Görünmez Adam

Nevzat Güngör

Öykü

Nevzat Güngör

Görünmez Adam

Evrensel Basım Yayın - 322

Genel Kapak Tasarım: Savaş Çekiç

Kapak Uygulama: Bahar Eroğlu, Fırat Çaralan

Epub Tasarım: Papersense Tasarım Stüdyosu

Doğa Basın Yayın

Dağıtım Ticaret Limited Şirketi

Tarlabaşı Bulvarı

Kamerhatun Mah.

Alhatun Sk. No: 25

Beyoğlu / İstanbul

Tel: 0212 361 09 07 (pbx)

Faks: 0212 361 09 04

www.evrenselbasim.com

bilgi@evrenselbasim.com

Görünmez Adam

İnanamayacaksın, ama ben görünmez adamım. Hem de tam görünmez adam. Eskiden, eskiden dediğim topu topu iki yıl önce bildik, sıradan insanlardan biriydim, sonra yavaş yavaş görünmez olmaya başladım. Dur, en iyisi her şeyi en baışndan itibaren anlatayım:

Kırk beş yaışna gireli birkaç ay olmuştu. Büyük bir şirketin pazarlama bölümünde müdürdüm. Arabam, evim, bankada birikmiş param ve imrenilecek bir aile yaşantım vardı. İşimde çok başarılıydım. Bu nedenle insanlardan oldukça büyük bir saygı görüyordum. Yani uzun lafın kısası çok önemli, birçok kişinin yerinde olmak için can attığı çok görünür birisiydim. Bir yere gittiğimde bakışların tümü mutlaka bana dönerdi. İnsanlar için benimle tanıışp, iki laf etmek bile bir ayrıcalıktı. Hele şirketin kapısından içeri girdiğimde bütün şirketin havası birdenbire değişir, herkes kendine çeki düzen verir, saygı yüklü bakışlar bana dönerdi.

O sabah da yine erkenden kalkmıştım. Kafamda başka bir şirkette yapılacak görüşmede ortaya çıkabilecek olası pürüzleri nasıl çözebileceğime ilişkin sorular vardı. Çıktım evden. şirket yakın olmasına rağmen her zaman son model, lüks arabama binerdim. Araba kullanmak bir tutkuydu bende. Arkadaşlarım “arabana âışksın” diye takılırlardı, bu takılmalarında haklılık payı da yok değildi. Araba insanı tam görünür yapan önemli bir etmendi ve benim arabama olan tutkumun altında da bu yatıyordu.

Arabama doğru yürürken bir iki kişinin “günaydın” dediğini duydum. Yüzlerine bile bakmadan sadece baışmı hafifçe salladım. Tam arabaya binecektim ki, birden mavi gökyüzüne ve parıldayan güneşe takıldı bakışlarım. “Bahar gelmiş de haberim yok yahu” sözleri dökülmüştü bu arada dudaklarımdan. şaşırmıştım. Hayret, demek bahar böyle çaktırmadan sessiz sedasız da gelebiliyormuş ha! İçimden bir ses ise yürüyerek gitmemi söylüyordu. Hava çok güzeldi. Olabilirdi aslında. Hatta olmalıydı. Böyle güzel bir havada yürüme fırsatı belki bir daha elime geçmezdi. Arabamın kapısını kapatıp, elimde anahtarlığım yürümeye başladım. Sıra dışı bir şey yapmanın heyecanı büyüyordu yüreğimde. Önümdeki sokağa sapmış, oradan caddeye doğru ilerliyordum. Kaldırımın hemen kenarında alçak bir duvar ve duvarın biraz ötesinde ise bir ağaç vardı. Birdenbire ağaçtan çok güzel bir kuş ötüşü yükseldi. Normalde yürüyüp gitmem gerekirken, öylece durup dinlemeye başladım. İşe geç kalabileceğime ilişkin kaygılar, kuşun o harika ötüşü ile ağacın yapraklarından yükselen hıışrtının yarattığı duygu seli içinde kaybolup gitmişti. Büyülenmiştim adeta.

Neredeyse bir saate yakın kaldım orada. Bu arada sürekli çalan cep telefonumu kapatmıştım. Yüreğim tanımlayamadığım bir sürü duygu tarafından altüst edilmişti, sanki ruhum onca sene sonra uykusundan uyanmış da şarkı söylüyordu. Sanki tanındık bildik ben’in dıışnda bir başka ben daha vardı ve bedenime, ruhuma büyük oranda sahip olmuştu. Tuhaf, şaışrtıcı ve heyecan vericiydi.

Kuş, arkasında en güzel ötüşünü bırakıp da uçup gidince, bir süre boyunca ne yapmam gerektiğine ilişkin bir kararsızlık yaşadım. Oysa bir an önce işe gitmem gerekiyordu. Yapılacak bir sürü şey vardı. Kendimi onca zorlamama karışn tam tersi bir yöne doğru yürümeye başladım. Bilinmez bir güç beni şehir dıışna, ormana doğru sürüklüyordu. Akşama kadar ormanda kuşların ötüşlerini dinledim. Çiçekleri kokladım, ağaçlara, otlara dokundum. Yıllarca kör bir hücrede hapis kalan birisi, bir bahar günü aniden özgürlüğüne kavuştuğunda hangi duyguları yaışyorsa, ben de aynı duyguları tadıyordum.

Döndüğümde eşimi ve çocuklarımı gözyaşları içinde buldum. Kimi arkadaşlar falan da evdeydi. Ayrıca birkaç da akraba. Onca yıl boyunca ilk defa böyle bir durumla karışlaşmışlardı. İşe giderken birden hastalandığımı, doktora falan gittiğimi, cep telefonumu da arabada unuttuğumu söyledim. İnandılar tabii.

O gece rüyalarımda hep kuş ötüşleri, ağaçlar ve çiçekler vardı. Sabah erkenden kalktım. İçimdeki o ses yine yürüyerek işe gitmemi söylüyordu. Yürürsem zamanında şirkette olacağımı biliyordum. Buna rağmen içimdeki sesi bastırmaya çalıştım. Olmadı. Duymazlıktan geldim. Yine olmadı. “Bu sefer son” diyerek başladım yürümeye.

Tam ağacın önünden geçerken, o ötüş doldurdu kulaklarımı. Zorladım kendimi yürümek için. Yok, olmuyordu işte. Kendimi alçakgönüllülükle dinlemeye başladım. Zaman geçtikçe ruhumun bağlı olduğu zincirlerin birbiri ardı sıra koptuğunu hissediyor, bunun iyi mi, yoksa kötü bir şey mi olduğuna bir türlü karar veremiyordum.

Öten kuşun hangi türe ait olabileceği sorusuna hâlâ bir cevap vermiş değildim. Hayır, bildiğim tanıdığım hiçbir kuşa benzemiyordu. Uçup gidince, o gizemli güç beni yine ormana sürükledi. Akşama kadar bir baışma ormanda gezip durdum. Ne büyük bir mutluluktu bu böyle. Yıllar sonra ilk defa kendi neşeli yürek atışlarımı duyabiliyordum. Aldığım her nefes sarhoşluk duygusunu daha da büyütüyordu. Gençleşmiş gibiydim. Bedenim durmadan hareket etmek istiyordu. Yüzümdeki gülümsemenin ömrü hiç bu kadar uzun olmamıştı.

Akşama doğru eve döndüğümde, yine aynı sahneyle karşılaştım. Ağlayan eşim. Çocuklar. Arkadaşlar... falan filan. Bütün hastanelere telefon açmış, karakollara sormuş, ortalığı ayağa kaldırmışlardı. Kendilerince de haklıydılar tabii. Çok görünür, çok önemli olan benim baışma kötü bir şey gelmiş olabilirdi. Yüzümdeki neşeli gülümseyiş karışsında şaşkındılar. Espiri üzerine espiri yapıyordum. Sorduklarında bahanem hazırdı. Araba arızalandığından alıp servise götürmüş, ona çok düşkün olduğumdan, tamir işleri bitinceye kadar da baışnda beklemiştim.

Uyumak için yatağa girdiğimde, eşimin ısrarlı sorularına karış bir iki cümlelik cevaplar verdikten sonra, yorgun olduğumu söyleyerek konuşmayı noktaladım. Rüyamda yine o kuş, ağaç, çiçekler ve orman vardı. Bir de bahar güneşi. Gece yarısına doğru sanki biri dürtmüşçesine aniden uyandığımda bizim hanımın yatakta oturmuş bir halde beni seyrettiğini gördüm. Hiçbir şey söylemeden sırtımı dönüp yeniden daldım uykuya.

Ertesi gün uyandığımda işe gitmeye kesin kararlıydım. O gün şirkettin geleceği için hayati önem taşıyan bir anlaşma imzalanacaktı. Kendimle yaptığım amansız kavgadan zaferle çıkıp bindim arabama. Her şey gayet iyi gidiyordu. Yalnız tam o ağacın önünden geçerken ayağım kendiliğinden frene gitti. Çok uğraşmama karşın arabayı yeniden çalıştıracak gücü kendimde bulamadım. Çıktım arabadan. Kuş beni görür görmez şakımaya başladı. Duyduğum zevkten dolayı tam anlamıyla sarhoş gibiydim. İmkanı yok artık işe gidemezdim.

Akşam olup da döndüğümde, evi daha kalabalık buldum. Hanım aklına gelen herkesi aramıştı. Beni böyle neşeli bir halde karışlarında bulunca epey bozuldular tabii ki. Bu sefer uyduracağım bahane üzerine öyle uzun boylu düşünmemiştim. “Canım sıkılmıştı, cep telefonumu kapatıp arabayla dolaşmaya çıktım,” dedim.

Söylediklerime inanmamışlardı. Benim gibi çok başarılı, işine hiç olmadığı kadar önem veren birisi nasıl olurdu da can sıkıntısı nedeniyle böyle bir şey yapabilirdi ki. Çok görünür, çok önemli birisiydim, muhakkak bunun başka bir sebebi olmalıydı.

Eşim benimle tek kelime bile konuşmadı. Evdeki misafirler ayrılınca, “beni aldatıyorsun değil mi?” diye haykırdı. Bu sözler karışsında afallamıştım, nerden çıkarmıştı şimdi bunu. “Nerden mi çıkardım. Son günlerde çok değişmenden tabii ki. Artık seni tanımakta zorlanıyorum. Başka bir kadın var. Eminim bundan,” dedi. Yemin billah ettim, bir sürü dil döktüm, ancak susturabildim. Rüyamda yine ağaçlar, çiçekler ve bahar güneşi vardı.

Sonraki günlerde aynı şeyler yaşandı. Cumartesi sabah erkenden kalkıp ağacın oraya gittim. Onca ansiklopedi karıştırmama karışn hâlâ ne olduğunu öğrenemediğim kuş beni görür görmez şakımaya başlamıştı. Pazar günü ise tuhaf bir şey oldu. Tam ormandan ayrılacakken o kuşun yüksek bir ağacın dalında ötmekte olduğunu duydum, hemen sese doğru yürüdüm. İşte karışmdaydı! Kuş’un amacının beni ormana getirmek olduğuna ilişkin düşüncem sonunda doğrulanmıştı. Eve döndüğümde sadece eşim beni bekliyordu. Çocuklar uyumuştu. Konuştuk. Teselli etmeye çalıştım. Geçici bir can sıkıntısı yaşadığımı söyleyerek pazartesi günü kesinlikle şirkete gideceğime dair onlarca kez üst üste söz verdim.

Pazartesi günü işe gitmedim. Salı günü de. Çarşamba, perşembe ve cuma günleri de. Patronumun özel olarak gönderdiği adamla da görüşmeyi reddetmiştim üstelik. Cep telefonum sürekli kapalıydı. Bana neler oluyordu böyle. Artık kendimi tanıyamıyordum. Apayrı bir insan olup çıkmıştım. İnsanlara, yaşama, dünyaya, şehre, ağaçlara kısacası her şeye ama her şeye olan bakıışm değişmişti. İşe gitmeye ilişkin istemin son kırıntıları da yok olmuştu. Eşimin onca yalvarıp yakarması, dövünüp ağlaması bile hiçbir şey değiştirmemişti. Bu arada şirketten görüşmeye gelen genel müdür yardımcısı da eli boş döndü. Herkes müthiş şaşkındı. Benim gibi çok görünür, çok önemli birisi nasıl böyle bir şey yapabilirdi ki?

İşten çıkarıldım. Beklediğim, istediğim bir şeydi. Kendimi daha çok hafiflemiş, rahatlamış hissettim. Her zaman olduğu gibi sabah erkenden kalkıp ağacın oraya gidiyor, kuşun söylediği birbirinden güzel şarkıları dinliyor, sonra da ormana doğru yola koyuluyordum. Eşim, başka bir kadın olabileceği şüphesiyle kaç gün boyunca beni izlemiş, kuşkularında haksız olduğunu görünce, yaptığı şeyden vazgeçmişti.

tıraş olmayı, kravat takmayı, ütülü elbise giymeyi, cep telefonu ve anahtarlıklar taışmayı bırakmıştım. Evin çekip çevrilmesi işi ve çocuklarla eşim ilgileniyordu. Bankada birikmiş parayla birkaç yıl daha idare ederlerdi.

Aradan üç ay daha geçti. Yaz mevsiminin ortalarıydı. Kaldırımda yürürken, karışdan iki arkadaışmın geldiğini gördüm. Yüzümdeki gülümseme büyümüştü. Özlemiştim, bir yerlere gider sohbet ederdik. Fakat ne bir selam ne bir şey, yanımdan geçip gittiler. Önce beni fark etmediklerini düşündüm. Koşup bir caddede tekrar çıktım karşılarına. Yine ne bir selam ne başka bir şey. Yüzüme bile bakmamışlardı. Yüreğimde görünmez adam olmaya başladığıma ilişkin var olan kuşku bu olayla birlikte daha da artmıştı. Sırf bu kuşkumu gidermek için artık olur olmaz her yerde tanıdıklarımın karışsına çıkıyordum; yüzüme bile bakmadan yanımdan geçip gidiyorlardı.

Eve uğramamaya başlayınca, arabam eşim tarafından satıldı. Arabasız, cep telefonsuz, kredi kartsız, anahtarsız, şusuz busuz ağacın oraya yürüyüp, Kuş’u dinliyor, sonra da gitmem gereken yere; ormana gidiyordum. Bizim hanım artık benimle konuşmuyordu, üstelik ayrı odalarda yatmaya başlamıştık. Evde de görünmez adam olmaya başlamıştım galiba. Evde olmam, çocukların davranışlarında, yüz ifadelerinde ve bakışlarında da hiçbir değişikliğe yol açmıyordu. Oysa eskiden öyle miydi? Çocuklarım artık ben yokmuşum gibi davranıyorlardı. Kimi zaman yemeğe bile çağrılmıyordum.

Görünmez adam olmaya başlamak acayip bir şeydi. Onca yıllık arkadaşlarım yanımdan geçip gidiyorlardı. Tanıdık işyerlerinin bulunduğu yerlerde yürüdüğümde eskiden ayağa kalkarak, önlerini ilikleyip bir sürü güzel laf söyleyenler, artık hiç istiflerini bozmuyor, ben yokmuşum gibi davranıyorlardı. Daha bir sürü şey. İlk başlarda buna canım sıkılmadı değil, sonradan alıştım ama. Hatta zamanla hoşuma bile gitmeye başladı. Karışanım, şu bu yapanım yoktu. Canımın istediğini hiçbir kaygı ve korku duymadan yapıyordum. Saçım sakalım birbirine karışmış, üzerimdeki en pahalı marka elbiseler oldukça yıpranmıştı. Mutluydum. Tek baışma dolaışrken bildiğim en neşeli şarkıları söylüyordum. Artık eve daha az uğramaya başlamıştım. Çoğu zaman öylece ağacın altında uzanıp yatıyordum.

