Hanan Avvad

FİLİSTİN,
SENİN İÇİN

Şiir

Çeviren
Metin Fındıkçı

Doğa Basın Yayın

Dağıtım Ticaret Limited Şirketi Tarlabaşı Bulvarı

Kamer Hatun Mah. Alhatun Sk. No: 27

Beyoğlu / İstanbul

Tel: 0212 361 09 07 (pbx) Faks: 0212 361 09 04

web: www.evrenselbasim.com e.posta: www.evrenselbasim.com

Evrensel Basım Yayın – 246

Filistin, Senin İçin - Hanan Avvad

Çeviren: Metin Fındıkçı

Kapak Tasarım: Savaş Çekiç

Epub Tasarım: Papersense Stüdyoları

Birinci Basım: Ekim 2003

FİLİSTİN,
SENİN İÇİN

ARZULAR

Şimdi her iki avucumda yara

Korku her iki gözlerimde şimdi...

Gözlerim dolu.

Heder olan kanıma geri döndüm...

Bu yaşamla duvarın dibine çöktüm...

Sınırda iki karaltıyla...

Adınla yazılmadı tarih,

Devletimizin bu sınırında...

Karanlığın korkusunu dökmek istedim

Engellediler...

Ve adımlarımızın nakşını çizdiler.

Ben silahın kızı

Senin için çağları öldüren

Ben yeşil yaranın kızı,

Karanlığındaki yaşamla gelen

Sevincin derinliğinden

Sana geri dönen

Devrimimizin rüyasında.

Güneşe yakın yaptım binayı...

Bu düğüne sığınmak için yüzdüm...

Dündeki öykülere son verdim...

Dünden daha tatlı olan...

Geri dönüş gününü düşledim...

Ben seninle gökyüzünü yaraladım...

Ben akıttım okyanusu,

Ve sahranın gözyaşlarını...

Kanın derinliğinde ben

Gize veda ettim...

Ve göz göze gelirken ağlamadım...

Mağdur kanım beni yorar...

Hapsin yorgunluğu beni kovar...

Mezarın büyüklüğü beni öğütür...

Ve kötülüklerimden akarım...

Filistinli, Filistinli

Gözlere dolan gözyaşı yapmadan seni

Dünya dolar gözlerime

Seviyorum seni ey feda olan adam

O vatanımla tükenen

Ey feda olan beden seviyorum seni

Kefensiz göçüp giden,

Seni seviyorum yükselen bayrakla

Vatanımın zerresini yükselten...

Ey Filistin bayrağı seviyorum seni

Bayrak dalgalanır rüyalardaki yükseklikte

Ey Filistinli erkek seviyorum seni

“Rüyalarda yükselen bayrağı” taşıyorsun

Ey Filistinlinin umudu seviyorum seni

Amacına ulaşacak zafer...

Ey Filistinli zaman seviyorum seni

Ömrün aydınlandığını anla...

Seviyorum seni ışıltı işte

Işıltının büyüklüğüne yöneliyorum...

SİZLER

Soyumun senden oluşunu seviyorum

Seviyorum onca heder olan kanımı

Akıp giden,

Zor olan yanar ve mucizeler

Ellerinin arasında büyür

Soyumun senden oluşunu seviyorum...

Ben sendenim, ömrüm başlar,

Şarkılarım başlar

Marşım, benden sana...

Senden sana,

Senin için korkan,

Soyumun senden oluşunu seviyorum

Arzular beni düşler

Dudağımda sözcükler...

Hayatın nabzına sarılır,

Dudakları ellerine fısıldar...

Aşk beni büyütür

bakışlarımda,

Hüzne sarılan gözyaşları,

Bakışlarında...

Ey ay seni seviyorum

Üstüme sarkan bu karanlıkta,

Sözün ateşini yakarsın,

Dudaklarımda.

Soyumun senden oluşunu seviyorum

Nehrin dalgalarının şakasıyla seviniyorum

Ellerindir yaklaştıran doruklardaki esintiyi

Alışkanlığımız olan yıldızlarla seviniyorum,

Boynumuz olacak uzun çiçekler...

Alnının ardında karşılaştığın kaderin ışıltısıyla,

Gecenin karanlığında, verir az

Az...

Sevgilim, o bitmeyen bekleyişimin içinde

Sevgilim, o bitmeyen sabrımın içinde

Sevgilim, o çalkalanan bütün savaşlar yaktı ateşimi

Sevgilim, o uzayan dalgaların şiddeti ve sabrı

Tutsaklığımın uğultusunu kırar ve ışığını ellerimin ve evimin.

Sınırın yanında tükenir denizin yolu

Sabrının sınırında kaderi arzular

Sevgilim öğreneceksin,

Yitirdiğimiz yürüyüşlere sığınırız

Beklediğimiz sürenin bizi karşıladığında

Sevgilim ağaçların çiçekleri,

Sevgilim yağmurun havası

Sevgilim bütün bu yaşamın içinde,

Dünya sensin,

Ömür sen,

Ay ve güneş sen.

KIYILARIN SÖZÜ

Olsun veya olmasın yaradan başka bir şey doğmaz

     şehrin göbeğinde bu yerde

Olsun veya olmasın yara ve irinden başka bir şey

     okumaz seni kalbim ve inancımda

Olsun veya olmasın im veya vatandan başka bir şey

     saymaz seni ruhum ve bedenimde

Olsun veya olmasın sevgiden başka direncim yok

     seni geri çevirmez kalbim ve direncim

Ey günleri dilimdeki kıyıların sözü

     ey kalbime batan umut

Solan gülüşüne feda oldu ruhum oysa

     ölümün sınırında donmuş göreceksin beni.

SEVGİNİN BAYRAĞI

“Filistin’in dağları parladığında

ölümün titreyişinde ve miladın feryadında

yerin azabında ve hayatın nabzında

atmosferin boşluğunda

ve büyüyen satırlarda

seslendi çocuklar...”

Kime yazayım!

Nağmelerini kime söyler sözcüklerin

Hatta ölümün!

Kime yürüyeyim!

Yürüyen adımlarım hayatıma dolanır...

Kime anlatayım!

Unutulan sevginin hikayesiyle

Başının altına serilirim,

Düşlenen cennetle

/////

Sözcüklerin güzelliğini nakşederim

Işıldayan alnının üstüne

Hüznün boyun eğişini unuturum

Senin havanla,

Şimdi geçmişin hikayeleri

Bu anlattığının havasında yaşanır

Kime yazayım!

Yaranın yangını sözü olana kadar

Havanın oyuncağının şekli olur hepsi büyüyerek

Geçerim ve dururum

Güneşin kamaştırdığı gözlerimle

Kalbim sevgiyi görür

Adresim hüzünlü kapıların üstünde

Garipliğime nakşederim bu hüznü

Ve gördüğümü yaşayıp geçerim

Derin yaramla

Karanlık örter geçmişimi...

Senin için ağladım

Garip mekânlarda ağladım

Dağılan su birikintilerinde ağladım

Ateşlerin düştüğü yerde ağladım

Ağladım, feryat eden bu çığlıkta

Hatta yangından tutuşan bu sözcüklerde

Hayatımıza dayanak olan...

Nehirde ve ağaçlarda

Karşılıklı iki kıyıda

Kumda

Denizimizde

Yeşil zeytinimizde

Senin için ağladım...

Senin, senin için

Senin için ağladım ey kalbim

Gözlerine ey vatanım

Ey savrulan ömrüm

Ey kimdin sen

Sözcüklerde

Kimdin

Bana bir nağme oluverdin.

ARZU VE TAHRİK

Seni hüzünlü görüyorum ey ay

     Yolculuk seni sarhoş etmiş gece sende yol almış

Arzular sarsmış gerektiğinde savurmuş

     Beklediğin kapılardan göç etmeden

Gözyaşların evini yıldızlar yapmadan

     Sevinçten dökülmüş gözyaşların

Hüznün suyla daralmış

     Sevgililer mağdur ve ateş alevlerini yaymış

Yüreğim acıyla kardeş olmuş

     Ruh akmış ve aşkın yolunu açmış

Ey hüzünlü ayın düştüğü yer

     Zamanın zahmetinde serilir intikam

Ayrılanların şikayeti geldiğinde

     Gözyaşları açığa çıkar ve açığa çıkan gözyaşlarından sonra.

ATLILAR ZAFERE ULAŞTIĞINDA

“Zeytinliklerin gölgesini

Limon ağacının yapraklarını

Güvercinlerin gözlerini

Çocukların gözyaşlarını

Sende aradım”

     Kırmızı göletin derinliğinde

     Toprakta ekili Zatarda

     Ey büyük sevinç

     Ey büyük sevinç

     Ey hüzünlerde patlayan vatan

Son kalan ışıltıya mı tapacağız

Karanlığın külünde!?

Dönüş yoluna

Kandilleri asacağız...

