Bir Yel Esiyor
Dünya Kavşaklarında...

Tasos Livaditis

Çeviren:
Panayot Abacı

Şiir

Tasos Livaditis

Bir Yel Esiyor
Dünya Kavşaklarında...

Evrensel Basım Yayın -299

Birinci Basım Ekim 2006

Sertifika No 11015

Çeviren: Panayot Abacı

Kapak Tasarım: Savaş Çekiç

Epub Tasarım: Papersense Tasarım Stüdyosu

Doğa Basın Yayın

Kamerhatun Mahallesi,

Alhatun Sokak, No: 25

Tarlabaşı–Beyoğlu/ İstanbul

Tel: 0212 255 25 46 (pbx)

Faks: 0212 255 25 87

www.evrenselbasim.com

bilgi@evrenselbasim.com

Bir Yel Esiyor 
Dünya Kavşaklarında...

Dondurucu soğuk

bir yel esiyor ülkenin ıssız sokaklarında

rüzgâr tozu dumana katıyor

uçuşuyor sigara izmaritleri bulutlar kağıtlar

sokaklarda koşuşan kimi yayalar

yel esiyor damlarda bacalarda köprü altlarında

yel esiyor hapishane koridorlarını arşınlayan tutukluların

               çıplak bacaklarında

yel esiyor hastane kapılarında doğum yapan kadınların

               kanlı göbeklerinde

yel esiyor gecekondularda

yel esiyor meyhanelerde

yel esiyor eski kral sarayında

Savaşta ölenlerin anısına dua

Kürsüler

Bakanların silindir şapkaları

monokl

eldivenler

değerli kürkler

askerler hazırolda

parıldayan kasaturalar ardında

halk küme küme

Suratlar dörtköşe buruşuk

yüzler soğuktan solgun dumandan solgun

kalın güçlü çeneler çürük dişler

gözler kasketler altında kırışık

kıpkırmızı asık

Huzur ver kullarına Tanrı

aleluia

bir yel esiyor

Yarı uykulu bir yaşlı adam

giysisi kirece bulanmış bir inşaat işçisi

çıkmazdayız

Slavlar tehditler savuruyor

savaş

Bakan konuşuyor dikkat

savaş

aleluia

yel esiyor devlet kapılarını aşındıran malul gazilerin koltuk

               değneklerinde

yel esiyor sokak kenarlarında gitar çalan âmâların

               çalgılarında

yel esiyor ölülerin kemikleri arasında

Bir kadın sıkıca sarılmış çocuğuna

çocuk acıdan kıvranıyor

kes sesini Bakan konuşuyor

bir ekmek fırını işçisi yere tükürüyor

alçaklar

aleluia

tükürüğü una bulaşıyor maya kabarıyor

yarının ekmeğine hazırlık

alınız yiyiniz

bir yel esiyor

Kanalizasyon beton havagazı işçileri

çöpçüler inşaat mezbaha işçileri

pazarda yeşillik satan kadınlar

koltuk altlarında ellerini ıslatan kızlar

sularda aşınmış kocaman kıpkırmızı eller

Ulusumuz tehlikede…

vatan millet uğruna…

kısa kesmeniz gerekecek ekselans

çaya bekliyorlar bizi

o dertsiz tasasız yerde

bir dilenci taşaklarını karıştırıyor sürekli

Meçhul asker üşümüş donmuş sulu kar altında

bir yaşlı adam ağzındaki kestaneyi çiğniyor

bir fahişe bir Amerikalının kolunda

bir genç kız çocukken okuduğu duaları anımsıyor

“ve dünyada barış”

bir yel esiyor.