Sonbahar ortalarıydı, tümden görünmez adam olduğumu yaşadığım bir olay kesinleştirmişti. Yorgun argın eve dönüyordum. Hem çok da açtım. Eşim açtı kapıyı. Boş gözlerle benim bulunduğum yöne doğru baktı, sonra da hiçbir şey söylemeden kapattı kapıyı. En küçük çocuğum, “Anne zili çalan kimdi?” diye sorunca, eşim “hiç kimseydi” dedi. Yine zile dokundum. Bu sefer büyük kızım açtı kapıyı. O da boş gözlerle benim bulunduğum tarafa baktı. Ardından da eşimin yaptığı gibi kapattı kapıyı.

Çıktım sokağa. Çok görünür ve çok önemli biriyken hep uğradığım yerleri birer birer dolaşmaya başladım. Hayır, kimse beni görmüyordu. Kaldırımda yürürken, yaklaışk yirmi senedir tanıdığım bir arkadaışmla karışlaştım. O bile geçip gitti yanımdan. Onca yıl çalıştığım şirkete doğru yürüdüm. Hayır, şirkette de kimse dönüp yüzüme bakmamıştı. Çıktım şirketten. Öylesine dolaışrken çay bahçesinde eski ve çok samimi olduğum arkadaşlarımdan birini gördüm. Tam karışsındaki masaya oturdum. El salladım, dilimi çıkardım, olmadık şaklabanlıklar yaptım. Yine de yüz ifadesi ve bakışlarında hiçbir değişiklik olmamıştı. Evet, kesinlikle görünmez adamdım. Hem de tam görünmez adam!

Sokakta yaşarken şunları öğrendim: görünmezlerin kendilerini görünür kılmalarının tek yolu vardı, o da dokunmak. Kime görünmek istiyorsan, ona dokunman yeterliydi. Dokunmak, görünmezlikle görünürlük arasındaki duvarı yerle bir ediyordu. Dokunduğum kişinin yüzünde anında büyük bir şaşkınlık ve korku beliriyordu. Beni o kılıkla birdenbire karışlarında bulduklarında korkularını, şaşkınlıklarını doğal karışlıyordum. “şey... sizi fark edemedim... yoksa...” deyip kekelemelerini sürdürüyorlardı. Ben de onları daha fazla sıkıntıya sokmamak için, hemen oradan ayrılıyor, yeniden tam görünmez adam oluyordum. Bu arada birçok başka görünmez adamla tanıştım. Görünmezler birbirlerini görüyor ama birbirlerine aldırmıyorlardı.

Sonunda kış gelip çatmıştı. Kıışn en zor yanlarından biri de açlığımı çoğaltmasıydı. Başka zaman çöpleri karıştırıyor, bulduklarımla doyuruyordum karnımı. Kıışn ise bazen onca çöp bidonunu karıştırıp da bir şey bulamadığım zamanlar oluyordu. Aç karınla soğukta uyumaya çalışmanın ne kadar kötü olduğunu bilemezsin. Açlık meselesini çözmem lazımdı. Bir gün aklıma çok kurnazca bir fikir geldi. Marketin birine gidecek, kaç gün boyunca idare etmemi sağlayacak kadar yiyecek alıp gidecektim. Böylece bu mesele de kökten hallolacaktı. Neden daha önce düşünmemiştim ki.

Markete girdim. Dilimde neşeli bir türkü, kucağıma salam, peynir, şu bu doldurdum. Tam marketten çıkacaktım ki, iki kişi sarıldı koluma. Dehşetle şaışrdım tabii. Benim gibi tam görünmez bir adamı nasıl görebilmişlerdi böyle. Ne yaptıysam da kurtulamadım ellerinden. Hayret, herkes beni görüyordu. Yüzüme iğrenerek bakıp “demek güpegündüz hırsızlık yapmaya başladılar ha. Yakında sokağa bile çıkamayacak hale geleceğiz” diyorlardı. Yeni bir şey daha öğrenmiştim: kimi öyle yerler vardı ki, o yerlere adımlarını atan görünmezler, anında görünür oluyorlardı. Görünürlerin her türlü görünmezlere karış geliştirdiği bir tuzak, bir savunma mekanizmasıydı bu. Görünürleri fazla küçümsemiştim. Hem de çok fazla.

Karakola götürüldüm. Sonra da mahkemeye. Tutuklandım tabii ki. Cezaevlerinin en büyük özelliği görünmezleri sonuna kadar görünür kılmalarıydı. Görünür kılarken önemsizleştiriyorlardı ama. İşte bu nokta çok ilginçti. Bir önemsizleştirilmiş geçici görünür olarak mahkemeye çıkarıldım. Hakim “olayı anlat” deyince, nasıl çok görünür, çok önemli bir adamken tam görünmez olduğumu bütün ayrıntılarıyla anlattım. “Yani şimdi sen görünmez adam mısın?” diye sordu şaşkınlıkla. Ben de “evet,” dedim. “Ama ben şimdi görüyorum,” diye konuşunca, “doğrudur, cezaevi ve mahkemelerde görünüyorum. Buraların böyle bir özelliği var. Bir de market ve benzeri yerlerde... Eğer sokaklara dönersem yeniden tam görünmez olacağım,” deyip başladım insanların çok önemli çok görünür, çok görünür, görünür, az görünür, bazen görünür bazen görünmez, görünmez, tam görünmez diye kategorilere ayrıldığını falan genişçe anlatmaya. Bunun üzerine hakim akli dengemin yerinde olup olmadığının anlaışlması için akıl ve ruh hastanesine gönderilmem kararını verdi.

Hastaneye yatırıldım. Onlara göre deliymişim. Sen farkında değilsin ama, bu hastanede ağırlıklı olarak görünmezleri her türlü yol ve yöntemi kullanarak görünmez olmaktan çıkarmaya çalıışyorlar. Fakat bu bilinen anlamda bir görünür kılma değil. Görünmezliği yok ederken, görünür de kılmama. şekilsizleştirme! Hatta yarı silme. Duvara çizilmiş, hep öyle kalacak olan, ne olduğu belirsiz çirkin bir resme çevirme. Görünmezliği ezip hiçbir şeyleştirirken bir şeyleştirme...

Eveet, yarım saat sonra tam görünmezliklerini kaybetmek istemeyen dört arkadaşla birlikte bu hastaneden kaçacağız. Bizimle gelmemekle iyi yapmıyorsun... bak tekrar belirteyim, bu anlattıklarımın hepsi gerçektir. Sen de bir görünmezsin, ama bunun farkında değilsin. Çok geçmeden bu gerçeği kabul edeceğine inanıyorum. Görünmezliğini fark edip de kendini huzursuz hissetmeye başladığın an, buralardan kaçmalısın, tamam mı?

Zamanı geldi, firar anı. Gidiyoruz...

Anne Bak Kral...

Benim kim olduğumu biliyor musun? Öyle değil, dediğin şeyden önce ben kimdim, onu soruyorum... Nasıl bilmezsin?.. Çok büyük bir ülkede yaşadığımız doğru. Ücra bir kasabada, her şeyden habersiz büyüdüğün de... Peki “anne bak kral çıplak” meselesini hiç duydun mu? Hani iki terzi sadece akıllıların görebildiği bir elbise dikeceklerini söylemişlerdi ya, sonra da elbiseyi giydirir gibi yapıp, kralı öyle çıplak bir halde halkın karışsına çıkarmışlardı. Biliyorsun değil mi? İşte o meselede “anne bak kral çıplak” sözünü söyleyen çocuk bendim.

O sözü söyledikten sonra ne mi oldu?.. Anlatayım... Kral önce büyük bir şok yaşadı. Sonra da altüst olmuş bir halde sarayına çekildi. Bu arada da her iki terziyi yakalayıp öldürmüşlerdi. Sadece iki terziyi mi? Hayır! Kral, kardeşinin ve sarayın kimi ileri gelenleriyle birlikte bazı ordu komutanlarının da idam edilmesini emretmişti.

Bütün ülke bu olayla çalkalanıyordu. Düşman devletler de çok geçmeden duydular olayı. Böylesi bir kralla yönetilen ülkenin zayıf bir ülke olduğunu hesaplayarak, hemen sudan gerekçelerle savaş ilan edip, arkasından ülkemizi işgal ettiler. Biliyorsun zaten, başkent düşmek üzereyken kral son bir hamleyle dağılan orduları toparlayarak, karış saldırıya geçip kovdu düşmanları.

Savaş belası böyle bertaraf edildikten sonra, yine kapandı sarayına. Bütün ülkede mutlak bir baskı yönetimi kurulmuş, o olayın konuşulması kesinlikle yasaklanmıştı. Ülkenin dört bir tarafına dağılmış olan ajanlar, bu olayı konuştukları gerekçesiyle her gün yüzlerce insanı tutuklamaya başlamışlardı. Öyle bir hale gelmişti ki, birbirinin kaışndan gözünden hoşlanmayanlar malum olay nedeniyle birbirlerini ihbar ediyorlardı. Gün geçmiyor ki idamlar olmasın... Ya demek sizin o ücra kasabada bile üç kişi asıldı ha... Yine de şehirlerde ve başkentte baskı daha yoğundu. Çıplak kelimesini kullananların hemen baış vuruluyordu. Onun yerine ‘giyinik olmayan insan’ deniliyordu. Terzi kelimesi de yasaklanmıştı. ‘İnsanların üzerindeki örtüleri birleştiren’ deniliyordu. Elbise kelimesi yerine ‘insan örtüsü’ deyimi kullanılıyordu. Daha bir sürü şey.

...Ödüllendirildim tabii ki. Annemle birlikte bir baışmıza küçük bir kulübede yaışyorduk. Bir gece kralın gönderdiği araba bizi alarak saraya götürdü. Kral yüz kese altın verdi bana. Sonra da anneme, “Çocuğunu alıp sınır köylerden birine giderek, kim olduğunuzu açıklamadan yaşamınızı sürdüreceksiniz,” dedi. Mecbur hemen o akşam bir-iki parça eşyayla birlikte düştük yola.

Biliyorsun çocuğu olmayan kral beş sene sonra hastalıktan ölünce, yerine idam ettirdiği kardeşinin oğlu geçti. Genç kral çok akıllıca işler yapmaya başlamıştı. Orduyu yeni baştan düzenlemiş, valilerin büyük bölümünü değiştirerek, devletin daha iyi işlemesi için kimi reformlar yapmaya girişmişti. Yeni kral her yerde amcası eski kralın aptallıklarıyla dalga geçiyordu. Hatta biraz da babasının öldürülmesinin intikamını almak için, eski kralı zavallı çıplak bir ihtiyar olarak gösteren bir heykel yaptırıp altına da “aptal bir kral koyunlar tarafından güdülen bir çoban gibidir. Tek hakkı böyle bir heykele sahip olmaktır” diye yazmıştı.

Genç kralımız dünya üzerindeki en meşhur filozof, sanatçı ve edebiyatçılarla yazışmaya başlamış, sonra da onları sarayına davet etmişti. Ülkenin her tarafında okullar açılıyor, kütüphaneler kuruluyordu. Kral bazen sarayda, bazen de halka açık yerlerde filozoflarla çeşitli tartışmalar yürütüyordu. Başkentimiz ve diğer şehirler, heykeller ve kralın kendisi tarafından tasarlanan mimari eserlerle donatılmaya başlanmıştı. Halk böylesi akıllı bir kral tarafından yönetilmekten çok memnundu...

Fakat işin renginin öyle olmadığı anlaşıldı. Ya da başka bir şekilde ifade edersem; var olan büyü senin de zamanla çok iyi anlayacağın nedenlerden dolayı bozuldu. Halka açık yapılan felsefe tartışmalarının birinde, yaşlı bir filozof kralın düşüncesinin sadece yanlış değil, saçma olduğunu söyleyiverdi. Hemen ertesi gün o filozofu kovdular saraydan. Sadece filozoflar mı? Kralın mimari tasarımlarının asla yapılamayacağını söyleyen mimarlar, kralın sanat beğenisine uymayan eserler veren sanatçı ve edebiyatçılar da kovulmaya başlandılar. Öyle bir an geldi ki, dünyanın düşün, sanat ve edebiyat merkezi olan sarayda neredeyse tek bir filozof ve sanatçı kalmadı. Böylesi bir durum karışsında sarayın ileri gelenleri hemen ülkenin her tarafına ve diğer ülkelere haberciler, heyetler göndererek filozof ve sanatçıları saraya davet etme yarıışnın içine girdiler.

Ne yarıştı ama! Her gün kafile kafile mimar, ressam, heykeltıraş ve edebiyatçılar geliyordu şehre. Tabii içlerinde bir teki bile gerçek anlamda filozof, mimar ya da sanatçı değildi. Saray sahtekâr, yeteneksiz ve para düşkünleriyle dolmuştu. Halka açık felsefe tartışmaları kralı övme yarıışna dönüşmüştü. Bu tartışmalarda filozoflardan bazıları bütün tanrılardan daha yüce olduğunu, çünkü bütün tanrıları kendisinde somutlaştırdığını, dolayısıyla evrenin merkezinin kralın bulunduğu yer olduğunu savunuyorlardı. Kendisine ‘ressamım’ diyenler, kısa boylu, hafif kambur, biraz fazlaca çirkin olan kralı bir tanrının görkem ve güzelliğinde resmediyorlardı. Heykeltıraşlar da bundan geri kalmıyorlardı. Kralın yaptığı mimari tasarımlara binlerce altın harcanıyor, sonra da gerçekleştirilmesinin imkansız olduğu görülünce, öyle yarım bir şekilde bırakılıyordu. şairler şiirlerinde kralı yere göğe sığdıramıyorlardı. Kral da bütün bu hizmetlere karış hiç olmadığı kadar cömert davranıp bol keseden altın dağıtıyordu. Ülke yoksullaışyordu gün geçtikçe. Açlık baş göstermeye başlamıştı. Halk çok huzursuzdu. Herkes çıplak kralın dönemini özlüyordu.

...Ben mi? Eski kralın öldüğünü duyar duymaz hemen ertesi gün annemle birlikte başkente gelip zevk ü sefa içinde yaşamaya başladım. Yaışm büyüdükçe harcamalarım daha çok artmıştı. Annemin onca uyarılarına rağmen har vurup harman savurmayı sürdürdüm. Başkente gelişimin üzerinden nerdeyse on seneye yakın bir süre geçmişti ki, elimdeki son altını da harcadım. Tam anlamıyla yoksul düşmüştük. Bu yaştan sonra da elimden hiçbir iş gelmezdi. Kaç ay boyunca çok sefil bir hayat yaşamak zorunda kaldık. İnanır mısın bazen aç karınla yatağa girdiğim oluyordu.

