en güzel yavrusu. Senem nine seçti. Adını da koydu: Duman. Hadi al kucağına, yola düşelim. Seni köye biz götüreceğiz. Şimdi sen ve Duman bineceksiniz eşeğe, dönüşte de biz üçümüz.”

Duman’ı kucağında tutan oğlan Duman’ı uzattı Ali’ye. Ali’nin yüreğinde deprem. Aldı Duman’ı kucağına. “Adı da güzelliğine uymuş, ben böyle güzel bir ad bulamazdım. Dünyanın en güzel adı” diye geçirdi içinden. Dere yukarı çıkmaya başladılar. Oğlanlar arkada, önde kızla eşek. Ali’nin göğsünde Duman’ın sıcaklığı.

Vadiyi çıkıp düzlüğe çıkınca, Ali’yi eşeğe bindirdiler. Kucağında duman rengi yavru köpeği. Ali okşadıkça sevincini göstermek için kuyruk sallayan Duman. Bir o yana, bir bu yana, bir o yana, bir bu yana.

- 2 -

“Babamların yanında bir şey demedim, Ali! Biz kendimize bakamıyor, babanın ilaçlarını alamıyoruz, bir de köpek! Sonra ben eve köpek möpek sokmam, bilesin!”

“Kapımızın önünde ona bir kulübe yaparım. Ben de yanında kalırım. Siz de odanızda.”

“İyi, sen de yanında kal, ama ya karnının doyması!”

“Yediğimin yarısını da ona veririm.”

“Sen de aç aç gezersin. Zaten etin budun ne ki! Yarısını da ona verecekmiş...” Sonra kendi kendine söylendi: “Evde hasta bir baba, yoksulluk... Sen akıl izan ver Allah’ım bu oğlana!”

Tartışa tartışa bir dönemece ulaştılar. Ananın sırtında bir büyük torba, torbanın içinde kışlık tarhana, bulgur. Ali’nin sırtında da yine bir torba, içinde kurutulmuş biber, patlıcan, iki deste taze soğan. Yanında Duman.

Dönemeç bitince, kasabaları göründü deniz kıyısında. Uzayıp giden mavi denizin kıyısında küçük bir kasaba. Sırtını Toroslara dayamış, öğlen sonrası sessizliğinde.

Ali ile Duman önde, anne arkada inmeye başladılar dağdan aşağı. Ana arkalarından bir yük altında büzülmüş çöp bacaklı Ali’sine baktı, bir kuyruk sallaya sallaya yanında yürüyen Duman’a.

“Ali de haklı. Köpek değil, dünya güzeli... Ahh, kör olasın yoksulluk!”

Baba kapının açıldığını, karısıyla oğlunun geldiğini, içeri dolan sabah yelinin getirdiği çiçek kokularından anladı. Şöyle bir başını kaldırıp baktı, iniltilere boğulmuş zor duyulan bir sesle:

“Geldiniz mi canlarım?” dedi, ardından da iniltili bir sesle: “Ölmüşlerin hayrına bana bir yudum su. Kalkacak mecalim yok.”

Kadın köşedeki küpten bir tas su getirdi.

“Zehra bacı yardım etti mi bari biz yokken?”

“Etti... Sağolsun. Bu sabah da tarhana çorbası getirdi sıcak sıcak. İyi geldi.”

Adam, suyu içmek için doğrulmaya çalıştı yatağında. Beceremedi, yüzüne kan doldu. Ali koştu yastığını kaldırdı. Adam suyu içerken Duman’ı gördü. İçmesini yarıda kesti, Ali’ye:

“Senin mi?”

“He, baba.”

“Çok güzel bir köpek. Ben de çocuken hep... bir köpeğim... olsun isterdim, ama olmadı.”

Ali elinde tuttuğu gümüş tütün tabakasını uzattı babasına.

“Bu da bir dededen sana armağan baba. Buyur!”

Baba tabakayı aldı, altına üstüne baktı. Yüzüne çok silik bir gülümseme yayıldı.

“Babamın da böyle güzel bir tabakası vardı, vardı ama...”

Sözünün sonunu getiremedi, başı yastığa düştü yeniden.

Gün doğarken tek göz gecekondunun kapısı gıcırdayarak açıldı. Önde Ali’nin anası, arkasından da Ali’yle Duman çıktılar. Ali’nin omuzunda boya sandığı, elinde azık torbası. Ana sarıldı öptü oğlunu.

“İşin rastgelsin, güzel oğlum. Duman’a da dikkat et, araba maraba çarpar, allah korusun!”

Ali gülerek baktı anasına. Ardından da:

“İyi ya, kurtulursun, ana!”

Anası gülerek şakacıktan elini kaldırdı Ali’ye vurmak için, ama ulaşamadı. Ali ile Duman aşağılara doğru koşarak iniyorlardı çoktan.

Her gören; kadın, erkek, çocuk, yaşlı dönüp dönüp Ali’yle Duman’a bakıyorlardı hayranlık dolu. Hatta bir sokağı geçerken birkaç çocuk peşlerine bile takıldı, Ali:

“Gelmeyin peşimizden, parçalar vallahi,” dedi, çocuklar inandılar, sokağı gerisin geri koşup kayboldular. Ali eğilip okşadı Duman’ı.

“Vay benim aslanım, gerçekten de seni aslan sandılar,” dedi.

Ali her zamanki gibi tezgâhını kasabanın beş yıldızlı tek otelinin köşesine kurdu. Kürsüsünü yerleştirdi, yanına Duman için evden aldığı yarısı kopuk yörük heybesini serdi, Duman’ı üstüne oturttu, elini de bir yana gitmesin diye sırtına koydu, ciddi ciddi müşteri beklemeye başladı. Duman da ön ayaklarını öne uzattı, çenesini ayaklarına dayadı, bu yeni dünyasını merak dolu seyre koyuldu.

Önlerinden her geçen Duman’ı görünce duruyor, hayranlık dolu gülümsüyor, sonra yeniden yoluna devam ederken bir kere daha dönüp bakmayı ihmal etmiyordu.

Kendi kendine konuşan bir müşteri geldi. Ayağını kürsüye koydu, pantolonunun paçasını yukarı çekti:

“Dikkat et, çorapları da boyamayasın,” dedi, ardından da kendi kendiyle konuşmaya başladı: “Madem üç gün azdı, o zaman on üç gün deseydin be adam! Bir de üç bin istiyor o uyduruğa... Adam üç rakamından başka sayı bilmiyor... Deli cin diyor, al yanına üç adam, var bürosuna, kır üç yerinden o para sayan parmaklarını... Ama biliyor adam üç çocuğumun üç gündür evde aç susuz beni beklediğini.”

“Bitti, amca!”

“Bitti mi? Ulan üç dakkada da ayakkabı mı boyanırmış?”

Parayı uzattı, yürüdü. Ali şaşkın şaşkın baktı adamın ardından.

Ali, karşı caddede bisiklet süren bir kız gördü. Siyah, gür saçları omuzuna dağılmış, güzel bir kız. Tam karşılarına gelince kız da gördü onları. Fren yaptı, durdu. Bir süre hayranlık dolu baktı Duman’a. Sonra bisikletinden indi, arabalardan kaça kaça, korna sesleri arasında yanlarına geldi. Elleri iki yanağına yapışık, hayranlık dolu, sevgi dolu seyre daldı Duman’ı. Ali kızın yanlarına gelmesini, Duman’a hayranlık dolu bakışlarını görmezden geldi.

“Senin mi?” diye sordu kız bir zaman sonra.

Ali kızın yüzüne bakmadan:

“Benim,” dedi.

“Çok güzel bir köpek. Benim de böyle bir köpeğim olmasını isterdim. Nerden aldın?”

“Nerden aldığımı söylemem.”

“Neden?”

“İşte, öyle.”

“Adı ne bu güzelin?”

“Duman.”

“Adı da çok güzel. Bana satar mısın?”

“Duman satılık değil.”

Kız gözlerini köpekten ayırmadan çareler arandı. Sonra bisikletine baktı, gidonunu okşadı.

“Ben bu bisikletimi sana vereyim. Değiştirelim. Bak, yepyeni bir bisiklet. Hem buralarda böylesi yok. Halam Almanya’dan getirdi.”

Ali, başını kaldırmadan yanıt verdi kıza:

“Benim bisikletim var.”

Yalan söylüyordu. Oysa bir bisikleti olmasını o kadar çok istiyordu ki!

Kız bisikletini duvara dayadı, Duman’ın yanına çöktü. Duman ayakları çenesine dayalı yeni dünyayı seyrediyordu.

“Okşayabilir miyim?”

“Okşayabilirsin!”

Kız elini usulca Duman’ın sırtına koydu. Duman irkildi, başını çevirip kıza baktı. Göz göze geldiler. İkisinin de gözlerinden sevgi aktı kısa bir an, sonra Duman yeniden çenesini öne uzattığı ayaklarına dayadı, yeni dünyasını seyre daldı. Kız sevgi dolu okşadı Duman’ı. Duman keyife geldi, kuyruğunu sallamaya başladı. Bir o yana, bir bu yana, bir o yana, bir bu yana.

Bir müşteri geldi, ayağını kürsüye koydu, bir yandan da Duman’a bakıyordu.

“Ne güzel köpek... Senin mi?”

Ali iki eliyle ayakkabıyı fırçalarken, daralan bir nefesle yanıt verdi:

“Benim.”

“Adı ne bu güzelin?”

“Duman,” dedi bisikletli kız.

Ali başını kaldırdı, “defol başımdan” der gibi baktı kıza, sonra başını kaldırıp adama:

“Evet, adı Duman,” dedi.

Kız derinden bir iç geçirdi, usulca doğruldu, bisikletine atladı, cadde boyu yürüyenlerin arasından yılan gibi kavisler çizerek uzaklaştı.

Boya işi bitince adam yüklü de bir bahşiş bırakarak, Duman’a da baka baka uzaklaştı.

Duman’ı gören ayakkabısını boyatıyordu. Ali şaşkın, bir yandan sevinçle Duman’ı okşuyordu. Duman’ı gören sıraya giriyordu. Önceleri ayakkabısını her boyatan çorabına boya deymesin diye fırçaları kollarken, şimdi Duman’a bakıyorlardı.

Bir zaman sonra Duman mızlamaya başladı. Ali anladı sıkıntısını köpeğinin.

Önünde daha iki müşteri vardı. Kalktı, müşterilere Duman’ı gösterdi, “ne yapayım” dercesine. Anladılar. Gülerek uzaklaştılar. Oysa başka zaman olsa bu davranışı hakaret sayar, boya sandığını Ali’nin başında parçalarlardı.

Müşteriler uzaklaşınca Ali boya sandığını kenara çekti, yarım heybeyi sandığın üstüne örttü, Duman’ı kucağına aldığı gibi deniz kıyısına doğru koşmaya başladı. Kuytu bir köşede Duman işini bitirdi, önce Ali koştu, Duman da peşinden. Kıyıda güneşlenenlerin arasından koşmaya başladılar. Bağıranlara, küfredenlere aldırmadan, boylu boyunca uzanmış çıplak turistlerin üstünden atlayarak, ikisi de nefes nefese kalıncaya kadar koştular.

Yoruldular sonunda. Ali oturdu kıyıya. Duman da yanına çöktü, şaşkınlık içinde bir denizi, bir Ali’nin ayaklarına vuran köpüklü suları seyre koyuldu. Demeye kalmadı, kuru dal bacaklı, ince kollu bir çocuk oturdu yanlarına. Yanındaki kovadan taze mısır kokusu geliyordu. Ali döndü çocuğa baktı. Çocuk ayrımında değildi. O şaşkınlık içinde Duman’ı seyrediyordu. Ali’ye bakmadan:

“Senin mi bu?” diye sordu.

“Benim, iki gün oldu benim olalı.”

“Ne yiyor?”

“Süte ekmek doğruyorum, onu.”

“Mısır da yer mi? Haşlanmış mısır.”

“Bilmem!”

Çocuk kovadan bir haşlanmış mısır çıkardı, Ali’ye uzattı.

Mısır kokusunu alan Duman da kalktı Ali’nin elindeki mısıra kuyruk sallamaya başladı. Ali mısırdan bir ısırık aldı.

“Ooo, sıcakmış da!” Mısırı havada sallamaya başladı. “Biraz soğusun da sonra verelim.” Bu sefer Duman huysuzlandı, mısıra doğru hoplamaya başladı. Ali ağzındaki lokmayı yuttu.

“Mısırların çok da lezzetliymiş kardeş.”

“Adım Yusuf! Senin?”

“Benim adım da Ali,” dedikten sonra mısırı Duman’a uzattı, iyi kemirmesi için de mısırı iki ucundan tuttu. Duman büyük bir iştahla mısırı kemirmeye başladı. Bu durumu gören yaşlı-genç bir yığın insan başlarına toplandı. Ortalığı sevinç, hayret çığlıkları doldurdu. Duman büyük bir iştahla kısa bir anda yedi, bitirdi mısırı. Ali, mısır koçanını denize fırlattı, Duman da peşinden. Ali de Duman’ın peşinden üstlü başlı denize attı kendini. Su beline ulaşınca da yüzme bilmediğini anımsadı.

Bütün gücüyle: “Dumaaaan!” diye bağırdı.

Duman henüz adının “Duman” olduğunu bilmiyordu, ama Ali’nin sesini tanıyordu. Koçana ulaşamadan geri döndü. Ali’nin korkuya bulaşan yüzü aydınlığa kavuştu. Duman’ını kucağına aldı, ikisinin de üstlerinden sular sıza sıza döndüler sahile. Ali üstündeki gömleğini çıkardı, suyunu sıktı. Duman kumlarda yuvarlandı, her yanı kuma bulandı.

İkisini hayranlıkla seyredenler dağıldı, tek mısır satan çocuk kaldı yanlarında. Çocuk kovadan bir mısır daha aldı, Ali’ye uzattı.

“Bunu da ver.”

“Olmaz Yusuf kardeş. Alışık değil, midesi bozulur.”

Sonra elini cebine soktu, bir yığın bozuk para çıkardı, Yusuf’a:

“Borcumuz?!”

“Benden olsun.”

“O zaman senin ayakkabılarını...” Sözün burasında durdu, Yusuf’un çıplak ayaklarına baktı. “Yani babanın ayakkabılarını da boyamak benden. İş yerim otelin ön köşe. Beklerim.”

Yusuf, o an anasının bir sır gibi, bir beze sarılı, çeyiz sandığında sakladığı babasının ayakkabılarını düşündü. Babasının o gün sahilde çıkarıp yüze yüze Kıbrıs’a gittiği sahilde kalan ayakkabılarını. Gizlice sandıktan alıp Ali’ye götürecekti. Ali pırıl pırıl boyayacaktı babasının ayakkabılarını. Babası döndüğünde hem anası şaşacaktı hem de babası.

Bu süreçte, bütün bu anlattıklarım, bu küçük kasabanın uzayıp giden sahilinde yaşanırken, bütün bu anı durmadan fotoğraf makinesine kaydeden Japon turistin ayrımına kimse varmadı.

Ali yeniden sandığının başına oturdu, Duman da yarım heybenin üstüne.

Az önce sahilde onları fotoğraflayan Japon turist, fotoğraf makinesiyle geldi yanlarına. Kendi dilinde, başka dillerde bir yığın söz etti. Ali sadece gülerek baktı adama. Adam durmadan fotoğraflar çekti yine, sonra Ali’nin yanına çökerek anlamadığı dillerde Duman’ı göstererek bir yığın laf etti. O ne dediyse, Ali de okuldan aklında kalan iki sözcükle yanıt verdi. Ya “yes” dedi evet yerine ya da “no” dedi hayır yerine.

Sonunda Japon turist Ali’nin başka dil bilmediğini anlamış olacak ki fotoğraf makinesini Ali’nin boya sandığının üstüne koydu, “bekle, geliyorum” anlamında işaretler yaparak beş yıldızlı otele koştu. Ali şaşkın, arkasından bir yüz metre yarışçısı gibi koşan adama, bir de sandığın üzerinde duran büyük fotoğraf makinesine baktı.

Kısa bir zaman sonra Japon turist yanında papyonlu, siyah giysili bir adamla geldi. Adam:

“Bu adam senin köpeği çok beğenmiş, satın almak istiyor,” dedi.

Ali siyah giysili adama değil de, çok ciddi, kesin ve sert bir ses tonuyla Japon’a:

“No!” dedi.

Japon Ali’nin yanına çöktü, papyonluya bir şeyler söyledi.

Papyonlu:

“Bin dolar vereyim, köpeği bana versin, diyor.”

Ali bu bin Dolar’ın kaç Türk Lirası ettiğini bilemedi, şaşkın şaşkın bir papyonluya, bir Japon turiste baktı.

Japon turist ayağa kalktı, iki eliyle papyonluya heyecanla bir şeyler anlatmaya başladı. Ali de Duman’ı kucağına aldı, sıkı sıkı sarıldı, korku dolu gözlerle ikisini gözlemeye başladı.

Papyonlu sonunda Ali’ye döndü:

“Bak çocuk, bu adam çok zengin. Bütün dünyayı gezmiş. Böyle bir köpek hiç görmemiş. Bu cinsten dünya üstünde yok, diyor. Nerden, kimden aldığını öğrenmek istiyor. Nerden aldın?”

Ali ürkekçe iki adım geri çekildi.

“Söylemem,” dedi korku dolu bir sesle.

“Neden oğlum?”

“Bir dağın eteğinde buldum, n’olacak!”

Papyonlu bu sefer Japon’a dönerek Ali’nin söylediklerini çevirdi.

Japon elini çenesine dayadı, şaşkınlık içinde bir Ali’ye, bir Duman’a baktı. Ali bir adım daha geri çekildi. İçinden kaçmak, buralardan uzaklaşmak istedi, ama Japon’un sevgiyle bakan gülen gözleri onu bu düşüncesinden alıkoydu. Japon yeniden papyonluya bir şeyler söyledi, papyonlu Ali’ye döndü, yüzünde şaşkınlara has bir ifade:

“Baban ne iş yapıyor senin?”

“Hiçbir iş. Babam hasta.”

Adam söylenenleri çevirdi. Japon şaşkın ve hayretler içinde bir Ali’ye bir de adama baktı, yeniden bir şeyler söyledi.

“Peki geçiminizi nasıl sağlıyorsunuz? Size kimin baktığını öğrenmek istiyor.”

“Kim bakacak, biz bakıyoruz. Anam temizliğe gidiyor haftada bir, ben de bu işi yapıyorum,” diyerek boya sandığını gösterdi.

Kara giysili adam yeniden çevirdi Ali’nin söylediklerini Japon’a. Japon, adamın söylediklerini duyunca, şaşkınlıkla elini açılan ağzına götürdü, döndü Ali’yi alttan yukarı süzdü. İnce çarpık bacaklarına, cılız kollarına baktı, yeniden papyonluya bir şeyler söyledi. Bu sefer papyonlu hayret içinde ağzı açık, bir Ali’ye bir de kucağında sıkı sıkı tuttuğu Duman’a baktı, geçten geç:

“Oğlum insanın başına devlet kuşu böyle konar işte. Adam bu köpeğe iki bin Dolar veriyor. Ne demek iki bin dolar biliyor musun?”

Ali “bilmem” anlamında başını yukarı kaldırdı, ağzıyla da:

“Cık,” dedi.

“İki bin dolar sizin ömür boyu rahat yaşamanız demek, oğlum. Şu kucağındaki altı üstü bir it. Altın olsa ne yazar! Adam iki bin dolar diyor, ne diyorsun?”

Ali bir zaman öyle dondu kaldı. Babası geldi gözlerinin önüne. O balıktan döndüğü sabahlar koynuna girip sarıldığı günler. Babasının deniz koktuğu günler. Anasının gizli gizli köşelerde ağladığı geldi gözünün önüne. Duman’a baktı. O da sanki her şeyi anlamış gibi başını Ali’nin koltuğu altına sokmuş, kıpırtısız duruyordu. Eğildi, başını Duman’ın başına sürdü. Japon’a döndü:

“Okey,” dedi, sonra papyonluya.