Yel esiyor kiliselerin basamaklarında bekleşen dilencilerin

               avuçlarında

yel esiyor üşümüş donmuş gibi aş ocakları önünde bekleşen

               insan kuyruklarında

yel esiyor yetimhanelerde genelevlerde çocuk bakımevlerinde

yel esiyor

yel esiyor

– Ulusun güvenliğini korumak durumundayız

– ‹şçiler işlerinden atılacakmış yarın –şimdi ne olacak

– Yardım elinizi uzatın biz yoksullara

– Mutludur açlar ve susuzlar

– Vatanın özgürlüğü

– Hastaneye götürdüm parasız olmaz dediler

– Silahlanmak zorundayız

– Öldü

– Çakmaklara fitil... çakmaklara fitil

yel esiyor

ne olacak bu halimiz

gelin alın kardeşlerimiz dinamit fitillerimiz de var

Zaman ve de kızılın çopurlaştırdığı suratlar

açlığın iş kazalarının izlerini bıraktığı suratlar

bozuk kirli sakallar uzamış suratlar

yabansı bir gülümsemenin kıskacı arasında kalmış suratlar

kadın memelerini andıran geniş suratlar

örs gibi sert suratlar

Bir kadın memesini çıkarmış yanakları solgun bir bebeği

               emziriyor

bulutlarla bayraklar birbirine dolanmış

ölüm bir generalin maskesiyle dünya turunda

kara giysilerini yıkıyor kadınlar gözyaşı dökerek

gözyaşı döküyor insanlar sokak köşelerinde tarlalarda

gözyaşı döküyorlar siperlerde hastanelerde iş bulma

               kurumları kapılarında

gözyaşı gözyaşı

ölümden sonra da yaşayacak gözlerimiz

gözyaşı dökmek için

yel esiyor

Birbirine dolanıyor rüzgârdan sesler yıllar elektrik telleri

bir tütün işçisinin dişleri kasaturalara dolanıyor

sayın Bakan bir siyah köpeğe dolanıyor rüzgârdan

bebeğini emziren kadının memesi yöredeki kilisenin kub

               besine dolanıyor

yel esiyor

Kentin camları bulanık kirli

açlıktan kokan nefesimizden

gömülen ölülerimizin ağızları açık

ölülerimiz aç

Eşikte oturan küçük bir kız

babasınını koltuk değneğini bir beze sarmış

taşbebek gibi

ninni söylüyor

ninni ninni

Belimizi büküyor sarayların ağır gölgeleri

yollar nefes nefese koşuşuyor

pencereler kör

bir yel esiyor

Bir loğusa inliyor biçimi bozulmuş gökyüzü altında

kocası yollara düşmüş bir mum dileniyor

yeni doğan çocuğun odasını aydınlatacak

Yeşillik toplayıcı kadınlar tarlalarda

önlüklerine kurşun çürük postal sararmış mektuplar

               doldurmuşlar

doğurun analar doğurun

karın ağrıları sizin

doğum inlemeleri sizin

parçalayın giysilerinizi sarın bebeklerinizi

koruyun onları soğuktan

doğurun analar doğurun

savaş için yeni ölüler gerek

bir yel esiyor

Yel esiyor hamalların yırtık giysilerinde

yel esiyor işsizlerin donlarında

yel esiyor

yel esiyor halkın öfke dolu yüreklerinde

Bakan elini sallıyor

kapkara gökyüzüne

elleri ihanetin şeklini çiziyor

Haç çıkarıyor bir yaşlı kadın güçlü Tanrım diyerek

Batılıların tanrısı kuşkusuz

Bir çöpçü soğuktan titriyor

dişleri zonkluyor sürekli

öfke dolu bir şarkı mırıldanıyor bu arada

ey efendiler

kimdi sesini yükselten

hiç kimse

yel esiyor

Sebzeciler marangozlar doğramacılar

liman hamalları çamaşırcı kadınlar taş ocakları işçileri

un çuvalları taşıyıcıları

80 kilo her biri

belediye tuvaletlerini temizleyen yaşlı kadınlar

amonyaktan kıpkırmızı olmuş gözleriyle

Rüzgâr uğulduyor sokaklarda caddelerde istasyonlarda

evlerin damları teller kampanalar uğulduyor

uğulduyor gelmekte olan yıllar

‹ki işçi sessizce konuşuyor

duyulmuyor söyledikleri

insan eli gibi sallanıyor geniş dudakları

darbe indirecekler sanki