Kutsal Yürüyüş Bayramı’nın olduğu gün, saraydan şehrin en büyük tapınağına kadar gelenek gereği yürüyerek halkı selamlayan kral ve yanındakilerini seyrediyordum annemle birlikte. Birdenbire aklıma çok parlak bir fikir geldi. Kralın gerçek bir salak olduğunu haykıracak, hemen ardından da yanındakilerin sahtekâr ve yağcı olduğunu ekleyecektim. Böylelikle herkesin bildiği fakat korkudan dillendiremediği bir gerçek yine benim dudaklarımdan dökülecekti. Eski kral gibi yeni kral da anında gerçekleri görecek, sahtekâr ve yağcıların kökünü kazıdıktan sonra, beni sarayına çağırarak, yüzlerce kese altın verip ücra bir köye gönderecekti. Aradan iki-üç yıl geçince kral kederinden ölecek, ben de annemi alıp dönecektim buraya. Ondan sonra da ömrümün sonuna kadar bir elim yağda bir elim balda yaşayacaktım. Harika bir fikirdi.

Tam kral önümden geçecekken anneme dönüp yanımdakilerin ve kralın duyabileceği yüksek bir ses tonuyla, “Anne bak kral salak,” dedim. Aslında “Anne bak kral ahmak” ya da “Anne bak kral manyak” da diyebilirdim. Salak kelimesi kulağa daha hoş geliyordu, bu nedenle o kelimeyi seçmiştim. Salak kelimesi sence de uygun değil miydi? Anne bak kral salak sözü kulağa şiir gibi gelmiyor mu?.. Anne bak kral salak! Anne bak kral salak! Hakikaten şiir gibi yahu...

Kral ve yanındakiler duymamışlardı söylediklerimi. şans işte. Annemin kulakları da ağır işitiyordu. Biraz daha yüksek bir sesle, “Anne bak kral salak!” diye bağırdım. Annemin yüzünü, daha önce hiç tanık olmadığım bir öfke kaplamıştı. “Sus,” dedi bana. Ardından da, “kendini öldürtmek mi istiyorsun!” diye de ekledi. “Ama... ama anne geleceğimizi düşünerek böyle yapıyorum. Daha önce de aynı şeyi yapmıştım ya!” diye savundum kendimi. “Sus, bu dünya üzerinde bir salak varsa, o da sensin. Salağa bak. O ilk olayda sen bir çocuktun, çocukça duygularla söylemiştin o sözleri. Bu nedenle baışna bir iş gelmedi. şimdi ise eşek kadar bir adamsın ve altınla dolu keselere sahip olmak için konuşuyorsun. A benim salak oğlum bu söylediklerini kral ve yanındakiler duysaydı kesin öldürürlerdi seni,” diye kızdı annem.

Kral tam karışmdaydı ve ağır adımlarla yürüyüşünü sürdürüyordu. Annem her zaman olduğu gibi yine haklıydı. Ben bir salaktım ve neredeyse salaklığımın kurbanı olacak, öldürülecektim.

Elimden tutup, “Madem o kadar cesaretlisin, hemen fırlayıp diz çök ve başla kralı öven bir şiir okumaya. Kralın etrafındaki o aptal, sahtekâr ve yeteneksizlerden ne eksiğin var ki! Bak adamları görmüyor musun, parmaklarındaki yüzükleri, üzerlerindeki ipekten elbiseleri? Hadi fırla, hadi. Çok cesaretliysen bu dediğimi yap. Daha önce kaç kişi böyle fırsatları değerlendirerek, kralın huzurunda şiir okuyup saraya kabul edildiler. Hem kendilerinin hem de sülalelerinin hayatlarını kurtardılar,” dedi. Annem benden durup dururken, hem de en olmadık zamanda böyle bir şey isteyince salaklığımla dalga geçtiğini sandım. Baktım yüzüne. Yok. Çok ciddiydi. Aslında haklıydı da. Bir keresinde ben de böyle bir olaya tanık olmuştum. Adamın biri elinde kimin tarafından yapıldığı bilinmeyen tanrılardan birine ait bir heykelle muhafızları atlatıp kralın huzuruna çıkarak: “Ey yüce Kralım sizin heykelinizi yapım,” demişti de, hemen oracıkta kaç kese altın almıştı. Buna benzer bir sürü şey olmuştu.

“Tamam da bildiğim şiir falan yok ki,” dedim. “A benim salaklıkta eşsiz oğlum. Uydur bir şeyler işte. Kralın kendisi de senin gibi su katılmamış bir salak olduğundan hiçbir şey fark etmez,” diye cevapladı beni. Korkuyordum. Kral iki-üç adım uzaklaşmıştı ki, annem hızla itti beni. Birdenbire öyle yola fırlayınca, çevredekilerin, muhafızların, herkesin bakışları bana döndü. O an kafamın içinde şimşek çaktı ve, “Ey filozofların şahı, ey sanatçıların piri, ey ressamların ustası” diyerek dakikalarca başladım kralın unvanlarını sayıp dökmeye. Biliyorsun, kralımızın her fermanının dört buçuk sayfası bu tür unvanlarla doludur. Sesim titriyordu, heyecanlıydım, gırtlağımı yırtarcasına bağırıyordum. Övgü faslı bitince, “Ben genç bir şairim yücelerin yücesi kralım. Sizin için yazdığım bu şiiri huzurunuzda okumak için tam iki aydır yollardayım,” dedim. Herkes bizi dinliyordu. “Oku,” anlamında baışnı hafifçe öne doğru eğdi. Ben de başladım annemin küçükken sürekli bana söylediği bir farenin bir fili övmesine ilişkin ninniyi değiştirip okumaya. Çok memnun kalmıştı. Giderken, “Bundan sonra sarayımda yaşayacaksın,” dedi.

Saraya şair olarak girdikten sonra her şeyi daha iyi anladım. Aslında o filozof, sanatçı ve mimarların hepsi kralı ve sarayı denetimlerinde tutmak için ülkenin ileri gelen aileleri, tüccarları, ordu komutanları ve din adamlarınca ayarlanmışlardı. Kral, sahte filozof ve sanatçılar tarafından bir kuklaya çevrilmişti. Herkesin kendi kuklası olduğunu sanan zavallı bir kukla! Düşman ülkeler bile savaşmak yerine ajanlarını filozof veya sanatçı kılığında saraya göndermişlerdi. Yaşanan mutlak bir iktidar savaışydı.

Bilindiği gibi şimdi kralın baş şairiyim. Ülkenin en güçlü iki büyük ailesi ve ordu içinde kimi komutanlarca destekleniyorum. Ülkenin geri kalan güçlü ailelerinin ve din adamlarının desteklediği baş ressamla kavgalıyım. Eninde sonunda ikimizden biri bu saraydan baış ve gövdesi ayrılmış bir şekilde gidecek. Seni de işte tam bu nedenle çağırdık. Önce sarayda ressam, ardından da baş ressam olacaksın... Evet çok iyi resim yapmadığını, acemi olduğunu biz de biliyoruz. Bütün bunları niye anlattığımı sanıyorsun. Ben de şair değildim ama, baş şair oldum. şimdi artık başka şairlere kendi adıma gizlice şiirler yazdırıp, kimi yerlerini değiştirip kralın huzurunda okuyorum.

Böyle abuk sabuk resimlerin de var mı? İyi...

Tamam, hazırsın değil mi? Hadi bakalım yücelerin yücesi, dâhilerin dâhisi, ustaların ustası, bilgelerin bilgesi biricik kralımız bizi çağırıyormuş. Gidelim.

Gözinsanlar

Çift kişilik bir yatak. Geceliğiyle kadın, pijamasıyla erkek yan yana uzanmış, bakışlarını dikmişler tavana. Sessizliğin yüzünde duvar saatinin ayak izleri. Tik taklar. Kadın yirmi sekizinde. Zayıf, solgun yüzünde en dikkat çekici şey gözleri. Büyük, mavi, derin. Gözleri neredeyse yutmuş bütün yüzünü. Gözkadın! Otuz iki yaşında olan erkeğin yüzü zayıf ve solgun. Aklar düşmeye başlamış sakal ve bıyığına. En dikkat çekici şey gözleri. Büyük, kara, derin. Gözleri neredeyse yutmuş bütün yüzünü. Gözerkek!

Yapışkan, boğucu sıcaklık azıcık kırılmış gibi. Açık olan pencereden içeri giren rüzgâr odayı bir baştan öbür başa dolaışnca, tükenen ömrünü ardında bırakıp, kendi elleriyle kendini gömüyor odaya. Genç kadın doğrularak örtüyü çekiyor üzerine. Gözerkek de bir süre sonra örtünün altına giriyor. Bakışları tavanda. Duvar saati. Tik tak’lar. Sırtını Gözkadın’a dönen Gözerkek kayboluyor örtünün altında. Bedeninin yarısı örtünün dıışnda kalan Gözkadın başlıyor örtüyü çekmeye... Önce usulca, sonraysa artan bir öfkeyle. Gözkadın’ın bakışlarında bulutlar.

Bağırıyorlar birbirlerine:

“Ne çekiyorsun örtüyü?”

“Asıl sen çekiyorsun.”

“Bırak örtüyü.”

“Sen bırak.”

...

Yatak odasının kapısı çalınınca, içmek zorunda kalıyorlar suskunluğu. Gözkadın’ın yanaklarında gözyaşlarının ıslaklığı. Bakışlar, içeri giren Gözkadın’ın annesi Melek’te. Emekli öğretmen olan Melek’in saçları tümden beyazlamış. Yüzünde birbirini yutmaya hazır kırıışklıklar. Acıların kemirdiği bedeni neredeyse iki büklüm.

“Ne oldu yine?”

“Anne! Bu... Bu adam örtüyü üzerimden çekiyor.”

“Yok teyze! Asıl bu kadın çekiyor. Hem ben bu kadınla aynı yatakta uyumak istemiyorum.”

Melek, yüzünde acının en koyu rengi, yorgunluğun yumrukları karışsında, oturuyor hemen kapının yanındaki sandalyeye.

“Ah yavrularım, bin seferdir söylüyorum siz evlisiniz. Hem de on senedir.”

Gözkadın ile Gözerkek’in yüzünde büyüyen şaşkınlığın gölgesi. Çok ayıp bir şey yapıyorlarmışçasına utanarak süzüyorlar birbirlerini.

Haykırıyor Gözkadın:

“Ama... Ama biz nasıl evli olabiliriz ki? Ben daha ortaokul bire gidiyorum. Hem bu adamı tanımıyorum ki!”

“Ben de bu kadını tanımıyorum. On dört yaışndayım. Atölyede işçi olarak çalıışyorum. Evli mevli de değilim. Annem babam merak eder, evime gideceğim.”

Melek bedeninden yükselen bütün itirazlara rağmen kalkıyor ayağa. Yürüyüp oturuyor yatağın kenarına. Bakışlarında en temiz sevginin gürül gürül akıış.

“Çocuklarım, canlarım benim. Siz on senedir evlisiniz. Birbirinizi o kadar büyük bir aşkla seviyordunuz ki: Hatırlıyor musun Ali, bizim rahmetli bey evlenmenize karış çıkmıştı da, sen deliye dönmüştün?”

Gözkadın dehşetle atılıyor:

“Neee? Rahmetli mi? Ne demek rahmetli? Yoksa... Yoksa... Babam öldü mü? Ne zaman? Niye bana söylemediniz? Ah zavallı babacığım.”

Baışnı annesinin göğsüne dayadıktan sonra başlıyor hıçkıra hıçkıra ağlamaya. Annesinin epey bir dil dökmesi karışsında sonunda susmak zorunda kalıyor Gözkadın.

“Ah kızım hep böyle yapıyorsun. Baban yedi sene önce öldü.”

Gözkadın’la Gözerkek’in ellerini tutarak, parmaklarındaki yüzükleri kafasıyla işaret edip:

“Bakın bunları evlendiğiniz gün takmıştınız. Düğününüz ne de güzel olmuştu.”

Gözkadın ile Gözerkek yine şaşkın, biraz da öfkeyle süzüyorlar birbirlerini. Aynı anda bağırıp çağırıyorlar:

“Anne ben bu adamı tanımıyorum. Daha kaç kez söyleyeceğim. Ortaokuldayım, bu kadar yaşlı biriyle nasıl evlenebilirim ki?”

“Ben de... Bunu istemiyorum. Annem-babam merak ederler. Niye...”

Melek’in bakışları karışdaki duvarda asılı olan fotoğrafta. Neredeyse yarım saat boyunca Gözkadın ile Gözerkek tartışmasına karışmadan seyrediyor fotoğrafı.

“Seher, canım kızım. Ah yavrum. şu... şu duvardaki fotoğrafa bakın.”

Gözkadın ve Gözerkek o fotoğrafa çeviriyorlar bakışlarını. On yıl önce gelin ve damatlıklar içindeki kendileri.

“O gün ne de mutluydunuz.”

Melek dolaptan çıkardığı albümdeki fotoğrafların hepsini bırakıyor yatağın üzerine. Tam o sırada kapının zili çalınınca, çıkıyor odadan.

Yeniden akan zamanın kalp atışları. Gözkadın ile Gözerkek öylece yatakta kıpırdamadan oturmuşlar.

Açıyor kapıyı, Gözerkek’in annesi Aysel. Yanında dokuz yaışnda olan Sinan.

“Bizimkiler uyudular mı?”

“Yoo, her zamanki gibi yine kavga ettiler. şimdi de... Sinan’ı getirmişsin?”

“Hiç sorma. Bir de yavrucakla uğraışyoruz. Gelmek için çok ısrar etti. ‘Yok’ dediğimde epey bir ağladı. Mecbur... Hemen çıkacak mısın?”

“Çay koymuştum... Birlikte içeriz. Sonra...”

“Yarın gelmeyebilirsin. Dinlen. Doktorun söylediklerini yapmalısın. İki gün üst üste kalabilirim...”

“Yok... Yok... Çok iyiyim. Boş ver doktorun söylediklerini... İlaçlarımı düzenli kullanıyorum yeter. Eskisi gibi bir gün sen, bir gün ben. Konuşmaya daldık, içeri girin.”

Sessizlik.

Yatağın üzerinde onlarca fotoğraf. Fotoğraflardaki yüzler. Sis. Karanlık. Gözkadın ile Gözerkek hâlâ kıpırdamadan duruyorlar öylece. Arada sırada birbirlerine fırlattıkları kaçamak bakışlar. Duvarlarda gezinen tık-tıklar.

Aysel, Melek’le birlikte giriyor odaya. Gözerkek yüzünde solgun, can çekişen bir gülümsemeyle, “Anne anlamadığım şeyler oluyor burada... Acayip... Hadi evimize gidelim,” diyor. Aysel neredeyse ağlayacak.

“Ali’m canım benim. Seher senin eşin. Burası da sizin eviniz. Sekiz sene önce birlikte tutuklandığınızda...”

“Tutuklanmak mı, ne zaman? Niye?”

Melek çöküyor yine kapının yanındaki sandalyeye. Aysel ise oturuyor yatağın kenarına ve başlıyor cezaevlerine yapılan operasyonlardaki ölümleri, bütün o yaşananları anlatmaya. Gözkadın ve Gözerkek’in dikkatlice dinlediğini gören Melek de gelip fotoğrafları göstererek karıışyor söze.

“Bak Seher bu fotoğrafı cezaevinden göndermiştin. Bak bu da Ali’yle cezaevine düşmeden önce dışarda çektirdiğiniz son fotoğrafınız. Bu...”

“Ali’m yavrum hatırlıyor musun bu fotoğrafı, Seher’le nişanlandığınız gün çektirmiştiniz... Bu fotoğrafta da...”

“Seher hatırlıyor musun bu fotoğrafı?”

“Canım Ali’m bu fotoğrafın...”