Unutur muyum

Gebe topraktan geldiğimi!?

Unutur muyum

O büyük duvardan olduğumu!?

Ey hüzünlerde patlayan vatan

Ey hüzünlerde patlayan vatan

Askerler dalgalanır

Devrimciler devrim ateşini yakar

Yanan esmer yüzlerin

Alınlarına poşu bağlar

Ve göğüslerler saldırıları...

Ey anne iğnele

Ey iğneler

Arzunun ateşini büyütün

Sıcaklığınız soyumu ısıtsın

Yoksulların düşlerini kalıba döktüm

Sesini oluşturdum ışık tanelerinin

Orakla birlikte...

Annem bu gizi taşıdı

Sarı kumlar beni büyülerken

Sevginin kokusu vatanıma yayıldı

Ahırın içinde

Yeşil sayfaların içinde

Unutulan

Kanımı ilan ederim

Bu toprakta yeniden koksun diye.

EY EL AKSA MEYDANI İZİMİ GİZLE

Al beni yanına güzel kokulu devrimcilerin akıp giden günleriyle

içimdeki yara ve direnenlerle.

Al beni yanına akıp giden günlerin yenilenen güzelliğiyle

ve gözyaşı döken geride kalanlarla.

Al beni yanına Filistin’de namazın hareketleriyle arta kalan ve

akıp giden günlerle yükseklere sığındığımızda.

Al beni yanına nidalar içinde ayaklanan akıp giden günlerle

çocukların korunan sabahlarında.

Mağrur ve dimdik duran küflü kemiklerin

üstüne esen vatanın atlı yeli ve geri dönenle.

Al beni yanına... alnımdaki hüznü sil

ardımda yüksel, üzüntümü kaybet, hazır bulunsun büyü

ve yatağımın ruhu yaseminin

boşluğunda olsun.

Şimdi seninle yalnızlaşıyorum...

bütün dakikalarla birlikte yalnızlaşıyorum...

Yalnızlaşıyorum bütün dakikalarla birlikte.

Ey bu vatanda yalnız kalan ruh devrimcilerin avuçlarında çizildi resmin.

Ey savaşın vurduğu aşıkların yolu hayatın mesafesini yükselttin.

Ey aşıkların yolunda dünyanın gölgeliğinde tanrının karşıladığı

terk edilenler ve savaşçıların göçünde benzersiz tadıyla yüz yüze

gelen bahçeler, atılan taşlarla sınırlı sığınaklarda

     ateşlerin önünde siper alanlar

güven... güven ey Muhammed yandaşları yüce soyunuz yükseklerde

dünyada kilitlenmeyen kilitlerde oysa kilitlerin dili tutuk, tutuk katı dili

açılır bütün kapananlarda.

Al beni yanına akıp giden günlerle.

Al beni yanına akıp giden günlerle.

Görünenin yanına yaklaştır, başlamadan önce o an,

savunmadan önce başlar tanrıda yalnızlaştıran aşkın dalgaları

vatanın adını barındırırız göçün verilen sözüne yaklaşırsın,

     ağlayanların verdiği söze

ve şehitlerin nidasıyla görünenin kibrinden korun

korkmadan.

Tutulan sözlerin sıcaklığına yaklaşırsın.

Görünen şafakla şehrimiz yaklaşır.

Sıcaklığında devrimcilerimiz alev alır.

İçinde sende olan göç etmeden.

Telaş içinde gözetleyen zamanın tekil olmadan.

Verilen sözler yaklaştı.

Sana yaklaşan mesafelerde uzaklaşmadan.

Gözlerinde denizler garip düşmeden.

Ruhun çiçeklerine onlar destek olmadan

Dayanma gücü dönenler ve azapla feryat eden

Annelerle.

Büyük atlılar dayanmadan, güzel karşılaşmada, derinlerde

duyulan sözcükler, her daim aşkın çiçeklerini koparır.

Büyük küfeler dayanmadan, o alınların üstüne sarkan

zaferin ırak tozuyla, zafere ulaşacakların şarkılarıyla dolan.

Sende gülecek.

Soylu denizler sende kararacak.

Sabrın gözyaşları yıkanacak sende, beklenen

ve yaklaşan verilmiş sözlerle.

Şehrimin düğünlerinin şarkıları başlayacak.

Şehrimin surları gözcülerini dikecek.

Sabredenlerin kandili saçtığı ışığı gizlenmeden.

Ey El Aksa¹ meydanı büyük tanrının nidasıyla

izimi gizle.

Ey El Aksa meydanı izimi gizle tanrının büyüklüğü karşıladığında.

Ey toplananlar izimi gizleyin kulluk gününde, özgürlüğün

aydınlığı demir parmakların ardına esir düştüğünde.

Ey anne izimi gizle, ey dostların silsilesi ve devamını getirecekler.

Benden uzak olan o vatanın yaşayan izleri, ancak

benden gelen ricayla tüfeklerin kuşattığı bu caddelerde

sar beni.

Ey Arapların çığlığı izimi gizleyin ipleriyle

verilmiş sözlerin ve sana gelen atlı efendiyi Küfe’de kucakla ve cesur

savaşçıyı, baba kucağında.

Ey anne ve babamın çığlığı ve kardeşlerimin nidası ve akrabalarımın

ve dostlarımın izimi gizleyin.

Ey içimde duran aşıkların yolu şimdi tükendi

taşıdığınız çiçeklerin kokusu dağılan kavmin² rahminde

ilk ve ikinci çocuklar sarılı devrimcilerin rahminde ey

dost aşıkların yolu.

Ey El Aksa intifadası, vatandaki dağların doruklarında

zeytinin hasat mevsiminde, katlin gözyaşları sevgi dolu

zeytinin poşusuyla tutulan.

Ey El Aksa intifadası, ey bütün buradakiler

bitiş hüzünlenir düşüncede ve büyük

iradede.

Ey şehitlerin ölü yıldızları izimi gizleyin.

Ey doğan öğreti izimi gizle.

Şehrin bahar yatağında üfle ruhumu papatya ve şakayıkların

üstünde titreyerek savrulsun, dağılsın

etrafıma tüm bu oluşan sevgi çalkantısında

ve arzuda, nidanın damlasıyla ruhumu üfle

gün doğumuyla birlikte uzaklaşanları araştırmak için.

Ruhumu üfle tasavvuf ciltleriyle bütün kalanların gözyaşlarıyla

ve derin rüyanın misk kokulu rüyasıyla.

Ve inkar et beni.

LEYLAĞIN VATANI

Geri dönüp dostların arasına oturdum sürekli vatana veren...

     sabahın

Sıcaklığıyla tutuştum ve kuşların ötüşleriyle gülümsedim şafakla

     birlikte

Ağlayan bebekleri besledim denizin kıyısında duran

     ahırların penceresinden

Bebeklerin ruhu emekledi sonra bu boşluğa uçtu...

Uçakları izleyen ateşler boşaldı, denizin mavisine kusuldu...

Güneşin ışıltılarını yüklenen araba sirenleriyle karşılaştım,

Benzerlerin kararında heykelleşir ayetlerin

     kazıntıları sıkışan bulutlarda...

Göğün ortasında, yorgunlukla örülen renkler titreyerek çalkandı onda

Saldırıda yüksek ufuk inledi... rüzgarla... Kudüs’te, Filistin’de,

Felsefenin ağlayan düşüncesi vatanın sınırlarıyla karşılaştı büyük ve

Küçüğüyle, istilacıların kanunlarıyla dağıldı ve

     muhabbetin kanunlarıyla bitti.

Devletin kültürü değiştirildi, düğünlerin

     tanıklığında huzur buldu bu vatan

Sözcüklerin mekânında, ruhun resminde, ve büyüklüğünde...

Bütün bu nakışlar vatanı temizledi güzel zaferlere ulaştırmak için,

     ve tarihin

Gırtlağı ve uykusuz gözlerin bölgesi ve Halid nehrinin dalgalarında,

Rekabeti kaldırıldı... sabahın ilk ışıkları yataklara düştüğü yerde

Soluksuz kalan aşkın kandillerinin etrafında vatanın aydınlığına sığındı.

Nesnelerin ruhundan dağıldı ve uzayıp giden sorularla karşılaştı

     kadim olanların ruhunda

Güzelliğin sınırlarında, sayenizde nasıl yardımım olacak bu vatana...

Soruların uğraşı çağın ruhunu sağlam tutacak ve iniltiler patlayacak

     ve sesler ve gülüşler

Fallar ve benler çatlayacak... ilk amaç anlatılacak,

Vatan?! Sevgisi, vatanın ortak kararı, vatanın istikrarı,

Alemin son vatanında son yaratılışı olacak...

Mesih asılı,

Vatan azapta ve ateşte, anılan vatan, vatanın düşü...

Vatan ana ve babadır... ve kimliktir...