Pırıl pırıl bir araba durdu

iki dazlak adam ve bir şişman kadın indi içinden

vatan için özveri gerek

Bankalar boydan boya geniş kaldırımlara uzanmış

avlarını sindiriyor tarih öncesi hayvanları anımsatırcasına

Yaşlı kadın buz gibi havada çıplak yatan meçhul askeri

               anımsatırcasına

atkısını çıkarıp örtüyor soğuktan titreyen bu çıplak çocuğu

Kütük gibi sert suratlar

balta gibi keskin suratlar

kızıl bakır yeşili kül rengi suratlar

uçsuz bucaksız ufuklar gibi derin sular

dünyayı bir saatte kurabilen

ve bir saniyede yıkabilen eller

taş gibi kaba yazgısı belli suratlar

Bir kömürcünün yüzünde kara gözler

kırmızı tehlike feneri sanki gecenin içinde

bir gün

kozlar paylaşılacak

kim konuştu

kimse

bir yel esiyor

savaş

savaş

–gecenin içinde bir ses

Rüzgâr yaşlı kadının atkısını alıyor

yukarılara çekiyor

yayarak

atkı büyüyor büyüyor

kocaman siyah bir ahtapot gibi

ülkeyi kaplıyor

Yollar tarihler kişiler birbirine dolanıyor rüzgârda

savaş alanlarındaki tozlar sürüklene sürüklene

Avrupa’yı sarıyor giderek

bir yel esiyor tarlalarda limanlarda yollarda

Asya’nın büyük yangınları camlarımıza yansıyon

gecede bir çığlık

S.O.S

S.O.S

tehlike nerede

bir yel esiyor asker ve karanlık dolu trenlerin geçtiği büyük

               tünellerde

gidiş nere

S.O.S

dünya batıyor

bir yel esiyor tepelerde kavşaklarda kiliselerde

Alman kızları basamaklara oturmuş şarkı söylüyor

               üç arkadaş

               yola çıkmış

               Ren nehrine gitmekti amaçları

Alman gençleri yolda giderken

savaş patladı

şimdi yabancı bir ülkede

toprağın altında çürüyorlar

               oysa Ren’e gitmek

               içki içmekti amaçları...

el hareketleri olaylar kanlar birbirine dolanıyor rüzgârdan

yerinden oynatıyor sınırları rüzgâr

özgürlük heykeli devriliyor yerine kocaman bir tahta haç

               dikiliyor

bulutlar halklar ateşler

allak bullak oluyor

bir yel esiyor

garip bir yel esiyor bu akşam

dünyanın biçimini değiştirerek

Askerler ayaklarını yere vuruyor

ısınmak için

sulu kar akıyor miğferlerinden

Bakandan sonra bir general çıkıyor kürsüye

hail Hitler

ay bağışlayın beni

vatanın özgürlüğü –demek istedim

eldivenler alkışlıyor

çocukların aşınmış paltolarından

sivrilmiş açlıktan çökmüş omuzları gözleniyor

Bir grup genç kız kahkahalar atıyor

bir sarhoşun açık pantolonuna bakarak

Küçük kız sürekli mırıldanıyor

ninni ninni

koltuk değneği uyur mu ki

savaşı anımsıyor sürekli

bir yel esiyor

Katran gibi beton gibi suratlar

çiğnememe eğitimi yapmaktan güçlenen kalın çeneler

süngülerden keskin gözler

dünyayı kurtarmaya hazır eller

öncesiz ve sonrasız

Gürültü yapmayın

sesiz durun

ölüler uyanacak

uyanacağız

yel esiyor küçümsenenlere çıplaklara

Biri yere yıkılmış

kimdir kimdir o

iki polis koşuyor

yok bir şey

bir işsiz

bayılmış

bir yel esiyor

ölmüş olabilir

aleluia

kavşaklar kocaman birer haç gibi toprağa yaslanmış

süngüler pırıl pırıl

insanlar için her şey boş

pis gammaz

kederli yüzler

yel esiyor ne olacak halimiz

aleluia aleluia aleluia

bir sessizlik oldu birden.

Güneş inmeye başladı. Batının alevleri içine

Ve gökyüzü kıpkırmızı. Toprak da kırmızı. Kan gibi.

Ve dünya tümüyle sessiz.

Ve tepelerin ardından yavaş yavaş öne doğru gelen

Büyük karanlık yürüyüş kolları beliriyor.

ovalardan derbentlerden, dağlardan

tüm yollardan geçmeye başlıyor

savaş ölüleri.