Öylesine coşkuyla anlatıyorlar ki, Gözkadın ve Gözerkek yüzlerinde büyüyen o allak bullak ifadeyle daha dikkatlice bakmaya başlıyorlar fotoğraflara. Onların beklenmedik bu ilgisi Melek ile Aysel’in yaptıkları işe dört elle sarılmalarına yol açıyor.

Açılan odanın kapısı. Sinan. Kötü bir şey yapmışçasına baışnı eğmiş önüne. Sessizlik. Tik tak’lar. Sinan yürüyüp sarılıyor Gözkadın’ın eline. Gözkadın diğer elindeki fotoğrafı bırakarak öpüyor Sinan’ı.

“Anne bu kim? Yeni taışnan komşunun çocuğu mu? Çok tatlı bir çocuk.”

“Olur mu kızım! Sinan, Sinan senin çocuğun. Oğlunuz. Hatırlasana.”

Gözkadın anlam verememenin denizinde çırpınırken, hatırlayamamanın kör kuyusunda kemiriyor sessizliğini. Gözerkek’in altüst olmuş bakışları Sinan’da.

“Tamam ben gidiyorum artık Aysel kardeş. Yarın gelirim. Çocuklar! Artık siz de uyuyun.”

Sessizlik.

Gözkadın’ın bakışları tavanda. Saatin o bildik nakaratı. Sinan, odadan çıkıp çıkmamakta kararsız. Biraz da titriyor. Gözkadın’ın “yarın gitmem lazım. Anneme okul formamı ütülemesini söyledim mi acaba... Okula...” mırıldanıışna, Gözerkek’in “atölyede bu ara işler çok. Erken kalkmalıyım. Gecikirsem ustam çok kızar. Ustamın...” mırıldanıış ekleniyor. Artıyor sağır mırıldanışlar. Bakışlar tavanda. Saatin inadına tik takları. Sinan’ın yalvaran, ilgi isteyen bakışları.

Açık olan pencereden içeri sokulan kuvvetli bir rüzgâr pencerenin hemen önündeki sehpanın üzerinde bulunan günlük gazeteyi fırlatıyor yere. Gazetenin ilk sayfasının sağ alt köşesinde bulunan haberin “Ölüm orucunda yaşamını yitirenlerin sayısı 120’yi buldu. 500’e yakın kişi de Werenica Korsikof hastalığına yakalanmış durumda” cümlelerinin altı çizilmiş. Rüzgâr bu sefer de aynı sehpanın üzerinde bulunan ölüm orucunda yaşamını yitirenlere ait fotoğrafları savuruyor. Genç kadın ve erkeklere ait fotoğraflar uçuşuyor odanın dört bir yanına.

“Annem okul formamı ütülememişse kalkar kalkmaz hemen kendim yaparım. Ödevi de akşama bir ara tamamlarım. Sonra...”, “Atölyede işim bittikten sonra mahalleden arkadaşlarla halı saha maçına...”

Sağır mırıldanışlar. Sinan’ın bakışları. Tik tak’lar. Yatağa tırmanan Sinan uzanıyor ikisinin arasındaki boş yere. Sonra uzanış şeklini değiştiriyor, Gözkadın’a dönerek, ayaklarını karnına çekip, annesinin kendisini kucaklamasını bekliyor. Anlamakta zorlandığı mırıldanışlar yağıyor beklentisinin üzerine. Gözyaşları ıslatıyor yanaklarını. Artıyor titremesi. Üşüyor. Hem de çok. Sinan.

Haydi, Sen de Gel

O kadar derinden bir ‘of’ çekiyor ki, sıçrıyorum sandalyeden. Yatağın üzerinde oturmuş, pencereden dışarıyı seyrediyor Salih. Yaşlı yüzünde acının bütün renkleri. “Gideceğim buralardan, köyüme döneceğim. Memleketi, çocukları özledim.” Hasret tabağına kaışk sallamaktan bıkmanın yarattığı bu sözler karışsında korkuyor, bekletmeden bir şeyler söylemek istiyorum, ama kelimeler boğazıma düğümlenip kalıyor. Söz, kendi zavallılığının yazılı olduğu yaftayı boynuna asmış, sürünüyor yerlerde.

Bir sigara yakıyor. Sigara dumanına tutunup tavana yükselen özlem ve öfke yağıyor üzerime. Yeniden hançer keskinliğinde bir of çektikten sonra, pencerenin önüne giderek bakışlarını gökyüzüne dikiyor. Söylemem gerekenleri bir türlü söyleyemiyorum. Dünya üzerindeki bütün sözlere sesin elbisesini giydirsem dahi, bunun hiçbir şey değiştirmeyeceğini bilmenin çaresizliğiyle suskunluk kadehinde bulunanları yudumlamaya devam ediyorum. Sessizlik karışma geçip en sert yumruklarını savuruyor yüreğime. Hıncını alamamış olacak ki, geçiriyor pençelerini başlıyor kanatmaya. Sigarasından son yudumunu da aldıktan sonra, “Yetti artık, gideceğim buralardan. Memlekete, köyüme döneceğim, çocuklarımın yanına. Onlar da şimdi beni çok özlemişlerdir,” diye mırıldanıyor. Mırıldanış dev bir kayaya dönüşüp çöküyor üzerime. Eziliyorum.

“İmkan yok, gideceğim,” diyor tekrardan, elinde traş malzemeleri. Yaşlı yüzünde filizlenen çocukça bir gülümsemeyle traş olmaya başlıyor. “Memlekete gidersem ilk yapacağım şey; toprağı öpmek olacak. Sonra, sonra köyün hemen girişindeki kaynaktan kana kana soğuk su içeceğim. Sonra, sonra, sonra yavaş yavaş eve doğru yürüyeceğim. Her bir adım atıışmın ardından durup köyü seyredeceğim. Eve ulaştığımda beş çocuğumun beşinin de gözlerinden öpecek, kokularını ciğerlerime çekecek, hepsini tek tek bir güzel kucaklayacağım. Sonra, sonra, sonra hanıma ‘hele kalk kaçak bir çay demle’ diyeceğim. Evin önündeki ağaçların altında etrafımda çocuklarım; oturacak, geleceğe ilişkin güzel şeyler düşünmeye başlayacağım.

Sonra, sonra, sonra...”

Traışnı bitirince yüzünde muzip bir çocuk gülümsemesi gelip karışmda duruyor. “Nasıl, yakışıklı oldum değil mi?” Söylemem gerekenleri söylemek yerine, “Sıhhatler olsun, sen zaten hep yakıışklıydın,” diyor, dediklerime pişman, teslim oluyorum yüreğimdeki çığlıklara.

Eşyalarını yatağın üzerine yığıyor, ardından da başlıyor özene bezene bavuluna yerleştirmeye. Tam bavulunu kapatacakken yüzündeki gülümseme önce donup kalıyor, bir baştan öbür başa çatlayıp, ardından kırılıp dökülüyor.

“Çocuklara bir şeyler götürmem lazım. Her gidişimde mutlaka götürürüm. Benim büyük kız etek istemişti. Onu ne kadar çok sevdiğimi anlatmıştım daha önce, değil mi? En güzelinden bir etek almalıyım.”

Bakışlarını bana dikiyor, suç üstünde yakalanmışçasına elim ayağım birbirine dolaışyor, mecbur baışmı önüme eğip başlıyorum içimden her şeye lanet etmeye...

“Hele üzüldüğüm şeye bak. Otobüse binmeden önce alırım bir dükkândan. Büyük kızımın istediği eteği aldıktan sonra, diğer çocuklar için de... Sende para var mı? Bendeki ancak yol parasına yetiyor.” Yine söylemem gerekenlerin bulunduğu kuyunun ağzını açmak yerine, kapağın üzerine büyükçe bir taş daha koyup, cebimdeki paranın tümünü titreyen parmaklarımla uzatıyorum. Yüzündeki şen gülüşle paraları alıyor benden, “Sen de gelsene,” diyor. Sessiz kaldığımı görünce, elinde bavulu yürüyor kapıya doğru, yürürken de dört bir yana sevincini, coşkusunu, mutluluğunu ve heyecanını serpiştiriyor.

Kapının önünde elinde bavulu, kuş şakırtısı bakışlarını dikiyor gözlerime. “Hadi, sen de gel. Buralar bize göre değil. Hiçbir insan yaşamaz buralarda. Gel köye gideriz, misafirim olursun birkaç gün, istersen. Sonra, sonra, sonra sana hemen bir koyun keserim. Bizim hanım var ya, çok güzel yemek yapar. Hele bir etli pilav yapar ki, pilavla birlikte parmaklarını yersin, parmaklarını! Sonra, sonra, sonra birkaç gün sana etrafı gezdiririm. Bu para ikimize de yeter. Büyük kıza bir etek alsam...”

Dudaklarım duvar. Her kelimenin gömülü olduğu bir toplu mezar. Ne diyebilirim ki. Keşke konuşma denilen o eyleme sahiplik yapabilseydim. Sessizliğim yaşlanarak ayaklarını sürüklemeye başlayınca, gelmeyeceğimi anlıyor, tümden beyazlamış saçlarını yeni yetme bir delikanlı çabukluğuyla tarayıp, gülüşüne sevincin ışıltısını iyice bir sürdükten sonra, kucaklıyor beni. “Sen de çok kalma buralarda, köye mutlaka bir uğra.”

Elini kapıya uzatıp itiyor hafifçe. Açılmıyor kapı, tekrar deniyor, kapı yine açılmıyor. “Bu kapının kolu nerde?” diye kızıyor. Yaptığı denemeler başarılı olmayınca, başlıyor iki eliyle kapıyı itelemeye. Her sonuçsuz denemesinden sonra yüzündeki öfke duvarı bir karış daha yükseliyor. “Yardım et bana, açalım şu kapıyı.” Kıpırdamadığımı fark edince, öfke yıldırımlarının çaktığı bakışlarını bana çeviriyor, çabucak iki üç adım geri çekiliyorum.

Saldırıyor kapıya tekme yumruk. “Açın ulan şu kapıyı, otobüsü kaçıracağım. Açın diyorum size.”

Dilinde en yakası açılmadık küfürler. Ortalık inim inim inliyor. Bütün bunları ağzımda yüreğimi çiğneyerek izliyorum.

Neden sonra en sevdiği oyuncağı elinden alınan bir çocuk gibi, birazdan ağlayacakmışçasına, “Bu kapı niye açılmıyor” diye fısıldıyor.

“Açılmaz.”

“Açılmaz mı?”

“Niye?” Alt dudağı zangır zangır titreyerek gözyaşlarını çağırıyor. ‘Niye’ sorusunun altında iki büklüm oluyorum. Kırılacak belim. Ağzımdaki yürek parçalarını yutup, dudaklarıma bulaşmış olan kanı elimin tersiyle siliyor, “Bu kapı zindan kapısıdır,” diyorum. “Zindanın kapısı mı, burası zindan mı, ben zindanda mıyım?” diyor, ağzından çıkan her kelime dönüp yüzüne yeni bir kılıç yarası ekliyor.

Gözlerim kapıda. Ona on üç yıldır cezaevinde bulunduğunu, son iki senedir de ayda birkaç defa kendini kaybederek böyle yaptığını anlatmaya çalıışyorum. Çaresizliğim omuzlarıma tırmanıp, oradan bana kahkahalarla gülmeye başlıyor.

İnanmıyor söylediklerimin hiçbirine, neredeyse öfkesiyle yaktığı “Sen yalancının tekisin” kelimelerini savuracak yüzüme. Eliyle demir kapıyı yokluyor. Dönüp pencereye, pencerenin önündeki demir parmaklıklara, havalandırmaya, havalandırma duvarına, havalandırma duvarının üzerindeki dikenli tellere bakıyor. Gerçeğin hançeri yüreğinde, elinde yaktığı sigarası, arkasında ömrünün kaç yılını bırakıp çıkıyor havalandırmaya.

Salih’in dolabını açıyorum. Dolabın kapağına yapıştırılmış iki resim: yakılmış olan köyünün ve iki sene önce dağda öldürülen büyük kızının resmi. Ben eşyalarını bavulundan çıkarıp dolabına dizerken, o da havalandırmadan “Demek zindandaymıışm ha!” diye bağırıyor.

Son Kızılderili

Yanımda birisinin olmasını, gölgesinin üzerime düşmesini, rüzgârın okşayışlarını ve güneşin sıcaklığını paylaşmayı, birlikte yıldızlarla söyleşmeyi ne kadar çok isterdim...

Yanımda...

Yalnızlık ölümden bile beter.

Oysa daha kaç on yıl önce o kadar çoktuk ki...

Kuş cıvıltıları ve çiçek kokuları içinde en güzel şarkılarımızı söyler, kahkahalarımızla birbirimizin yüreklerini yıkardık... Akan günler içinde birer ikişer azalmamız bile yaşam sevincimizi eksiltmezdi. Bu azalmanın bir gün biteceği umudunu durmadan çoğaltır, umuda sımsıkı sarılarak, ışıltılı bakışlarımızı geleceğe dikerdik.

Olmadı.

Neredeyse her gün içimizden biri, gözlerimizin önünde işkenceyle yavaş yavaş öldürüldü. Sevdiklerinizin gözlerinizin önünde öldürülmesinin nasıl bir şey olduğunu biliyor musunuz? Bir an sevdiklerinizden birisinin gözlerinizin önünde işkence edilerek parçalandığını, bu parçaların toplanıp götürüldüğünü hayal edin. Görmemek için gözlerinizi, duymamak için kulaklarınızı kapatıp, arkanızı dönüp ordan uzaklaşamıyorsunuz bile. Sevdiğinizin öldürülmesinin her anına tanık oluyor, ondan daha fazla acı çekerek, sıranın bir an önce size gelmesini istiyorsunuz. Her şey olup bitince de, yüreğinizdeki acı okyanusunda boğulmanın ne kadar dayanılmaz bir şey olduğunu anlıyorsunuz.

Kaderimizin bu kahrolası zincirini kırıp, süren katliama “dur” diyemiyorduk. Yaptığımız tek şey; karanlığın yorganı üzerimizi örtünce, kaç bin söylenen ağıdı tekrarlamak oluyordu. Yorgunluktan uyuya kalıncaye dek sürüyordu ağıdımız. Güneşin ilk ışıkları üzerimize düştüğünde ise, başlayan yeni günün, ölümsüz tamamlanacağına olan umuda tutunarak, “Bugün ölüm olmayacak”, “Bugün ölüm olmayacak” diye haykırıyorduk birbirimize.

Olmadı.

Bütün sevdiklerim teker teker öldürüldüler. Bir kan davasıydı bu. Tek taraflı ama.

Birkaç bin yıldır süren...

Hep bizim öldürüldüğümüz bir kan davası.

şimdi sıra bende, üstelik ölümüm şu an karışmda, iki adım ötede. Keşke bana biçilen bu kaderden kurtulmak için bir şeyler yapabilsem. Ben de yok edilirsem bütün anılarımız, yarattığımız her şey, geçmişimiz, geleceğimiz, kahkahalarımız, hikâye ve şarkılarımız da yok olacak.

En azından, hiç olmazsa bir tek ben yaşayabilsem.

Hep böyle yapıyor. Bizden birini öldürmeden önce, karışsına geçip bir sigara içiyor, sonra da baltasını sımsıkı kavrayıp hırsla saldırıyor.