Japon yeniden bir şeyler söyledi siyah giysili adama. Adam söylenenleri çevirdi.

“Bu adam bir hafta daha burada. Otele köpek almıyoruz. Anlayacağın bu yavru bir hafta daha senin, tamam mı? Bir hafta sonra burada buluşuruz. Paranın tamamını da o zaman alırsın.”

Japon turist cebinden kâğıt bir para çıkardı, Ali’ye uzattı. Ali “almam” anlamında başını yukarı kaldırdı.

Bu sefer Japon parmaklarının yedisini Ali’ye göstererek:

“Okey?” dedi.

Ali adamın yüzüne bakmadan:

“Okey,” diye yanıt verdi.

Papyonluyla Japon konuşa konuşa otele doğru yürürlerken, Ali de usulca eğildi, yerden boya sandığını, üstü rengârenk çiçeklerle donanmış yarım yörük heybesini aldı, Duman kucağında evin yolunu tuttu.

Mahalle bakkalının önünde durdu. Sandığı, yarım heybeyi yere koydu, yanında yürüyen Duman’a sandıkla heybeyi gösterdi, bakkaldan yana yürüdü.

Duman, atalarından miras kalan o koruma duygusuyla arka ayaklarının üstüne oturdu emanetin yanında.

Ali bakkala girdi. Zor duyulur bir sesle:

“Dört tavuk butu, bir de herhangi bir filtreli yabancı sigara almak istiyorum, Nuri amca!”

Nuri amca çok meşgulmuş havalarında yandaki sakız paketlerini üst üste koyarken Ali’ye bakmadan:

“Peşin mi?”

“Peşin.”

Bakkal Nuri istenilenleri yerlerinden aldı, bir pakete koydu.

“Bugün işler iyi gitti herhal Ali yiğen,” diye sordu yüzünde yalancı bir gülümseme.

Ali bakkala yanıt vermek için başını kaldırdığı anda da Duman’ın havlamasını duydu. Yanıt vermeden paketi kaptığı gibi dışarı koştu.

Bir de ne görsün? Mahallenin birkaç yaramazı az ilerisinde durmuş, Duman’a bakıyorlar, o da emanetini koruma savaşında. Koştu, kucağına aldı Duman’ı.

“Başka işiniz yok mu lan!” diye de çocuklara terslendi.

Boya sandığını aldı, yürüdü.

Havlamayı merak eden bakkal da çıktı dışarı. Ali’nin arkasından bağırdı:

“Babana da Marlboro cigarası koydum, ciğerleri bayram etsin bu gece!”

Eve vardığında anası kapının önündeki ocağı tutuşturmaya çalışıyordu. Ocağın üstünde bir çaydanlık duruyordu. Çay yapacaktı. Ali’yi gördü. Odun dumanından yaşlanan gözlerini bir yandan peştamalıyla silmeye çalışırken, bir yandan da gülümsedi:

“Hoşgeldiniz, güzeller,” dedi, sonra Ali’nin uzattığı paketi şaşkınlıkla aldı, hemen açtı. Ali uzandı sigarayı aldı.

“Bu babamın.”

“Aman güzel oğlum tavuk budu almış bize. Hem de dört tane. Biz üçüz oğlum, niye dört!”

Ali başıyla yanında duran Duman’ı gösterdi anasına. Sonra da:

“Dördüz,” dedi.

Elinde Marlboro paketi babasının yanına gitti. Babası sırtını yastığa dayamış, dalgın gözlerle pencereye bakıyordu.

Ali usulca sigara paketini babasının yorganının üstüne koydu. Baba döndü, bir sigaraya, bir Ali’ye baktı, gözüne ufaktan yaşlar doldu, sarıldı Ali’ye;

“Aslan oğlum,” dedi zor duyulan bir sesle. “Güzel oğlum benim. Ben sana baba olacağıma sen bize ba...”

Geri kalan sözcükler boğazında düğümlendi kaldı, dudaklarına ulaşamadı.

Ali gürül gürül akan bir sesle:

“Dert etme baba, iyi olacaksın. Göreceksin. Yine balığa gideceksin ve ben hep senin yolunu bekleyeceğim. Hem bırak üzüntüyü, bu gece ziyafet var.”

O akşam ananın pişirdiği butları bulgur pilavının yanında, tahta peşkunun* üstünde, ekmeklerini elleriyle böle böle, arasına bulgurla tavuk etini sıkıştırarak doya doya, konuşmadan yemeye başladılar.

Duman, Ali’nin parçalayıp bir kapta önüne koyduğu butu yutar gibi tezden bitirdi, başını kaldırıp o ela gözlerini Ali’ye dikti. Ali kendi sofralarından aldığı her lokmanın yarısını kendi yerken yarısını Duman’a yedirdi.

Annesiyle babası ömürlerinde ilk kez aynı sofrada bir köpekle yemek yiyorlardı. İnançları, gelenekleri gereği köpek eve bile giremezdi. Ama Ali’nin mutluluğu, Duman’ın güzelliği o an onlara her şeyi unutturdu. Kızmak, üzülmek yerine ikisi de gözleriyle Ali’yle Duman’ın mutluluğuna eşlik ettiler.

Baba yatağına yaslandı, Marlboro’sunu tellendirdi.

Anne bulaşıkları yıkadıktan sonra ilk kez sandıktan yazmasını çıkardı, çevresi yarım kalmış yazmasına oya işlemeye koyuldu.

Ali kalktı, sigara tellendiren babasına, yazmasına oya işleyen anasına sevgi dolu baktı, Duman’ı kucağına aldı.

“Ben Duman’la biraz dışarı çıkıyorum,” dedi.

İkisi de gülümseyerek baktılar oğullarına.

Dışarıda denizden gelen ufak bir lodos yaladı yüzünü Ali’nin. Küçük kasaba ışıklar içinde yüzüyor, denizin içinde de mavi beyaz şavkılanıyordu. Her yandan müzik sesleri geliyordu. Her dilden, her telden.

Duman’ı kucağına aldı, evlerinin arkasındaki dağa baş yukarı yürüdü. İyice tepeye çıktı, bir taşın üstüne oturdu. Küçük kasaba, sonsuz deniz ayaklarının altındaydı şimdi.

Başını Duman’ın başına dayadı:

“Sen bana... sen bize mutluluk getirdin Duman’can. Yedi gün daha beraberiz. Olsun... Keşke hep birlikte olsaydık Duman! Babam hasta. Sigortamız yok. İlaçları çok pahalı... Alamıyoruz. Babamı sen iyi edeceksin, sağol... Yoksa seni hiç veririr miydim elin yabanına! İşe beraber gider, beraber gelirdik. Deniz kıyısında koşardık bugünkü gibi, dağlara giderdik, doğduğun yerlere... Olmadı... Benim hiç arkadaşım olmadı... Ama sen hep benim arkadaşım, küçük kardeşim olarak kalacaksın. Bir hafta sonra sen uzak diyarlara uçacaksın... Beni unutma... Ben seni hiç, ama hiç unut...”

Sözünün sonunu getiremedi.

Denizden esen ılık lodos ikisinin de yüzünü okşadı.

Ali öptü gözlerinden Duman’ın.

Duman başını kaldırdı önce Ali’ye baktı, sonra usulca, incitmeden korkar gibi elini yaladı Ali’nin.

- 3 -

Bir haftadır uyuyamıyorum. Ömrümde (ömrüm dediğim de on üç yıl) ilk kez ailecek tatile gideceğiz. Hem de denize. İnanamıyorum.

Annemde telaş: “Tişörtlerini katladın mı? Deniz havlun nerde? Terliklerini unutma! Okuyacağın kitaplarını ayır, sırt çantana yerleştir.”

Annem hep böyledir. Her şey düzenli, zamanında olsun ister.

Babama gelince! O rahat. Annemin emirleri bir kulağından girer öbüründen çıkar. İkide bir anamı rahatlatmak için de:

“Tamam, hanım! Sen dert etme. Ben özel eşyalarımı yarım saatte tamamlarım,” der, ardından da ya gazetesine dalar ya da televizyona. Başını gazetesinden kaldırmadan da bizimle dalga geçer:

“Asıl siz kendi eşyalarınızı hazır edin. Özelikle de dağınık kızının.”

Babam bu. Eve iyi not getirince onun kızı olurum, yanlış bir iş yapınca da, örneğin, o gün sevdiğim bir film var, biraz televizyonun önüne oturdum, ne bileyim yine matematikten (bir türlü sevemedim, oysa öğretmeni de çok tatlı) eve kötü not getirdim, o zaman da annemin kızı olurum. Anlayacağınız, babama göre bir türlü “kızımız” olamadım.

Dağınıklığıma gelince: Doğrusu çok dağınığım. Bu konuda ne anneme çekmişim ne de babama. Bu yüzden babam beni ille anne tarafımdan birilerine benzetmeye çok uğraştı, bir keresinde epeyi de yaklaştı, ama annem yaklaştırmadı.

Ben söyleyeyim: Kendime çekmişim.

Ha, bir de çok gevezeyim, bir de çok gözü yaşlıyım.

Geveze olduğumu anlamışsınızdır. Size bu tatilimizi, tatilde yaşadıklarımı, daha doğrusu başıma gelenleri anlatacaktım, hâlâ nelerle uğraşıyorum.

Ha, az daha unutuyordum, bu arada bir de bisiklet tartışmamız oldu. Bisikletim benim her şeyim. Onsuz yapamadığımı annem de bilir babam da. Ben her yere bisikletle giderim. Okula, arkadaşlarıma, gezmeye. Gözüm gibi bakarım. Annem bisikletimi de almaya ses etmedi, ama babam söylendi durdu: Yok tatil yerinde bisikleti ne yapacakmışım da, yok orda bisiklet mi yokmuş da, kiralarmışız da, yok arabanın arkasına yerleştirmek zormuş da, da da da... Tipik babam bu işte. Biraz babamı tanıyasınız diye anlattım bunları. Oysa ben de annem de bal gibi biliyorduk ki babam benim bir boyun bükmeme bile dayanamaz. Biricik kızıyım. Beni dünyalara değişmez. Ben de onu.

Peki, konuya giriyorum:

Yola çıktık. Daha yolun başındaydık ki babam ceplerini yoklamaya başladı, annem telaşta kaza yapacak diye.

“Ne oldu, Ahmet?”

Babamın adını öğrendiniz, Ahmet. Babam bir arka pantolon cebini yokluyor poposunu havalara kaldırıp, bir öbürünü. Annem burnundan soluyor:

“Yapma Ahmet, beni delirtme, gene neyini unuttun?”

Babam arabayı sağa yanaştırıp duruyor. Yine sağını solunu karıştırıyor, sonunda:

“Cüzdanım... Arka cebime koyduğumu çok iyi hatırlıyorum,” diyor, arabadan iniyor, koltukların altına bakıyor, iki eli belinde düşünüyor. Anımsamaya çalışıyor, yüzünde çaresizlik. Annemin yüzüne bakıyorum kızacak diye, annem gülümsüyor. Heyecanlanıyorum. Annemin yüzünde yaramaz çocuk muzipliği. Bakıyor babam perişan olacak:

“Demek arka cebine koydun? Sana kaç kere dedim evde dolaşırken para cüzdanı taşıma diye? Çıkmadan evi bir daha gözden geçireyim dedim, baktım senin cüzdan banyodaki aynanın önünde süsleniyor.”

Çantasından çıkardığı babamın cüzdanını uzatıyor, babam, “Ulan, ben ne adamım!” anlamında başını sallıyor, arabaya biniyor.

“En iyisi sende kalsın Zeynep’cim,” diyor.

Annemin adını da öğrendiniz, Zeynep. Eh, hadi sizi yormayayım, benim adım da Güller.

Bir öğlen üzeri, ağaçsız, bir taş yığını olan kentimizden, o boğucu sıcağın içinden çıkıyoruz; babam arabanın camlarını açıyor, yüzümde serin bir bozkır yeli. Annem elini babamın omzuna koyuyor, başlıyorlar melodisi ağır, anlamını pek çözemediğim, ama dinleye dinleye ezberlediğim o meşhur şarkılarını söylemeye. Şarkının sözleri şöyle başlıyor:

“Senden bilirim yok bana bir faide ey gül

Gül yağını eller sürünür, çatlasa bülbül.”

Siz anladınız mı anlamını? Anlamadınız, değil mi? O zaman bir büyüğünüze sorun. Gördünüz mü? Siz de bana hak verdiniz şimdi.

Annemle babam çok mutlu oldukları zaman bu şarkıyı söylerler. Bu yüzden, anlamasam da bu şarkıyı severim. Ben de sırt çantamdan ı-pod’umu çıkardım, kulaklıkları taktım, başladım CD’si yeni çıkan hip-hop şarkılarını dinlemeye.

Benim dinlediğim hareketli müzik arabanın hızına uyuyor, ama onların şarkısı bu hıza uymuyor. Annemle babam deveye binip bu şarkıyı söyleseler daha iyi olacak. Babamla annemi birer devenin üstünde, çölde giderlerken düşlüyorum: Tap, tap, tap. Ağızlarında o şarkı. Kahkahalarla gülüyorum. Annem şarkısını yarıda bırakıp dönüyor, bana bakıyor. Suratında huzuru kaçmışların siniri. Görmezlikten geliyor, başımı çeviriyor, dışarıyı seyrediyorum. Boşver, diyorum içimden. Nasıl istiyorlarsa, öyle yapsınlar. Biz tatile gidiyoruz. Herkes istediği gibi yapsın.

Bir bozkırdan geçiyoruz şimdi. Uçsuz bucaksız bir sarılık. Sarılığın ortasına serpilmiş uzun aralıklı duran top top koyu yeşil ağaçlar. Ne olduğunu bilmiyorum, babama soruyorum. O köyde doğmuş.

“Onlara alıç ağacı derler. Leblebi büyüklüğünde meyveleri olur. Güze doğru olgunlaşırlar. Toplamaya az gitmedik çocukluğumuzda. Az kavgalar etmedik arkadaşlarımızla bir avuç alıç için. Şimdiki çocuklara muzu bile yalvara yalvara yediriyoruz. Hey gidi dünya hey!”

Muz yediremediği ben. Çocukların “lar”ı fazla.

Aldırmıyorum. Alıç ağaçlarına inen siyah beyaz karışımı, uzun siyah kuyruklu kuşlar çekiyor ilgimi. Ortaya soruyorum ne kuşu olduğunu. Annem daha çabuk davranıyor:

“Alakarga. Alıç ağacına yuva yapar. Bazı yerlerde alakargaya saksağan da derler. Bu bozkırda nasıl eder, ne eder yavru çıkarır. Bu yetmez kartallara, tilkilere, şahinlere, bir de çocuklara (çocuklar deyince dönüyor, bir de babama bakıyor) karşı korur yavrularını. Yani kızım...”

Annemin verdiği bu bilgi yetiyor bana. Gerisini dinlemiyorum. Alakargalara daha bir sevecen, daha bir saygı yüklü bakıyorum.

Bozkır bitiyor sonunda. Artık dolana dolana dağları çıkıyoruz. Her büklümü aşınca karşımızda başka bir güzellik. Müzik dinlemeyi bırakıp kendimi bu sürprizlere teslim ediyorum.

Babam bütün dikkatiyle arabayı sürüyor, annem de onunla birlikte. Babam her büklümü dönüşte büklüm sağaysa, babam da sağa yaslanıyor. Annem de babamla birlikte. Ne güzeller şimdi. Evde ufacık şeyden, ne bileyim yere bir kırıntı döktü diye olay çıkaran insanlar değiller. Arabayla birlikte, müthiş bir uyum içinde bir o yana, bir bu yana yatıp duruyorlar. Bir gören halaya durmuşlar sanır.

Dağlar bitiyor sonunda. Şimdi bir vadiden geçiyoruz. Yanımızda küçük bir dere akıyor. Aynı yöne gidiyor bizimle. Ak köpükleriyle, büyük bir telaş, bir heyecan içinde, o da sanki bizimle tatile gidiyor. Heyecan yüklü, kayalara çarpa çarpa, köpükler saçarak akıyor. Bizim araba mı daha hızlı, o mu, kestiremiyorum. Kıyısında kavaklar, söğüt ağaçları.

İki yanında sıralı kavaklar olan dar bir yola giriyoruz.

Babamın keyfi yerinde, gaza basıyor. Annem:

“Biraz ağır gitsen, Ahmet! Acelen ne!”

Babam havalarda:

“Aman hanım, ağır gitmeyi sevdiğini bilseydim üç eşek alırdım olur biterdi.”

Hoşuma gidiyor babamın bu sözü. Kendimi eşeğe binmiş düşünüyorum. Babam önde, ben ortada, annem de arkada tatile gidiyoruz. Ne güzel!

Yükü kendisinin iki katı bir tır kamyonu geliyor karşıdan. Babam iyice sağa yanaşıyor. Neredeyse kavaklara sürtünecek. Tır da sanki üstümüze geliyor. Annem gırtlağından çıkan çığlığımsı bir sesle:

“Ahmeeet, dikkat, bu ada...”

Tır bizi sıyırırcasına geçiyor, yeli sanki arabamızı daha sağa yatırıyor. Babam, “Hay sana ehliyet verenin...” diye başlayan o sık duyduğum küfrünü savuruyor.

Sıralı kavakları tam geçmek üzereyiz ki bakıyorum, gökyüzünden yuvarlak, çok renkli bir tenis topu üstümüze doğru geliyor, bütün hızıyla cama çarpıyor, bir kanat görüyorum camda, babam:

“Hay Allah bu da nereden çıktı?” diyor.

Camda kan lekesi.

“Kuştu çarpan, baba!”

Annem:

“Herhalde,” diyor ikircikli.

Uçan bir kuş düşünüyorum. Belki de yavrularına akşam yiyeceklerini götürüyordu. Ya da bu güzel havada gezmeye çıkmıştı, benim gibi bu şirin vadiyi seyrediyordu. İçim sızlıyor, arkadan babama sarılıyorum.

“Baba, lütfen dur,” diye yalvarıyorum.

Babam arabayı iyice sağa yanaştırıp duruyor. Üçümüz de arabadan iniyor, gerisin geri cama çarpan şeyi aramaya başlıyoruz.

Yüreğim çarpmaya başlıyor, bütün gücümü, dikkatimi gözlerime veriyor, yol kenarında yürümeye başlıyorum. Annem babam da öyle.

Annem hüzün dolu bir sesle:

“Gelin, buldum,” diyor.

Babam da ben de ürkek, korkak adımlarla anneme yaklaşıyoruz. Annemin birleştirdiği iki avcu içinde küçük bir karartı ufaktan debeleniyor.

Göğsü gök mavisi, kanatları sarı, gövdesi bulut rengi bir kuş. Gagasını açıp kapıyor, açıp kapıyor. Gözleri yarı açık. İki avucumu yuva yapıp anneme uzatıyorum. Annem umutsuz bir sesle.

“Al, Güller,” diyor.

Avcuma alıyorum, ufaktan, incitmeden öpmek istiyorum, ağzı bir daha açılıyor, başı yana düşüyor, ufak aralı gözleri kapanıyor, uyuyor sanki. Gök mavisi göğsüne bakıyorum, kıpırtısız.

“Yazık, çok da güzelmiş!”

“Yapacak bir şey yok.”

Bu sözleri kimler söylüyor, anlayamıyorum. Boğazıma bir şeyler tıkanıyor, çıkmıyor sesim. Benimle birlikte her şey susuyor. Ağaçlar hışırtısını kesiyor, dere akmıyor. Kuşlar uçmuyor mavi göklerde. Kuşlar ötmüyor dallarda. Anam susuyor, babam susuyor. Doğa orkestrasının şefi susturuyor her şeyi.

Bir el sırtıma dokunuyor, bakıyorum babam.

“Bu güzelliği dere kıyısına gömelim,” diyor annem.

Babam koluma giriyor, kuş iki avcumun ortasında, onu incitmeden korkar gibi yürüyorum.

Babam dere kıyısına küçük bir mezar kazıyor, avuç içi kadar. Ben kuşu incitmeden çukura koyuyorum. Babam bir avuç toprak alıyor yerden, gözlerimi kapatıyorum.