Göğün tellerine nakışlar asılır, oturanlar yarışır

Bütün eller ruhta cezalı soruların rahatında, uykum gibi

Uzaklar mahkûm terk etmekle başladı yarısı, özgürlüğü yaşayarak

Kalpleri alemlerin yanında şımartılarak yüzlerde yer aldı...

Ahmak oyunların ruhuyla ve yükselen sevgilerle beni bekler,

Sen sana düşeni niye esirgersin bu vatandan?

Yüzümde dalgaları karıştırdığında utançla, cennetim bile kızarır,

Suskunluğa batarım, şimşek gibi parlayanı çabucak

     karıştırırsın gözlerime

Gülümserim ve caddeler kalbimin tellerini vurur...

Vatan... “O adamın gözlerini severim” orada bulunanlarla

     dehşete düştüğünde

Derinliklerinde karıştırırsın olanları ve anılanları... ve nakışlar uzatılır

Yasemin çiçekleriyle asılı, vatan karanlığa gömülür aşıklar esmerleşir

Onlarla gider, şiirlerinin oyunlarına yenik... onlara gelir,

Sevgide, gereklilikte ve elemde

Elemlerde

Beni ikinci bir defa beklerler,

Büyük sevgi gözlerde anlatılır,

Kuzeydeki ayda başlar karşılaşmalar,

Dünya buharının göçü yanına

Yıkılacak göçün yakınında...

Anlatacaklarınız, duran ruhun yanında,

Vefanın dehlizlerinde, yükselen ruhun alışkanlığı göçle sana varacak

Alçak kapılara vuran batan güneşin yangınıyla...

Anlatacaklarınız büyük kurbanlıkta verilen umudun yanında

Geçiş listelerindeki saniyelerde, cezalandırılmadan tutulan

     kuzeyin yanında,

Anlatacaklarınız yüksek vatanın yanında Kudüs’te

Başlayan başlangıçta ruhun başlangıcında, olgunlaşan

Ve hasretle beklenen Filistin’de.

Sitem yüklü ve düşler saçan gözlerde.

“erkek” adımların vatanında,

İlk fedailerin vatanında,

Uykusuz gözlerin vatanında... leylağın vatanında...

Yüksek ışıltıların vatanında...

Yüceliğin vatanında...

Leylağın vatanında

Zamanı durdurulanda.

Sevgi geçmişte bekletilir

Gelecekle adlandırılır sevgi

Feda edilen ruhun güzel nağmeleriyle serilir

Uzun süren arzuların başlangıcıyla...

Sevgi o mu, sevginin anası o?

Hayat o mu... hayatın anası o?

Sevgi o mu, sevginin anası o?

Hayat o mu... hayatın anası o?

O sevgi yeniden geri gelse, göğün dalgaları onunla ağlardı

Ay tiril tiril yıldızlar ışıl ışıl,

Sevgi güneş gibi ne görünür ne gizlenir ve ne bakılır ne küçümsenir.

Bulutlar göstermez güçünü, uzakları öldürmez, sözcükleri harcamaz

Burada ve orada karşılar...

Sevgi büyük arzuyu dener bilinen havada,

Ruhtaki yollarda...

İlahın ikinci bir emrinde oluşur sevginin süreci...

Adıyla yaz

Adıyla yaz güllerin vatanını

Adıyla yaz kalan büyüklüğü

Boşluğun döngüsünde.

Yaz... ruhun gözyaşlarını

Vefanın benliğinde

Yaz... ve söyle... onu ben yazdım, yazgısı

İçimde, ve hayatımın içinde...

DÜŞLERE YOLCULUK

Suskunluktadır gözyaşların anları

Mucizenin sınırında sana gelen yolda,

Hatta bana zeytin olan... memleket

Son anlaşmadandır gözyaşların anları

Bizde bir levha olmayan dünyayla,

Yakınlara batar unutulan hüzün,

Ona bir marş olan... otlayan... zamanda.

Bahanelerde... oysa adınla namaz kıldım,

Veya yazgınla, burada bekledim,

Mühürlü mutluluğumun ikizi oldum.

Mucizelere... şarkılar yazdım,

Asil duvarın ardında,

İsteklerin sarsıntısı ardında,

Mağdur düştüm ama,

Mağdur etmedim kimseyi,

Kefenle örtülü sana geldim

MUCİZELERLE...

Acının bağrında ne zaman uyuyacağım,

Kanım...

Yarışan adımlarla sığınır sana,

Sitem etmem yaptıklarına...

Ellerinin üstünde ne zaman kendime geleceğim,

Alnımdakini duyuyor musun,

Hüznün sürecini

Ne zaman...?!

Islak toprağın kokusunu duyuyorum.

Vedalaşıyorum... kanımdan kokularla

Fışkıran havuzların fıskiyesinde...

Vedalaşıyorum... kanımdan kokularla

Son anlaşmalarla,

Hayır... hayır başlangıç bitmeyecek...

Sendendir şimdi...

Mesafeleri sende yitiriyorum

Bedelini ödeyerek geçerim...

Bütün yankılardaki sözcüklerden çıkıyorum.

Sendendir şimdi...

Sana geldim

Bizi garipseten korkuya nakşederim,

Geçerim kimseyi görmem.

Ne zaman yalnızlaştıracaksın görünen gizin sonunu?!

Ne zaman ağaçları savuracaksın?!

Ne zaman uzanacak çağlar?!

Ne zaman kanatlarını çırpacak kuşlar?!

Ne zaman atacaksın küçük düşüren bombaları,

Ve bizler karşı duracağız düşen

Ateşin yangınına?

Ne zaman uyandıracak bu haberler?!

Ne zaman yol alacak rüzgar...

Heder olan kanımda taşıdım seni,

Sözcüklerde...

Adınla nakışlarım adımları...

Adınla bitirir ve başlarım ayetlere

Ve bu ömrümü bölerim

Büyük mutluluğun muştusu uzarsa eğer...

TANIKLARIN ŞAŞKIN SÖZLERİ
FİLİSTİN TOPRAĞI ÜSTÜNDE

Salınan gecenin örtülerinde benim için hüzünlenme

     Göçenlerin boğazında düğümlenip patlar hüzün

Sevincimizin gün batımında hüzünlenme

     Arzu ve sevgiyle geçip gideceksin

Vedanın gözyaşları ve yolcunun söylenmesi

     Vatanın zerresinden yüksekleri istedi

Ey kutsal toprağım ve çırpınan acım

     Çalkalanan kanı durulaştırır kalp

Ve ben ayları değil şiiri taşıyan

     Gençlerin serili yatağına

Kalbin türküsüydü onlar

     Fedaları beni gömer bölünen ruhlarıyla

O yarayla ve devrimcilerle bölündüm

     İnsanla ve toprakla derinleşerek

Özgürlüklerle bölündüm onların sevdasıyla

     Ateş ve aydınlık kalbimizde

Cennetin simgesi annelere verildi

     Zamanın sürecine verildi simge

Ey kutsal yaran ve yaramız ve marşımız

     Beni sabır ve iyilikle barıştırırsın

Denizimizle ve kumumuzla yaratıldık

     Ateş düşmanın ve zulmü üstündedir

Nasıl yaşıyorsak bu yara yaramız

     Toprak susuz ve feda edilen benimle

Güzel hayata yayılır solarak

     Keskin kılıç alevlenince ölüm kolaylaşır.

FEDAİNİN DOĞUŞU

Toprak çığlığın dostu olmuş

     Hayat şehitlerle vurulduğunda

Alışkanlıklarla yürüdük yorgun düşüp döndük

     Toprak toprağım fedai fedaim

Rüzgarımı zeytin dalıyla resmettim

     İsteğimi göz kirpiklerimden döktüm

Kutsal saydığımın izinden parlar yolum

     Ve yayılan güneşin ışıltılarında

Şimdi Filistin’i seven nerede

     İzini feda et yoluma ve kanıma

Ey kutsal toprak bu vatanımın ateşi

Devrimle yükselecek bayrağım dalgalanarak

Arapların kanıyla bu vatana geldi marş

     Ve kan, geçeni ve vereni dener

Beni yordular ve bedenimi yüzdüler

     İdam ettiler çırpınan örgülerimle

Hesaba katmadan karşılaşılacak havanın bağını

     Başkentte konuşulan beyanlarla kaybolurum

Şimdiki ölümü hesaba katmadan

     Ölümüm hayatın başlangıcı ve çığlığıdır

Mirasımla halk izimde filizlenecek

     Bıraktığım izlerde açılacak gizim

Dedi fedai fedaimiz ve savaşlar

     Toprağa gömer ve özgürleştirir ve başı

Ve sonuyla zafere de ulaşır devrim

     Hayatın içinde inceliğim üstümde

ANILARI ANMAK

Beni bitkin düşürdüler...

Oturma odasının perdesini yırttılar...

Kazıdılar...

Bu bitkinlik kabrimde filizlendi

Yaşlılığımı astılar bende...