Bir sigaranın kaç dakikada içildiğini biliyor musunuz? Ben biliyorum. Benden öncekiler de biliyorlardı. Hatta bir sigaranın kaç yudumda içildiğini bile. Sigarasını neredeyse bitirecek. Üç nefeslik ömrüm kaldı. Üç nefeslik, iki nefes... Bitti sigara. İşte, aldı eline baltayı. Avuçlarına tükürdükten sonra hırsla indirecek gövdeme.

Ah!

Gövdemde ilk yara. Dur, yapma!

Kime bağırıyor, kimden aman diliyorum böyle! Durmayacak. Onun ataları benim atalarımı, babası benim babamı ve diğer büyüklerimi nasıl öldürmüşlerse, o da gözlerini kırpmadan şimdi öldürecek beni.

Gövdemi köküne yakın yerden koparacak, ardından dallarımı teker teker kesecek, yapraklarımı dört bir tarafa savuracak. Sonra da beni onlarca parçaya bölüp, taşıyacak uzak bir yere. Son meşe ağacının çığlıklarını dağlar, kuşlar, çiçekler, gökyüzü, güneş, bulutlar, kelebekler, böcekler duyacaklar ama, onlar da yardım edememenin çaresizliği altında ezilecekler.

Ah!

Kaç yıl önce hemen sağımda en yaşlı meşe ağacı olan dedem bulunmaktaydı. Her gece uyumadan önce ağaçlara, ormanlara, çocukluğuna ilişkin hikâyeler anlatırdı.

Ah!

Eskiden şu çorak ova, dağlar, hatta gözün görebildiği her yer ormanlarla kaplıymış. Mavi ile yeşilin şarkısı...

Ah!

Sonsuz barış...

O dedesinden, dedesi de dedesinden duymuş, çok çok eskiden insanlar dostça yaşarlarmış ormanda.

Ah!

Sonra dedemin anlattığına göre insanlar, nedenini bilmediği büyük bir aptallığın kuyusuna yuvarlanıp önlerine çıkan her şeyi, hatta birbirlerini bile yok etmeye başlamışlar.

Ah!

Her şeyi..

Nedenini bilmediğimiz o büyük...

Ah!

Ölmek istemiyorum.

Ah!

Ölmek...

Ah! Ah!

Ahhhhhhhhhh!

Annemin Bakışları

O sabah da yine annemin en az yarım saatlik ısrarlı uğraşları sonucu ancak uyanabilmiştim. Geç kaldığımdan dolayı kahvaltı bile yapmadan evden çıkarak fırına doğru koştum. Fırın sahibi beni görünce, “Bir daha geç kalırsan sana simit mimit sattırmam,” dedi. Baışmı önüme eğdim, elimdeki tepsiye simitleri teker teker sayıp koyduktan sonra, “Bu son olsun,” diye bağırdı arkamdan.

Her zaman simit sattığım durak kalabalıktı bu sefer, simitler de mis gibi kokuyordu. şansım vardı, daha ben, “Hadi gevrek simit, fırından yeni çıkmış simit,” diye bağırmadan, dört-beş kişi simit almıştı bile. Yarım saat içinde simitlerimin hepsini sattım. İlk defa böyle bir şey oluyordu, sevinerek koşar adım fırına gittim. Fırın sahibi de beni bu kadar erken bir saatte karışsında görünce şaışrmıştı. İki kez üst üste saydıktan sonra payıma düşen parayı bana uzattı.

Cebimde paralar, hızlı adımlarla eve doğru yürüyordum. Karnım iyice acıkmıştı, hatta mideme hafiften bir sancı bile girmişti. Onca simidi ağzımın suyu aka aka satmıştım. Hatta bir ara simidin birisini tutup yemeye karar vermiş, parayı uzattığımda eksik olduğunu fark edecek olan annemin bana nasıl bakacağı aklıma gelince hemencecik vazgeçmiştim. Annem kızıp bağırmaz, dövmezdi bizi. Böylesi bir şey yaptığına hiç tanık olmamıştım. Yaramazlık yaptığımızda ya da bize kızdığında sadece karışmızda durup boynunu hafifçe büküp gözlerimizin içine bakardı. O bakışları bizi dövmekten bile beter ederdi. Babam hiçbir şeye karışmazdı. Üç sene önce köyümüz yakıldıktan sonra İstanbul’a göç etmemizle birlikte inşaatlarda çalışmaya başlamış, bir yıl önce de iskeleden düşüp sakatlanmıştı. Büyük abim ise cezaevindeydi. İki ablam vardı, onlar da düşük ücretle bir atölyede çalıışyorlardı. Benden küçük olan dört kardeşim de sabahtan akşama kadar sokakta oynamaktan başka bir şey yapmazlardı.

Adımlarımı iyice büyüttüm, bir an önce eve gidip bir şeyler atıştırmalıydım. O çocuk halimle çoğu şeyle baş edebilecek gücü kendimde bulabiliyorken, iş açlığa gelince kendimi en küçük kardeşimden bile daha zayıf hissediyordum. Bu durum çok zoruma gidiyordu ama, ne yapayım ben böyleydim işte.

Tam bizim mahallenin otobüs durağına ulaştığımda, burnuma çok güzel bir koku geldi. Namussuz midem “açım açım” diye bağırmaya başlamıştı bile. Baışmı çevirdiğimde seyyar bir satıcının tezgâhını gördüm. Tahminimde yanılmamıştım, börek satıyordu. Kıymalı börek, peynirli börek, bir de sıcak mı sıcak süt. Kıymalı böreği çok ama çok severdim. Kıymalı börek dendi mi akan sular dururdu benim için. Namussuz kıymalı börek çoğu kez rüyalarıma bile girerdi.

Tam o sırada adamın biri gelip kıymalı börek ile bir bardak süt istedi. Satıcı, böreği tutup, tabağa koydu, yanında da büyük bir bardakta buharı tüten sütü uzattı adama. Kıymalı börekten bir parça koparıp ağzına attı adam, güzel güzel çiğnemeye başladı, sütünden de kocaman bir yudum aldı. Bakışlarım adamın ağzındaydı, farkında olmadan ağzımı şapırdattım. Böreğin içinde ne çok kıyma vardı böyle. Güzel de pişmişti. Kesin tadı da çok lezzetliydi.

Bir parça daha aldı, ardından bir parça daha, sonra da tutup sütünü içti. Midemdeki sancı giderek artmıştı, birden “açım, açım, ben de börek isterim” diye bağırmaya başlamıştı. “Bak midem sus, zaten birazdan eve gideceğiz, güzel bir kahvaltı yaparız,” dedim. “Yok ya kimi kandırıyorsun sen. Evde bir şey yok,” diye cevapladı midem beni. “Olmaz, kıymalı börek alamam,” dedim sert bir ses tonuyla. “Bana ne, bana ne, ben börek isterim,” diye zırlamaya başladı. “Yahu iki dakika daha dayan, zaten ekmekle börek aynı şeyler, ikisi de undan yapılıyor. Ha onu yemişsin, ha öbürünü. Evde ekmek çok,” dedim. “Sus,” dedi midem, “Seni yalancı, söylediğine kendin bile inanmıyorsun. Dünyada kıymalı börekten daha güzel bir şey olamaz” diye de ekledi. “Patlasan da, çatlasan da, kendini kırk parça edip yerlerde sürünsen de kıymalı börek almayacağım işte!” diye kızdım. Bana cevap vermek yerine tutup sancıyı artırdı hain.

Adam, böreğin son parçasını da yedikten sonra, bardağın dibinde kalan sütü bir güzel dikti kafasına. Seyyar satıcının verdiği peçeteyle yağlanmış parmaklarını temizledi, yürüyüp gitti. O gider gitmez ben yaşlarda bir çocuk geldi tezgâhın yanına, kıymalı börek istedi, bir bardak da süt. Tezgâhın üzerine konulmuş tabaktaki börekten büyükçe bir parça koparıp dişledi, elindeki böreğin yarısı yere düşmüştü. Çocuğun dudaklarının kenarına börek kırıntıları, yağ ve süt bulaşmıştı. Dilimle dudaklarımı yaladım, yerdeki börek parçasına çevirdim gözlerimi. Yazık günahtı, annem bir ekmek kırıntısı bile yerde bulsa “nimettir” der alırdı. Çocuk bir parça daha kopardı böreğinden, o an bakışlarımız karışlaştı, gözlerimin içine baka baka, şerefsiz, alçak, namussuz böreği çiğnemeye başladı.

Kendimi tutamayıp neredeyse bağırarak, “Amca bana da kıymalı börek ve bir bardak süt versene,” dedim. Adam hemen tabağa kıymalı böreği koyup sütle birlikte bıraktı tezgâhın kenarına. Yüzümde gülümsemelerin en büyüğü vardı, midem “Hadi, ne duruyorsun yesene, hadi,” diye bağırıp çağırıyordu. Kocaman bir parça koparıp attım ağzıma. Alçak, namussuz, şerefsiz, rezil, kafir, hain böreğin ne güzel tadı vardı böyle. Sanki kendiliğinden eriyordu ağzımda.

O kadar açtım ki, çabucak böreği yiyip bitirdim, sütümü de içtim. Doymuştum artık, yüzümde mutlu bir gülümseme eve doğru yürümeye başladım. Nasıl eve gidebilirdim ki, annem beni bekliyor olacaktı. İçeri girer girmez her zaman olduğu gibi tutup parayı uzatacaktım ona. Avcuna bıraktığım paranın büyük bölümünün eksik olduğunu gördüğünde, hiçbir şey söylemeden bakışlarını gözlerime dikecekti. Bakışlarının altında ezilecek, yerin yedi kat dibine geçecek, ellerine sarılıp, “Bir daha yapmayacağım,” diye gözyaşları içinde bağıracaktım. Neden annem de diğer anneler gibi kızmaz, bağırıp çağırmaz, sövüp dövmezdi ki? Neden hiç konuşmadan öylece durup gözlerimin içine bakardı? Neden o bakışları karışsında o kadar çok etkilenir, kendimi berbat hissederdim? Neden?..

Eve gitmek yerine geri dönüp otobüs durağına yürümeye başladım. Bu, tam iki yıl üç ay sürecek olan ilk ve son evden kaçıışmdı benim.

Dünyanın En
 Büyük Sırrı

İçeri girdiğinde yüzü allak bullaktı, gözlerinde ise bugüne kadar hiç tanık olmadığım bir korku vardı. Kapının hemen yanında durup, tuhaf tuhaf bakmaya başladı. Oysa daha dün geldiğinde içeri girer girmez espiriyi patlatmış, her zamanki gibi yüzündeki o şen gülüşü anında bana da bulaştırmış, sonra da kahkahalarla gülmeye başlamıştık.

Kesin çok ama çok önemli bir şey olmuştu. Yutkundum, alt dudağımı hafifçe ısırdım. “Ne oldu Cemal, bir şey mi var?” diye sordum. Suskunluğunu ardına takarak gelip karışma oturdu. Fırtınaların kopmakta olduğu bakışlarını gözlerime dikince, o anda elim ayağım buz kesti. “Cemal, iki gözüm, ne oldu, neyin var?” dedim yeniden. Rengi sararmış, yüzüne garip bir ciddiyet hakim olmuştu, elleri de hafifçe titriyordu. Emindim artık, gerçekten de önemli bir şey vardı ve Cemal bunu bana nasıl söyleyeceğine bir türlü karar veremiyordu.

“Cemal, Allah’ını, peygamberini seversen lo, ne varsa söyle,” dedim. Suskunluğunu bozmamakta ısrar edince, söylediğimi iki-üç kez yinelemek zorunda kaldım. Hayır, konuşmuyordu işte. Oysa ne zaman bir araya gelsek bir türlü susmak bilmezdi. Bazen, “Yahu müsaade et de ben bir-iki kelimenin belini kırayım,” diye şakacıktan kızardım kendisine. Çocukluk arkadaışydık, beraber büyümüştük. Ayrımız gayrımız, gizlimiz saklımız, şuyumuz buyumuz yoktu. Arkadaşlığımız kardeşlikten de öteydi, yıkılmazdı. Bu nedenle çevredekiler genelde bize ‘yapıışk ikizler’ derlerdi. Ailelerimiz de yıllar önce bu arkadaşlığımızı benimsemişti, bazen ben onlarda birkaç gün kalırdım, bazen de o bizde.

Kalkıp masanın altına baktı, ardından da sanki adamın biri dükkâna gizlenmiş de bizi dinliyormuş gibi ısrarla aramasını sürdürdü. O an kafamın içinde bir ışık yandı. Tabii ya, neden daha önce düşünememiştim ki, yine bana şaka yapıyordu. Salaklık işte, ben de tutup yutmuş, atlamıştım boş havuza. Helal olsun ama, rolünü o kadar iyi yapmıştı ki, ödümü patlatmıştı. Tutup ensesine bir tokat patlattım, “Yahu Cemal ne allahsız, kitapsızsın; korkudan neredeyse altıma edecektim. Bir daha bana böyle şakalar yapma, yoksa intikamım korkunç olur, felç geçirip yatalak kalırsın, ölene kadar da altına işersin,” dedim. Döndü, yüzündeki korku rengi, ciddilik daha da artmıştı. Gözlerinde karabulutlar. şaka yapmıyordu, bunu anlamam korkumu bir kat daha artırdı.

“Cemal, söylesene yahu ne var?” dedim. “Dükkânı kapat, kimsenin gelmeyeceği bir yere gidelim,” deyince daha bir meraklandım. İmkanı yok bir an önce ne olduğunu öğrenmeliydim. “Yahu bu saatten sonra müşteri falan da gelmez, ne konuşacaksak burda konuşalım,” diye üsteledim. Cevap vermek yerine yürüyüp çıktı, mecburen dükkânı kapatarak takıldım peşine.

Kafamın içi karmakarıışktı, onu bunca altüst eden, dehşet içinde bırakan şey ne olabilirdi acaba? Birden karnıma bir sancı saplandı. Babam hastaydı, tedavi için abimle birlikte İstanbul’a gitmişti, sakın ölmüş olmasındı? Neden daha önce akıl edememiştim ki. Cemal’i bu hale getiren şey babamın ölüm haberiydi. Bir şey gelip boğazıma takılarak, beni nefessiz bıraktı. Yutkunmakta zorlanıyordum. Babam ölürse ben ne yapardım. O kadar çalışarak kazandığım üniversitede okuma meselem imkansızlaşırdı. Mahvolmuştum, mahvolmuştum.

şehrin en sakin yerlerinden biri olan Belediye Çay Bahçesi’ne gittik. Hemen çay bahçesinin girişindeki masada oturmuş çayını yudumlayan adamdan başka kimse yoktu. İlerleyerek en dipteki masaya geçtik. Garson çaylarımızı bırakıp gitti, neredeyse yalvarırcasına, “De hadi Cemal, söyle Allah’ını seversen, ne oldu? Hadi söylesene...” dedim. Cevap vermek yerine hafifçe dönerek garsonun bulunduğu yere doğru bakmaya başladı. Garson ve ocakçı kendi aralarında konuşup gülüyorlardı. Bakışlarını çay bahçesinin girişine çevirdi, giren çıkan yoktu, ardından da boş masaları tek tek gözden geçirdi.

Neden korkuyordu böyle, söylediklerinin başkaları tarafından duyulmasından mı? Belki de Ankara’da okuyan abimin baışna kötü bir şey gelmişti, mesela polis onu tutuklamış olabilirdi. Yüreğimdeki ikilem gittikçe büyüyordu, babam mı ölmüştü, yoksa abim mi tutuklanmıştı? Suskunluğunu bozmamakta direniyordu. Üstelik ellerindeki titreme bütün bedenine bulaşmıştı. Onu bu kadar korkutan şey ne olabilirdi? Tek kelime bile etmeden kalkıp çıktı çay bahçesinden.