Uzun siyah sıralar düzeninde ilerliyor savaşa gidercesine

adımlarını sürerek yalpalayarak

vücutları öne eğik çok yürümekten sanki

uzun süre beklemenin verdiği yorgunluktan olacak.

Topallayarak yavaşça derinlerine doğru gidiyorlar

               dünyanın.

Dünyada sürekli bir titreyiş ve sonra bir patlama

siyaha çalan yeşil bir el topraktan çıkıyor

çürük parmaklarını gererek.

Ölüler yavaşça ayağa kalkıyor

diğer ölüleri çiğneyerek ilerliyorlar

onlar da sürünerek arkadaşlarına tutunuyorlar ve

               katılıyorlar yürüyüşe

ve kollar çoğalıyor çoğalıyor milyonlarca ölü.

Ve gökyüzü kızıla boyanıyor dünya yanıyordu sanki.

Siperlerden yeraltı geçitlerinden deliklerden çıkıp geliyorlar

               sürekli

ovalardaki toplu mezarlardan geçiyorlar

gübre küreklercesine atıldıkları toprağın altından.

Paramparça kanlı çamura bulanmış kaputlarıyla

cam gibi parıldayan faltaşı gibi açılmış gözlerle

süngülendikleri anı anımsatıyor

yüzlerindeki kasılma çıkardıkları çığlık.

Viraneye çevrilmiş savaş alanlarından geliyorlar

yüzleri darmadağın toprakla kaplı

yere düştüklerinde diğerleri üzerine basıp ilerlemişler

ve gün boyunca postallar tekerlekler atlar çiğnemiş sürekli

               onları

top sesleri ve dumanlar eşliğinde.

Bağırsak oyulmuş parçalanmış çürümüş

nefes almakta güçlük çeken kafalar eğik

ve ağızları yaralı bir delik gibi açık.

Kızıl kocaman güneşin batımında yavaşça

yürüyorlar yürüyorlar.

Kimileri dökülen iç organlarını ellerinde taşıyor

kimileri topraktan sökülmüş haçları taşıyor omuzlarında

               tüfek gibi

kimileri kemiklerine saplanmış top mermisi parçalarını

kimileri de vücutlarına batmış tel örgülerin parçalarını

               taşıyorlar

makineli tüfeğin onları tararken ellerine saplanan.

Bombalanmış kentlerden kaçan saçları darmadağın

               kadınlar

çürümüş memelerine dayadıkları parçalanmış yavrularıyla.

Krematoryumlarda kömür olmuş simsiyah iskeletler

yanık çarpık ağaç köklerini anımsatan

heyecandan bitmek üzere olan.

Yavaşça ilerliyorlar alınlarında kalın yağlı bir ter

yüzlerinden aptalca bir gülümseme beklentisi olmayanlarda

               görülen

korkunç bir karar alanların gülümsemesine benzer.

Ve ilerliyorlar kıvrılarak çöreklenerek

yer verin yer verin ölülere.

Ve güneş gün batısındaki yarınlara iniyor.

Nereye gidiyorlar

durdurun durdurun bunları

genareller komutlar veriyor

bakanlar ve orospular tir tir titriyorlar

durdurun onları

Yere yuvarlanıyor melon şapkalar

kürkler canlanıyor yeniden kadınların boğazlarını ısırmaya

               başlıyor

ölülerin korkunç gölgeleri kemiklerini eziyor

bu dayanılmaz gölge tedirgin ediyor yetkilileri

suratlarını buruşturuyorlar sürekli

Asker hücum

subaylar hücum

tüm birlikler tüm silahlarla

hücum.

Gamalı haçlar genarellerin göğüslerine batırıyor dişlerini

korkulu gözleri asfalta dökülüyor örümcekler gibi

ölüleri öldürmek olası mı ekselans

ha - ha - ha

Askerler solgun

ellerindeki silahlar koltuk değneklerine dönüşüyor

daha sonra da mum oluveriyor

sonra yine değişiyor

ve ne silah ne asker görünüyor ortalıkta

Ölüler

      ilerliyor

            sesizce

kamyonları tankları devirerek

süngüleri trompetleri çiğneyerek

Hücum

ha - ha - ha

Bir kadın inliyor: oğlum diyor

ve bir ölünün ayaklarına kapanıyor

bir taş ocağı işçisi de

ağlamaklı

bir inşaat işçisi katiller

diye bağırıyor

elini kaldırıyor bir taşıyıcı

yumruğu konaklar üzerinde asılı kalıyor

imdat

onlarla birlikte

katiller

oğlum oğlum...