Hücrenin taşlarına astılar gençliğimi

Beni bitkin düşürdüler...

Suskunluğun duvarına resmini çizdiler ölümümün

Çığlığımın tellerini yırttılar

Beni kuşattılar...

Düşmanlar evimi evleri yaptılar...

Beni bitkin düşürdüler...

Aydınlığıma ve gecemin ayına sataştılar

Yolculuk ve ölüm arasında çaresiz bıraktılar...

Ve ben durmadan anıları andım durdum

Adımları adımlarla taşıttırdılar

Çukurları doldurarak...

Ben ışığından,

Gözlerinden,

Yangınımı başlattım...

Ben kalbinden,

Denizinden,

Gözlerinden,

Çizildi yolum...

Ey sevgilim...

Ey askerim,

Şehrimin ordusundaki...

Ey başlayan,

Ayaklanışımın derinliklerindeki...

Ağıtlarımdaki...

Ey sevgilim...

Ey yorgun toprak,

Eviyle,

Tarlasıyla,

Mehtabıyla,

Toprağımda,

Ve kolaylığımda,

Vadimde...

Belki de soylu atlarım dökülür...

Belki de dönüşümle isteklerim çoğalır...

Belki de ayaklanışımda düşüp kalırlar...

Şimdi saldırdılar...

Türküler söylüyorum,

Türküler söylüyorum,

Türküler söyleyeceğim,

Ey sevgilim...

Şimdi hüzünlenmedim,

Anlaşmalarla,

Siyahlığımı azat etmeden.

Ey sevgilim...

Nereye dönecek güneş,

Güneşten

Yakın...

Nereye dönecek bu kalp,

Kalpten,

Sevgiyle...

Nerede askerim,

Şafaktaki,

Bana marşı ve

Ateşi veren...

Ey sevgilim...

Beni tüketmeyecek...

Belki de isteklerim yeterli olacak,

Gençliğimden...

Belki de düğünüm kadar

Ve gençliğim...

Belki de ömrüm kadar,

Belki de derileri yedirirler bana,

Azabı yarılarım...

Beni eleyen

Ey sevgilim...

Daha sonra selamlar seni

Yazılan

Kitabımda...

Ey sevgilim

Bu azap

Seni azabımda

Yaşatır...

HAYATIN ŞARKILARI

Ey dost çiçekler ben

Kanlı sahadan

Şeyleri toplarım

Avlumuzun duvarları içinde

Göğü yudumlarım

Ve şiir yazarım

Kardeşlerime

Gözlerinde

Uyanır gün

Yağar gök.

Kardeşlerimin

Kalplerinde

Sevgi süzülür

Ve mutluluğun vefası

Yerimizi verir

Yolumuzdaki esiri

Uzun alışkanlığımızda

Ölürüz veya ölmeyiz

Cellat işini görür.

LEYLAK ATLAR VE BAHARIN GÖZLERİ

Ey gelen ikinci ve üçüncü saldırı zifafın

nağmelerini kıyılara vurur,

Ruhlar ufku çizer... ay yükselir

yaklaşır aydınlığı ninni söyleyerek

Vedalar yaklaşır, insanlar yaşlı gözlerle ayrılır

Ve sesleniş güllerin yapraklarıyla biter

güven veren sabah kokusunda.

Gençlerin çehresi onunla muştulanır

...cesaret kazanır...

Sonunda telefonlar çalar, son uyarılar, süreler verilir...

cesaret büyür.

Çözülür, geçerim, bırakırım, kalbim çarpar

karşılaşmak için saatlerce beklerim, soluklar sıklaşır, yükselir

karşılaşma zamanı yaklaşır anımsanan ve unutulanla ve sabahın ilk ışıkları belirir

düşen ruhun üstüne soluklar akar

içine.

Bana yardım eder uykulara batanı getirir

denize batan güneşle birlikte batar

güneşin yoluna nasıl düştüğünü sorar

denizin koynuna uzanır o ışıltılarla

karşılaşmaz?

Denize dökülen göçmüşlerle karşılaşırım, nice zamandır

denizle başladı sözleri avuçlarım güneşi şimdi

deniz kalbimin atışlarını alır denizin kendisine

sığınmadan...

Açık bir gökyüzünde güneş ışıltılarını döker,

suyun damlaları yükselir denizin dalgalarından...

ve gökte alev alır.

Zamanımın hesabında yürür ve ikinci bir defa döner

denizin koynuna... yaşamı vurarak,

ikinci bir uyku döner ürpertisi o sonradan

kendine gelenin kalbine.

Kışım dalgaları keser ve onları etrafımda

boğar.

Aydınlığı boşlukta çalkalar yıldızların

göçünde ve alaca ipleri gözyaşlarımla süzülür

zehirli siyahlıkla. Beyazlığın çalkantısı başlar

gecede ve aşıkların kalbinde ve iki durum arasında sarsılır

saniyelerin karşısında...o toprak sarkaç gibi

sallanmaya başlar, sarı kumlar dağılmaya başlar

göğün renginden.

Ağaçların gözlerine dolar

kısa acıların tarihi içlerinde başlar...toprak ve

özgürlüğün sesi.

Boşluk öküzlere biner, çığlıklar

unutkanlıklar derimizde çalkalanır.

Programların ninnisi ruhun etrafına bir çember örer

ve ben sümbüllerin etrafında gezinirim bir başka yöne yönelerek.

Rüzgarın esintisinde.

Toplananlar ikinci bir defa yayılır geri dönüşün tufanını yararak

akşam saatinden geçerek, özgürlüğün

sorusuyla karşılaşır gibi.

Bahar onların bardağını taşır ve tövbenin vefasını

toprakta ve düşün kayalıklarında...

Leylak atların adımları çözülmeye başlar

milatta ve hayatta toprağı müjdeleyen

insanda.

Bebekler yenilenen zamanla geri döner.

Leylak atlar dalga dalga boşalır özgürlüğe

küçüklerin milat ruhuna.

Haykıran ruhlarla karşılaşır hatta küller

dolmadan ne etraflarında ne de boşalanda.

Bu alışkanlıkların ruhundan gönderilen

kovulan ve ağlayan vatanda

yakın bitkilerde başlangıcı araştırmaya geri döner

leylak atlar baharla karşılaşır, onları ısıtır

ve ısıtır gözlerinin kirpiklerini.

Kutsal akşamlarda baharı kopardılar

ve kadınların özgürlüğüne girdiler.

Esirlerin adıyla yazılır bahar. Işığın

ışıltılarıyla ve içinde göçüp

gider ruh burçların içinde tanrıyla

birlikte yalnızlaşan ve içinde yıldızları barındıran.

Havanın Arafatlarıyla yazılır bahar, bizi Arafatsız bırakan

havayla, üstümüze uzanır havanın baharı ve izi...

Aşıkların açık şarkılarında söylenir bahar

vatanın devrimcilerinin öldürülüşünde.

Öldürülenlerin ruhları vatan burçları içinde

aşkın göbeğine uzanır kat kat olan

bu toprakta.

İçinden irin ve harfler damlayan

ey geçmişin menekşe ve karanfili

şehrin yüksekleriyle giren,

Rüzgar öğütmesin, güzel kokular durmasın,

geçmişten gelen.

Güzel kokular sahranın göbeğinden dünyaya yayılır,

rüya serapla.

Ey yasemin ağaçları aşkın güzelliklerini

toplar ve sarılır

güzel boyunları...

Bizler baharda buğulanan bir damla... ölen

ruhta, sabahlar yıkar vatanın

ölümünü, zayıflayan ve yıkılan, kışın sepetlerinden

çözülen...saldırının dikenlerinden

özgür kalanını,

Ey ruhun çiçekleri ve leylaklar... zaferin gecesi gibi

toplanana kadar, bir demet gibi boyunlarını

atların Filistin yolundan ve

Filistin’i Filistin’de.

YÜZLEŞME

Filistin’in üstüne solmadı renkler ona yönelen sindirici saldırılarla ve imha planlarıyla.

Ancak halkımız onca yazılan söylenen resmi tarihte yalnız bırakıldı ve o savaşta her daim bedeni kendi toprağıyla besledi.

Filistin halkının önündeki sabah güneşinin ışıltısını silip atmaz, o ışıltılara dolanlara sayfalar yetmez, kalemler taşımız mürekkepleri dolup taşar, damlar kılıçlardan ve kıvılcımlardan alevlenir.

O insanların ruhu eser yeri sararak, sudaki o cevherin sureti bu insanlarındır... verilen emirler etkilemedi yüce olanları etraflarında kızartır gerçekleri. Bu da doğacak çocuklarımıza yetecek kalbe çöken adımlar gerçek et ve kemiğe bürünerek dönecek.

Ellerim sav sözlerle Filistin’in kızaran suretinin etrafında alemin önünde ve dudak resminde halkın durumunu etkiler olduğu gibi olmaz ruhlardan renkleri yaratır ve cesareti bir çok mekânda iz bırakır bu alemde.