şehrin tek parkına gittik. Çok berbat bir haldeydi, zaten kafayı çekmek isteyenler dıışnda pek kimse uğramazdı. Her tarafta boş bira, içki şişeleri ve çöp vardı. Hayır, babam ölmüş olamazdı, babamın ölüm haberi Cemal’i bu kadar korkutmazdı. Belki de benim bu ölüm haberini duyduğumda vereceğim tepkiden çekiniyordu. Olabilir miydi bu? Abimin tutuklanması bir ihtimaldi. Başka ihtimaller de vardı: Ne kadar ‘saçmalık bu, hayatta böyle bir şey yapmaz’ desem de, bu ihtimaller üzerine düşünmekten de kendimi alamıyordum. Sakın, kalkıp adam öldürmüş olmasındı? Ya da hırsızlık yapmıştı, belki de bilmeden birilerine çok büyük zarar vermişti, onlar da onu, dolayısıyla beni aramaya başlamışlardı.

Bir banka oturduk. Cemal normalde benden daha uzun boylu ve yapılıydı. Oysa şaışrarak fark etmiştim ki, aniden boyu kısalmış, zayıflamış gibiydi, yoksa bana mı öyle geliyordu. İnsanlar hiç birdenbire böyle kısalıp zayıflar mıydı?

Kafamdaki sorular aç kurt olmuş dört bir yandan saldırıyorlardı. Sabrın taış ha çatladı, ha çatlayacaktı. Cemal’in babasının baışna bir şey gelmiş olabilirdi. Belki de daha önemli bir durum vardı: bütün şehri, bütün insanları etkileyecek bir durum.

Etrafını dikkatli gözlerle süzüyordu. Ağaçlara doğru baktı, dayanamayıp daha iyi görmek için ayağa kalktı. Bütün bunları yaparken dudaklarını ısırmayı sürdürüyordu. Gelip yeniden oturdu yanıma, bakışlarını gözlerime dikince yüreğim buz kesti. Hissediyordum, bütün hayatımı değiştirecek bir şey söyleyecekti. Bunu anlamamla titremem bir oldu.

Ben konuşmasını beklerken, kalktı. “Allah’ını seversen söyle. Perişan ettin beni yahu. Ne oldu, yoksa kardeşim mi tutuklandı? Kimi öldürdün? Kimin neyini çaldın? şeytan mı göründü sana? Kıyamet mi kopacak?” diye sıraladığım sorularıma cevap vermek yerine, suskunluğunu sırtlayıp yürüdü. Dayanamadım, “Yeter yahu, söylemezsen söyleme. Artık buradan buraya bir adım bile atmayacağım,” diye bağırdım. Kızmıştım, ne olursa olsun kalkıp ardı sıra yürümeyecektim, kararlıydım.

şehrin son evini de arkamızda bırakmış, kırlara doğru yürüyorduk. Bütün bedenim tere bulanmıştı. Yürüdük, yürüdük, yaklaışk kırk dakika sonra nehrin hemen yakınlarındaki ıssız bir tepenin baışna gelince de durduk. Oturdu, ben de yanına. Nadiren çok sıkıntılı olduğu anlarda saçlarını yolmak istercesine çekiştirip dururdu, yine aynı şeyi yapıyordu. Her tarafı iyice gözden geçirdi, hatta gidip yakınlardaki bir taışn ardına bile baktı. Hayır, kimse yoktu işte. Rüzgârın fısıldayıışna kulak verdi, otların hıışrtısına, akan nehrin sesine, kuşların kanat çırpışlarına. Bir süre sonra bakışlarını bana dikti. İşte nihayet o an gelip çatmıştı. Heyecandan ne yapacağımı bilemez haldeydim.

“şimdi sana diyeceklerimi hiç ama hiç kimseye söylemeyeceksin, bu konuda bana söz vermelisin,” dedi. “Söz yahu,” diye sabırsızca bağırdım.

– Namusuma de.

– Namusuma mı?

– ...

– Yemin ediyor musun, etmiyor musun? Etmezsen söylemem.

– Namusuma.

– şerefime de.

– Bu kadarı da fazla yahu.

– Yemin etmezsen söylemem.

– şerefime.

– Onuruma de.

– Onuruma.

– Allahıma de.

– Allahıma.

– Peygamberime de.

– Peygamberime.

– Kuran’ıma de.

– Kuran’ıma.

– Sevdiklerimin baış üzerine de.

– Sevdiklerimin baış üzerine.

– Babamın baış üzerine de.

– Babamın baış üzerine.

Onunla aramızdaki arkadaşlıkta asla bu tür yeminlere yer olmamıştı, olmayacağını da sanıyordum. Yazık ne kadar da çok yanılmıışm. Bunca yemin içmeme karışn hâlâ söyleyip söylememe noktasında kararsızdı ve bu çok ağrıma gidiyordu. Bunu kendime, arkadaşlığımıza, ortak geçmişimize hakaret olarak değerlendiriyordum, öfkelenmiştim.

– şimdi sana söyleyeceklerimi annemle babama da söylemeyeceksin, yemin et.

Ne oluyordu, söyleyeceği şeyle annesinin babasının ne ilgisi olabilirdi.

– Yemin ederim.

– Namusuma de.

– ...

– Bu çok önemli benim için, yemin etmezsen ağzımdan tek bir kelime bile çıkmayacak.

– Namusuma.

– şerefime de.

– şerefime.

(......)

Sustu, yeniden rüzgârın fısıldayıışnı, otların hıışrdayıışnı, suyun akıışnı, kuşların kanat çırpışlarını dinledi, sonra ağzını kulağıma yaklaştırdı. Heyecandan nefes almakta bile zorlanıyordum, yutkunmak istedim, yapamadım. Zor duyulur bir sesle, “Üniversiteler açıldığında ikimiz de farklı şehirlere gideceğiz. Ayrılmadan önce bilmen gereken bir şey var: Benim ninem Ermenidir,” dedi.

Evet, “benim ninem Ermenidir” demiş ve susmuştu. Çevirdim başımı, ağlamak üzereydi, korkuyordu, tepkimi ölçmeye çalıışyordu, yüzünde pişmanlığın gölgesi var gibiydi. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey hissetmedim, sanki boşluktaydım ve büyük bir süratle rastgele sürükleniyordum. Dudaklarımda, ağzımın içinde kumun tatsızlığı vardı.

Demek babam ölmemişti ha! Demek abim tutuklanmamıştı, demek Cemal adam vurmamıştı, demek hırsızlık yapmamıştı, demek polis peşinde değildi, demek kıyamet kopmayacaktı... Demek... Demek... demek ninesi Ermeniymiş ha! Yüreğimde birdenbire başlayan deprem dur durak bilmeden önüne çıkan her şeyi yıkıp geçmeye başladı. Asla tahmin bile edemeyeceğim bir şeyle yüz yüze gelmiş, öylece kala kalmıştım.

“Anneme... ba... babama söy... söylemezsin de değil mi? Ninem... Ninem Ermeni...” dedi. Bakışlarında büyük bir tedirginlik vardı, benim nasıl bir tavır göstereceğimi anlamaya çalıışyordu, hiçbir ipucuna ulaşamayınca da dönüp tedirginliğini korkuyla yoğurarak artırıyordu. Belki de artık onunla olan arkadaşlığımı bitirebileceğimi, bitirmesem de eskisi gibi sıcak yaklaşmayacağımı düşünüyordu.

Tekrar, “Ninem Ermeni, bu konuda kimseye bir şey söylemeyeceksin, değil mi?” dedi. İşte tam o anda yaşadığım onca heyecan, korku, merak, şaşkınlık karışsında dayanamayıp çözüldüm ve hüngür hüngür ağlamaya başladım. Bir süre sonra da gözyaşlarıyla uzanıp sarıldım Cemal’e. “Sana bir şey söyleyeceğim, yalnız sen de kimseye söylemeyeceğine yemin etmelisin,” dedim. “Dinime, imanıma, Kuran’ıma, şerefime, namusuma, sevdiklerimin baış üzerine yemin ederim,” dedi kekeleyerek. Ağzımı kulağına iyice yaklaştırıp, “Benim de babamın annesi Ermeniymiş,” diye fısıldadım. Öylece uzun bir süre bakıştık, ardından da hiçbir şey söylemeden kalkıp şehre doğru yürümeye başladık.

Daha Hızlı 
Yürümeliyim

Böyle yürümeye devam edersem geç kalacağım. Biraz daha acele etmeliyim. Ulan hiç olmazsa cebimde yol parası olsaydı be, şuradan bir minibüse atladığım gibi on dakikada orada olurdum. Eee ne yapayım, çocuk öyle boynunu büküp, ‘baba okula gideceğim harçlık versene,’ deyince... Yahu insan iyi-kötü her şeye katlanıyor da, çocuklara yok demek adama bayağı koyuyor. Geçen ay kalem, defter parası falan istemişti de, ‘yok’ demiştim. Eşeoğlusu ‘Niye hep yok diyorsun, diğer babalar çocuklarına para veriyorlar ama. Sen niye öyle değilsin? Ne biçim babasın!’ diye sayıp dökmeye başlamıştı. İlkokulda ama ettiği laflara bak. Perişan olmuş bir halde gece kaçlara kadar uyumamıştım. İnsan adamlığından, erkekliğinden, babalığından utanır hale geliyor valla.

şu elinde poşet olan adam kesin memurdur. Keşke zamanında bir memuriyete falan girseydim. Nah girerdim. Liseyi mi bitirdim sanki. Babam o kadar, liseyi bitirip üniversiteye gitmemin çok iyi olacağını söylemişti. Ben ne yapayım, ‘nasılsa iş yerimiz var, boşu boşuna onca sene okuyup da ne yapacağım. Hem okusam bile sonunda alacağım maaş, işyerinde kazanacağım beş günlük para kadar bile etmez’ diyerek bıraktım okulu.

Sonra ne oldu? Boku yedim. Evlendim, babam öldü, iş yerine haciz geldi, iflas ettim, mecburen gidip şoför olarak başkasına çalıştım. İşim gücüm ‘buyrun efendim, evet efendim, hoş geldiniz efendim, nasılsınız efendim, hay hay efendim, olur efendim, hemen efendim...’ demekti.

Bu İstanbul’un trafik meselesini çözemediler gitti. Belediye otobüsünden dışarıyı seyreden şu kel, kısa boylu adam kesin işsizdir. Ben işsizi gözlerinden ışp diye tanırım. Hemen yanımda salına salına yürüyen bu uzun boylu adam da seyyar satıcıdır, ya da o tür bir iş yapıyordur.

Üfff, saat kaç olmuş böyle, daha hızlı yürümezsem geç kalacağım. Ulan bu Fuat hakikaten iyi dost çıktı. Ben de adamın arkasından atıp tutuyordum... ‘Çabuk şu şirkete git, şoför arıyorlar,’ diye telefon açmasa... Eeee, zamanında ben de az kıyak çekmedim ona...

İstanbul’dan Üsküdar’a yol gider

Yol gider çavuş, yol gideeeeeeer

Hanımlara deste deste gül gider

Gül gider çavuş, gül gideeeeeer

Yandım çavuş senin elinden

Elinden çavuş, elindeeeeeeeen

Çok sallanma da kasaturan fırlar belinden

Belinden çavuş, belindeeeeeen

Tın tıın, tın tın, tıntına da tıntın çavuş, tın tın tın...

Bu türkünün ikinci kıtasını hep unutuyorum... İkinci kıtası nasıl başlıyordu? Nasıl başlıyordu?.. İstanbuuuuuuuldaaaan... yok, böyle değildi... şu karışdan gelen ne iş yapıyor acaba? Düzgün ve temiz giyimli... Elleri... Yüzünde sıkıntılı bir ifade var gibi... Kesin küçük bir işyeri sahibidir... Büyük ihtimalle restoran falan işletiyordur... Göbekli de...

Ya iş başvurumu reddederlerse... Etmezler... Niye edeceklermiş, altı sene şoför olarak çalıştım, tek bir kaza bile yapmadım. şirket batmamış olsaydı, hâlâ orada çalıışyor olacaktım. Buyrun efendim, teşekkür ederim efendim... İyiyim efendim... Olur efendim, tabii efendim... Teşekkür ederim efendim, iyiyim... Olur efendim...

Alacaklar işe... Almak zorundalar... Benden iyi şoför mü bulacaklar. Yarın hemen işe başlarım... Avans istesem? Vermezler ki... Verirler, verirler, niye vermesinler... Babalarının hayrına mı? Fuat’ın dediğine göre çok iyi bir şirketmiş, dolgun bir ücret vereceklermiş... Karışdan karışya geçen şu adamın işi ne olabilir? Dur bakiim, hımmm... Tamam, özel bir şirkette yönetici falandır... Giyinişi... Hah, zaten karış tarafta park ettiği son model arabasına bindi...

İstanbul’la Üsküdar’ın arası

Arası çavuş, arasııııı

Yaktı beni gözlerinin garası

Garası çavuş, garasııııı

Yandım çavuş senin elinden

Yandım çavuş, yandııım

Çok sallama da kasaturan fırlar belinden

Belinden çavuş, belindeeeen

Tıntıııııın, tın tın tıntın da tıntın çavuş, tın tın tın

Avansla et, sebze, meyve falan alırım... İyi olur valla. şengül şöyle güzel bir sofra kurar. Ne de güzel yemek yapar şengül... Ah şengül ah, sen de az çekmedin hani... Evliliğimizin ilk seneleri ne güzeldi... Kafirin kızını ilk gördüğümde resmen nefesim kesilmişti... Mahallenin en güzel kızıydı... Yok, mahallenin olur mu, semtin, hatta İstanbul’un... İşyerine gelmiş, kendisi için kazak bakmıştı. Hâlâ hatırlıyorum üzerinde beyaz güzel bir gömlek vardı, siyah bir pantolon... Ne yapıp etmiş, ilk randevuyu koparmıştım. Sonra da ikinci randevuda tutup öpmüştüm... Öpmüştüm, baışm bir dönmüştü, bir dönmüştü bayılacağımı sanmıştım. Dudakları bal, yanakları bal, kendisi bal şengül... ‘Evlenmeden olmaz’ der elletmezdi. Sinemaya, şuraya buraya giderdik, bütün bu buluşmalarımızda sadece öptürürdü nemrutun kızı. O da öyle uzun boylu değil. Sağlamcıydı. Düğüne kadar sadece öptürmüş, deli divane etmişti Allahsızın kızı. Düz duvara tırmanmaya başlamıştım. Kızıştırıyor, ateş gibi edip, sonra da ‘evlenmeden olmaz’ diyerek yarı yolda bırakıyordu... Hah, hah, haaaah... Despotun kızı da az anasının kızı değildi hani... Üç çocuğumuzun olması bile azaltmamıştı bu güzel ve tatlı muhabbetimizi... Sonra yaşananlar... Bu iki yıllık işsizlik her şeyi kökten değiştirdi. Kaç yıldır yatakta kardeş kardeş yatıyoruz. Kırk yıl düşünsem böyle bir duruma düşeceğim aklımın ucuna bile gelmezdi. Hiç tık yok bende... Yok, evin kirasını nasıl ödeyeceğim, yok çocukların okul masrafı, yok su parası, yok elektrik, yok şu yok bu... O şeyi düşünmeye zaman kalmıyor ki. Hele şu işe bir başlayayım her şey yine eskisi gibi olacak. Çocuklar uyuduktan sonra şengül’üm kuracak çilingir sofrasını, oturacak karışma ben içtikçe dolduracak bardağımı, göz süzüp hin hin gülümseyecek, sonra bir bakmıışz hooooop yataktayız... Hah, hah, haaaaah...