Gözlerimi açıyorum, göğsü gök mavisi, kanatları sarı, gövdesi bulut rengi olan küçük kuş yok.

Babam ufacık taşlar topluyor, kuşun mezarının çevresine bir çeper çekiyor, annem bir söğüt dalı koparıp getiriyor, başucuna dikiyor.

Ben öylece bakıyorum.

Annemle babam avuçlarıyla su taşıyıp söğüt dalının dibine döküyorlar, ben bakıyorum.

Sonra babam gelip koluma giriyor, gözlerime yaşlar doluyor. Babam, şimdiye kadar hiç duymadığım bir ses tonuyla:

“Güller, sana söz veriyorum, tatilden dönünce sana bu kuşun aynısını bulup alacağım,” diyor.

Babama sarılıyorum. Annem de ikimize, öyle sarmaş dolaş arabaya biniyoruz.

Ve ben ömrümde ilk kez birbirinin tam tersi iki duyguyu bir arada yaşıyorum: Mutluluğu ve hüznü.

Uyuyorum.

Birbirine karışan, içeriğinde durmadan deniz sözü geçen şarkı türkü sesleriyle uyanıyorum. Annem şarkı, babam türkü söylüyor:

“Denizin dibin - Akdeniz akşa - de Hatçe - mları - m demir - bir baş - den ev - ka olu -ler- yor.”

Bu iç içe girmiş şarkı-türkü, bu iç içe dolanmış sevgi beni mutlu ediyor. Arka koltuğa uzanıyor, ayaklarımı açık pencereden azıcık dışarı çıkarıyorum.

Yeniden uyuyorum.

Göğsümde bir çırpınma, bir kanat sesi. Bir de ne görsem! Göğsü mavi, kanatları sarı, gövdesi bulut rengi bir kuş. O kuş. Bana bir şeyler söylüyor. Anlamıyorum. Azıcık havalanıyor, yeniden göğsüme konuyor, durmadan bana bir şeyler söylüyor, sonra açık pencereden çıkıp yanımızda uçmaya başlıyor.

Bir de bakıyorum ki ben de uçuyorum. O önde, ben arkada. Önce mavi gök yüzüne, sonsuzluğa doğru havalanıyoruz. Altımızda dağlar, ovalar, bir yılan gibi kıvrıla kıvrıla akan ırmaklar.

Sonra maviliklerden dağlara doğru akıyoruz. O kendi dilinde, ben kendi dilimde şarkılar söylüyoruz.

İyice aşağılara iniyor, ağaçların dalları arasında uçuyoruz. Burnuma çam kokusu, nergis, sarıçiçek kokuları doluyor. İçim bir hoş.

Şimdi mavi akan bir ırmağın üstündeyiz. Balıklar sudan yukarı fırlıyor, bizi selamlıyor. Biz de onları. “Selam size balık kardeşler, selam sana mavi ırmak, balıklarına iyi bak, iyi koru onları” diyorum. Bu göğsü mavi, kanatları, gövdesi bulut rengi kuşumun da hoşuna gidiyor. Sarı kanatları yüzümü okşuyor. Yüzümde mavi bir serinlik.

Şimdi bozkırdayız. Altımızda sonsuz bir sarılık. Sarılığın ortasında alıç ağaçları. Üstünde alakargalar. Kalkıyorlar, yükseliyorlar, yeniden konuyorlar alıçların üstüne.

Kuşum önde ben ardında yukarılardan kayar gibi iniyoruz aşağılara. Alakargalar karşılıyorlar ikimizi de. Bir bakıyorum avucumda kurtçuklar. Bir avuç. Serpiyorum alakargalara. Kurtçuklar yere düşmeden alakargalar hepsini havada yakalıyor. Sanırsınız yüzlerce balerin bir ovada dans ediyor. Gagalarının arası kurtçuklarla dolu dalıyorlar alıç ağaçlarının arasına. Yavrularının sevinç çığlıkları dolduruyor bozkırı.

Aaa, şimdi de bir çölün üstünden uçuyoruz. Buraya nasıl geldiğimi anlayamıyorum. Sonsuz bir çöl uzanıyor altımızda. Uçuyoruz durmadan. Uzakta bir karartı görüyorum. Siyah bir nokta. Yaklaştıkça nokta büyüyor. Bir deve bu. Üstünde iki kişi var. Yanlarına gelince tanıyorum ikisini de. Biri Din dersi öğretmenimiz Resul bey, öbürü İngilizce öğretmenimiz Asu hanım. Sırt sırta oturuyorlar devenin üstünde. Okuldaki gibi. Sevmezler birbirlerini. Karşılaşınca yüzlerini, oturunca sırtlarını dönerler birbirlerine.

Deveyi Resul bey sürüyor. Ama elinde devenin yuları muları yok. Sanırsınız bir araba direksiyonu var elinde. Sağa sola çeviriyor. Sağa çevirince deve sağa, sola çevirince deve sola gidiyor. Kuşum da şaşırıyor bu duruma. Asu hanım, “Şol cennetin ırmakları, akar Allah deyu deyu”, Resul bey de Asu hanımın İngilizce dersinde bize öğrettiği şarkı: “Old Mc Donald had a farm

Hiha Hiha ho

And on his farm he had some cows

Hiha Hiha ho”

Kahkahalarla gülüyoruz. Asu hanım başını kaldırıp çok sert bakıyor ikimize de. Korkuyoruz. Göğsü mavi, kanatları sarı, gövdesi duman rengi kuşum daha çok korkuyor. Kanat çırparak mavi gökte kayboluyor. Arıyorum, bulamıyorum onu. Gözüme yaşlar doluyor, ağlıyorum sesli sesli. Kollarım gücünü kaybediyor o an. Kumların üstüne düşüyorum bir top gibi. Kıpırdayamıyorum. İçim yanıyor. Boğazım kupkuru. Bütün gücümle çölün sonsuzluğuna bağırıyorum:

“Susadıııım!”

“Al,” diyor annem, su şişesini uzatıyor. “Böyle bağırarak su istemenin ne gereği var, kızım!”

Anneme düş gördüğümü söylemiyorum. Elimi annemin omzuna koyuyorum. Annem de elini benim elimin üstüne koyuyor. Ellerimiz anlatıyor birbirimizi ne kadar çok sevdiğimizi.

Yol bitmiyor, bitsin diye de benim o akıl almaz (babama göre) sorularım başlıyor:

“İnsan uçar mı, baba?”

“Uçar.”

“Nasıl uçar?”

“Senin gibi.”

Şaşırıyorum. Yoksa babam da mı benim rüyamın içindeydi!

“Bildin,” diyorum. “Eğer bu sorumu da bilirsen başka soru yok, kazandın.”

Bir dağı çıkıyoruz. İnip yürüsen bizim arabayı geçersin. Babam boşuna bu arabanın adını “Nuro” koymamış. Şimdi anlıyorum. Babamların köyünde Nuro adında bir adam varmış, köylüleriyle sabahleyin kasabaya gitmek için birlikte yola çıkar, köylüler kasabaya gider, işlerini bitirip köye dönerken kasaba girişinde Nuro’ya rastlarlarmış. O kasabaya daha yeni giriyormuş. Yol dedim de aklıma geldi: Yola çıkmadan önce Türkiye haritasına bakmıştım. Bizim kentle (Biz Orta Anadolu’da küçük bir kentte yaşıyoruz) tatil yapacağımız Akdeniz kasabasının arası bir karış bile değildi, oysa vakit akşama geliyor, hâlâ dağ çıkıyoruz. Bunları düşünürken babamı kızdıracağım soru da bulunuyor. İyice babamın kulağına eğiliyorum ve:

“Sorum geliyor baba, sıkı dur,” diyorum.

Babam umursamaz bir biçimde, yarı da alaycı bir ses tonuyla:

“Buyur, Güller hanım, sorunuzu bekliyorum,” diyor.

Yalandan boğazımı bir iki temizliyorum, sonra da güvenli bir ses tonuyla:

“Dünyada en çok yalan söyleyen nedir, ya da kimdir?”

“Sen.”

“Hah, hah, ha! Bilemedin.”

“Televizyon haberleri.”

“Gene bilemedin.”

“O zaman politikacılar.”

“Devam, devam.”

Dayanamadı, annem de araya girdi.

“Falcılar.”

“Onun için mi her hafta sonu Naciye teyzeye kahve falı baktırıyorsunuz!”

Dağın doruğuna yaklaşıyoruz, babam:

“Kazandın, Güller hanım, söyle bakalım, neymiş!” diyor kırılgan, biraz da alaycı bir ses tonuyla.

“Haritalar.”

“Anlamadım.”

“Ben de anlamadım kızım. Haritalar mı dedin?”

“Eveet, evde Türkiye haritasına baktım, bizim kentle Akdeniz’in en yakın yeri on iki santimdi. Ama bakın, bir gündür yol gidiyoruz, hâlâ deniz yok.”

Babam oturduğu yerde bir-iki poposunu oynatıyor, bu, kızdığını gösteriyor.

“Kızım senin bu saçm...”

Sözünün sonunu getirmesine annem izin vermiyor. Annemin çığlığı babamın sözünü yarıda kesiyor.

“Deniiiiz!”

Denizi filmlerden, bir de haritalardan tanıyordum. Haritalara olan tutkumu anlamışsınızdır. Haritaların yalan söylediğini anlıyorum. Çıplak gerçek bütün bilgilerimi altüst ediyor. Ben denizin bu kadar büyük ve sonsuz olduğunu düşünememiştim. Ürküyorum. Ve! Evet ve de yüzme bilmediğim geliyor aklıma...

Ben yüzme bilmeden deniz kıyısında ne yapacağımı düşünüyorum. Annem de bilmiyor yüzme. Babam biraz bildiğini söylüyor, göreceğiz.

Babam:

“Denizin üstünde Hatçe’m demirden evler” diye türkü çığırıyor, annem de mırıltıyla ona eşlik ediyor.

Ben ise dizlerime kadar denize girmiş, boğuluyorum.

Küçük balıkçı kasabasına nasıl varıyoruz, anımsamıyorum. Şirin bir kasaba. Babam buldu burayı. Haritalara baka baka, arkadaşlarının önerilerini ala ala. Haklı, kazandı. Çok güzel bir kasaba. Sokaklara daldık, kalacağımız pansiyonu arıyoruz. Kime sorsak eliyle “nah şorda;” deyip eliyle bir yön gösteriyor. Oraya gidiyoruz, “Böyle bir pansiyon burada yok” diyorlar. Bu sefer başka birine soruyoruz, o da eliyle daha başka bir yönü gösterip, “ahha şorda” diyor. Sonunda kentin çok katlı, beş yıldızlı oteli önünde sıralı taksilerden birine soruyoruz, şoför gülüyor, otelin biraz ötesinde pembe boyalı bir binayı gösteriyor:

“Şu ilerideki pembe bina,” diyor.

Şüphe içinde gidiyoruz gösterilen binaya, ama bu sefer biz yanılmışız. Biz “şooorda”ların peşine düşüp kaç kere geçmiştik önünden oysa.

Babam söylene söylene önce bisikletimi indiriyor bagajdan, sonra bavullarımızı.

Bizi pansiyonun kapısında başörtülü, biraz tombulca, gözlerinin içi gülen bir kadın karşılıyor. Ben temizlikçi sanıyorum, babam adımızı söyleyince, o da adını söylüyor, kendini tanıtıyor:

“Adım Sebahat, bu pansiyonu işletiyorum, hoş geldiniz.”

Benim elimden çantamı alıyor, yine her yanı güle güle:

“Sen bu sevgilini bizim arka bahçeye bağla, önüne de otunu yemini koy, salona gel, oldu mu güzeller güzeli. Biz de önce babanlarla birer kahve içelim sen gelinceye kadar, e mi gülüm?”

“Oldu,” diyorum ben de her yanımı güldürmeye çalışarak.

Arka bahçe gerçekten bahçe. Ömrümde hiç görmediğim meyve ağaçları cenneti. Kayısı, nar, mandalin, portakal ağaçları birbirine sarılmış duruyorlar. Narlar çiçek açmış. Az ötelerden gelen bir su hışırtısı. Hışırtı az gelir, uğultu. İlk duyuyorum böyle bir uğultuyu. Bir de iyot kokusu. İkisi de haritalarda yok.

Atımı, pardon bisikletimi bir nar ağacına yaslıyor, Sebahat teyzemin (görüyorsunuz güzel bir gülüş, güzel bir söz insanları ne kadar yaklaştırıyor. Sebahat hanımı öz teyze yapıyor bir anda) gönlü olsun diye de biraz yeşil çimen koparıp bisikletimin ön tekeri önüne koyuyor, içeri dalıyorum.

Bizimkiler Sebahat teyzemle kahve höpürdetiyorlar. Sebahat teyze beni görünce kalkıyor.

“Tamam mı, Güller kızım?”

Adımı bile öğrenmiş. İçimde hoş duygular.

“Önüne de sizin bahçeden biraz ot koydum, Sebahat teyze,” diyorum.

“Hay, o teyze diyen dillerine kurban Güller’im. Şimdi benden bir kola içmeyi hak ettin,” diyor, büfeye yöneliyor.

“Ben kola içmem, Sebahat teyze!”

Duruyor, dönüp bana “çocuk olup da kola içmez mi” der gibi bakıyor.

Benim yerime babam yanıt veriyor:

“İçmez. Bu bayan kola mola içmez Sebahat hanım. Kola zararlıymış da, yok efendim silah sanayisine yardım ediyormuş da, yok bugün savaşlarda ölen her çocuğun ölümünde onun da payı varmış da, da da... Ne bileyim zamane çocukları işte. En iyisi sen bizim kıza bir sade su ver, yeter,” diyor.

Sebahat teyze bana şaşkınlıkla bakıyor, ben ve annem de babama. Kola hakkında bana bütün bunları anlatan babam, beni kola içmekten vazgeçiren babam oysa. Babam, bu işte.

Babamlar kahvelerini, ben suyumu içiyoruz, Sebahat teyze önde, biz arkasından birinci kata çıkıyoruz. Her yan çiçek kokuyor.

Sebahat teyze odalarımızı gösteriyor.

Benim odam küçük bir oda. Tek pencereli. Perdesi mavi desenli. Yatak çarşaflarım da öyle. Odam küçük bir deniz. Büyük bir sevinçle kendimi mavi çarşaflı yatağa atıyorum, atmamla birlikte annemin sözü aklıma geliyor: “Önce bavulunu yerleştir, sonra aşağıya in, bizi bekle.”

İstemeden kalkıyor, bavulumu açıyor, yazlık giysilerimi annem denetimden geçirince, kocaman bir aferin alayım, diye düzenle dolaba yerleştiriyor, pencereye gidiyorum. Pencerem bahçeye bakıyor. Camı açıyorum. Binbir çiçek kokusu deniz kokusunu da içine alarak içeri doluyor. Kollarımı havaya kaldırıp geriniyorum, gerinirken de gözüm az önce bisikletimi dayadığım nar ağacına gidiyor. Donup kalıyorum. Bisikletim yok. Hiçbir şey düşünemiyorum. Bir zaman sonra gözlerimi ovuşturuyor, yeniden bakıyorum. Yok. Yok oğlu yok. Anneme koşuyorum, kapıyı yumrukluyorum, annem açıyor kapıyı. Ne haldeyim ki annem korku dolu bakıyor.

“N’oldu kızım?” diyor korkulu bir ses tonuyla.

Babam annemin omuzu üstünden uzatıyor kafasını. Yüzünün bir yanı tıraşlı, bir yanı sabun köpüğü. Üzüntüm gülmeye dönüşüyor.

“Gene ne halt karıştırdın Güller hanım?”

“Baba, bisikletim yerinde yok.”

“Nasıl yok” diyor annem ve yürüyor. Ben de peşinden. Aşağı iniyoruz telaş içinde. Merdivenlerde başka müşterilerle karşılaşıyoruz. Telaşımızı anlıyor olacaklar ki yana çekilip bize yol veriyorlar. Ben öne geçiyorum, annem peşimde bahçeye çıkıyoruz.

Yeniden donup kalıyorum.

Bisikletim nar ağacına yaslı duruyor. Önüne koyduğum otlarına da el değmemiş.

Annem bir bisiklete, bir bana bakıyor, başını sağa sola sallaya sallaya, ağzında bir şeyler geveleye geveleye içeri giriyor.

Kendimden utanıyorum.

Kimselere görünmeden odama çıkıyorum.

Kendimi yatağa atıyorum, ağlamak geliyor içimden, ağlayamıyorum.

Bir zaman sonra düşünmeye başlıyorum: Düş görmediğimi iyi hatırlıyorum. Yoksa ağacı mı karıştırdım! Belki de benim penceremden bisikletimi yasladığım ağaç gözükmüyordur. Kalkıp yeniden pencereye gidiyorum, birileri görmesin diye de tül perdenin arkasına saklanıyor, perdenin ucunu usulca kıvırıp bahçeye bakıyorum. Derin bir “oh” çekiyorum, çünkü benim bisikletimi yasladığım nar ağacı benim penceremin iki ağaç ötesinde. Bisikletim nar ağacının gövdesine yaslanmış, boynu bükük beni bekliyor. Ama o da ne? Nar ağacının yaprakları arasında çıplak bir ayak. Altı beyaz, üstü kapkara. Daha önce ağzım yandığı için bir iki kez gözlerimi sıkı sıkı yumup açıyorum, yüzümü ovuşturuyorum. Evet, gördüğüm çıplak bir ayak. Hem de çocuk ayağı. Ben ayağa, sanki ayak da bana bakıyor. O demeye kalmıyor, ayak kıpırdıyor, birken iki oluyor. Sonra aşağı doğru kaymaya başlıyor iki ayak. Sonra ince bacaklar, kısa kirli bir pantolon, ardından ağacın gövdesine tutuna tutuna dikkatle inen bir çocuk.

İniyor sonunda. Etrafını dikkatle gözden geçiriyor. Başını kaldırıp pansiyonun pencerelerini gözden geçiriyor. Gözleri ışıl ışıl. Ben kıpırtısız.

Elini bisikletime sürüyor. Sürmüyor da okşuyor. Boyu bisikletimden iki karış yukarda. Sonra usulca bisikletimi bahçenin arka tarafına doğru iterek götürüyor.

Hızla odamın kapısına yöneliyorum. Merdivenleri uçarak iniyorum, bahçeye çıkıyorum. Ağaçların arkasına saklanarak çocuğun bisikletimi götürdüğü yana gidiyorum. Bahçe düşündüğümden de geniş.

Çocuk tam diplerde bir ağacın arkasında, bisikletimi bir ağaca yaslamış, oturmuş bisikleti gözden geçiriyor. Elini tekerlere, gidona sürüyor, sanki bir çocuğu seviyor.

İyice yaklaşıyorum. Çocuk kendinden geçmiş, benim ayrımımda olması olanaksız. Birden:

“Heey, na’pıyorsun orda?” diyorum.

Korkuyla bir sıçrıyor ki yerinden, beni gülmek tutuyor, ama gülmüyorum. Çocuk donmuş, gözlerinde büyük bir suç işleyenlerin yakalandığı andaki utancı, korkusu, mahcubiyeti birbirine karışmış.

Sesimi yumuşatıyor, “N’apıyordun burda?” diyorum.

Boynunu büküyor.

“Bisiklete bakıyordum. Böyle güzel bir bisiklet hiç görmedim de!”

“Göremezsin. O bisiklet Almanya’dan geldi. Hem olduğu yerde bakaydın. Buraya niye getirdin?”

“Anam görürse, kızar.”

“Anan kim senin?”

“Bu pansiyonun temizlikçisi. Er yeri anam temizliyor burda. Odaları, salonları...”

Bisikletimi yasladığı ağacın dibine oturuyor, sırtımı ağaca yaslıyorum.

Çocuk karşımda iki eli önünde bağlı, başı öne düşük, bekliyor. Okul müdürümüzün önünde durduğumuz gibi. Bizim müdür gibi soruyorum:

“Adın ne senin?”

Başını kaldırıp bana bakamıyor.