Şimdi o özgür devleti soruyorum, halkın o özgürlüğü nasıl özleyip beklediğini, nasıl bu gerçeği halktan gizlediğini ve halktan bütün bu güzelliği... halkımız bu acıyı içti ve içtiğiyle uzaklaşmadı umuttan görünen adaletle zafere ulaşır bugün kendisine onaylayana kadar insanların sınırını meşruluğun şekliyle.

Bu durum ne zaman bitecek?! Bütün yollara dökülen güzel kanlarla.

UNUTACAĞIZ

Kapalı kapılar mücadeleye açılır, cenazeler taşınır ve yürümeye başlanılır, giysiler siyah, uzakta gece gibi levhalar serilir ve çığlığın homurtusu uzanıp boğulur, gençler ayakta, ve o gözyaşı ki yaşlıların bedenlerine süzülür feryadıyla yalnız, acılarıyla kaçacak yol arayarak, ikinci çığlığı ise gözyaşları olur, üçüncüsü göklere eller üstünde kaldırılandır, yıldızlarla aheste yürür insanlar. Çığlıklar boşalır ayaklananların yüreklerinden. Beyanlar döşenir, rakamlar asılır, çakıl taşları dizilir, şelaleler yere boşalır ve bolluğu bağrına asar ve yağmurlar mezar taşlarını gömer.

Taşlar düşer gülen yüzün parlayan dudağına, söz ölür ve duyguyla yaratır ruhu biten yolda. Çöken çadırlara dolar bizzat batarak yenilenir bütün sevgi ve kumla ve zeytin dalları üstünde kalbin atan nabzıyla, ve fıstık yeşili gözlerin kırpınışında...

GÖZYAŞLARI

Gecenin meydanları serildi, yorgun alevlerin soluklarını sarkıttı, kalbin sav sözü anılanları ölçüp biçti ve düşün yamasını ve hedefin atılan adımlarını başlattı.

Gece, içinde yürüdüğümüz zamanın kilitlerini ölçüp biçti, ilk başlangıçın kilitlerinde, yürürüz, ekeriz, nefsin ikinci ekinini, bu üç kilit bütün şeyleri kilitledi veya bütün istekleri zamanın mühürlü tacını yaptı. Bu kilitler halkın hayatının içinde yürür ağlayan bireylerin hayatı gibi.

Elemin hikayesinin çevrelediği yüzünü gördüğümde, kişiliğin büyüklüğü için verilen sabrı sereriz...yıldızlar gördüm içinde insanların barındığı ve önümüzde öfkelenip gözyaşlarını barındıran, buradan başladı düşün yeri ve bölgesi, umudun yerinde dönüşte yaprak demetinin üstünde uyuyanların, korkuyu boğan dallar uzanır gerçeği kanıtlar ve bahçenin yatağına dökülür kemerlerden.

Ateşlerden yaklaştığında kuşatıldığını gördüm, alevler uyur aydınlık yuvarlanır... tanıdım... andım... dönenlerle birlikte kilitlenene hüzünlendim...

ANMAK

Ateşlerin köpüğü yükseliyor ve yangın yayılıyordu, vuruşlar gitgide çoğalıyordu, yeşil çığlıklarla çıkıyorduk, şehir yıkılıyordu – çadırlar çöküyordu, vedalara muhtaç kalınır, kalpler gözyaşı döker, gözler acıyla yumulurdu. Gülücükler ölür, sesler yükselir, rüyalar yazılır, sayfalar mumlaşır, anılar ezberlenirdi, sözcükler boğulur, kavim olmadan sözcükler mücadeleye kalkardı.

Benimsenen suskunluğun yatak gibi yayıldığı günde yerin üstünde küller bile asıldı, gölgeler uzandı bıçakların ninnisinde, yerin derinliklerinde mayalandı ve kurtuluş kızardı “sarıldın ey çadırım”.

İki çığlık duyduk ve ben senin etrafında dolanan çocukların mirasını fısıldayan. Ağaçlar dans ediyor, çığlıklar yaklaşıyor, sabit olan hareketleniyordu, toplananlar hareketleniyordu, bademler sütünü biriktirerek tomurcuklarda uyuyordu. Dallar düşüyordu, tomurcukların kalesi vurulup dikenlere asılıyordu, esen rüzgar ürpertiyordu gizleniyordu sonra, gidişlerden fotoğrafları kaldırarak konuşuyordu yıldızların yastıklarının sınırında...

Unutmadan şaşkınlığını... kalenin aydınlığında başlayan vahşetin.

Unutmadan şaşkınlığını... ateşleriyle yanan bu yerlerin.

Unutmadan şaşkınlığını... çadırların idam sehpalarıyla yükseldiğini.

Unutmadan sav sözlerini... anılanların yankısının döneceği ve yarım adanın yamalarını eşeleyeceğini...

Unutmadan sav sözlerini... kalpler benzerlerini aradığını.

Yeryüzü kalışımızın türküsünü söyler ve ruhlar yaratılır yerin koynundan ve çadırların içinde...

MEMLEKETTE TÜKENİŞİMİZ
NASIL BAŞLADI

Filistin anasının suretinde. Filistin anasının memelerinde başlar Filistin topraklarındaki bölgelerin yüzü. Verdiği zorluğun sonunda, ruhunu üfler, bülbüller öter, sabah yeli kişiliklerine eser bakir düşlerle. Kınalı zeytinlerin gölgesi, devrimcileri ziyaret eder.

Filistin babasının güçlü iradesi, kayaları çatlatır, kayaları taşır ve onlarla sınırları geçer sitemeni sorgulayarak döktüğü yaşlarla, lağımları kazır ve maviyi üretir. Sözün düzeniyle, sözü yazar, düşüncelerini sunar ve bitişin yolunu çizer.

Filistin’in mevsimlerinden giysilerini çizer, yiten işçilerin
aletleriyle, mücadeleye ruh kazandırır mermilerle

delik deşik olmuş binalara.

Sonra yaratılan ruhta Filistin’in dizlerinde, şafak ağlar, miracı, düşleri, sınırları görünmeden. Mutluluğu batar, kişiliği yaratılır, devrimi olgunlaştırır.

Memleketin içinde yaşayanlar, uyur ve filizlenir, haritaları okşar derinliklerde ve ışıltılarda oyunlarda görünen.

YANGININ YOLU

Sevgiyle yıllanan küçük bir yürekti, aşkla, düşle.

Düşün esintisiydi.

Şikayetin ona ulaştığı bir yoldu,

ona ulaştığında başlamıyordu ulaşan yaşam.

Ateşlerin üstünde onunla yoksulluk çoğalırdı, dağlar kestiğinde sahilleri ve dünyamızı, meşaleleri taşıyordu.

Çobana benziyordu onda gizlenen, ancak bütün yükseklilerin benzerleri insanın önünde sayfalar açardı ve ışık gibi düşerdi sabahlar yatakların etrafında.

Sonunda bütün yıkıntıları tanır, ancak gerçeğin güzel beyazını görmez, sever sonunda, hayatını yaşar derinliklerde, vatanın toprağından koparılmış... O atları çözer uzandığı atın terkisinde
çalkalanır ve onunla dökülür devletin kapılarında, filizlenir ve aşkını ilan eder. Rüzgara eşlik ederek.

Güllerin düşleriyle karşılaşırdı, kırmızı sözcüklerde, çadırlarda, lağımlarda, çocukların gözlerinde, seyredilen yıldızlarda...

binlerce ölünün kalbinde...

Kalbi uzun zamandır aşkını her yere saçardı, bozgunlarla sevişir felaketlerle yanardı...

Parlayan alevlerle kararana kadar... Başlangıcın saatleriyle karşılaşana kadar... Onunla yürüyordu esmer bölgelerde, gezginin giysilerinin iplerinde, düşün gülüşünde. Serili yataklarına gittik açık toprağın kamburunda, özgürlüğün şehitleri mücadele verdiği, ne zamandır bedenlerimizi ruhunun önünde temizliyoruz susan yıldızların düşleriyle. Rüzgarı toprağa yastıktı parlaklığın uzuvları altında yerin iniltisiyle kararan, vatana sunulandı.

Ağaçlar fısıldıyordu kuşlar ötüyordu ve

onu şehrin mutluluğuna bağlıyordu.

Hüznü gösteren sözcükler karanlığa gömüldü, parlayan boşluk gözlerinde karardı, adımlar yürümeye başladı...

karşılaşacağı anı beklemeye...

VATANIMLA AŞKIMI SÜREKLİ KILDIM

Vatanımla aşkımı sürekli kıldım onunla hangi aşkın önüne atılırım. Şimdi aşk yeni bir göçü yenilemiyor, yeniden silahlanmıyor. Şimdi aşkın amacı, ilk aşkın döl yatağında doğdu ona geri dönerek.