Ulan her şey tamam da, çocuklar bir şey istediğinde yok demek adamı mahvediyor, yerin yedi kat dibine geçiriyor, sürüm sürüm süründürüyor be... Adamın gözlerinin içine öyle bir bakıyorlar ki, insanı ölmekten bile beter ediyorlar... Minibüsten inen bu uzun boylu adam kesin işçidir. Dur bakalım, hah tamam yaklaışk on beş yıldır hem de. şu kısa boylu adam... Tabii ki önünde durduğu işyerinin sahibi... İşe aldıklarında... Buyrun efendim... Tabii efendim... Sağ olun efendim... Nereye gidiyoruz efendim... Tabii efendim... Hürmetler efendim... Canım efendim...

Biraz daha hızlı yürümeliyim, yoksa kuş kafesten uçacak, ben de avuçlarıma tuz döküp yalayacağım. Avans aldım mı, tamamdır! Ne kadar istesem acaba? İhtiyacım, şu bu derim. Bir yüzlük isterim. Yüzlük! Efendim... Sağ olun efendim... Çok teşekkür ederim efendim... Olur efendim... Hemen yarın başlıyorum efendim.

İstanbul’dan Üsküdar’a yol gider

Yol gider çavuş, yol gideeeer

Hanımlara deste dest0e gül gider

Tıntııııın, tıntın tıntın da tın tın çavuş tın tın tın.

Allah bilir bir deste gül ne kadardır? Şengül’e de kaç senedir hiç hediye falan almadım. Sigara parası bile bulamazken... İki yakamı zar zor bir araya getirirken... Ardından işsizlik, parasızlık... Çok zor be... İşsiz parasız olanı kimse adam yerine koymuyor. Paran varsa, göz önünde, el üstündesin; şahsın, padişahsın, cumhurbaşkanısın, kralsın; paran yoksa hiçbir bok değilsin. Yoksun. Puuuuf. Sıfır! Paran olmadı mı dostun, arkadaşın da olmaz. Yıllar boyu arkadaş, dost dediğin adamlar bile yavaş yavaş senden uzaklaşmaya başlıyorlar. Avansı aldım mı! Evet efendim... Tabii efendim... Ne demek efendim... Hay hay, hemen, nasıl isterseniz... Geliyorum efendiiiim...

şu dilenci günde ne kadar kazanıyordur acaba? Geçende gazetede okumuştum ya, adam dilenciydi ama, apartmanı vardı... Çocukken... Ben de acayip bir çocuktum ha... Babamın acil bir işi çıkmıştı, beş dakika dükkâna göz kulak olmamı istemişti. O gittikten hemen sonra aksakallı, uzun boylu bir ihtiyar gelmişti. Görür görmez ihtiyarın Allah olduğunu sanmıştım. Çocuk kafası işte. Allah deyince hep aksakallı, ton ton, sevimli bir ihtiyar belirirdi gözlerimin önünde. “Allah rızası için” demişti de tutup “Ben Allah’ım” şeklinde anlamıştım bu söylediklerini. Çocuk yüreğim heyecandan nasıl da çarpıyordu öyle. İhtiyarın elini gömleklere doğru uzattığını sanmış, hemen istediği gömleği vermiştim kendisine. Sonra İhtiyar, yani ‘Allah’ elini takım elbise, ayakkabı ve kazaklara doğru uzatmış, artan heyecan ve sevincimle onları da koymuştum torbasına. Çok mutluydum. Ninemin anlattıklarına göre, Allah’ın sevgili kulları cennete gidiyorlardı. Benim için o zaman cennet oyuncaklarla dolu, kimsenin kimseye karışmadığı, her canı isteyenin istediği kadar oynayabileceği uçsuz bucaksız bir çocuk parkıydı. İhtiyar yüzündeki gülümsemesiyle çıkıp gitti. Çok geçmeden de babam geldi. İçeri girer girmez bendeki tuhaflığı fark etmişti. Rahmetlinin gözünden hiçbir şey kaçmazdı. “Ne var, ne oldu?” diye sordu. O kadar heyecanlı ve sevinçliydim ki, kelimeler boğazıma düğümlenip kalıyordu. “Sen gittikten sonra Allah geldi” dedim. “Allah mı!” diye şaşkınlıkla sordu. Cevabım yine aynı olunca, iyice bir sorguya çekti beni. İhtiyara gömlek, kazak, takım elbise ve ayakkabı verdiğimi öğrenince de öyle bir tokat savurdu ki, feleğim şaştı, kaç zaman boyunca etrafımda dönüp duran yıldızları saymak zorunda kaldım, ardından da kovdu beni.

Evet efendim... Doğrudur efendim... Avans istiyorum efendim... Dediğiniz miktar yeterdir efendim... Sağ olun efendim...

İşe girip de ilk maaış aldıktan sonra, çocuklarla birlikte alışverişe çıkarız. Görsünler eşekoğulları babaları nasıl bir adam. İşsiz ve parasızım ya, onlar bile eskisi gibi yaklaşmıyorla bana. Eskiden kapıdan içeri adımımı atar atmaz sarılırlardı boynuma. şimdi başlarını çevirip yüzüme bile bakmıyorlar. Eee, onlar da kendilerince biraz haklılar tabii.

Üfff, böyle salına salına yürürsem zor yetişirim... Yoruldum da... şu bankanın güvenlik görevlisine benzer bir işim olacaktı... Ne çalıışyor, ne de bir şey. Üzerinde üniforması, belinde silahı boş boş ortalıkta dolanıyor... İnsan bu bankayı soysa ne güzel olurdu. Elinde silah gireceksin bankaya, herkesi yatıracaksın yere, ardından da paraları koyup bir torbaya kaçacaksın. Ondan sonra da hayatının sonuna kadar bir elin yağda bir elin balda yaşayacaksın... İçeri girip tıpkı filmlerde olduğu gibi “Bu bir soygundur” diyeceksin. Nah diyeceksin, güvenlik kameralarından, şundan bundan zor kurtarırsın kendini. En iyisi birdenbire herkes olduğu yerde donup kalacak. Ben de elimi kolumu sallaya sallaya bankaya girip paraları kasadan alacağım. Hah, tabii güvenlik kameraları falan da çalışmayacak...

Çarşıdan aldım pirinci

Pirinciiiiiiiiiii

Edirne’nin boyacıları birinci

Birinciiiiiiiiiii

Aman boyacı, boyacıııı

Sandığına nur olayım boyacııı

Fırçana nur olayım boyacıııııı

Livana nur olayım boyacııııı

Bu türkü de nerden düştü aklıma yahu? Nerden düştü... nerden düştü... nerden düştü? Hah, tamam hatırladım. Evliliğimizin ilk yıllarında şengül ev işlerini yaparken söyler, ben de severek dinlerdim. Hayret, şimdi nasıl da öyle birdenbire aklıma geliverdi. İnsanoğlu garip bir yaratık vesselam... Bir boyacı günde kaç lira kazanıyor acaba? Onların işi de zor... Paran olmadı mı, sokaktaki köpek kadar bile kıymetin yok... Paran varsa vezir, yoksa rezilsin... Hatta rezil oğlu rezilsin... Avansı aldım mı hemen eve... Yok, önce, önce bir şeyler almak lazım. Tabii efendim. Bu kadar yeter efendim. Doğrudur efendim, ihtiyacım var paraya... Yarın hemen başlayabilirim efendim... Sağ olun efendim... Çok iyisiniz efendim... şu adam, elinde çanta olan şişman, çantasını kaptığın gibi kaçacaksın. Kesin para vardır içinde... Alıp kaçar şu ilerdeki ara sokağa saparım, ondan sonra da... Evet efendim. Altı yıl şoför olarak çalıştım... Doğrudur efendim... Sağ olun efendim. Verdiğiniz avans yeterlidir efendim. Yarın hemen işe başlayabilirim efendim. Bu önümde yürüyen şişkonun çantasında kesin para vardır. Alıp kaçarsam yetişmez. Hemen ara sokağa doğru koşar.

Fırçana nur olayım boyacı, boyacıııııı

Livana nur olayım boyacı, boyacııııııı

Avans aldıktan sonra, kucağım dolu giderim eve. Et, sebze, meyve... Çocuklar için pasta... Güzel bir ziyafet çekeriz. Çocuklar uyurlar... Eskiden olduğu gibi şengül kurar çilingir sofrasını, geçer karışma... Kendime ayakkabı da alsam mı? Bu yanları patlamış, ahı gitmiş vahı kalmış ayakabılarla işe gidilmez ki... Ayıp olur. Öyle bir şirkette çalışmak için... Eee, kendime ayakkabı alırsam çocukların istedikleri ne olacak? Kaç zamandır oyalayıp duruyorum... Geçen ayın kirasını ödemek için şengül’ün babasından borç almıştım... Ona da çok borçlandım... Geçen ben yokken uğrayıp, “Kocan olacak o çulsuza söyle artık borcunu ödesin,” demişti. Hay senin gibi ben...

Avansı bol alırım... Evet efendim... Tabii efendim... Daha önce altı sene bir şirkette çalışmıştım efendim... Hiç kaza yapmadım efendim... Tamam efendim... Size minnettarım efendim... Dediğiniz miktar yeterlidir efendim...

şu adamın işi? Kesin bir reklam şirketinde falan çalıışyordur... Elindeki malzemelerden belli... Avansı bol alırsam kendime şöyle güzel ama sağlam ayakkabı... şengül’e de bir şeyler...

Boyacının boyası, boyasııııı

Parıldıyor aynası, aynasııııı

Aman boyacı, boyacıııııı

Hah, hah, haaaaaaaah

Bu yaşlı adam kesin işçi emeklisidir. İşçi ve memur emeklilerini gördüğüm gibi ayırırım birbirinden. Ben de bir yerlerden emekli olabilseydim... Üfff, kuyumcunun vitrinindeki altınlara bak... Vurup kıracaksın camı, altınları dolduracaksın torbaya, sonra da...

Avansı bol verecekler ya, ayakkabıyı hemen dönüşte alırım. Diğer şeyleri de... Pastayı unutmam. Çocukların daha önce istedikleri vardı, onları da... Beni öyle kolları dolu gördüklerinde çok şaışracak keratalar. şengül ile de bir daha asla kavga etmeyiz. Geçende nasıl da dövdüm kadıncağızı. Her elim on yerinden kırılsaydı da... Hayret, deli gibi şengül’ü döven adam ben miydim? Allah yaratmış demedim, pat küt giriştim... Can düşmanıma vuruyormuşum gibi. Zavallı daha önce ne yapıyorsa aynı şeyi yaparak yatak odasına gidip sessizce ağladı... Paran olmadı mı hiçbir şeyin olmuyor...

Dönüşte şu butike uğrarım. Güzel ayakkabılar var... Niye durdum bu vitrinin önünde şimdi? Acele etmezsem yetişemeyeceğim... avansı aldıktan sonra... Bu genç ağır bir işte çalıışyor... Yüzünden belli, yorgun... Çabuk çöker... Evet efendim, tabii efendim... Yarın hemen başlarım efendim... Hürmetler efendim... Sağ olun efendim...

Avansı aldıktan sonra...

İstanbul’la Üsküdar arası

Arası çaavuş, arasıııııı

Yaktı beni gözlerinin garası

Garası çavuş, garasııııı

Oh, sonunda geldim Fuat’ın verdiği adrese... Amma da yoruldum yahu... şirketin binası bayağı lüksmüş. Kaç katlı böyle? şu müracaattakilere kiminle görüşeceğimi sorayım... Kendi aralarında ne konuşuyorlar acaba? Böyle kahkaha attıklarına göre komik bir şeydir... şu esmer, kısa boylu, elinde büyükçe bir kâğıt olanın gülümsemesi pek sempatik... Eeee, ne de olsa iş güç sahibi... Elindeki kâğıdı cama yapıştırdı... Allah allah! Yok yahu, bu işte bir yanlışlık olmalı... Nasıl olur? Ne demek “Lütfen iş başvuruları için kesinlikle rahatsız etmeyiniz. şirketimizin mevcut eleman ihtiyacının tümü karışlanmış bulunmaktadır. Gösterdiğiniz duyarlılıktan ötürü şimdiden teşekkürlerimizi sunuyoruz. Müdüriyet” Yok, olamaz! Yani... şimdi... Bu işte kesinlikle bir yanlışlık var... Nasıl olur?.. Olur mu böyle bir şey? “şirket mevcut eleman ihtiyacının tümünü karışlamıştır” ne demek? şeytan diyor indir camları... Sonra da giriş adamlara... Ne olacak?.. şimdi ben ne yapacağım?.. Eve mi döneceğim... Eve mi?..

Güvercinler

Cezaevi avlusu.

Cezaevinin etrafında fazlaca yüksek olmayan tepeler. Tek tük çınar ağaçları. Cezaevinin hemen biraz ötesinde bulunan bir yaşlı çınar. Çınarın göğe doğru uzanan dalından ayrılan bir ince dal. O dalda bir güvercin. Bembeyaz. Gözlerinde karanlık güneşin ıslak parıldayıış. Okyanusun kuyu dibi. Iışldıyor. Çınarın dalındaki süt beyaz güvercin ışıldıyor karanlıkta. Gözleri cezaevinin avlusunda. Avludaki gencin gözleri. Karanlığın duvarını delen bakışları kucaklaşmış. Gencin gözlerinde yarım kalmışlığın hüznü. Hüznün dıışnda ‘elveda’ haykırıış. Boynu hafif yana doğru eğik. Bedeni boşlukta sallanıyor. Göğsüne iliştirilmiş bir yafta. Yaftada hükmün özeti. Kırmızı mühür. Resmi imzalar.

Gencin boynunda idam ipi. Cansız bedeni darağacında.

Darağacındasallanangencinbedeni...

Güvercinin gözleri gençte.

Gencinki de...

Açılıyor yeniden avlunun büyük demir kapısı. Silahlı askerler arasında koca elleri arkadan bağlı, büyük kara gözlü genç giriyor avluya. Tutsakların taktığı isimle Son Cigara Meydanı. Son Söz Meydanı. Son Bakış. Öbür Dünya’nın Kapısı Meydanı. Son Durak. Dönüşü Olmayan Voltanın Atılığı Tek Yer.

Yürüyor sakin adımlarla Kocaellibüyükkaragözlügenç. İlk darağacındaki cesede, arkadaışna bakıyor, sonra da “Ölüm bile yakıışklılığını bozamamış Kıvırcıksaçlışengülüşlügenç” diye mırıldanıyor. “Ölüm bile...”

Darağaçlarının karışsında resmi kıyafetli, kravatlı, üniformalıların oluşturduğu grup. Resmikıyafetlikravatlıüniformalıgrup tedirgin. Onlar da çok korkuyorlar gibi. Garip.