“Yusuf.”

“Ne güzel ad. Senin bisikletin yok mu?”

“Yok. Ben daa küçüküm. Büyüyünce anam alacak.”

“Gel yanıma şöyle,” diyorum.

Geliyor. Elimi omzuna koyuyorum.

“Şöyle yanıma otur,” diyorum.

Oturuyor.

“Baban ne iş yapıyor?”

“Babam yok. Anam dedi ki senin baban ölmüş. Ölmüş babam...”

İçim yanıyor. Babasının olmadığını öyle acı dolu bir sesle söylüyor ki, elimde olmadan babamın olmadığını düşünüyorum.

“Ama önce bisiklete binmesini öğrenmelisin.”

Susuyor.

“Ben sana öğretirim,” diyorum.

İlk kez başını kaldırıp yüzüme bakıyor. Gözlerinin içinde “Gerçekten mi?” sorusu ışıltlar içinde.

Bir bakıyorum annem geliyor. Kızgınlığı yürüyüşünden belli.

“Kızım sen adamı deli etmek için yaratılmışsın, valla! Sabahtan (abartıyor) beri seni arıyorum. N’apıyorsunuz burada?”

“Hiç, Yusuf’la konuşuyoruz. Yusuf, yeni arkadaşım.”

“Bu kız gene neler saçmalıyor,” der gibi bir bana, bir Yusuf’a bakıyor.

“İyi, memnun oldum... Ama kızım biliyorsun, yemeğe gideceğiz. Baban aşağıda bizi bekliyor.”

Kalkıyorum. Yusuf da kalkıyor, ellerini önünde bağlıyor.

“Biz gelinceye kadar bisikletim sana emanet, Yusuf,” diyorum.

“Tamam abla” diyor başını önünden kaldırmadan.

“Adım, Güller. Bana bundan sonra abla mabla deme, tamam mı? Güller de yeter.”

“Tamam abl... Tamam.”

O akşam nefis yemekler yiyoruz deniz üstünde bir lokantada. Kendimi film yıldızlarının yerine koyuyor, herkesin bana baktığını sanıyorum. Babamla annem şarap içiyorlar, ben normal su.

Sonra sahil gezisi. Yanımızda gide gide karanlığın içinde kaybolan kıpırtısız bir deniz. Yarın karşılaşacağız. Bakalım neler olacak?

Geç vakit dönüyoruz pansiyona. Kendimi maviliklerin içine atıyor, uyuyorum.

Yüzüme vuran gün ışığıyla uyanıyorum. Pencerem açık. Güneş ışığının yanında serin bir sabah yeli ışığa eşlik ediyor. Yatağıma oturuyor, uzun uzun geriniyorum. Sonra kalkıyor, güneşe merhaba demek için pencereye gidiyorum. Olamaz! Evet olamaz gerçekten. Başkası anlatsa, inanmazdım. Ama gördüğüm doğru. Sabahın bu vaktinde, daha güneş yeni sıyrılmış denizden, ama Yusuf aşağıda bisikletin yanında, elinde bir bez bisikletimi temizliyor. Bisikletim gün ışıklarını yansıtıyor dört bir yana. Gülerek bana bakıyor.

“Günaydın Yusuf,” diyorum.

Korkuyla irkiliyor önce. Başını kaldırıp bana bakıyor. Gün ışığı onun da gözlerinde.

“Günaydın Güller abla!”

“Hani abla demeyecektin!”

“Yapamıyorum. Sen benden biraz büyüksün ya!”

“Peki. Sabah sabah ne işin var orda?”

“Aazırlık yapıyorum Güller abla. Aani bana bisiklet sürmesini öğretecektin ya!”

“Sabahın bu vaktinde mi?”

Yanıt vermiyor, başını göğsüne yaslıyor. Duruşunda bir hüzün. Dayanamıyorum.

“Bekle, geliyorum,” sözleri uçup gidiyor ağzımdan bahçeye. Başını kaldırıp bana bakıyor. Gözlerinde sabahın bütün ışıltıları.

Sırtıma bir tişört, bacaklarıma bir şort giydirip aşağı iniyorum,

Bisikletin bir ucundan ben, öbür ucundan Yusuf tutuyor, yürüyoruz.

“Nereye gidelim Yusuf? Düzlük bir yer olmalı, değil mi?”

“Saile gidelim Güller abla!”

Anlamıyorum, “sail”in ne demek olduğunu, tekrar soruyorum:

“Nereye dedin?”

“Saile.”

“Sail neresi?”

“Deniz kıyısı.”

“Ha, sahile demek istiyosun!”

“Evet, Saile.”

Şaşırıyorum “sail” demesine.

“Sahil de bakalım!”

Eliyle havada iri bir “H” harfi çiziyor, sonra da:

“Ben bunu diyemiyorum. Bu yüzden okulda eem öğretmenlerim eem de arkadaşlarım bana çok gülüyorlar.”

Gülümsemeye çalışıyorum yalandan.

“Peki kızmıyor musun?”

“Gülmeye kızılır mı abla!”

Benim şaşkınlığımı görünce de, eliyle bahçenin arka tarafını gösteriyor.

“Sail eemen şorda!”

Bahçenin arka kısmına gidiyoruz, ara kapıdan dışarı çıkıyoruz. Gerçekten de önümüzde uzayıp giden mavi bir denizle sonsuz bir kumsal. Sahilde dolaşan sokak köpeklerinden, bir de denizde yüzen yaşlı birkaç turistten başka in cin yok.

Ben şaşkın bir biçimde denizde yüzen yaşlılara nasıl bakıyorum ki Yusuf soruyor:

“Sen de güzel yüzüyor musun?”

Elimde olmadan bu sefer ben başımı önüme eğiyorum. Yusuf omzuma şakadan bir yumruk vuruyor:

“Ben de bilmiyorum. Ama sen yüzme yerine bisiklet sürmesini biliyorsun,” diyor.

Önce sahilde bir gün öncesinden çocuklarla babalarının ortaklaşa yaptıkları bir kum tepeciğine oturuyoruz. Ben bisiklet sürme kurallarını anlatıyorum önce. Nasıl dik duracağını, uzaklara bakacağını falan filan. Ben anlatıyorum, ama bakıyorum Yusuf beni hiç dinlemiyor gibi. Denizle göğün birleştiği bir yere bakıyor.

“Tamam mı, anladın mı dediklerimi?” diye soruyorum.

Başını birkaç kere öne arkaya hızlı hızlı indirip kaldırarak anladığını söylüyor, sonra da:

“Benim babam gibi yüzücü yokmuş burada.” Başıyla beş yıldızlı oteli gösteriyor. “Bu oteli yapıyormuşlar. Babam yaman bir ustaymış. Bir öğlen paydosunda arkadaşlarıyla yüzmeye gelmişler buraya. Arkadaşının biriyle baase girmişler, kim daa uzağa gider diye. Yüzmüşler, yüzmüşler... Arkadaşı dayanamamış, geri dönmüş, ama babam? Yüzmüş, yüzmüş... Ta, denizin sonuna kadar yüzmüş. Arkadaşları akşama kadar dönmesini beklemişler, ama babam dönmemiş bir daa. Arkadaşı Ali amca, belki de yüze yüze Kıbrıs’a gitmiştir, diyor. Anam öldü diyor, ağlıyor. Ama ben biliyorum, bir gün yine gittiği gibi yüze yüze geri gelecek,” diye ezberlediği bir şiiri okur gibi anlatıyor hızlı hızlı. Nefes almadan.

Elimi omzuna koyuyorum, teselli etmeye çalışıyorum:

“Bu yüzden mi yüzme öğrenmiyorsun?”

“Yok. Öğretecek kimsem yok. Babam olsaydı... Ama onun yerine bisiklet sürmeyi öğrenirim daa iyi. Nasıl olsa boğulma moğulma yok. Değil mi? En fazla düşerim.”

Söyledikleri benim de hoşuma gidiyor. Kalkıyorum.

“Hadi şimdi önce bisiklete bir bin bakayım. Anlattıklarımı da unutma.”

Tutuyorum koltuk altından, bindiriyorum bisiklete. Benim de bir elim bisiklette yavaş yavaş gidiyoruz. Ayakları zor yetişiyor pedallara. Korkmadığını anlıyorum. Pedalları çevirmeye başlıyor, ben yanında hızlanıyorum, o demeye kalmıyor ikimiz de kumlara yuvarlanıyoruz. Ahlar, oflar yerine kahkahalarla kalkıyoruz kuma bulanmış bir biçimde. Sonra yeniden başlıyoruz sürmeye. Yeniden düşüyor, kalkıyor, yeniden sürüyoruz.

Güneş yükseliyor, sıcak artıyor, kan ter içindeyiz. Yusuf en kısa zamanda bisiklet sürmesini öğrenecek, bunu kendisine de söylüyorum, seviniyor.

“Şimdi annemler beni arıyorlardır Yusuf, gidelim. Bugün ilk günümüzü sahilde geçireceğiz, akşam serininde yeniden buluşalım e mi?”

“Tamam Güller abla, gidelim. Em, benim de işim var. Annem kızar geç kalırsam.”

Şaşırıyorum. İnce, kurumuş dal gibi eğri büyrü duran bacaklarına, sonra da çöp gibi yanında sallanan kollarına bakıyorum.

“Nee! Çalışıyor musun?”

“Sailde aaşlanmış mısır satıyorum bütün gün.”

“Haşlanmış mısır, demek istiyorsun.”

Gülüyor.

“Evet, aaşlanmış mısır.”

Hayranlık dolu bakıyorum. Anlıyor, göğüs kafesini biraz öne çıkarıyor.

“Em de beş dilde satıyorum.”

Anlamıyorum beş dilde satmanın ne olduğunu.

“Nasıl?” diye soruyorum.

“Türklere Türkçe, Ruslara Rusça, Almanlara Almanca, İtalyanlara İtalyanca, İngilizlere de İngilizce satıyorum.”

“Yani sen bütün bu dilleri biliyor musun?”

“Bilmiyorum. Sadece aaşlanmış taze mısır demesini biliyorum, bu da işime yetiyor.”

“Harikasın Yusuf. Bana da öğret. Bu tatilde yüzme öğrenemem, bari beş dil öğreneyim, tamam mı?”

“Tamam.”

“Haydi şimdi gidelim. Annemler merak eder.”

Bisikletin bir yanında ben, öbür yanında Yusuf pansiyondan yana yürüyoruz.

Bahçede bizi ilk, suratı biraz asık, ama güzel bir kadın karşılıyor. Üstünde beyaz bir önlük. Önce ortamızda sessiz duran bisiklete, sonra biraz gülümsemeye çalışarak bana, kara kaşlarını birbirine yaklaştırarak Yusuf’a bakıyor.

“Nerdesin sabah sabah kuzum. Sabahtan beri seni arıyorum. Kahvaltını yap haydi. Yoksa işine geç kalacaksın. Haşlanmış mısırları kovaya koydum. Geç kalırsan soğurlar. Hadi yürü!”

Yusuf koşarak pansiyona giriyor, kadın bana bu sefer daha içten gülümseyerek:

“Sen Güller’sin herhal. Yusuf dün gece hep seni anlattı. Çok sevmiş seni. Buraya dün mü geldiniz?”

“Evet, dün geldik.”

“Yusuf’a bisiklete binmesini öğretecekmişsin!”

“Evet. Bu sabah biraz çalıştık. Yusuf çok zeki. Çabuk öğrenecek, göreceksiniz.”

“Görmesem daha iyi güzel kızım. Bisiklet bizim neyimize! Biz yoksul insanlarız. Korkum, düşer bir yerini merini kırar. Hem Yusuf çocuk değil, eve ekmek getiren biri. Evimizin yarı babası...”

“Biliyorum teyze. Bu sabah Yusuf bana her şeyi anlattı.”

“Nasıl anlattı? Ha, babasının büyük bir yüzücü olduğunu, yüze yüze Kıbrıs’a gittiğini mi?”

“Evet.”

“İnanma. Babası yüzme müzme bilmezdi.” Eliyle beş yıldızlı oteli göstererek: “Bu yere batasıcanın inşaatında çalışıyordu. O gün çok yorulmuşlar, öğlen paydosunda arkadaşlarıyla denize girmişler. Bizimki boyunu aşacak kadar ileri gitmiş, bir daha da dönememiş. Öbür iki arkadaşı da yüzme bilmedikleri için yardım edememişler. Bağırıp çağırmışlar ama seslerini duyan olmamış. Dertleri mi buraya gelenlerin! Babasını hiç hatırlamaz Yusuf’um. Yüzücü olduğunu da babasının bir arkadaşı anlatmış. Ben de bozmadım bu büyüsünü. Babası hep öyle aklında kalsın istedim. Akıllı bir kızsın belli, bu anlattıklarımı Yusuf’a anlatmazsın. Aramızda kal...”

Annemin ünlemesi bölüyor konuşmamızı.

“Gülleeer! Nerdesin kızım!”

“Geliyorum, anneee!” diye yanıt veriyor, pansiyondan yana yürüyorum, dönüp Yusuf’un annesine:

“Merak etmeyin teyze, konuştuklarımız aramızda kalacak,” diyorum.

Annem merdiven başında beni bekliyor.

“Nerdesin kızım, sabahtan beri seni arıyorum. Tanımadığımız bir yerde... Ne oldu? Ne bu surat kızım! Biz tatile geldik buraya, üzülmeye değil. Neyin var?”

“Hiç... Hiçbir şeyim yok anne. Denize gideceğiz şimdi. Ben yüzme bilmiyorum da!”

“Aman Güller, ben de bilmiyorum. Hem, burada turistlerden başka kim yüzme biliyor ki! Ayrıca bu üstünün başının hali ne? Güreş mi tuttun? Toz içindesin. Hadi hazırlan, kahvaltıya iniyoruz. Baban bekliyor.”

Kafamın içinde binbir Yusuf odama giriyorum.

Kahvaltıdan sonra sahile iniyoruz. Babam önde kıllı gövdesiyle bizi korumaya almış. Annem çok güzel bir kadın. Belki kıskanıyor babam. Ya ben? İnce bacaklı, göğsü möğsü dümdüz bir kız.

Sahil anababa günü. Herkes kendi dünyasında. Sütun bacaklı, bikinili turistler fink atıyor ortada. Onları bırakıp kim bize bakar! Bunu babam da anlamış olacak ki koruma görevinden vazgeçip benimle annemin arasına giriyor, bir kolunu benim boynuma bir kolunu da annemin boynuna atıyor.

“Önce bir boş yer bulalım da havlularımızı serelim. Siz güneşlenin, ben de size bir yüzme gösterisi yapayım, tamam mı?”

Zorla bir boş yer buluyor, havlularımızı seriyoruz. Annem boylu boyunca uzanıyor, ardından da dünya varmış anlamında bir “ohh” çekiyor. Ben bacaklarımı karnıma çekip oturuyorum. Babam, yalancı pehlivanlar gibi iki kolunu sallaya sallaya denize doğru gidiyor. Yusuf’un babasını düşünüyor, korkuyorum. Kalkıyorum, peşincek gidiyorum babamın ardından.

Babam daha su karın seviyesine ulaşmadan kendini sulara atıyor, dört bir yanına pata küte sular fışkırtarak yüzmeye başlıyor. Yüzmüyor da suyla kavga ediyor. Çevresindekiler yanlara kaçıyorlar. Birden Yusuf’un babası geliyor aklıma. Kendimi suya atıyorum, su dizlerime ulaşınca duruyorum. Nasıl bir “babaaa!” diye bağırıyorum ki babam duruyor, çevredekiler dönüp bana bakıyorlar kim bu “fıttırık” der gibi. Utanıyorum. Babam suları yara yara yanıma geliyor, gözlerinde korku ve merak:

“Ne oldu kızım?” diyor.

Başımı önüme indiriyorum. Sanki herkes bana bakıyor şimdi.

“Hiç... Birden korktum baba, sana bir şey olacak diye.”

Elini boynuma atıyor:

“Korkacak bir şey yok Güller’im. Sen daha bu babanı tanımıyorsun. İstesem buradan Kıbrıs’a kadar yüzerim valla!”

Başımı iyice eğiyorum göğsüme doğru.

Annemin yanına geliyoruz. Annem gözlerini kapatmış, güneşleniyor. Babam kıllı kollarına dolan deniz suyunu annemin üstüne çırpıyor. Annem korkuyla fırlıyor yerinden. Ben de babam da kahkahalarla gülüyoruz.

“Kıskanç kadın, kocanın nasıl yüzdüğüne bakmadın bile,” diyor şişinerek.

Annem bana bakıyor, “söylediği gerçek mi?” der gibi. Annemi görmezlikten geliyor, “Ben Yusuf’u aramaya gidiyorum,” diyor, yürüyorum.

Onlarca dilin, değişik kahkahaların arasından başım önümde yürüyorum. Sanki herkes bana bakıyor. Bir şey varmış gibi iki elimi çenemde birleştirip göğüslerimi dirseklerimle kapatıyorum.

Birden, bir çığlığa benzeyen Yusuf’un sesini duyuyorum. Ne dediğini anlamıyorum. Başımı kaldırıp sesin geldiği yana bakıyorum. Yusuf’u elindeki yarısı peçeteye sarılı bir mısırı çok güzel bir yabancıya uzatırken görüyorum. Yabancı kadın ona bir şeyler söylüyor, Yusuf yere eğilip ayağıyla düzelttiği kumun üstüne bir şeyler yazıyor, kadın eğiliyor, yazıyı okuyor, sonra başını kaldırıp gülümseyerek “anladım” anlamında kafasını sallıyor, sonra işaret parmağına baş parmağını destek yaparak Yusuf’a doğru sallayıp yürüyor, Yusuf da ardınca. Kadın bir havlunun önüne yastık yaptığı bir çantadan cüzdanını çıkarıp Yusuf’a para uzatıyor, boştaki eliyle Yusuf’un başını okşuyor sevecen bir yüzle, sonra denize doğru koşuyor. Yusuf bir kadına, bir elindeki paraya bakıyor.

“Eksik mi verdi Yusuf,” diyorum arkasına saklanıp.

Birden hızla geri dönüyor. Gözlerinde sevinç.

“Ne eksiği Güller abla! İki katını verdi. Bu Ruslar böyle eep. Alman olsa başımda bir saat bekler on kuruşunu geri almak için. Bir keresinde ele göbekli, sarı bir Alman on kuruş için, paranın üstünü almak için beni ta otele gönderdi. Ama Ruslar başka. Biraz bize benziyorlar.”

“Az önce kumun üstüne ne yazdın? Merak ettim, ‘seni seviyorum gibi’ bir şey yazdın gibime geldi de,” diyorum.

Gülerek omzuma vuruyor.

“Yo valla Güller abla. Ben Rusça elli kuruş nasıl denir bilmediğim için mısırın fiyatını kuma yazıyorum.”

“Fiyat söylemesini de öğrenseydin!”

“Denedim Güller abla, olmuyor. Bazen karıştırıp İtalyan’a Almanca fiyat söylüyorum, bazen Fransız’a Rusça. Eele bir de birkaç mısır birden aldılarsa, işim daa da zorlaşıyor. Bu konuyu nasıl çözerim diye günlerce uyumadım, ama sonunda kuma yazmayı buldum. Böyle yapmam onların da ooşuna gidiyor. Bunlar dert değil abla, benim derdim başka.”

Babasını anlatacak diye içim eziliyor. Derdini sormak gelmiyor içimden. Ama o anlatıyor.

“Benim derdim buradaki Misir Mafyası’yla, Dütdütçüler Mafyası’yla.”

Şaşırıyorum. Mafyanın ne olduğunu dizilerden biliyorum. Hep acayip adları olur. Mısır Mafyası biraz komik geliyor.

“Nasıl Mısır Mafyası Yusuf, anlamadım.”

Eliyle biraz ötesini, şezlonglarına uzanmış güneşin tadını çıkaran otel müşterilerinin olduğu özel alanı gösteriyor.