Şimdi aşk kişiliğin yayılan kökleri yerin köklerine karışır savaşın yolunda kesilerek ve derinleşerek.

Şimdi aşk havada uçuşan yün gibi ve düşen ve renklere karışan...

Şimdi aşk aşıklarındır...

Kalbimden şairliğimi ve çığlığımı aldı, koynumdan annemi... Yaşamın altın düşüncesi aktı ve boşaldı ilk çığlığımın diriliği boşaldığı gibi ve ilk ayaklanışın kemiklerim evrenin kemiği olduğu gibi, veya çoğaldığı... Yaşlılık karanlığa gömüldü yaşlı ruhun bedeninden sonra... Derinliğin ipleriyle dokunmuş hüzünleriyle, sevinçlerin böyle toplanacak beden olacak aşkın gözyaşlarından (vatanım)

FİLİSTİN HER ŞEY

Filistin’in sönmeyen ateşi aşkını sürekli ilan eder vatana...

Filistin toprağının aşkı ve Filistin’in insanı.

Filistin kaleminden sadece insan kaldı, güllerdir bu kalemlerin suretini yazan ve yaşlı Filistin söylencelerini.

Filistin’in kalbinde atıyor utanç ve övünç, arzu toprakla uyuyanla yükselir, vatan ve tükenen kimliğiyle.

Çığlığın ilanıyla vurur çanlar ve siyah karanlığı karşılar sevgili vatanın yüzünde.

Bütün Filistin’in bir bedeni bile yok bu çığlığı üstünden atacak ve düzeni kuracak, ebcediyede yer edip duranı uzaklaştıracak... Üstümüze yayılan zeytin gölgesini bile.

İm bedenle şahlanır bütün yollarda gecikenlerin gölgesinde... Yaşam onun yaşamı olana kadar ancak lanetlenen yaşlı bedeni değil alemin üstüne dökülen suretin yaşlarıdır.

Duvarın ardındaki suskunluğun ilanıyla, ölüm kapılarının ilanıyla, yollardan şikayetiyle, kapalı pencereleriyle, karanlık ve aydınlığın arasından akan suların bağırışıyla, küçüklerin arasında patlayan bombalarıyla, boy verir sık ağaçlar.

ATAN KALBİMİN İLANIYLA... YERİ VE TOPRAĞI AYIRDI... KAHRAMANLARI MEKÂNINDAN AYIRDI, LÜBNAN’DAN, BEYRUT’TAN, GÜNEYDEN VE BÜTÜN MÜMKÜNLERDEN... İKİZLER KARANLIĞA GÖMÜLDÜ SONSUZ AŞKTA BEN VE TOPRAK ŞİİRİMİN BİR BENZERİYİZ...

YARANIN ÜSTÜNE YAZILI

1

Nice zaman oldu yeşil dallar keskin dikenleri örteli

Yarıklarında uyudu düşün gülücükleri

Nice zaman oldu anne bebeğini kucaklayalı

Ulaşılacak yerler açığa çıktı gözler yaşlarını döktü

Nice zaman oldu uzun geceler bir yaşam tarzı olalı

Uzanılan yastıklar bir güven oldu annenin yanı başında

Nice zaman oldu uykuya dalalı ve adayı keşfedeli

Evler boşaldı korkulu çığlıklarıyla

Tüfeklerin, uyuyan çocukları uyandırdı, irkilir ve bağırırlar...

Nice zaman oldu yaşanan vahşet kilitli kapılarımızı kıralı

Ormanı sarar önümde durup yolumu kestikleri

Kalbime yağacak mermileri bekliyorum

Ölen direnişlerle vatanımın kazılı haritasını görüyorum.

Nice zaman oldu uzanıp keyif süreli

Işıklar geçer

Girişimle açığa çıkan.

TOPRAK GÜNÜNDE

2

Toprak ana mutlulukla anlatır umudunu bütün analara, anlattığı öyküleri gösterir

Fırtınaların öykülerini anlatır, tomurcukları rüzgar biçecek

Ağaçları kökünden sökecek suskunluktan ölecek bu

Şafak, kalem rüzgarla yayılacak geri vererek

Sorulan kökleri.

Toprak şehitlerin umudunu gösterir her daim

Yaratılan akarsuların ardında akan

Toprak atların öyküsünü anlatır dolaşarak topladığı

Uzaklara dağılanları ve dokur bütün gün zafere ulaşan geçmişi.

Toprak saldırının öyküsünü anlatır kayalıkları taşıyan ve taşıyanı

Topladığını hatta sırtına alır içenleri

Elleri uzandığında çarşafla bağlanır.

Toprak bütün gün çiçeklenir, bütün gün açar, bütün gün

Nabzı atar ve bütün gün gönderir kalbin atışlarını

Verilenle parlar.

Toprak zulmü bağırır ilk ve miladi.

FİLİSTİN SAVAŞÇILARININ MÜCADELESİ

“Barikat”

Barikattan geçiyordu anılan savunma

Göğü kazıyor ve haberi yazıyordu.

Dünde gösteriyordu geceyi

Şafak yayılıp heykeli yapardı

İncitmeden.

İplere asılıydı yer

Davetkar.

Çığlığın yolunda miladın büyük çığlığı

Ardında titriyordu mağdurluğu göstererek

Karşılıklı defalarca vuruşarak

Düşün karanlığı genç kızları taşıyordu

Yerin üstünde zeytin dallarında

Düşün karanlığı genç kızları taşıyordu

Güllerin sevgi meşalesinde.

Yerin üstünde yürüyordu

Doğan düşlerle birlikte.

Yapraklar filizlenmeden

Ateşi ateşle bağlar

Karanlığı dağdan akıtır

Garip.

Ninni söylenen yöne sürüklenir

Mermiler, hançerler mağdurluğun ninnisini söyler...

Orada cesetlerle karşılaşılır

Bir gülüş olur ruhlar

Düşleri bilmek ister

Kandil ve fitilini ister

Yırtılan mücadeleyle.

Çocuklar evlere bağlanır

Çadırlarla feryat eder toprak

Böler bölgelere devrimcilerimizi

Böler çocukların gözlerini

Böler kısımlara gidemeyeceğimiz yerleri

Vuruşmaya zorlanırız, asılmaya boyun eğilir

Çocuklar uzaklara zorlanır.

HALK SAVAŞÇILARINDAN OLUŞAN SUR

“Ey Filistin savaşçıları hoş geldiniz”

Hoş geldiniz, özgürlüğün ağaçları dikildi süren mücadeleye.

Hoş geldiniz, Filistin anasının uğuldayan sevgi ekininin

kabuklarını boşaltan zafer demetleri

Hoş geldiniz, amacımıza akan sevinç gözyaşları.

Hoş geldiniz, hüzne boşalan halkın yükselen feryadı.

Hoş geldiniz, devrimcilerimizin meşalesi bütün yollara, buraya hoş geldiniz, burası vatanınız

Burası sevginiz, orası arzunuz.

Burası kavmin taşıdığı anlam

Burası kavminiz, kurulan çadırınız

Devrimin yıllarca düşünü kilitli tuttuğu yer

Burası toplanılan yer, burası alışılan yer, burası mutluluk, orası inilti

Burası arzulanan, burası şafak, burası büyüyen

Burası sevginin ekili satırları mücadele yeri...

Hoş geldiniz, binlerce defa patlayacak sesler

suskunluğun derinliklerinde.

Hoş geldiniz, binlerce çığlık geri dönecek aydınlığın sınırında, hoş geldiniz, binlerce kişinin üstüne titrediği gurbetin pencereleri, vatanın yollarında,

Düşlerin ekildiği alanların izlerine.

Ey halkın devrimcileri güldüğünüzde...

Ötüşümüzü

Kuşların arzulu ötüşüne bağlarız

Sahillerde filizleniriz çiçek gibi çiçeklerle

KAN VE GÖZYAŞLARIYLA YAZARIZ

Anlatılanların satırlarını...

Yer bizleriz, o biziz.

Dallar kuşlara aşık olur

Bu yerin üstünde

Sevginin arzularını örer ve tebeşirler

Kanıtlar... kalışı

Gitmeden

Burası surların kafesi

Bozguna karşı duran.

Burası gizlenilen yerin boşalan ıslığı

Gölgelerin köklerinin bilendiği.

Sevginin muştusunu size taşıyoruz özgürlüğünüzün gününde...

Savaşçıların özgürlük gününde

Fedayla geri gelir vatan

Menekşelerin büyük sevinci

Hanende müjdeyi verir.

Yığılı başlar halkı size taşır

Meşalelerle

Güller ve dostluk ve kalenin

Yüksek surları

Devrimcilerin meşalesiyle kızarır

Ve mücadelenin düzeninden

Biriken ve ayaklananla...