Ve bir yel esiyor yeniden

Ve ilerlemeye başlıyor o halk yığını

kalkan yumruklar bir orman sanki

sonsuz bir uğultu

barış

barış

Ülkelerin kocaman saatleri cızırdayarak iteliyor zamanı

inşaat işçileri iskelelerden iniyor ve yürüyorlar

şoşe yollarını düzenleyenler baltalarını omuzlarına alıyor ve yürüyorlar

barış

barış

Duvarlar evler meydanlar duraklar

bu karanlık kalabalığa bakıyor şaşkınlıkla

dünyayı titreten

ve yeniden yaşatan

maden ocaklarından hendeklerden kanalizasyonlardan

               geliyorlar

zamanın derinlerinden yol silindirlerine binerek

kulak verin

tarihin nefesini andırıyor çıkardıkları gürültü

Köylüler dirgenleri omuzlarında yürüyorlar

rüzgâr başakların arasında uğulduyor

danaları avlularda meliyor

sopalar baltalar havada

dünyanın bu kocaman gırtlakları

alabildiğine dolduruyor yolları

geliyoruz

yol verin

bir çığ gibiyiz yuvarlandıkça büyüyen

Binlerce nefesten oluşan kocaman bir humma

kilise derinliklerindeki mumlar eriyor sürekli

gökyüzü sarsılıyor hızlı kalp atışlarından

çok uzaklardan geliyoruz

çok uzaklara gidiyoruz

çamur kan dolu yollarda yürüdük

çocuklarımızın kemikleri üzerinde yürüdük

binlerce yıl yürüdük sürekli

geleceğin balta ve asitlerden biçimi değişen suratları

balyozları elinde oyuncak gibi oynatan ve de dünyanın

               geleceğini

barış

Tren düdükleri

ufuklardan gelen büyük bir gürültü

çan çalıyor binlerce el

çolaklar ağızlarıyla yakalıyor ve çekiyorlar ipleri

kadınlar flamalar gibi kaldırıyorlar yavrularını havaya

yel esiyor saçlarına

yel esiyor saçlarını bayrak gibi sallandırarak

tohum atmak istiyoruz

dokumak istiyoruz

doğurmak istiyoruz

barış

barış

Bir yel esiyor dağılıyor bulutlar

ve bu pejmürde kalabalığın üzerine

bir ışık şelalesi düşüyor birden

ekmeği yoğuran ve ekmekten yoksun olan bizler

kömürü yerden çıkaran ve soğuktan donan bizler

her şeyden yoksun olan bizler

dünyanın egemeni olmak amacını güden bizler

barış

barış

biz emekçiler

Bir yıldırım gibi evlek açıyor yarınlar başkentlerde

genişliyor ülkeler halkaların dirsek dayatmalarından

baltalar gibi iniyor gölgeler saraylara

bir yüksek ateşin nabzıdır duyulan bu gürültü

- geleceğin ta kendisi bugüne doğru geliyor sanki

Âmâlar karanlıkta titrek burun delikleriyle

doğacak yeni güneşi koklamakta

maden ocaklarında gömülen bizler

eriyen madenlerin içine çığlık atarak düşen bizler

barış

barış

sizleri alıp götüren yel

soluklarımızdan körüklerimiziden çıkan yeldir

Binlerce insan ilerliyor

asık suratlı

kaba yapılı

kirli

Tanrıya inanmakta güçlük çekerek

yeni kocaman bir Tanrı taşıyarak

kendi güçlerini

dünyanın her yerinde ağlayan bizler

dünyanın tüm kutsal inançlarını lanetleyen bizler

tüm dünya dillerinde şarkı söyleyen bizler

barış

barış

Dünyanın tüm noktalarından yürüyorlar

kalın ayak tabanlarıyla sınırları yıkarak

sert nasırlı elleriyle kızıl ufukta

yeni bir geleceğin şeklini çizerek

Ve yel geliyor peşlerinden

büyük yel izliyor onları

yel geliyor peşlerinden gürül gürül

barış

barış

barış