“Mesela ben sadece otel müşterilerine mısır satabilirim. Öbür taraflara geçemem.” Eliyle sahilin bir ucunu gösterip, “Mesela o taraf Dütdütçüler Mafyası’nın. Bizim maalleden. Mısır satarken ağızlarında ep bir kamış düdük var. Dikkat çekmek için düt düt öttürür durlar. Adlarını Dütdütçüler Mafyası koydum. O tarafa geçsersen, yandın. Öldürürler valla! Bu taraf da Misir Mafyası’nın. Mısır diyemiyorlar ep ‘misiiir’ diye bağırıyorlar. Adlarını ben koydum ikisinin de. Nasıl? İyi bulmuşum di mi?”

“İyi bulmuşsun. Peki senin mafyanın adı yok mu?”

“Senin de hiçbir şeyden haberin yok” der gibi yüzüme bakıyor, sonra da:

“İç bir kişiden mafya olur mu Güller abla?” diyor.

Elimi omzuna koyuyor, “Ee, artık biz de iki kişiyiz,” diyorum.

Ellerimizi havaya kaldırıp birbirine vurarak şaplatıyoruz.

“Yaşasın!” diyor her yanı gülerek.

“Ama bizim mafyanın da bir adı olsun, değil mi? Ama ne olsun?”

Kumların üstüne oturuyoruz yan yana. Ad bulmaya çalışıyoruz. Yusuf, “Turist Mafyası olsun,” diyor, ama sonra ikimiz de bunu güzel bulmuyoruz. Sonunda ben:

“Bizimki de Sosyete Mafyası olsun,” diyorum.

Yusuf sağ elini yeniden havaya kaldırıyor, ben de. Ellerimizin birbirine değmesiyle çıkan “şapp” sesine yanımızdan geçen bir yabancı gülerek bakıyor.

Sonra sevinçle kalkıyoruz, kovanın bir ucundan ben, bir ucundan da Yusuf tutuyor, şezlongların arasından yürüyoruz. Oldukça sarışın ve güzel iki kadının yanından geçiyoruz, usulca dürterek:

“Bağırsana,” diyorum.

“Onlar İsveçli Güller abla. Onlar aşlanmış mısırın ne olduğunu bilmiyorlar. Zaten bu yüzden de İsveççe öğrenmedim,” diyor, yavaşça dirseğiyle karın boşluğuma dokunuyor.

İçim bir hoş oluyor, mutluluk denilen şey bu olsa gerek diye düşünüyorum.

Yusuf’un uzmanlık alanlarını keşfediyorum. Hangi yabancının hangi ulustan olduğunu hemen anlıyor ve onun dilinde “Aşlanmış taze mısır!” diye bağırıyor. Bu becerisinin sırrını soruyorum. Biraz da şişinerek:

“Meslek sırrı, söylemem. Em sen daa çıraksın. Zamanla sen de öğrenirsin,” diyor.

O gün öğlen sıcağı bastırıncaya kadar mısır satıyoruz. Satıyoruz dedimse de öğle kovalar dolusu mısır sattığımızı sanmayın. Topu topu on mısır satıyoruz. Zaten Yusuf’un annesi de on mısırdan fazla mısır haşlamıyor. Biliyor oğlunun ne kadar satacağını.

Sonra bir kenara oturuyor, satıştan kazandığımız paraları sayıyoruz. Topu topu ekmek arası iki döner parası. Verilen bahşişlerle birlikte üstelik.

Yusuf, mısır paralarını bir cebine koyarken “Bu anneme,” diyor, bahşiş paralarını da öbür yan cebine koyarken de, “Bu da ikimizin kazancı. Öğleden sonra dondurma yemeğe gideriz, değil mi Güller abla,” diyor.

İçimden Yusuf’u sarılıp öpmek geliyor, sarılıyor iki yanağından da öpüyorum. Kızarıyor.

“Alnımızın teriyle kazandık Güller abla, akkımız,” diyor.

O an Yusuf’un kardeşim olmasını o kadar çok istiyorum ki!

Kova benim elimde babamlardan yana yürüyoruz. İkisi de kumların üstünde derin sohbete dalmışlar. Bizi önce annem görüyor, doğrulup oturuyor, bir bana, bir kovaya “Bu da ne?” der gibi bakıyor. Babam da görüyor bizi. Annemin soracağı soruyu babam soruyor:

“Nerde kaldın kızım, merak ettik. O kova ne?”

“Mısır kovası. Kızın ticarete atıldı, haberin yok. Yusuf’la mısır sattık bugün. Kazancımızın bir kısmıyla da bugün öğleden sonra dondurma yemeğe gideceğiz.”

Söylediklerimden hiçbir şey anlamıyor, şaşkın şaşkın bir bana, bir Yusuf’a bakıyorlar.

Bugün öğle yemeğini pansiyonda yiyeceğiz. Aşçı kadın balık buğulama yapmış. Yusuf söyledi. Ama ben balık buğulama sevmiyorum. Babam ise bayılıyor. Anlamıyorum bu büyükleri. Nesini seviyorlar bu balığın? Gerçi onlar da bizleri anlamıyorlar ya, neyse. Ben de salata yerim. Bir de dondurma yemeğe giderken ekmek arası döner möner alırız. Gerçi babam böyle ıvır zıvır şeylere (ona göre) para vermek istemez ama, ama ben de Güller’sem babamı yumuşatırım.

Yatağımda bunları düşünürken, iyi adam sözünün üstüne gelir derler ya, işte öyle oluyor. Kapım usulca çalınıyor. Açıyorum, babam. İçeri giriyor.

“Kızım senden bir ricam var. Bu baban diş fırçasını evde unutmuş. Annen duyarsa, gene dalga geçer benimle. Al şu on Lirayı annene görünmeden bisikletinle bir yol çarşıya git, bana bir diş fırçası al da gel. Paranın üstü de sana. Anlaştık mı?”

“Anlaştık,” diyorum babama göz kırpıp.

- 4 -

Usulca dışarı çıkıyorum, bahçeye iniyorum. Bisikletimi tutunca da Yusuf aklıma geliyor. İçeri girip annesini arıyorum. Buluyorum. Salonun pencerelerini siliyor. Yusuf’u soruyorum.

“Yusuf yine mısır satmaya gitti. Bugün işler iyi gitmiş. Senin de yardımın olmuş, sağol. Öğleden sonra da dondurma yemeğe gidecekmişsiniz. Bir şey mi lazımdı Güller kızım? Yusuf az önce gitti sahile.”

“Yok teyze... Bir sorayım dedim.”

Bisikletime atlıyor, çarşının yolunu tutuyorum. Öğle sıcağında bisikletimin yeli yüzümü, bacaklarımı serinletiyor. Keyifle insanların arasından hızla giderken, birden, karşı caddede bir boyacı çocuk görüyorum. Çocuk benim yaşlarımda. Ama yanında yavru bir köpek. Ön patilerini uzatmış, başını patileri üstüne koymuş, gelen gidenleri seyrediyor. Ama bu ne güzellik! Ne kitaplarda ne de kartpostallarda gördüm bu güzelliği. Boyacı oğlan ise herkesin köpeğine baktığının ayrımında. Burnu da biraz havada. Benim onlara baktığımı görüyor, görmezlikten geliyor. Çekip gitmek istiyorum, ama o güzellik beni kendine çekiyor.

Yanlarına gidiyorum. Konuşuyor muyum, ne diyorum, oğlan ne diyor, anımsamıyorum şimdi. Birkaç sözcük dolanıp duruyor kafamda. Bisikletimi vereyim... “Duman...” “Bisikletim var.” Oradan nasıl ayrılıyorum, babamın diş fırçasını nasıl alıp dönüyorum, anımsamıyorum.

Kendimi yatağa atıyorum.

“Senin de, bisikletinin de, senin de, bisikletinin de,” diye diye uyuyorum.

Annemin dürtmesiyle uyanıyorum.

“Hadi yemeğe gidiyoruz,” diyor.

Balık buğulama sevmediğimi, bugün öğleden sonra Yusuf’la dondurma yemeğe gideceğimizi, çarşıda ekmek arası bir şeyler atıştıracağımızı söylüyorum. Bir şeyler söylene söylene gidiyor, söylediklerini duymuyorum.

“Buran abinin dondurması buranın en iyi dondurması, seni oraya götüreyim.”

“Buran abin yabancı mı?”

“Değil, Türk. Almanya’da doğmuş. Almancayı Türkçeden iyi biliyor. Dondurması da tam İtalyan dondurması.”

“Türkse adı niye Buran?”

“Adının ortasında benim söyleyemediğim o arf var.”

Hiç güleceğim yokken, gülüyorum.

“Burhan yani.”

“Evet Buran.”

Burhan abinin dondurma dükkânı kasabanın tam merkezinde, bir küçük pasajın girişinde. Yusuf önde, o patron ya, ben arkada dükkâna giriyoruz. Köşede kızlı oğlanlı bir turist grubu.

“Vay vay, hoşgeldin mısırcım benim. İşler nasıl?” diye genç, iri burnu yüzüne yakışmış bir abi karşılıyor bizi.

“İyi, Buran abi!”

“Hay o Buran abi diyen dillerine kurban, koçum!”

Sonra başıyla beni gösterip Yusuf’a dönüyor, göz kırptığını görüyorum.

“Güller abla bu da. Aalamın kızı.”

Yusuf’un bu kıvrak zekâsına bayılıyorum. Burhan abi utanıyor biraz.

“Beğendiğiniz bir yere oturun, ben geliyorum.”

Arkalarda bir masaya oturuyoruz.

“Senin neyin var Güller abla? Canın Buran abiye mi sıkıldı? Boş ver.”

“Yok,” diyorum. “Canım başka şeye sıkıldı.”

Köpeği, boyacı çocuğu anlatıyorum. Ben anlattıkça gülümseyerek dinliyor beni. Ufaktan kızıyorum. Susuyorum.

“Sen Ali ile Duman’ı anlatıyorsun. Bugün sailde tanıştık. Duman bir de mısır yedi benden. Görseydin, bayılırdın. Çok tatlı. Turistler de bayıldı. Duman gibi bir köpeğim olsa onu yanıma alır, günde en az elli mısır satardım valla!”

Donup kalıyorum.

“Peki, Duman senin köpeğin olsaydı, bir bisiklete değiştirir miydin?”

“Değiştirmezdim. On bisiklete bile değiştirmezdim, Güller abla.”

“Ben de değiştirmezdim Yusuf. Ama bugün ben o çocuğa... Ali miydi adı?”

“Ali.”

“Ama ben bugün Ali’ye köpeğini bisikletimle değiştirir misin, dedim. İyi etmedim.”

“Aman abla, biraz sonra gider konuşuruz Ali’yle. Otelin köşesinde çalışıyor. Aadi şimdi dondurmanı ye. Yoksa beğenmedin mi?”

Biraz rahatlıyorum. Dondurma gerçekten de çok güzel.

Hesabı Yusuf ödüyor. Çıkarken Burhan abi arkamızdan sesleniyor:

“Beklerim, çocuklar,” diye.

“Geliriz Buran abi!”

Çıkıyoruz.

“Ali’yle Duman’a uğrayalım mı?”

Susuyorum.

Otelden yana yürüyoruz. Otelin köşede kimseler yok.

“Evine gitmiştir. Belki de Duman acıkmıştır. Yarın geliriz, konuşursun.”

Akşam kasabanın tarihi kalesini görmeye gidiyoruz. Kentin ortasındaki bir tepenin üstünde, ışıklar içinde. Annemle babam hayran kalıyorlar. Benim fazla ilgimi çekmiyor. Tarihi yapıtları sevmiyorum. Tarih öğretmenimin sayesinde. İlgilenmiş gibi yapıyorum. Babam durmadan kaleyle ilgili bir şeyler anlatıyor orta yere. Aslında bana anlatıyor. Ben de dinliyormuş gibi yapıyorum, oysa aklım fikrim Ali’yle Duman’da.

Gece geç vakit dönüyoruz pansiyona. Pansiyonun yemek salonunda birkaç müşteri. Annemle babamın şarkılarını söylüyorlar yaya yaya. İçki şişeleri önlerinde yarılanmış. Odalarımıza çıkıyoruz.

Kendimi üstlü başlı yatağa atıyorum.

Denizde yüzüyorum. Ali, Yusuf, Duman sahilde bana bakıyorlar. Ali’yle Yusuf el, Duman kuyruk sallıyor bana. İki el, bir kuyruk uyumlu biçimde el sallıyorlar. Bir o yana, bir bu yana, bir o yana, bir bu yana.

Yüzerken birden yüzme bilmediğimi anımsıyor, o anda da yüzmeyi unutuyorum. Çırpınmaya başlıyorum. Ağzıma burnuma sular doluyor. Duman’ın bana doğru yüzdüğünü görüyorum. “Dumaaan, kurtar beni” diye bağırmak geçiyor içimden, ama bağıramıyorum. Ali ile Yusuf ise hâlâ el sallıyorlar bana.

Ben çırpınmalar içinde ölümle kalım arasındayken, Duman yetişiyor bana. Kuyruğunu bana doğru uzatıyor, kuyruğunu tutmak, boğulmaktan kurtulmak istiyorum, istiyorum ama kolumu kaldıramıyorum. Ali kalkıyor bu arada ayağa ve:

“Dumaaan, gel buraya,” diye bağırıyor.

Duman’ın benden uzaklaştığını görüyorum, can havliyle annee, diye bağırıyorum.

Uyanıyorum.

Başımın altına aldığım sağ kolum uyuşmuş. Kan ter içindeyim.

Kahvaltıda annem:

“Çok yorgun gözüküyorsun, uyuyamadın mı?” diye soruyor.

“Uyudum,” diyorum.

“Bugünkü programın ne Güller hanım? Hani sana yüzme öğretecektim? Bak iki gün yel gibi geçti. Sonra pişman olursun. Babam demedi deme,” diye babam biraz alay, biraz sitem dolu araya giriyor.

“Yusuf’la mısır satacağız gene.”

Babamın kızdığını anlıyorum yüzüne bakmadan. Çünkü babam derinden nefesini içine çekip, bir süre bekledikten sonra dışarı boşaltıyorsa, kızdı demektir bu. Bu huyunu annem de ben de iyi biliriz. Annem giriyor araya:

“Bırak çocuğu Ahmet! Biz buraya tatile geldik, bırak herkes bildiği gibi yaşasın,” diyor, sonra bana dönüyor: “Sana bugün de izin Güller hanım. Bugün de ticaret hayatını sürdür, ama yarın son. Baban haklı.”

“Peki,” diyorum sessizce.

Annem saçlarımı okşuyor.

Yusuf’la mutfakta buluşuyoruz. Annesi mısır kovasını çoktan hazırlamış, kapının kenarına koymuş. Yusuf beni bekliyor. Elinde bir ekmek dürümü. Yarısını yemiş. Beni görünce gözleri gülüyor, elindeki dürümü bana uzatıyor.

“Bir kıt al, Güller abla. Bir bak tadına. Eer saba Nebaat teyze bundan bir dürüm yapıyor bana...”

Yusuf’un eer dediği her, saba sabah, Nebaat teyze dediği de Nebahat teyze. Yusuf’un dilini anlıyorum artık. Tokum, ama kırmıyorum Yusuf’u. Bir ısırık alıyorum. Gerçekten çok lezzetli. İçinde ne var, anlayamıyorum.

Nebahat teyze pansiyonun aşçısı. Gerçekten çok güzel yemekler yapıyor. Balığın dışında tabii. Nebahat teyzenin sırtı bize dönük. Ocağın üstündeki bir tencereyi karıştırıyor. Kulağı bizde. Daha doğrusu bende.

“Eline sağlık Nebahat teyze. Gerçekten çok lezzetli. İçine ne koydun?”

Dönüyor bizden yana. Yüzünde ter damlacıkları. Gülümsüyor bana. Ardından da:

“Sır,” diyor sadece.

Kovanın bir kulpundan ben, bir kulpundan Yusuf tutuyor, bahçeye çıkıyoruz. Kova düne göre çok ağır. Nedenini soruyorum.

“Bugün yirmi mısırımız var. Artık ikiyiz ya! Sosyete Mafyası’na on mısır yakışır mı Güller abla!”

Sahile çıkıyoruz. Otelin plajı çoktan dolmuş. Seviniyorum.

“Ali’yle Duman da gelirler mi bugün, Yusuf!”

“Gelirler, Güller abla.”

Plaja bir uçtan giriyoruz. Orta yaşlı, kitap okuyan biri erkek biri kadın iki turistin yanından geçiyoruz. Yusuf anlamadığım bir dilde bir şeyler söylüyor, turistler yattıkları şezlonglardan başlarını kaldırıp bize gülümsüyorlar. Kadın olanı “istemeyiz” anlamında iki eliyle Yusuf’a işaret ediyor, yürüyoruz.

“Hangi ulustandılar bunlar Yusuf?”

“Fransız.”

“Nerden anladın Fransız olduklarını?”

“Kitap okuyorlar, bir. Ne esmerler ne de sarışın, iki. Anladın mı?”

Anlamadığımı garip bir gülümsemeyle anlatmaya çalışıyorum, yürüyoruz.

Daha sonra işimiz iyi gidiyor. Öğlene varmadan bitiriyoruz mısırlarımızı. Kıyıya oturuyor, ayaklarımızı suya sokuyoruz. Su serin. Yusuf paraları sayıyor. Sonunda:

“İyi iş yapmışız bugün. Akşam serininde döner yemeğe gidelim.”

Duymazlıktan geliyorum. Aklım fikrim Ali’yle Duman’da.

“Gelmediler.”

“Kim, Güller abla!”

“Ali’yle Duman.”

Başını kaldırıyor, bana bakıyor. Yüzünde kendine yakışan bir muziplik. Başını hızla iki yana sallıyor.

“Ali de yakışıklı yani. Yoksa...”

Ne demek istediğini anlıyorum. Elimi kaldırıp yalandan vuracak gibi yapıyorum, Yusuf da tam bu anı beklermiş gibi yerinden fırlayıp koşmaya başlıyor. Kıyı boyunca o önde, ben arkasından suları havalara fırlatarak koşuyoruz. Nefesim kesiliyor giderek. Bir zaman sonra Yusuf da yoruluyor ki oturuyor, ayaklarıyla suyla oynamaya başlıyor. Biraz uzağına oturup ben de aynı şeyi yapıyorum. Yusuf yanıma geliyor.

“Demin şaka yaptım Güller abla. Dün bu saatlerde geleceğini söyledi. Nerde kalır ki!” diyor.

Duymazlıktan geliyorum.

“Duman’ın başına bir şey gelmeye. Ne bileyim Ali ayakkabı boyarken Duman!”

Birden Duman’ın bir arabanın altına doğru koştuğunu görür gibi oluyorum.

“Bir gidip bakalım,” diyorum.

“Gidelim, Güller abla.”

Gidip kovayı unuttuğumuz yerden alıyor, hızla otele doğru yürüyoruz. Otelin çevresini dolaşıp ön tarafına geçmek hayli zamanımızı alıyor. Belki de bana öyle geliyor.

Ali’yle Duman köşedeler. Ali yaşlı bir adamın ayakkabılarını boyuyor, Duman ise uyuyor. Yan yatmış, dört ayağını uzatmış, başı uzattığı ön ayaklarına dayalı.

Yanlarına gidiyoruz. Yusuf neşeyle, bir de bana Ali’yle ne kadar yakın arkadaş olduğunu göstermeye çalışarak;

“Meraba Ali arkadaş!” diyor.

Ali işinden başını kaldırıp önce bana, sonra da Yusuf’a bakıyor. Yüzünde bir keder.

“Merhaba Yusuf” diyor, yeniden işine koyuluyor.

Sesimize Duman başını şöyle bir kaldırıp bize bakıyor, ikimizi de tanıdığını göstermek için kuyruğunu kısaca bir sağa bir sola sallıyor, yeniden başını ön ayaklarına dayıyor, uyuyor.

Yusuf’la arkaya çekiliyor, sırtımızı otelin kalın, yüksek duvarına yaslayarak, Ali’nin işini bitirmesini bekliyoruz.

Ali ise işini uzattıkça uzatıyor. Ya da bana öyle geliyor. Sonunda işi bitiyor, adam cebinden çıkardığı parayı Ali’ye uzatıyor.