KUŞATILAN... DENİZE AĞIT

Beni her şeyin derinliklerindeki rüzgar demetinin vurduğu sözde an ve göçte. Her şeyin üstüne uçaklar uçtu ayaklanışın siyah ve beyazında ve uzakların üstüne.

Beni âşıkların dans eden mumlarında an dingin mekânda ve konuk yemeğinde...

Beni bütün gözlerin kafesinde an “maymunun” ve çağlarda kral “aslanın” mekanında an, sessiz çığlıkta, nefretle bakan bütün gözlerin çanağında an.

Beni taşınan sıcaklık ve arzuda an boşalan çığlığımla, suskunluğum sana patlar yaşlıların yaşlısı marşlarla...

Beni kayıp alevlerle bağrında düğümlenen yaseminlerle an.

Alevi an, vatanın haritasını çizen yutan büyük gırtlağın üstüne.

Sıcak kapı girişlerini an sende düşleri diken sana hükmeden.

Beni gördüğüm adalet terazisinde, hak arayan kalabalıkta an, ölümü tanıdım tanrıyı gözlerinde bildim. Ne uzağı ne de yakını görebilirim.

Görmediğim şeyde gözlerimi bekletirim ey beklenen efendi yanındadır bütün düşlerin muştusu.

Beni martılarla an, gece kuşuyla yaz beni, şafağın kuşuyla, güzel yazılarla ve güzel kokularla...

Beni bütün yıkılan yapılarla, körün keşfettiğiyle, telef olan namazda an. Beni bütün kutsal okumalarda ve bütün duyulan sorumlu zamana yaz... Beni an, ben denizlere açılan kaptanın gözlerinde çizerim, açık bir günü zamanında ve sahrada...

Sahra senin ölüm ve göçedenlerin anlarında ve resmin dakikalarında ve düşün romantik mumlarında.

Sahra senin deliliğin ağırlığıyla karşılaşır gençlerin ışıltısı ve zor göçün aydınlığında.

Beni anacak mısın... yokluğumda beni düşünecek misin iki çıplak âşık gibi, ay’ı kapatır, yıldızları yıldızlarla üzersin, ve onlarla bütün yolları verirsin...

Beni önemseyecek misin anılan gecenin gözyaşlarında, sözü az görevlerde kazılar saçılır sayıklanış yazılır geriye lekeli giysilerim kalır, sana taşırım ruhumu, şehrin yükseklerinde ilan edersin büyük çığlıkları ve ahşap haçta durur ıslak yiyeceğin ve kör bıçakların kesemediği terazide.

Beni an ve ben kartal yuvalarında konuk gözleri kalkan olur bana savaş alanlarında yeşil dövmenin nakşında kalbin derinliklerinde...

Beni an, koynunu taklit ederim zehirle avuçlar günün ardından.

Beni an, ellerinle okşadığın bütün gözlerde yasak parmaklarda yaratılan altında bende kesilen.

Ey ruhun kırığı, ey kalbin ve kayıp ruhun kırığı, yorgun düşüncede herhangi bir sıcaklığı olmayan çıplaklık esintisi, olmayan çıplaklık dili, olmayan çıplaklık ölümle kayıp yeşilliklerde olan ve mescidin ağaçlarında duran... gözler sihrini bekler giysilerinin geniş payını böler gibi duvarın genişliğini bölüp resmini yapar korkunun...

Ey sarkan ipek saçlarımın ipinin taşıdığı nida... ey anlatılan çelik çivilerdeki avucun beyazlığı...

Ey kovulan onlar ve yirmiler, ey emrin hapsi bir yatakla kapalı olan.

Ey yatılan yıllar her şey zamanın yollarını yaşar gökten inenle yılların isteğinde...

Gözlerde başlattılar seni gözlerinde arılar çizili, gözlerimde göçün yalnızlığı...

Seni gözlerimden uzaklaştırırlar vatanında yaşar asil ağaçlar kokusunu serer yüceliğin. Sözcükler sürçer yarıkların koynunda ve geçitlerin büyüyen basamaklarında.

Uzaklaşırsın... kurak toprağının genişliğinde nakışlı ömrümü unutursun... nasıl olmalıyım?

Uzaklaşırsın... uzaklaşırsın... yaklaşır ve denersin inanılan miracın gemisinde yayılan kokunun bolluğunda, denizin deryasıyla suçlu ve suskun...

Ömürdeki boş anlarında ağlarlar... kayıp tavaf karanlıkta kalır.

Tavafın resmi arkta çizili, gece gözlerinin büyüsüne meftun, kirpikleri yalnızlaştıran ağlayan çemberlerle...

Parlak güvercinin tüylerini ağlatırlar, titreyen güvercinin, güvercinin düşü kırık uzaklaşan kanatlarda kanatların büyüsü, kırıldı veda yerlerinde gecenin düğünü, atlar susamış bütün her yeri tuz kaplamış unutulan atla göç edilir.

BEKLENEN ARMAĞAN GERİ DÖNER Mİ

Bel bükülür beyaz eller dökülür omuzları üstünden tarihin, siyah arzunun diliyle üretilir ve başın çemberini keser.

Kavmin yüzü daha büyük dökülür geçmiş ateşinin çanağına, kadın “uykusunu” taşır ve oturduğu yükün varlığıyla keser mesafeleri, başını beyaz bir mendille örtmüş mendilin kanatları boynuna sarkmış, kavmiyle sarılmış, onu davet edenin yanına yaklaştıkça gözlerinde korku iyice belirmeye başlar... Bir çığlık yükselir dökülen ve üretilenin arasında...

Geçmişin ateşleriyle yıkılanı ayakta tutan Filistin’dir. Yaşanan olaylardan bir kahve getirilir, uzaklardan başlayıp geri dönen dostların yüzündeki mahcupluğunu yazan, sınırlarımızın içinde şiddeti teslim eder ve bu geçmişin sıcak zulmüyle erir.

Başında efendinin yüzündeki vakur izler ve kırıcı emirlerinden uzak yasak bölgelerin sınırları, onurdan önce göç yerini sordurur... sarı gizini gizler ve gider... bu gidiş acaba yasak ile savaş mı?

Kadın elindeki asâsına dayanıp mekânın basamaklarını bir bir çıkar, bildiklerini sonsuz sabrına gizleyerek, mendilin ucunu tutup süzülen terini siler.

Uzak yapraklar arasında olgunlaşmış meyveler yeniden sarkacak mı?

Genç başında “kovboy şapkasıyla” garson, kahve fincanları elinde kızgın ve suratla gelip gidiyor...

Genç, sarı güler yüzüyle bir yudum su ister, garson bu istek şeklini küçümseyerek bakar, az sonra umursamadan kırık bir bardakla suyu getirir, etrafına bakınır, kimisi heyecan içinde bir şeyler anlatıyor kimisi dinliyor; genç, sarı gözlerini tekrar suya dikiyor... Güneşin ışıltısıyla tavana vuran yansısı renkten renge giriyor, güneşin bu kuşatmasının yükselmesini diler gibi bakar ve gölgeye yanaşır, güneş her tarafı kaplamıştı mekânın ve onu da, gelin adımını bir üst basamağa atar ve ona bırakılan son boş iskemleye oturur bu son mekânda.

Ateşler alevlenir gibi, sıcaklık konuşulan bütün sözcükleri kuşatıyor, yaşlar iri iri süzülüyor gördüğünde hüznü ve denizi. Işıltılar kararıyor zamanın başı dönüyor, mekânı zora sokmak ister gibi... gelinin etrafından dolanılır ve orta yerdeki hafif yerden yüksek alanın ortasına varır, herkesin gözü önünde yüksekliğin kenarından bitişe doğru, başlangıcın bitişini sarar... güneşin ışıltılarını tutmak için ellerini uzatır onca zaman oldu sıcaklığın akşama doğru aktığı... İkindinin bu soluk ışıltılarına tanık oluyordu güneşin yansımaları gitgide yitiyordu.

Geçmişten kalanı bekler ve hazırdaki ruhun zenginliğini...

Atlı aslana biner ve ulaşılacak yerlerin önüne gelir, nehir coşkulu dalgalarla akar. Bin Diyar kutsal uzakların uğultusunu taşır ve Mesih’in yıkandığı yere ulaşır. Yakın rüzgarlarda uçarak kaçan korkunç kurtlardan yaşamı ister, azıcık düşünürler, sonra birkaç dakika düşünerek dururlar ve verecekleri hükmün derinliğine dalarlar, yıllarca hüküm giyer, hükmün sıcaklığında yol alır ve sarı gülüşlere binmiş dudaklara yatarlar... Çok sonra ikinci bir defa geri gelirler usun ve düşüncenin yoluna parlayacak derslerle... Ne olarak? Beklenen armağan geri gelecek mi? Bekleyenler uzun bir yolu katettiler yalan yanlış yazılanların üstüne ve serili izlerin sefa ve umutların üstüne. Evrak ve haşhaşın kilidi teslim edilir – giriş kapılarına dökülür esmer kahveler sabah ziyaretinde.