“Üstü kalsın yeğen,” diyor, uyuyan Duman’a bir gülücük gönderip uzaklaşıyor.

Yusuf yanına gidiyor Ali’nin. Ben yerimde kalıyorum.

“Bugün gelmedin Ali! Seni çok bekledik Güller ablayla sailde.”

“Canım istemedi, Yusuf.”

Yusuf bizi tanıştırmaya kalkıyor:

“Bu Güller...”

“Tanışıyoruz,” diyor Ali kısaca.

Susuyor, başını önüne eğiyor. Bir eliyle de Duman’ı okşuyor. Duman mutlu, kuyruk sallıyor.

Yusuf’la bakışıyoruz. Bir şeyler olduğunu sezinliyoruz. Yusuf, Ali’nin başucuna gidiyor.

“Bir şey mi oldu Ali? Keyfin yok da...” diyor.

“Yok işte.”

“Bir şey mi oldu? Söyle. Biz senin arkadaşınız.”

“Duman’ı sattım.”

Önce duyduklarıma inanamıyorum. Başım dönüyor, içimde bir yerler sızlıyor. Yusuf yanına oturuyor Ali’nin. Ali’nin başı önünde. Ben de oturuyorum öte yanına.

“Sattın mı?” diye soruyor.

“Sattım. Bir Japon turiste sattım. Altı gün sonra gelip götürecek. Yani Duman altı gün daha benim köpeğim. Yani bizim köpeğimiz.”

Sonra başını kaldırıp önce Yusuf’a, sonra bana bakıyor. Gözlerinde acı bir keder, yüzünde yalancı bir gülümseme.

“Mecbur muydun Ali?”

Bir süre susuyor. Duman’ı okşuyor yeniden.

“Babam hasta. İlaçlarını alamıyoruz. Turistin verdiği parayla babama ilaç alacağım.”

Çaresizlik dört yanımı sarıyor. İçimden elimi dostça sırtına koymak geliyor. Yapamıyorum.

“Çok mu para verdi?” diye Yusuf araya giriyor.

“Çok. O parayla babam iyi olur.”

Sonra kalkıyor ayağa.

“Boşverin. Duman daha altı gün bizim. Haydin sahile gidelim.”

Duman’ı kucağına alıyor, bir yanında ben, bir yanında Yusuf sahile doğru yürüyoruz.

Sahil boyunca yürüyoruz. Konuşmadan. Ama Duman bizim hüznümüze ortak olmuyor. Kıyı boyunca koşuyor, bizden uzaklaşıyor, durup yaramaz çocuk muzipliğinde oturup bizi bekliyor, biz yanına yaklaşınca da yeniden koşuyor. Denize girenler, denizden çıkanlar, yerliler, yabancılar gülümseyerek bakıyorlar Duman’a.

Yürüye yürüye koyun sonundaki kayalıklara ulaşıyoruz. Bir kayanın gölgesine oturuyoruz. Duman da her yanı kum içinde yanımıza uzanıyor. Bir bana bakıyor, bir Yusuf’la Ali’ye. Sanki ne konuştuğumuzu anlamaya çalışıyor. O kumlar içinde bile her yanı güzellik. Başını okşuyorum Duman’ın. Seviniyor. Kuyruğunu sallıyor bir o yana, bir bu yana.

“Duman çok güzel bir köpek Ali. Ben böyle şirin bir köpek hiç görmedim. Nerden aldın?” diyorum.

Ali başını önüne eğiyor. Yerden bulduğu bir çöple bir süre kumları eşeliyor.

“Yörüklerden aldım, yörüklerden. Aslında kimlerden aldığımı söylemeyecektim, ama siz artık benim arkadaşlarımsınız,” diyor sonunda.

Anlamıyorum yörükler sözcüğünü. İlk duyuyorum çünkü. Yusuf anlamadığımı anlıyor hemen. Çocuk değil, cin bu Yusuf.

“Yörük yürümek demek. Onlar hep yürürler.”

Yine bir şey anlamıyorum. Ali giriyor araya. Bir eli Duman’ın sırtında:

“Onlar göçebedirler. Evleri yoktur. Toroslar’da yaşarlar. O dağ senin bu dağ benim dolaşırlar. Nerde iyi otlak bulurlarsa orda konaklarlar.”

“Evsiz barksız dağlarda nasıl yaşarlar? Anlamıyorum.”

“Çadırlarda yaşarlar. Yüzlerce keçi, koyun beslerler. Onların sütünü, yağını, yününü satarak geçinirler. Kente mente inmezler. Bir kasaba pazarları kurulduğunda inerler kasabaya. Hepsi gelmez. İçlerinde şehir görmeyenleri de vardır. Ben, işte Duman’ı onlardan aldım. Para mara vermedim. Annemle dedemlerin köyüne gitmiştik, uzaktan onların çadırlarını gördüm, merak ettim, anneme sordum. Annem anlattı onları. Çok güzel köpekleri olduğunu söyledi. Annemden gizli yanlarına gittim. Köpeklerini gördüm ilk. Beni karşılamaya gelmişlerdi. Elbet havlayarak karşıladılar beni. O kadar güzeldiler ki havlamaları korkutmadı beni. Herhalde onlar da beni sevdiler ki, havlamalarını kesip kuyruk sallamaya başladılar. Yaşlı bir kadın, Senem nine beni konuk etti çadırlarına. Bir köpeklerinin yavruladığını söyledi Senem nine. Mürsel dede yörüklerin başı bana bir yavru vermeyi kesinlikle istemiyordu. Sonunda Senem nine gizlice Duman’ı bana verdi.”

“Nasıl verdi?” diye Yusuf heyecanla sordu.

“Beni yolcu ettikten sonra iki çocukla bir kız gizlice arkamdan gelip Duman’ı getirdiler. Derede buluştuk. İşte böyle...”

Hepimiz susuyoruz. Duman da susuyor. Yan gelip uyuyor yanımızda.

“Bir şeyler yapmalıyız, Ali!” diyorum.

Dönüp çaresi tükenmiş gözlerle bana bakıyor, ardından da:

“Ne?” diye soruyor.

Çaresizlik belimi büküyor. Susuyorum. Birden bisikletim aklıma geliyor.

“Benim bisikletimi satalım,” diyorum.

“Olmaz. İstemem, Güller,” diyor zor duyulan bir sesle.

Adımı bilmesi içimi ısıtıyor. İçimden gelen bir ses sarıl diyor. Yapamıyorum.

“Buldum!” diye Yusuf kalkıyor, elleri belinde, yalancı kabadayıdan beter bir Ali’ye, bir bana bakıyor. “Sabatan akşama kadar mısır satalım. Duman’ı da yanımıza alalım. Er mısır alana da Duman’ı bir daa göremeyeceklerini, pis bir Japon’un onu elimizden alacağını anlatalım. Biriken parayla da babana ilaç alalım,” diyor.

Söylediklerine aklım yatıyor biraz.

“Babamın kemik romatizması var, arkadaşlar! Öyle mısır parasıyla falan zor. O parayı bulmak bizim işimiz değil. Boşverin,” diyor Ali.

“Bir şeyler yaparız, arkadaşlar,” diyor Yusuf yeniden. “Siz burda beni bekleyin, ben bir Buran abiyle konuşayım. Belki turistler de yardım eder. O, onları çok iyi tanıyor. Bekleyin, şimdi gelirim.”

Yanıtımızı beklemiyor, koşuyor. Duman da peşinden.

“Duman!” diye bağırıyorum. Duman duruyor. Adını öğrenmiş yaramaz. Bir bize, bir bizden uzaklaşan Yusuf’a bakıyor. Son kararı bizim yanımıza gelmek oluyor.

Güneş Toroslar’ın ardında kayboluyor. Denizden esen ince bir yel yüzümüzü yalıyor.

Ben de Ali de suskun, denizi seyrediyoruz. Ben çareler arıyorum. Giysilerimi, saatimi, bisikletimi satıyorum. Babama anneme anlatıyorum durumu. Annem, babamın her önerisine karşı çıkıyor, babam bıkıp usanmadan çareler arıyor.

Bir ay doğuyor denizin içinden. Yükseliyor. Şavkı denize düşüyor. Deniz şavkılanıyor. Ali başı önünde düşünüyor. Ayı mayı gördüğü yok. O kendi derdinde.

Duman bir iki kumlara sürtünüyor, sırtüstü yatıyor kumların üstüne. Ayakları yanlara kayıyor. Beşiğinde yatan bir bebeğe benziyor şimdi. Kalkıp yanına uzanmak, bir kolumu boynuna atıp annesi olmak istiyorum. Ben annesi olursam, babası da!.. Ali’ye bakıyorum. Dizlerini karnına çekmiş, başı iki dizi arasında.

“Yusuf da nerde kaldı? Gidelim istersen,” diyorum.

Ali kalkıyor. Ya Duman? O çoktan hazır. Bir bana bir Ali’ye bakıyor. Yürüyoruz. Ayın ışığı denizden sahile yansıyor. Sahil kıpır kıpır, dalgalı.

Bir bakıyorum sahilin öbür ucundan beş altı sokak köpeği bize doğru geliyorlar. Kuyrukları havada. Bakımlı. Hiç de bizim kentin sokak köpeklerine benzemiyorlar. Bizim kentin sokak köpeklerinin kaburgaları sayılır açlıktan. Kuyrukları hep karınlarının altında saklıdır. Ürkek ve korkaktırlar. Haklıdırlar da. Çocuklar taş atar, büyükler tekme savurur. Zulmün ne olduğunu bilirler. İlk kez acıyorum bizim kentin sokak köpeklerine.

Köpekler bize doğru geliyorlar. Duman yalancı kabadayılar gibi kuyruğunu dikip hırlamaya başlıyor. Korkuyorum. Duman’ı kucağıma alıyorum. İnmek, saldırmak hevesinde o. Köpekler yanımızdan geçerken bir ikisi şöyle bir dönüp bakıyor Duman’a. Aldırmıyorlar bile. Adam yerine koymuyorlar Duman’ı.

Ali’ye bakıyorum. O başka dünyalarda. Konuşmak, sıkıntısını dağıtmak istiyorum, ama aklıma bir şey gelmiyor. Duman’a iyice sarılıyorum.

Yusuf görünüyor uzaktan. Başı önünde yürüyor. Kötü haberle geldiği belli.

“Yusuf geliyor,” diyorum, Ali başını kaldırıp şöyle bir Yusuf’a bakıyor, ne bileyim ya da bakar gibi yapıyor.

“N’oldu Yusuf?” diyorum.

Yusuf önce iki elini beline koyuyor. Bir gören bu bölgenin kabadayısı sanır.

“Ne adamlar var bu dünyada ya! Buran abiye gittim, baktım bir adamla bir şeyler konuşuyor. Bekledim yanında. Adam anlatıyor da anlatıyor. Yok otelin yemekleri kötüymüş, yok servis iyi değilmiş, ne bileyim öyle şeyler. Buran abi de onu dinliyor, arada bir de bana bakıyor. Baktım adamın susacağı yok, araya girdim. Durumu anlattım. Adam bana bir kızdı ki görmeyin. Herif manyak mı ne! Yok, ben önce kendimi kurtarmalıymışım da, üstüme başıma bakmadan köpek kurtarmaya kalkıyormuşum da... Ağladım sonunda. Yani... Yani ne bileyim... İşte böyle,” diye olanları bir solukta anlatıyor, kolları yeniden yanına düşüyor, Yusuflaşıyor.

Bir süre susuyoruz. Bir, Duman dönüp dönüp arkaya bakıyor. Onun aklı hâlâ sokak köpeklerinde. Bizse çaresiziz. Ağlamak geliyor içimden. Ama Ali’nin yanında ağlamak! Onun derdi benim derdimin bin katı.

“Gidelim arkadaşlar,” diyor Ali. “Duman aç. Susamıştır da yavru. Ne yapalım, bu iş buraya kadarmış.”

Çaresizlik ne zor. Çıkar bir yol arayıp bulamamak. Üçümüz de öyle çaresiziz ki! Ne dalgaların sesini duyuyoruz ne ay ışığının suyla oynaşını. Üçümüz de başımız önümüzde yürüyoruz. Duman da bize uyuyor. Belki de bizim çaresizliğimizi anlıyor, mızmızlanmaya başlıyor.

Bizim pansiyonun hizasına geliyoruz, Ali:

“Sağolun arkadaşlar, bizim için çok şey yaptınız. Ne yapalım buraya kadarmış. Ben ve Duman’a izin. Anam merak eder,” diyor, elini önce bana uzatıyor.

Yusuf’a dönüyor, eli havada kalıyor. Yusuf, “Buraaan abii!” diye bağırarak bize doğru gelen bir adama doğru koşuyor. Bakıyorum, evet gelen Burhan abi.

“Sabahtan beri sizi arıyorum çocuklar, nerdesiniz. Pansiyona gittim, her yanı aradım.” Yusuf’a yaklaşıyor, başını okşuyor. “Aldırma o adama. İnsanın parası olunca kendini her şey sanıyor. Adam cahilin teki, ama para? Para konuşturur insanı.” Sonra bize dönüyor, önce Duman’a bakıyor, gülümsüyor. “Burada Moritz adında bir Alaman var arkadaşlar. Hayvan delisi. Bu sahilde gördüğünüz sokak köpeklerini, mahallenin kedilerini hep o besliyor. Burada da evi var. Yusuf’tan sonra ona gittim, evinde yoktu. Onunla konuşurum, bir çare buluruz. Yarın benim dükkânda buluşalım, tamam mı?”

“Tamam değil,” diyor Yusuf. “Ya, paranın konuşturduğu o adam da orda olursa! Ben gelmem.”

Burhan abi yeniden başını okşuyor Yusuf’un.

“O zaman sen söyle, yarın akşam nerde buluşalım?”

Yusuf başıyla sahilin sonunu gösteriyor. Ardından da:

“Orda buluşalım. Kayalıkların orda,” diyor.

“Tamam Yusuf. Gizli bir buluşma yani. Hadi şimdi evlerinize. Sizinkiler de merak ederler. Gün batımından bir saat sonra, karanlık çökünce kayalıklarda. (Bana göz kırpıyor) Kimselere görünmeden.”

Dönüp gidiyor. Yusuf “gördünüz mü” anlamında göğsünü öne çıkarıyor. Ali’nin gözlerinde küçük bir umut ışığı. Duman mızmızlanıyor.

“Beni burada bir dakika bekleyin, hemen geliyorum,” diyor, pansiyondan yana koşuyorum. Nefes nefese mutfağa dalıyorum. Nebahat teyze bulaşık yıkıyor. Şaşkınlık içinde “Bu halin ne kız?” der gibi bana bakıyor.

“Yemek artıkları var mı Nebahat teyze! Köpeğimize vereceğim,” diyorum.

Gülümsüyor. Başıyla çöp tenekesini gösteriyor, yeniden işine dönüyor. Çöp tenekesinde her şey. Yarısı yenmiş tavuk butları, kızarmış patatesler. Bir gazete parçasına dolduruyorum ne varsa. Bir şişe de su alıp koşuyorum. Bahçede aklıma geliyor Nebahat teyzeye teşekkür etmek.

“Sağol Nebahat teyzeee!” diye bağırıyorum mutfağa doğru.

Üçü de oturmuş denizi seyrediyor. Duman ortalarında küçük bir baş sadece. Öyle bir güzel görünüyorlar ki! Resim gibi. Benim patırtıma üçü de ayaklanıyor. Duman benden yana koşuyor. Bir gazete kâğıdına doldurduğum et parçalarını, patatesleri önüne koyuyorum. Saldırıyor. Ağzını şapırdatarak yemeye başlıyor. Bir yandan da ağzının kenarlarına, düğme burnuna bulaşan yağları yalıyor. Biz de çevresine oturuyor, büyük bir keyif içinde onu seyrediyoruz.

Bir süre sonra doyuyor, arka ayakları üstüne oturup bir bana, bir elimdeki su şişesine bakıyor. Benim de ancak o zaman aklım başıma geliyor: Su kabı almayı unutmuşum. Ama zihnim bilgisayar hızında. Şişeyi Ali’ye uzatıyor, iki elimi birleştirerek avucumu Ali’ye uzatıyorum. Ali avucumu suyla dolduruyor, Duman şapur şupur avucumdan su içmeye başlıyor. Tezden bitiriyor. Sıcak dili ellerimin içinde dolaşıyor. Sıcak ve yumuşak bir dil. Sanırsın elimi öpüyor. Bir mutlu oluyorum ki! Daha sonra iki avuç su daha içiyor, yalanıyor, arka ayakları üzerine oturuyor, “artık gidelim,” der gibi Ali’ye bakıyor.

“Oldu Duman ağa, gidelim,” diyor Ali. Bu sefer önce Yusuf’un elini sıkıyor, sonra benim. Eli elimin içinde kısa bir süre konuk oluyor. Eli sıcak, eli Duman’ın dili gibi yumuşak.

Ayrılıyoruz.

Yolda “Ali hep seni sordu Güller abla,” diyor Yusuf.

“Ne sordu?” diyorum umursamaz gibi görünmeye çalışarak.

“Söylemem,” diye bana göz kırpıyor, koşuyor pansiyondan yana. Ben de peşinden. Yel gibi gidiyor, yetişemiyorum.

Annemle babam salonda oturuyorlar. Pansiyonda kalan genç bir çiftle konuşuyorlar. Saygılı bir sesle iyi akşamlar diyorum. Babam, “bu saate kadar nerelerdeydin?” der gibi bana bakıyor, yalandan gülümsüyor. Annem hiç bakmıyor yüzüme.

Odama çıkıyorum.

Ertesi gün kahvaltıda pek konuşmuyoruz. Akşamdan gelen kırgınlık devam ediyor.

Sahile iniyoruz. Babam önde, ben ve annem arkasında. Babam bize nasıl yüzdüğünü gösterecek. Biz kıyıda bekliyoruz, babam paldır küldür suya dalıyor, şapur şupur yüzmeye başlıyor. Bir kadına çarpıyor, babamın geldiğini görenler yana kaçışıyorlar. Annem biraz da utanarak babama bakıyor. Bir avuç su serpiyorum annemin yüzüne. Korkuyla sıçrıyor, “ayyy!” diye o ünlü ünlemesi dağılıyor dört bir yana. O da bana su serpiyor. Dizlerimize kadar suya giriyor, birbirimizi ıslatıyoruz.

Babam havalar atarak geliyor yanımıza. Denizden çıkıp kumlara uzanıyoruz. Akşamki kırgınlıktan eser yok.

Uzandığım yerden annemlere çaktırmadan gözlerim Yusuf’u arıyor. Yusuf yok ortalarda. Ufaktan bir hüzün çöküyor içime. Duman geliyor gözlerimin önüne. Islak dilini avuçlarımda hissediyorum. Derken Duman’ın dilinin yerini Ali’nin eli alıyor.

O gün, akşamın gelmesi, bana göre yıllar sürüyor.

Akşam yemeğinden sonra babamdan izin istiyorum korka korka. Ne nereye gideceğimi, ne kimlerle buluşacağımı soruyor. O eski sorgucu baba değil babam. İkisini de yanaklarından öpüyorum, bahçeye iniyorum.

Yusuf ortalarda yok. Bisikletim yerinde duruyor.

Sahile iniyorum. Deniz boşalmış. Sadece sokak köpekleri dolaşıyor sahilde. Kayalıklardan yana yürüyorum.

Uzaktan Ali’yle Duman’ı görüyorum. Heyecanlanıyorum. Ali yerden aldığı küçük taşları denize fırlatıyor. Duman şaşkın şaşkın bir havada uçan taşa, bir Ali’ye bakıyor. Ali Duman’ı görmüyor, ama Duman beni görüyor, bana doğru koşuyor. Kuyruğu havada. Sarılıyorum, başını öpüyorum. Ali de görüyor beni sonunda. Ayağa kalkıyor.

“Gelen giden yok daha,” diyor, yeniden oturuyor kumlara.

Ali’nin yanına oturuyorum.

“Daha erken... Gelirler...” diyorum.

Görünümleri biraz da Yusuf’a benzeyen üç çocuk geçiyor önümüzden. Bize anlamlı anlamlı bakıyorlar. Oturduğum yerde ellerimden destek alarak biraz uzaklaşıyorum Ali’den. Çocuklar bu durumu görmüyorlar. İçlerinden kafası sıfır numara tıraşlı olanı son kez dönüp bize bakıyor, sonra bir kayanın arkasında kayboluyorlar.

Deniz ufaktan kararıyor. Beş yıldızlı otelin ışıkları denizde dans etmeye başlıyor.

Beni dalgınlığımdan Duman’ın havlaması uyandırıyor. Bir bakıyorum, Yusuf önde Burhan’la sarışın bir yabancı da arkasında bize doğru geliyorlar.

İkimiz de ayağa kalkıyoruz. Yusuf koşarak geliyor yanımıza. Nefes nefese anlatıyor:

“Buran abi her şeyi anlatmış Alman’a. Alman çok kızmış. Buran abiye adi emen oraya gidelim demiş. Geldiler işte.”

Duman önlerini kesmiş havlıyor. Adam hayranlık dolu, sevgi dolu bakıyor Duman’a.

“Ne güzel yavruymuş bu böyle!” diyor Burhan abi bize. Sonra dönüp anlamadığımız bir dilde Alman’a bir şeyler anlatıyor.

Alman bize bakıyor önce. Yüzünde ufak bir keder. Elimizi sıkıyor, bir şeyler söylüyor. Anlamıyoruz. Burhan abi:

“Arkadaşın adı Moritz. Size adını söyledi. Siz de ona söyleyin,” diyor.

“Benim adım Güller.”

Ali’nin yerine Yusuf:

“Bu da Ali!” diyor biraz da şişinerek

Beşimiz de kumlara oturuyoruz. Duman yanımızda keyifle kuyruk sallamaya başlıyor. Burhan abi soruyor, Ali anlatıyor. Benim size anlattıklarımı. Burhan abi Ali’nin anlattıklarını Moritz’e anlatıyor. Moritz amcanın yüzü renkten renge giriyor. Bir kızarıyor, bir sararıyor.

Duman birden havlayarak denize doğru koşuyor. Dönüyor bizim yanımıza geliyor, havlıyor, yeniden denize doğru koşuyor. O demeye kalmıyor, kayalıkların arkasından çocuk bağrışmaları geliyor. Anlamadığım bir dilde bir şeyler söylüyorlar. Duman yeniden denize doğru koşuyor, yüzmeye başlıyor. Ne oluyor, diye beşimiz de ayağa kalkıyoruz. Duman, denizin karanlığında kayboluyor. Ali hızla kendini atıyor peşinden.

“Ali yüzme bilmiyooor!” diye bağırıyorum.

Burhan abi Ali’yi kolundan tutuyor, o sırada da Moritz amcaya bir şeyler söylüyor. Moritz amca üstlü başlı hızla Duman’ın peşinden kendini derin sulara atıyor, yüzmeye başlıyor.

Tam bu sırada. Az önce önümüzden geçen çocuklardan ikisi koşarak bize doğru geliyorlar. Çıplaklar. Giysileri kollarının altında. Kafası sıfır numara tıraşlı olan yanlarında yok. Biraz büyük olanı:

“Behram kaybol... Deniz... yüzik, kaybol birden!” diyor ağlamaklı.

Burhan abi de gömleğini, şortunu çıkara çıkara koşuyor, kendini karanlık sulara atıyor.

Biz de koşuyoruz. Su dizlerimize ulaşınca duruyoruz.

Önce Yusuf bağırmaya başlıyor denizin karanlığına, ardından biz.

“Moritz amcaaa, Dumaaan, Behraaam, Mo-Du-Beh-riiitz-maaan-raaam!” sesleri iç içe geçiyor.

Önce Burhan abi çıkıyor karanlıkların içinden. Ardından Moritz amcanın başı gözüküyor. Kucağında Behram. Behram’ın başı yana kayık. Gözlerimiz bu sefer Duman’ı arıyor. Önce başını görüyorum. Alnı beyaz akıtmalı başını, sonra denizin üstünde ardınca yüzen ucu beyaz kuyruğunu. Boğulmayı moğulmayı unutuyor, Duman’a doğru koşuyor, kucağıma alıyorum. Sıklaşmış sıcak nefesi göğsümü ısıtıyor.

Moritz amca Behram’ı sırtüstü kuma yatırıyor. Sonra iki eliyle Behram’ın göğsünü pompalıyor. Bütün bu süre içinde sadece Duman’ın hızlı nefes alıp vermesi, bir de usuldan kayalara çarpan dalgaların sesi duyuluyor.

Behram birden öksürmeye başlıyor, ağzından sular akıyor, sonra gözlerini açıyor, üstüne gökyüzünden bakan başlara bakıyor. Gözünde korkuyla şaşkınlık iç içe.

Moritz amca dikeliyor, iki elini sırtına dayayarak derin bir “ohhh!” çekiyor.

Hepimiz birden Moritz amcayı alkışlıyoruz. Moritz amca da önce bizi, sonra da yanımızda şaşkınlıkla bize bakan Duman’ı alkışlıyor. Alkışımız deniz suyunun sesini bastırıyor, kayalarda yankılanıyor.

Behram üstünü giyiyor. Kollarıyla dizine kadar olan bölümü güneşte yanmış, koyu kahverengi. Geri kalanı süt beyaz. Otele doğru yürüyoruz. Yusuf yanıma yaklaşıyor kulağıma:

“Bu çocuklar işte bizim Misir Mafyası,” diyor.

Dönüp mafyamıza bakıyorum, gülmemi zor tutuyorum.

Otelin önüne gelince, Moritz amca tercümanımız Burhan abi aracılığıyla beklememizi söylüyor. Koşarak otele gidiyor.

Çoğa varmadan da elinde kocaman bir fotoğraf makinesiyle geri dönüyor. Önce birlikte fotoğraflarımızı çekiyor, sonra Ali’yle Duman’ın fotoğraflarını çekiyor. Daha sonra Behram’ın gömleğini çıkarıyor. Uzun uğraşlardan sonra da Duman’la Behram’ın fotoğrafları çekiliyor.

Ertesi gün, Burhan abinin dondurmacı dükkânında buluşmak üzere sözleşiyoruz. Moritz amca tek tek bizlerin elini sıkıyor. Sıra Duman’a geliyor. Bütün uğraşlarına rağmen Duman Moritz amcaya ön patisini uzatmıyor.

Ayrı ayrı yönlerde dağılıyoruz. Moritz amcayla Burhan abi otele doğru, Misir Mafyası kayalıklara doğru, biz dördümüz de bizim pansiyona doğru. Dönüp dönüp birbirimize el sallıyoruz.

Pansiyonun bahçe kapısına gelince, duruyoruz. Önce sarılıp Duman’ı kucaklıyorum, öpüyorum. Kaçmıyor benden. Ali’ye elimi uzatıyorum. Tokalaşıyoruz. Eli çok sıcak. Heyecanlanıyorum, elimde olmadan Yusuf’a bakıyorum. Bana cin cin göz kırpıyor. Utanıyorum.

Pansiyonun kapısında annemle Yusuf’un annesini bizi bekler buluyoruz. İkisi de buzdan heykel. Ardından:

“Baban yemek salonunda Güller hanım!”

“Hanım” sözcüğünün içinde gizlenen kızgınlık, sitem.

Yemek salonuna doğru yürüyorum.

“Sen de Yusuf bey!” diyen annemin o kıpırtısız sesi.

Salona giriyoruz. Babamdan başka kimseler yok. Babam en dipteki bir masada oturuyor. Önündeki yarılanmış kırmızı şarap kadehine bakıyor. Bizim geldiğimizin ayrımında. Kızınca her zaman yaptığı gibi.

“Oturun!” diyen bir soğuk ses.

“Anlatın bakalım! Nerdeydiniz!”

Anneler arkada bir masadalar. Anlatmaya başlıyorum. Size ne anlattıysam, bütün ayrıntılara da girerek onlara da anlatmaya başlıyorum. Ben anlattıkça, babam usuldan başını kaldırıyor, bir bana, bir Yusuf’a bakıyor. Yüzünde çocuğuyla övünen bir babanın gururlu gülümsemesi. Daha bir heyecanla anlatmaya başlıyorum. Tam, Behram’ın boğulmasına sıra gelince, arkadan bir ses:

“Ne oldu o yavruya sonra? Kurtuldu mu?” diyen annemin anne sesi.

“Duman kurtardı,” diyor, kaldığım yerden anlatmaya devam ediyorum.

Bahçe kapısına gelmemize sıra gelince, anam başucuma geliyor, saçımı okşuyor.

“Biz de bir şeyler yapalım,” diyen annem.

Kalkıyor, anneme sarılıyorum.

Yusuf’un annesi de geliyor yanımıza. O da Yusuf’un başını okşuyor.

Bütün gece hiç düş görmeden uyuyorum.

“Uyan artık güzel kızım!” diyen annemin sesine uyanıyorum. Annem başucuma oturmuş saçımı okşuyor.

“Ben, Nebahat hanım, Yusuf’un annesi Nevin hanım sabahtan beri neler yaptık, bir görsen! Poğaçalar, börekler. Sebahat hanım da iki masa verdi. Benle Yusuf’un annesi de bugün börek çörek satacağız plajda. Ya baban, kızım! Bütün gece uyumadı. Bugün gidip belediye başkanıyla görüşecek. Peki siz ne yapacaksınız?”

Sarılıyorum anneme.

“Biz de bugün Burhan abinin dükkânında buluşacağız. Moritz amca da gelecek. Misir Mafyası da gelecek.”

Annem birden beline sardığım kollarımdan kurtuluyor, ayağa kalkıyor. Gözlerinde korku.

“Ne mafyası kızım. Mafya da nerden çıktı!”

“Korkma anne! Misir Mafyası dediğim de dün Duman’ın boğulmaktan kurtardığı Behram’ın arkadaşları. Bizim Yusuf adlarını öyle koymuş.”

Annem gülüyor, yeniden yanıma oturuyor.

“Ne bileyim kızım! Mafya deyince, yüreğim ağzıma geldi. Peki siz ne yapacaksınız?”

“Bilmiyorum. Moritz amca dün bir yığın fotoğraflar çekti. Bakalım... Ben de merak ediyorum.”

Kalkıyorum.

“Hadi çabuk hazırlan da aşağı gel, birlikte bir güzel kahvaltı yapalım. Bugün işimiz çok.”

Kahvaltıda buluşuyoruz. Babam sinirli biraz. Kahvaltı boyunca konuşuyor. Demokrasi, adalet, haksızlık, düzen gibi sözlerin içinde geçtiği noktasız virgülsüz bir konuşma. O televizyonlarda konuşan politikacılar gibi. Kızmıyorum bu sefer. Babamın bugün bir şeyler yapacağını sezinliyorum.

Daha uzayıp gidecek olan babamın konuşması Yusuf’un içeri girmesiyle kesiliyor.

“Aadi Güller abla. Baçede seni bekliyoruz!”

Kalkıyorum. Yusuf’ta saklamaya çalıştığı bir heyecan.

“Ne oldu Yusuf?”

“Ne olmadı ki Güller abla! Şaşarsın. Gidelim.”

Kapıya yürüyoruz. Babam arkamızdan:

“Gelişmelerden beni de haberdar edin çocuklar!” diye sesleniyor.

Dönüp babama bakıyorum. Babamın yüzünde kızına güvenmenin, onunla övünmenin ışıltıları.

“Ederiz. Sen de bizi haberdar et, güzel babacığım!”

Ömrümde kendime ilk kez bu kadar güveniyorum. Kendimi öpmek istiyorum. Gülmeyin! İnsan kendini sarılıp öpemez, biliyorum. Size içimden geçeni söylüyorum.

“Misir Mafyası da geldi. Aşağıda bizi bekliyorlar. Ama asıl sen Ali’yi gör. Bak Moritz amcayla Buran abi neler yapmışlar. Tez gidelim, aadi!”

Yüreğimde gümbürtüler. Göğüs kafesim olmasa dışarı çıkıp bizimle koşacak yüreğim.

Misir Mafyası bahçede. Asker gibi sıralanmış bizi bekliyorlar.

“Günaydın arkadaşlar!” diyorum.

Üçü de bir ağızdan:

“Günadın, Guller apla!” diyorlar. Adımı Yusuf’un öğrettiğini anlıyorum. Ama adımı böyle tuhaf söylemelerini anlayamıyorum.

“Gidelim,” diyorum.

Hızla bahçeden çıkıyor, otele doğru yürüyoruz.

Ali’nin önünde bir kuyruk. Ali’nin arkasında, bahçe duvarının dibinde iki sarışın çocuk büyük bir kartonu havaya kaldırmış caddeden geçenlere karşı tutuyorlar. Kartonun üstünde dün gece Moritz amcanın çektiği Duman’ın fotoğrafı. En üstteki yazıda “BU KÖPEK SATILIK DE⁄İLDİR!” yazısı. O yazının altında da başka dillerde yazılmış yazılar.

“Bu çocuklardan biri Moritz amcanın oğlu. Acayip bir adı var. Buran amca söyledi, ama unuttum. Öbür oğlan Rus. Bize yardıma geldiler,” diyor Yusuf.

Duman’ı arıyor gözlerim. Üstünde yattığı yarım heybe Ali’nin yanında boş duruyor. Heyecanlanıyorum.

“Duman! Duman nerde Ali?” diye soruyorum.

Başını kaldırmadan yanıt veriyor.

“İş çok diye anam eve götürdü,” diyor, rahatlıyorum.

Ali’nin yüzü kan ter içinde, durmadan fırça sallıyor.

“Moritz amcayla Burhan abi dükkânda bekliyorlar sizi. Burda vakit kaybetmeyin,” diyor, kısa bir an başını kaldırıyor, bana bakıyor. Gözlerinde mutluluk, bir de... Evet bir de size anlatamadığım, biraz da utandığım başka bir şey gözlerinde.

Moritz’in oğluna bakıyorum. Bir turiste heyecanla bir şeyler anlatıyor. Yanlarından geçerken bütün cesaretimi topluyor, İngilizce günaydın diyorum. Moritz amcanın oğlu bize el sallıyor turiste anlatmasını sürdürerek. Ama Rus olanı benim gibi bozuk bir aksanla o da İngilizce “günaydın” diyor bize. Kaybedilecek zamanımız yok. Burhan abinin dükkânından yana yürüyoruz. Yolda:

“Sen one ne dedın, Guller apla!” diye Misir Mafyası’nın en uzun boylu olanı o tuhaf Türkçeyle bana soruyor.

“Benim adım Güller, arkadaş. Öyle Guller muller değil.”

“Bıliyorum Guller apla. Ema dilim dönmüyor.”

Dilinde bir sakatlık olduğunu düşünüyorum.

“Niye dönmüyor?”

“Biz Kürt’üz Guller aple. Az Turkce bıliyoruz. Misir satecek kadar.”

Bir Kürt’ü ilk kez görüyorum. Aynı bize benziyorlar.

Burhan abi kapıda karşılıyor bizi.

“Nerde kaldınız çocuklar? Hadi girin içeri. İşimiz çok bugün,” diyor, içeri giriyor. Biz de arkasından.

Dükkânın arkasındaki ardiyeye geçiyoruz. İçerde Moritz amca. Bir masaya eğilmiş, bir şeyler yazıyor. Bizi görünce doğruluyor, hepimizin elini tek tek sıkıyor. Sıkarken de bir şeyler söylüyor. Bize kendi dilinde “günaydın” dediğini anlıyoruz. Ben arkadaşlarım adına Moritz amcaya günaydın diyorum İngilizce.

Masanın üstünde beş on büyük karton. Hepsinde değişik değişik fotoğraflar. Dün gece çektiği fotoğraflar. Kendimden çok Ali dikkatimi çekiyor. Biz gülerken, o hüzünle bakmış objektife.

Moritz amca önce fotoğrafları tek tek gösteriyor bize. Sonra Burhan abiye ne yapacağımızı uzun uzun anlatıyor. Daha sonra Burhan abi de Moritz amcanın anlattıklarını bize aktarıyor:

“Bu resimlerin altına siz duygularınızı, düşüncelerinizi yazacaksınız. Güzel sözler bulacaksınız. Okuyanlar etkilenmeli. Hep beraber mısır satacağız. Moritz’in oğlu, daha başka birkaç yabancı çocuk da mısır satacak. Biz bu sabah iki çuval mısır aldık pazardan. Yandaki lokantanın aşçısına pişirtiyoruz. Haydin iş başına. Size bir saat izin. Moritz de sizin yazdığınızın İngilizcesini, Almancasını yazacak sizin yazdıklarınızın altına. Tamam mı?”

Başımızla Burhan abiye evet diyoruz. Burhan abi çıkıyor.

Şaşkınlıkla birbirimize bakıyoruz. Misir Mafyası’nın başı olan çocuk bir iki ıkınıyor, sonra:

“Biz ne yapmak?” diyor başı önünde.

Anlatıyorum. Anlamıyor. Üzülüyorum. Düşünüyorum ne yazalım diye. Yusuf yetişiyor imdadıma.

“Bir mısır al, karnın doysun. İki mısır al Duman kurtulsun,” diyor şiir okur gibi.

Dediklerini yazıyorum bir kartona. Yazarken benim de beynim coşa geliyor.

“Duman bir can kurtardı. Sen de Duman’ı kurtar,” diye iki dize dökülüyor ağzımdan.

Havaya sıçrıyor, el vuruşturuyoruz. Misir Mafyası şaşkın.

“Bu Duman başka Duman. Giderse halimiz yaman!”

“Bu Duman, ben Behram. Duman beni ölümden kurtardı. Haydın biz de onu kurtaralım.”

“Bu Duman bildiğiniz köpeklerden değil.”

“Para her şey değildir, Japon amca!”

“Bir mısır al, bir can kurtar.”

Bir saat içinde onlarca şiirsel söz buluyoruz. Moritz amcayla Burhan abi geliyorlar. Burhan abi yazdıklarımızı okumaya başlıyor. Okudukça gözlerinin içi gülüyor. Sonra yazılanları Moritz amcaya tercüme ediyor. Moritz amca da bizim yazdıklarımızın altına başka dillerde bir şeyler yazıyor.

Dışarı çıkıyoruz. On-on beş kovaya mısırlar doldurulmuş. Ben ve Yusuf bir kovanın kulplarından tutuyoruz. Kova ağzına kadar dolu, ağır. Moritz amca Türkçesi “Bu Duman, ben Behram...” diye başlayan kartonu Behram’ın eline veriyor, işaretle de yukarı kaldırmasını söylüyor. Biz önde, Behram arkamızda plaja doğru yürüyoruz. Arkamızdan da Moritz amca, Burhan abi ve Misir Mafyası’nın öbür iki elemanı.

Bizi görenler duruyor, önce kartonlara yazılanları okuyor, kimi gülümsüyor, ne olduğunu soranlara Duman’ın bir can kurtardığını, Ali’yi, babasının durumunu anlatıyoruz, kimi bir yerine iki mısır alıyor kimileri de olumsuz anlamda başını sallayıp uzaklaşıyor.

Öbür afişler ve mısırlar da orada bizi bekleyen diğer turist çocuklara veriliyor.

Beş on dilde mısır satıyoruz sahil boyu. Sesimiz denizin dalga seslerini susturuyor.

Durmadan mısır satıyoruz. Bir yerine üç alıyorlar kimileri. Kimileri rahatsız olmaktan ötürü kızıyorlar, aldırmıyoruz.

Bir bakıyorum annemler bizim pansiyonun önüdeki plaja masaları kurmuşlar, börek poğaça satıyorlar. Annem kâğıt peçete içinde bir kadına böreği uzatmış, bir yandan da anlatıyor.

Öğlen olduğunda mısırlar da bitiyor, biz de.

Kazandığımız paraları Moritz amca topluyor. Yüzüne bakıyorum, yüzünde mutluluğun resmi. Burhan abiye bir şeyler söylüyor, Burhan abi söylenenleri çeviriyor.