Şiddetli ölümde ölüm daha da büyüyecek mi, ama küçülüp eksilecek ve her şey bu kuşatmada kuşatılacak karanlıklar insanlığı savuracak, Kabe’nin çevresinde yol alan tavafın adımları tanrıya yakılan nidalarla kuşatılacak. İstila batıracak çözecek “yığacak” yayılan zamana?

Yığdıklarını silecek ve mesafeleri ve yeri karışlayacak ve yayılan tozlar güveni bağıracak göç edenler demetinde, azapla damlayacak sular bu güvenle yitecek, yitecek ve mekânları düğümleyecek.

Sana kemerler uzayacak damlayan suyun nakşında, açlıkta yiten söyleyecek... Meseller tükendi. Gülüşler yükselecek ve portakal ve limon kadehleri kaldırılacak, kemerler hareketlenecek kavim içeriye dolacak ve içeriye dolan kavim kararını verecek... Yaklaşmayacaksın... Maymunu uçuran basamaklarda geri döneceğiz dökülen halhalın kıyılarından ve tencerelerin bozguna uğrayan alemin kollarında bitecek dönüşümüz. Güneşin ışıltıları emilecek ve gün batacak, korku üretilecek, havanın bütün kıyı köşelerini katledecek, paltolar köstebek yuvasına dönüşecek ruhun duru kokusundan itecek anılanlar mekânda patlayacak.

Zaman devrimci ruhun kucağına yayılarak gelir düşerek ve dönüşerek dalgalarla “benim Arap kimliğim” kalkması için çırpınacak –ölümümle– “benim Arap kimliğim” yitecek.

“Ey güneşin düşmanı ancak”

Çalkalanan “yarın döndüğümüzde binlerce kişide durulacak”.

Yanacak “gözümüz ve adımız olan Filistin, Filistin miladımız ve ölümümüz olan”.

Bu yangının külleri yıldızları çanaklarında örterek söndürecek ve kararmayan meşalesini getirecek kuşatmanın direnişine. Geçmişini ve ışığını süsleyecek hüküm gününde...

Dönüş yolunda.

DOLUNAY VE ÖLEN BU AYDINLIK

“Sana Gönderildi”

Bedenin ve ruhun salkımları nerede verildi sana,

Yanan tenim yaseminlerle dökülür ve azaptaki dille gülümser,

Yükseklerin yaratıcısı ölçüp biçerek bütün bunları nerede verildi sana,

Bu yaşamın sorumlu bütün bölgelerin ekinini nasıl kucaklayacaksın,

Onur onunla serildi arzu arzuyla...

Nerede verildi sana bu geleceğin ihtirası, nasıl çizildi

Gözlerinin kirpiklerine rehinliğin sıcaklığı.

Bütün bu sıcaklık nereden? Sen ve ben miyiz bu yaşamın göçünde olan?

Bütün yükseklerde açan çiçekler sana dökülür

Beni duy ben denizden denize dalgalanan fısıltılarda uyuyan

Uzanan seccadelerle dalgaların ulaştığı yerlere

Ey oradaki dolunay, bütün aydınlıklar boşaldı gözlerindeki ışıktan,

Ve bütün ruhların esintisi, gün doğumunun ruhu ve gün doğumu

Karşılaşacağın damlalarda uyudu şafaktaki dudaklarında...

Ey alemin kımıltısı nabızdaki kanda tükenir tıkanan onur ve zaferde...

Bu sabır nerede verildi sana, bir demet gülün kokusuyla

     yayılan bu sabır...

Nerede yön vereceksin bu ihtirasa, boşalan belleğe gereksinim duyarız

Bu adalet ve intihar eden tarihle...

Ey bu kalpte tetikte duran, bu büyük toprakta bulunan, kayaları

Çatlatan, yeniden kolye olan şiddetli alışkanlıklarla

Düğümlenen.

Sana saldırıdan alnına yüksekten dökülen gülleri verdi,

Seni melekler astı suskunluğa ve sen büyüklüğünle

toprağa dayanak oldun

Hazırdakilere ve tarihe.

Önceki durumu duyarsın ruhun hareketinde ve sen onun adıyla

Yazarsın,

Gözlerin hiçbir durumda uyumayacak, merkezin derinliklerinde bekledim seni

Durmayan bu ışığın tacında, adı gerçek olan

Miras ve dostluk olan...

Güvenli yerlerde hazır bulundururum fotoğrafını, durumunu

Yanan bütün dünyanın ufukları ağlayan

Karanlıkla öter şafak...

Boynundaki püsküller sarkar bütün sabırla kırpılan gözlere

Arzuyla büyür rüyaları, ve umudu gönderir

yeniden...

Gün senin günün, mekânlar kalbin nabzından uzar

Mart’ta... peşinden dolaştırır bu belleği

Güven halka halka olur mirasın baharında yoluna diz çöker

Geçmişin ve bugünün adımları...

Şimdi burada seninle “kırmızı çiçeklerin” toprağında

Toprağına dökülür kanın hasadı ve bütün yanan kıyılarda...

Beni sana taşır bütün iki başlangıç ve vefa...denizler

Kalbimden sana kurtuluş gününde bu toprağın üstündeki

Kudüs şehrinde, sabahlar surları olarak uzanacak çevresine, bu katı

Sahillerin üstünde, dağın damarları huzuru olacak, Ramallah dinecek

Halil’de yaşanacak, anılan bu deliliğe giysi olacak, güneşle

Dönecekler şafağa.

Çocukların gözlerinde beni sana taşıyacak umudun dalgaları

Düşün saldırısında verilen selamda.

Vatanın düşen güçlü adımları beni sana taşıyacak ve dönüşün gemisi

Beyaz saçlar beni sana taşıyacak geri kalan yarımı barındıracak

Kadim olanlar gençlerin kalbinde yeniden filizlenecek.

Boşalan bombalarla beni sana taşıyacak çarpan bu kanatlar adalet ve bentleriyle.

Bütün sevgi beni sana taşıyacak, saçaklar uykuya dayanak olacak

Ölen kalpler ve ruhlar beni sana taşıyacak...

Şu kanım, annemin feryadı, geri dönenleri dürter

Şehirlerin şehri koynunda...

Bir gül kaldım seninle, bütün aşıkların kabullendiği, bütün

Işıltıların ve güvenlerin ve arzuların...

Tanrı seni her şeye sıcak tutuyor, melekler seni otlanır iki uykusuz

Göz hırslanır seninle kanatların ölümü üstünde geleceğe çırparak.

Bugünü an bu isteğin üstüne güvenin sürecinin bırakacağı

Sarkan ışık göğün koynunda ufku yıkar

Filistin ağlayan güneşle birlikte denizin koynunda,

Yıkanacak saçlarını serer, sonra sabaha uzanacak

Bugün bu damlalarla parlayacak ıslaklığı – yüklü

Muştunun ışıltılarıyla...

Deniz kaldıracak, dalgaların satırlarını susturarak, sonra ikinci bir defa

Yükseltecek, esintisi acılaşacak sabah yelinin

     dalgaları boğarak gülücüklerde

Sıyırmaya başlayacak.

Işığının hepsi ışıkla karşılaşacak dolan bütünle çıkacak

Işık sendeki ufukla ve dolunay tamamlanacak.

Bütün mekâna saçılacak gözyaşların... onur yığılacak

Kesilenler yığılacak zaferin yakınına ve sözcükler yığılacak

Dalgalarla nehrin iki kıyısına ve o kuşatılanı adımlar şimdi

Meleklerin izinde...

Mirası taşıdın, mirası serdin, mirası yastık yaptın,

Biriken feryadı boşalttın korkunun adımlarından.

Dakikalar seninle birlikte düzenler bu mekânı.

Dakikalar seninle birlikte patlar bütün kesilen yaşamlarla...

Korkulu dakikalar seninle birlikte başlar ve komalık durumu...

Dakikalar seninle birlikte... kalır...

Dakikalar seninle birlikte o bütün ömrün dakikaları

     O bütün onur duyulacak zafer

     O bütün aydınlık

Sen içimizde bizden biri... senin gibi yenilenir günler yasakla

Uzun gece boyunca bizi uyaran.

Yıldızlar seni kucaklar ve ay hilâl

Seninle seni özleriz ve bizler senden

Yeterli kalırız ve bizler senden

Aşkımız büyür ve bizler senden

Ayrılışında bütün gözler solar, ışık daha bir saçılır,

Ruhun deliliği boşalır sana fısıldayan ve hareket eden kalabalık.

Sen bütün şafaklarda bizde doğan

Bütün kalan miraslarda

Ayrılık olmadan

Ayrılık olmayacak.

Dipnotlar

1- El Aksa Jerusalem’de bir meydanın adı.

2- Dağılan Filistin kavmi.