“Birkaç gün daha böyle çalışırsak, tamam. Haydın şimdi paydos.”

Burhan abi, Moritz amca ve diğer yabancı çocuklar bizimle el sıkışıp ayrılıyorlar. Ben, Yusuf, bir de Misir Mafyası kalıyoruz sahilde.

“Şimdi tam bisiklet sürme zamanı Güller abla, tamam mı?” diyen Yusuf’un şakıyan sesi.

Ama ben Ali’yi merak ediyorum. Canım onun yanına gitmek istiyor. Çaresizlik zor şey.

“Olur Yusuf... Hadi gidelim.”

Uzaktan annemlere el sallıyorum. Annem de el sallıyor.

“Bizim işimiz daha çok Güller! Siz gidin, bir şeyler yiyin. Sebahat teyzeniz size yemek hazırlayacak. Oldu mu?” diyor ardından da.

Başımı olur anlamında sallıyorum.

Misir Mafyası’yla el sıkışıyoruz. Ayrılmadan önce adlarını soruyorum.

“Benim adım Egit. Bunın da Mirze,” diyor.

“Memnun oldum, Egit,” diyorum. “Eğer seneye bir daha buraya gelirsek, siz de yine burada olursanız, ben size Türkçe, siz de bana Kürtçe öğretirsiniz. Tamam mı?”

“Temam,” diyor Egit.

Söylediklerimi anlayıp anlamadığını kestiremiyorum. Ama aramızda bir dostluğun konuşmadan doğduğunu kestiriyorum.

Ayrılıyoruz. Yusuf’la pansiyona doğru yürüyoruz. Yusuf bir türkü söylüyor ince yanık bir sesle. Hiç duymadığım bir türkü. Elimi sağ omzuna koyuyorum, o da sağ eliyle elimi tutuyor. İçimden “Benim güzel kardeşim,” diyor, omzunu sıkıyorum.

Yusuf’la Sebahat teyzenin getirdiği soslu makarnayı atıştırırken babam giriyor içeri. Suratının bir yanı öbür yanıyla kavgada.

“Konuştun mu baba?” diye soruyorum.

“Konuştum kızım, konuştum. Bunlara adam diyenin de, böyle belediyenin de, böyle düzenin de...” diye söylene söylene merdivenlere yöneliyor. Yanından geçen pansiyon müşterisi bir kadın dönüp arkasından babama bakıyor, “bu adam kafayı yemiş” anlamında başını sallıyor, aldırmıyorum.

Yusuf’la bisikleti alıp sahile iniyoruz. Yusuf’u bisiklete bindiriyor, sağ elimle de kolundan tutuyorum. Yusuf artık iyi kötü sürüyor gibi. Elimi kolundan çekiyor, arkadan itiyorum. Hızlanıyor, bisiklet sağa sola gidiyor, bir bakıyorum Yusuf kumların üstünde. İki turist kız da ellerini bellerine koymuş Yusuf’a gülüyorlar. Yusuf üstüne bulaşan kumları sile sile bana doğru geliyor, suratı bir karış.

“Kızma Yusuf, ben de böyle öğrendim. Düşe kalka.”

“Ben sana kızmıyorum, aha o turist kızlara kızıyorum. Sanki kendileri çok iyi bisiklet sürüyorlarmış gibi de. Şimdi bak ne numara yapacağım şu kızlara, gör. Bak Yusuf’la dalga geçmek neymiş görsünler.”

Bilmiyorum ne yapacağını. Bir yanım korku, bir yanım merak.

Yusuf bisikleti düzeltiyor, başıyla eliyle de kızlara bisiklete binmelerini işaret ediyor. İkisi de Yusuf’a doğru koşuyorlar. Bacakları biraz daha ince olanı önce yetişiyor Yusuf’a. Bisikleti Yusuf’un elinden kaptığı gibi atlıyor üstüne. Ve de sürmüyor da sanki uçuyor. Ön tekeri havaya kaldırıyor, yatan bir turistin üstünden atlıyor. Turist kadın korkuyla sıçrıyor. Denizle kumların birleştiği yerden suları sıçratarak sürüyor bisikleti bu sefer.

Yusuf’a bakıyorum: Ağzı yarım açık, gözleri yuvasından fırlayacakmış gibi kızı izliyor. Omuzuna dokunuyorum.

“Rezil oldum aleme Güller abla. Neymiş bu kız be! Amanin böylesini iç görmedim ömrümde.”

“Ben de Yusuf.”

Kız bizim bir saatte gideceğimiz yolları on dakikada dolanıp yanımıza geliyor. Bisikletten atlıyor, bisikleti Yusuf’a veriyor, Yusuf başı önünde tam bisikleti almaya uzanırken kız, Yusuf’un yanağına bir öpücük kondurup serçeler gibi seke seke bizden uzaklaşıyor.

Yusuf kızın öptüğü yanağına elini sürüyor, sonra dönüp şaşkın ördekler gibi bana bakıyor:

“Beni niye öptü bu Güller abla?”

“Sana âşık oldu herhal, Yusuf. Tabii başta bisiklet sürüşüne,” diyorum.

“Sen dalga geç. Bir hafta sonra eğer senin de o kızın da ağzınızı açıkta bıraktırmazsam, bana da Yusuf demesinler,” diyor, yürüyor bisikleti ite ite.

Yanına koşuyor, elimi boynuna atıyorum. Başını kaldırıp sevgi dolu bakıyor bana.

Tam pansiyonun bahçe kapısına gelince, başını kaldırıp bana bakıyor.

“Sen iç âşık oldun mu Güller abla?” diyor.

Bir an, kısa bir an bir şey diyemiyorum. Yusuf’un gözleri yüzümde.

“Olmadım, Yusuf. Ama... Ama galiba oluyorum,” diyorum.

“Peki, ben de olur muyum?”

“Bisikleti o kız gibi sürersen, sen değil ama sahilde bütün kızlar sana âşık olur.”

Pansiyona perişan bir halde dönüyoruz. Yusuf’un yüzünde mutlu bir yorgunluk. Ben nasılım bilmiyorum.

Annemin sesine uyanıyorum:

“Uyan artık Güller! Arkadaşların bekliyor aşağıda. Baban hastaneyle konuşmaya gitti. Ben de gidiyorum.”

Alelacele giyiniyor, yüzüme bir iki su çarpıp aşağı iniyorum. Yusuf’la Misir Mafyası bahçe kapısında beni bekliyorlar. Egit’in elinde kocaman bir tepsi. Benim tepsiye baktığımı görünce, tepsiyi bana uzatıyor.

“Bızin ane yapti!” diyor.

Tepsinin üstünü açıyorum.

“Çiğküfte. Duman’a sebeb.”

Ne demek istediğini anlıyorum. Bir köfte alıp ağzıma atıyorum. Çiğnemeye başlamamla ağzım acıya boğuluyor. Gözlerimden yaşlar aka aka yutuyorum.

Yusuf kahkahalarla gülüyor.

“He, bızın küfte çok acidir. Hema biz seviyoruz,” diyor Egit.

“Bu acıyı kim alır Egit? Valla bizi kovarlar sahilden,” diyorum.

“Gürürsün Guller able, gürürsün.”

Agit’in söylediklerine aldırmıyor, tepsiyi yeniden Agit’e uzatıyor, “Bu zehiri en iyisi sen sat,” diyor, yürüyorum.

Annemler mısır kovalarını çoktan hazırlayıp mutfağın önüne koymuşlar.

Sahil kaynıyor. İnsanların arasında afişlerimizi görüyorum. Yabancı çocuklar çoktan iş başında. Utanıyorum.

Behram afişini kaldırıyor. Biz ise sloganlarımızı ata ata insanların arasına karışıyoruz. Agit:

“Çiğküfte. Duman’e sebeb. Alın, alın,” diye bağırıyor.

Alıyorlar da. Şaşırıyorum.

İki yaşlı turiste tam mısır satacakken, Yusuf kolumdan tutup çekiyor. Ne oluyor, diye bakıyorum Yusuf’a.

“Bu taraftan gidelim Güller abla. O parası konuşan adam bize doğru geliyor.”

İri göbekli, kolları kıllı bir adam bize doğru geliyor. Bekliyorum. Yusuf arkama saklanıyor.

“Sabah sabah ne bağırıp duruyorsunuz? Bu turistler buraya para akıtıyor. Köpeğe bile para veriyorlar. Turizm demek para demek. Para demek, ne demek? Zenginlik demek. Para olmadan zenginlik olmaz. Hadi defolun. Bağırmayın sabah sabah!” diyor adam.

“Biz kendimiz için bağırmıyoruz. Bir hasta babayı ve bir köpeği kurtarmak için bağırıyoruz. Hem, bak turistler de bağırıyor,” diyorum.

Adam üstüme doğru yürüyor. Kıpırdamıyorum.

Geliyor, önümde duruyor, kin dolu bakıyor bana. Aldırmıyorum.

“Şimdi polise telefon edeyim de görün siz. Göstereyim dünyanın kaç köşe olduğunu.”

“Göster,” diyorum.

Bir bakıyorum, Egit, Behram ve Mirze de gelmiş yanımızda duruyorlar. Ben Misir Mafyası’nın lideri, arkamda duran adamlarım. Adam bir bana, bir arkadaşlarıma bakıyor, bir şeyler söylene söylene gidiyor.

“Vay be, sana elal olsun Güller abla. Adam korktu senden, valla,” diyor Yusuf.

Yeniden başlıyoruz mısır satmaya.

Çiğköfte öğlene kalmadan bitiyor. İkindiye doğru da mısırlar.

Burhan abi geliyor, parayı veriyoruz. Alıp sayıyor, sonra şaşkınlık dolu bakıyor bize:

“Aferin çocuklar. İyi iş yapmışsınız. Böyle giderse, birkaç güne bu iş tamam. Bir de yabancıların ağızlarını yangın yerine çevirmişsiniz. Beni tanıyan turistlerden birkaçı da bu köftenin nasıl yapıldığını sordular bana” diyor, sonra Egit’in başını okşuyor, yürüyor, sonra duruyor, “Ha, Güller az daha unutuyordum. Bugün babanla da tanıştık. Gitmiş hastaneyle konuşmuş. İyi gidiyor işler.”

Biz pansiyondan yana yürürken, Burhan abi koşa koşa gelip birden önümüze geçiyor. Şaşırıyoruz.

“Asıl söyleyeceğimi unuttum, çocuklar! Bu akşam sahilde buluşuyoruz. Size bir sürprizimiz var. Tamam mı?”

Burhan abi gidiyor, Egit yanıma yaklaşıyor.

“Bız anlemedi. Neyimiz var, Guller able?”

“Bir şeyimiz yok... Akşam... (elimle kayalıkları gösteriyorum) Akşam orada buluşalım... Tamam?”

“Temam,” diyen bu sefer Mirze.

Akşam sahilde buluşuyoruz. Başta Duman’la Ali ve bizler. Başka ulustan yaşıtımız çocuklar, Misir Mafyası, Moritz ve Burhan abi. Moritz amcayla Burhan abi sahile odunlar yığmışlar. Karanlık çökünce ateş yakacağız.

Güneş batmaya gidiyor. Sarışın, uzun saçlı bir çocuk elinde bir sosisle geliyor. Kumlara oturup;

“Duuumaan!” diye Duman’ı çağırıyor.

Duman çocuğa doğru koşuyor. Çocuk elindeki sosisi Duman’a uzatıyor. Duman sosisi ısırıyor, yemiyor da yutuyor. Sevincimiz dorukta.

Güneş batıyor. Moritz amcayla Burhan abi odun yığınını ateşliyorlar. Biz çocuklar ateşin çevresine oturuyoruz. Moritz amca bir kutudan bir gitar çıkarıyor, çalmaya başlıyor. Uzağımıza oturan iki yaşlı turist el çırparak melodiye eşlik ediyorlar. Biz de onlara uyuyoruz. Duman tedirgin.

İki yaşlı turistin dışında Yusuf’un yaşlarında zayıf iki çocuk ayakta, biraz uzaktan hayran hayran bize bakıyorlar. Benim onlara baktığımı gören Yusuf yanıma geliyor, kulağıma:

“Dütdütçüler Mafyası,” diyor.

Gülmemek için kendimi zor tutuyorum. Kalkıp yanlarına gidiyorum. Ürkek ürkek bakıyorlar bana. Küçük olanın elinde bir düdük.

“Hadi gelin yanımıza. Sen de bize düdük çalarsın sonra.”

Yürüyorum. Dütdütçüler Mafyası da yanımda.

Moritz amca gitarın tellerine birkaç kez hızla vuruyor, gitarı yanına koyuyor. Bütün gücümüzle alkışlıyoruz.

Akşam karanlığı iyice çöküyor. Ateş büyüyor. Bir bakıyorum annemle babam da geliyor. Bizi selamlayıp yanımıza oturuyorlar. Sarışın, uzun saçlı olan, Duman’a sosis veren çocuk ayağa kalkıyor, kendi dilinde bir şarkı söylüyor. Bitirince alkışlıyoruz. Yusuf’a bakıyorum. Niye baktığımı anlıyor, başını önüne eğiyor.

“Yusuf, Yusuf,” diye tempo tutuyorum. Öbürleri de bana uyuyorlar, sahil inliyor.

“Yuusuf, Yuusuf!”

Yusuf ayağa kalkmıyor, başını iyice önüne indiriyor, sonra bugün bana söylediği türküyü söylemeye başlıyor. Çok güzel söylüyor. Türkü bitince hepimiz çılgınca alkışlıyoruz.

Türkü hepimizi etkiliyor. Kısa bir sessizlikten sonra Egit kalkıyor ayağa. Sağ elinin işaret parmağını kulağının içine sokuyor, aynı elinin geri kalanını yanağına yaslıyor. Sonra titreyerek başlayan, ufaktan yükselen bir türküye başlıyor. Sözlerini anlamıyorum, ama bu türküyü biliyormuşum gibi geliyor bana. Çok güzel söylüyor. Türkünün içinde bir hüzün var. Sözlerini öyle merak ediyorum ki!

Türkü ta Toroslar’ın tepelerinden akarak aşağıya doğru iniyor sanki. İniyor, iniyor, denizin karanlığında kaybolup gidiyor.

Dakikalarca alkışlıyoruz.

Moritz amca yeniden gitarını alıyor, hareketli bir parça çalmaya başlıyor. Önce kızlı oğlanlı turist çocuklar kalkıyor, tepine tepine dans etmeye başlıyorlar, ardından biz kalkıyoruz. Kimimiz göbek atıyor, kimimiz halay çekiyoruz.

Birden, gitar sesine bir düdük sesi karışıyor. Gitar susuyor, yerini düdük çalana bırakıyor. Bakıyorum o. Dütdütçüler Mafyası’nın o küçük olanı. Bir de öyle güzel çalıyor ki insanı yerinde oynatıyor. Oynuyoruz. Bir bakıyorum, annem bile kalkmış göbek atıyor, babam da alkışlıyor.

O gece bitsin istemiyorum, ama bitiyor.

Yarın buluşmak üzere ayrılıyoruz. Birbirimizin yanaklarından öpe öpe ayrılıyoruz. Ali’yle de öpüşüyoruz. Bir hoş oluyorum. En son Duman öpülüyor hepimizce. Babamla annem önden yürüyorlar el ele. İçim ısınıyor.

– 5 –

Pansiyonun kapısında Sebahat teyze karşılıyor bizi.

“Ben de sizi bekliyorum. Sizi aradı biri. Kardeşinizmiş” diyor, anneme. Sesinde bir tedirginlik.

Annem endişeyle bir babama, bir bana bakıyor. Salondaki telefon kulübesine doğru yürüyor; ben, babam, Sebahat teyze de ardınca. Annem almacı alıyor, anneannemlerin telefon numaralarını çeviriyor. Konuşmaya başlıyor ardından da. Yüzüne bakıyorum annemin. Yüzünde ufaktan başlayıp gittikçe büyüyen bir keder, bir acı oluşuyor. Korkuyorum.

Annem sonunda almacı yerine koyuyor. Babam:

“N’olmuş, hanım?” diye soruyor.

“Annem merdivenden kaymış, ayağını kırmış... Hastaneye yatırmışlar.”

Salondaki sandalyelere oturuyoruz. Hepimizin yüzünde anlatılmaz bir acı. Annemin gözünden yavaşça yaşlar akmaya başlıyor.

“Hazırlanın, hemen yola çıkalım,” diyor babam. Sonra Sebahat hanıma dönüyor, “Lütfen bizim hesabı yapın Sebahat hanım! Kusura kalmayın!”

“Geçmiş olsun! Ne kusuru olacak! Siz işinize bakın,” diyor üzgün.

Odalarımıza çıkıyoruz. Hiçbir şey düşünemiyorum. Beynim donmuş. Bir robot gibi giysilerimi bavuluma dolduruyorum, yatağıma çöküyorum. Ağlıyorum sessizce. Gözyaşlarım beynimi çalıştırıyor. Kalkıp bahçede nar ağacına yaslı duran bisikletime bakıyorum. Duruyor orda. Hızla babamların odasına dalıyorum. Annem bavulları hazırlıyor. Babam yatağın kıyısına oturmuş, düşünüyor.

“Baba, sana bir şey söylemek istiyorum!”

Başını kaldırıp bana bakıyor.

“Söyle, kızım!” diyor.

“Baba, ben... Ben bisikletimi burada bırakmak istiyorum. Gerekirse onu da satsınlar. Ya da Yusuf’un olsun.”

“Bırak kızım. Nasıl istiyorsan.”

Odama gidiyorum. Yusuf’a bir mektup yazıyorum çok kısa.

Sevgili Yusuf, seni kardeşim gibi sevdim. Anneannemin ayağı kırılmış. Hemen dönüyoruz. Bisikleti seninle Ali’ye bırakıyorum. Eğer ihtiyaç duyulursa satarsınız. Yok, ihtiyaç olmazsa bisiklet benim size armağanım olsun. Ali’nin babası iyi olsun istiyorum. Sana adresimi de bırakıyorum. Bana yaz. Beni unutma. Ali’ye de selam söyle. Bur(h)an abiye Moritz amcaya da selam.

Seni çok seven ablan Güller.

Adresim: ...........

Mektubu ve bisikleti Sebahat teyzeye teslim ediyor, yola çıkıyoruz bir gece vakti.

Dönüşümüzden tek bir şeyi anımsıyorum; ağaçlı dar bir yoldan geçtiğimizi. Göğsü gök mavisi, kanatları sarı, gövdesi bulut rengi kuşun yattığı o küçük vadiyi.

Anneannem bir süre sonra iyileşiyor.

Bir akşamüstü babam elinde bir kafesle eve geliyor. Kafesin içinde göğsü mavi, kanatları sarı, gövdesi bulut rengi bir kuş. Adını bilerek Bulut koyuyorum. Bulut adı Duman adına ne kadar yakışıyor değil mi?

Yine bir akşamüstü postacı çalıyor kapımızı. Bana gönderilmiş bir mektup alıyorum Yusuf’tan. Odama koşuyor, kapımı kapıyor, mektubu açıyorum. Size de okuyayım:

“Çoook Sevgili Güller Abla. Sen niye gittin? Seni çok özledik. Mektubunu Sebahat teyze verdi bana. Bak yazarken H’leri söylüyorum. Ali’nin babası hastanede yatıyor. İyi olacak. Çok para kazandık. Japon amca bile elli lira yardım etti. Bisikleti satmadık. Her akşam bisiklete biniyoruz Ali’yle. Ben o turist kızdan daha iyi sürüyorum. Duman hep peşimizden koşuyor. Ama sen yoksun. Yaza gene gel. Misir Mafyası’nın, Dütdütçüler Mafyası’nın da selamları var. Ali’nin de. Ali hep seni anlatmamı istiyor. Niye bilmiyorum. Sen bilirsin. Yazın gel, n’olursun gel. Biz senin hasretine dayanamıyoruz.

Seni canından çok seven kardeşin Yusuf”

Mektubu önce göğsüme bastırıyorum, sonra öpüyorum, öpüyorum, öpüyorum.

DİPNOTLAR

*- Yuvarlak yer masası.