Cellat karışlıyor genci. Ufak tefek esmer. Zayıf yüzünde boğulan gözleri çığlıkkıvılcım. Çeviriyor bakışlarını diğer dört darağacına. “Bu genç ikincisine. Sonra da diğerleri. Seksen yediyi beşle çarpsak kaç eder? Seksen yediyi beşle çarpsak... Üç yüz seksen mi? Dört yüz mü? Düz hesap olsaydı olmaz mıydı? O zaman yüzü beşle çarpardım. Ederdi...”

Gencin göğsünde “Devletin bekası ve...” diye başlayarak “Ölüm cezasının asılarak infazına” diye biten yazı. Gencin bakışları yandaki darağacında. Cesette. “Ölüm bile bozmamış güzelliğini Kıvırcıksaçlışengülüşlüçocuk.” Bakışları boş darağaçlarında. “Kalabalığız bu yolculukta. Sıkılmaz canımız öbür tarafta.”

Çıkıyor tabureye. Cellat, idamın ipini geçiriyor boynuna. “Seksen yedi lirayı beşle çarpsak... Ah eşek kafam ah. Rahmetli babamı dinleyip hiç olmazsa ilkokulu bitirseydim. Ah eşek kafam.”

Çınarın dalında o güvercin. Giyinmiş kardelen beyazlığını. Dikmiş avluya bakışlarını.

Kocaellibüyükkaragözlügenç’in dudaklarından dökülen sloganlar. Sloganları dinleyen İmam. Gencin, gençlerin ölüme yürümeden önce görüşmeyi reddettiği İmam. “Ey yüce Rabbim. Senin hikmetinden sual olunmaz ama, bu genç nasıl oluyor da Azrail karışsındayken böyle cesaretle haykırabiliyor. Bu kara gözlü genç. Öldüğünde nereye gidecek? Cehenneme mi? Yoksa Arafta mı kalacaklar? Bunlar için var mı farklı bir yerin?..

Resmikıyafetlikravatlıüniformalıgrup. Koro: “Başkaldırırsan/ İşte bu gelir baışna/ Devletimiz sen çok yaşa...”

Cellat’ın gözü taburede. “Seksen yediyi çarpsak beşle...”

“Ey yüce Rabbim. Rahman ve rahim olan sen...”

“Başkaldırırsan/ İşte bu gelir baışna/ Devletimiz sen çok yaşa...”

Kocaellikaragözlügenç savuruyor tekmeyi tabureye. Titriyor ipin ucunda. Titriyor, çırpınıyor. Sarsılıyor. Kasılıyor. Tabure kaç metre ötede. Taburenin bir ayağı kırılmış. Taburenin bakışları kırık ayağında. “Neden daha önce kırılmadın ki. Kırılmış olsaydın eğer, ben de burada olmazdım. Neden daha önce kırılmadın ki...”

Tabure.

İmam.

Cellat.

Resmikıyafetlikravatlıüniformalıgrupkoro.

Kıvırcıksaçlışengülüşlüçocuk.

Kocaellibüyükkaragözlügenç.

Çınar ağacının o dalında iki güvercin. Apak. Her ikisinin gözünde karanlık güneşin ıslak parıldayıış. Darağacında iki ceset.

“Seksen yedi lirayı beşle çarparsak dört yüz kaç lira eder? Ah rahmetli babam ne kadar da haklıymış...”

“Ey alemlerin Rabbi... Cennetin en alt katı olmaz mı? En alt kat. Araf’a en yakın olan yer. Belki de Araf daha uygundur değil mi? Ey yüce Allah’ım...”

“Alçak ayağım, neden daha önce kırılmadın ki? Keşke daha önce kırılsaydın da, ben de kırık ayaklı bir tabure olduğumdan getirilmezdim buraya. Alçak...”

“Başkaldırırsan/ İşte bu gelir baışna/ Devletimiz sen çok yaşa...”

Açılıyor avlunun büyük demir kapısı. İnce bıyıklı, uzun boylu genç, silahlı askerler eşliğinde giriyor Sonbakışmeydanı’na.

Çınar.

Dal.

İki güvercin (bakışları avluda).

İki genç.

İki ceset.

Dönüşüolmayanvolta’da ilk adımlar. Dalında çınarın o iki güvercin. Gencin gözleri ilk iki darağacında “Ölüm bile bozmamış güzelliğinizi. Ölüm bile... Var mı böyle bensiz yolculuğa...”

Çıkıyor tabureye.

“Başkaldırırsan/ İşte bu gelir baışna/ Devletimiz sen çok yaşa...”

“Seksen liranın yedi lirasını bir kenara koyup, sekseni beşle çarpsam...”

“Keşke daha önce kırılsaydım da getirilmeseydim ben buraya...”

“Cennet desem olmaz, cehennem desem o hiç olmaz. Farklı bir yer olmaz mı ey yüce Rabbim...”

İncebıyıklıuzunboylugenç kıvranıyor. Kasılıyor. Titriyor. Sarsılıyor. Çok geçmeden ölüm her şeye nokta koyuyor.

O çınarın dalında üç güvercin.

“İki tane seksen yediyi ayrı ayrı toplasam, sonra da diğer iki tane seksen yediyi. İki tane seksen yedi ne yapar ki? Meyhaneye de borcum vardı...”

“Kırık ayağım, kırık ayağım, kırk ayağım..”

“Cennetin en alt katı daha iyi olmaz mı ey yüce Rabbim?..”

“Bir gariban tabureyim ben de. Koydular darağacının altına. Seni görür görmez hatırladım ama. Kaç ay önceydi. Koğuşta. Elinde mektup. Okurken mektubunu, cigaranın, cigaralarının külü dökülmüştü üzerime. Anlamıştım hemen. Sevdiğindendi mektubun. Sevdiğinden mektubun. Seni çok sevmiştim İncebıyıklıuzunboylugenç, çok...”

“Başkaldırırsan/ İşte bu gelir baışna/ Devletimiz sen çok yaşa...”

Avlu.

Bir ayağı kırık tabure.

Sırt üstü düşmüş tabure.

Üç darağacında üç ceset.

Diğer iki darağacı.

Resmikıyafetlikravatlıüniformalıgrupkoro.

Silahlar.

Projektörlerin ışığı.

Sessizlik.

SESSİZLİK!

Sessizlik.

Çınar ağacı.

Çınar ağacının o dalı.

O dalda üç güvercin.

Beyaz. En ulaışlmaz dağ zirvesindeki karın beyazlığını giyinmiş olan güvercin. Üç güvercin üç darağacına bakmakta.

Dalında çınarın üç güvercin

Açılıyor yeniden kapısı avlunun

Gecenin böğrü kızıl kan

Kılıçlar. Iışktan.

Küçük, Kırmızı Çizgili,
 Parıldayan Balık

Bir.

İki.

Nerdeyse her sene denize gelir yüzer, bazen de kendi kendime suyun altında fazla kalma yarışması yaparım, ama ilk kez denizin altının bu kadar güzel olduğunu fark ediyorum. Her şey ne kadar da farklı, ilginç. Çekici ve güzel.

Beş.

Bu sefer nefesimi kırka kadar tutmaya kararlıyım. Ne olursa olsun kırka kadar saydıktan sonra suyun yüzeyine çıkacağım. En son kaça kadar saymıştım? Beş, evet beşte kalmıştım. Altı, yedi, sekiz.

Dokuz.

şu balıkların güzelliğine bak, hepsi de rengarenk. Denizin altındaki bitkilerin bu kadar güzel olabileceği hiç aklıma gelmemişti. Gökyüzü, bulutlar, güneş nasıl da acayip ve hoş görünüyor. Bütün bunları daha önce nasıl da fark etmemiştim.

On iki.

Tuhaf yahu, ne zaman böyle dalıp da nefesimi tutma yarışması yapsam, hemen hayat üzerine düşünmeye başlıyorum. Biraz önce ne diyordum? Hah, hatırladım; ‘aslında suyun dıışndaki hayat, hayat değil.’ Sabahtan akşama kadar on bir ay on gün boyunca eşek gibi çalıışyor, bütün o kahrolası zamanlar boyunca da hep böylesi bir tatili hayal ediyorum. Hayalim gerçekleşip tatil başlayınca da, tatilin çabucak biteceğine ilişkin duyduğum korku, tatilin sonunda, tüketmem gereken on bir ay on günlük çalışma zamanımın olduğunu bilmenin sıkıntısıyla birleşerek, boğmaya başlıyor beni. şu balığın ismi ne acaba? şu, şu kırmızı çizgili, küçük olan. Parıldıyor sanki. Bak sen, benden de hiç korkmuyor, şuna parmağımın ucuyla dokunayım.

On dokuz.

Keşke hep buralarda kalabilsem. Buralarda... Yine delice şeyler düşünmeye başladım. Bu nefes tutma yarışması bana yaramıyor galiba. şu siyah çizgili sarı renkli balığın yerinde ben olsaydım. şu balık sürüsüne bak, nasıl da mutlu mutlu yüzüyorlar. Bunlar yirmi günlük tatil için on bir ay on gün, gece gündüz çalışmak zorunda değiller. Bu sürüde balık olup, bu cennet denizde... Aaaa küçük, küçük kırmızı çizgili balık yine geldi, iyice de alıştı bana ha.

Yirmi iki.

Kaça kadar dayanabilirim demiştim, kırka kadar mı, kırk! Tamam. Kırk olmadan kesinlikle suyun üstüne çıkmayacağım. Nasılsa son günüm, yarın buradan ayrılacağım ve ertesi gün de işte olmak zorundayım. İş!.. bu tatil de ne çabuk bitti böyle...

Yirmi üç.

Yarın buradan ayrılmak! On bir ay on gün, sonra bir yirmi gün! Yani üç yüz kırk beş gün, sonra yirmi gün. Üç yüz kırk beş güne karış yirmi gün. Yirmi gün için üç yüz kırk beş gün.

Yirmi dört.

şu minik, şirin, rengarenk balıklardan biri olup, bu denizin altında...

Denizinaltındadenizinaltındadenizinaltındadenizinaltındadenizinaltındadenizinaltındadenizinaltındadenizinaltındadenizinaltındadenizinaltındadenizinaltındadenizinaltında. Küçük, kırmızı çizgili, parıldayan balık. Küçük, kırmızı çizgili, parıldayan balık. Parıldayan, kırmızı çizgili küçük balık. Kırmızı çizgili, küçük parıldayan balık. Kırmızı çizgili parıldayan küçük balık.

Yirmi beş.

Yirmi altı.

Yirmi yedi.

Yirmi sekiz.

Her şey aslında çok saçma. Çok. Bütün o koşuşturma, o hır gür, o kavga, onca uğraışp didinme, on bir ay on gün eşek gibi... Yirmi gün! Yirmi gün de değil. Yolculuk hazırlıkları, gidiş dönüşü çıkar on sekiz gün. Bak, yine geldi küçük, kırmızı çizgili, parıldayan balık. Ya, hakikaten çok saçma.

Yirmi dokuz.

Otuz.

Otuz bir.

Otuz iki.

Otuz üç.

Otuz dört.

Otuz beş.

Otuz altı.

Otuz yedi.

HayatparaçalışmakevişişesaatgünayyılsabahsekizbuçukakşambeşbuçukhaftadabeşgünmesaimesaimesaiikigünyoldaikigünyoldaikigünyoldaonsekizgünonsekizgüonsekizgünüçyüzkırkbeşgünKIRMIZIÇİZGİLİPARILDAYANKÜÇÜKBALIKPARILDAYANKIRMIZIÇİZGİLİKÜÇÜKBALIKKÜÇÜKKIRMIZIÇİZGİLİKÜÇÜKBALIKPARILDAYANhayatparaişevtatilsaatgünhaftahaftadabeşgünayyılüçyüzkırkbeşgün.

Otuuuuuuuuuuuuuuuuuz sekiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiz.

BİR KÜÇÜK BALIK OLUP

BU GÜZEL

DENİZDE

YAşAMAK

BİR

BALIK

OLMAK

BU DENİZDE!

Otuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuz dokuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuz.

Hey merhaba küçük, kırmızı çizgili parıldayan balık. Nasılsın? İyi olmana sevindim. Ben de çok iyiyim. Kendimi harika hissediyorum. Hiç bu kadar iyi olduğumu hatırlamıyorum. Buradan daha güzel yerler de mi biliyorsun, ilerde mi? geliyorum tabii, seve seve... sen nereye ben oraya. Arkadaş değil miyiz? Hey, kırmızı çizgili, parıldayan küçük balık çok hızlı yüzüyorsun beni de beklesene...

Kırk!

Kırk bir.

Kırk iki.

Kırk üç

Üç yüz on beş.

Bin iki yüz on beş.

On beş bin yedi yüz.

Yüz on dokuz bin altı yüz.

Yedi yüz altmış beş bin altı yüz üç.

On milyon dokuz yüz on yedi bin altmış bir.

Bakış

Vitrinde yarı çıplak bir kadın fotoğrafı. Büyük. Fotoğraftaki kadının üzerine kırmızı harflerle yazılmış, “GÖSTER KADINLI⁄INI/ SEN ÖZELSİN” yazısı. Kadın, vücut hatlarını sonuna kadar belli eden dar kot pantolonunu iki eliyle kışkırtıcı bir şekilde tutup, hafifçe öne doğru eğilerek, çıkarır GİBİ yapmış. Kot pantolonun düğmeleri açık. Tam ortasına kadar gelip durmuş. Sanki bir kalp atımı kadar kısa bir zaman içinde pantolonunu indiriverecek.

Bakışları resimdeki kadının saçlarında. Sarı, dalgalı, omuzlarına kadar inen saçlar.

Yanında vitrini seyreden bir başkası. İri yarı, bıyıklı bir erkek. İriyarıbıyıklıerkek vitrindeki diğer elbiselere bakar gibi yapıyor. İriyarıbıyıklıerkeğin kaçak bakışları fotoğrafta. Saldırgan, işgal etmeye hazır bakışları. Fetih ordularının savaş meydanında dörtnala koşturması aslında.

İriyarıbıyıklı’ya aldırmıyor. İriyarıbıyıklı da ona.

Fotoğraftaki kadının yüzünde davetkâr bir gülümseme. Rengi kızıla yakın olan rujun parladığı, hafifçe aralanmış biçimli dudaklara çakılıp kalıyor bakışları. İriyarıbıyıklı’nın kaçak bakışlarının da fotoğraftaki dudaklarda olduğunu hissediyor. Kendi bakışlarıyla İriyarıbıyıklı’nın bakışları o dudaklarda. Bakışlar birbirinin üzerine basıyor. Karıışp birleşiyorlar neredeyse.

Uğraışyor bakışlarını dudaklardan kurtarmak için. Başarıyor. Bakışları kadının boynunda. İnce. Alımlı. Resimdeki kadının beyaz pürüzsüz teninde gezinti. Oradan kadının göğüslerine yürüyor. İriyarıbıyıklı’nın hırsız bakışlarının ayak izlerini takip ederek göğüslere indiğini biliyor.

Bir yarış sanki.

Resimdeki kadının dik, meydan okuyan göğüsleri.

Yüreğinde bir kıpırtı. Sıcak bir rüzgâr. Heyecanın artan dokunuşları.

İriyarıbıyıklı’nın kaçak bakışlarının kadının göğüslerinden göbeğine indiğini fark ediyor. İriyarıbıyıklı’nın bakışlarını takip ediyor telaşla. Koşuyor bakışları. Kadının beyaz teni. İnce beli. Göbeği. Göbeğinin tam üzerinde kırmızı yapraklı bir çiçek dövmesi. Kendi bakışlarıyla İriyarıbıyıklı’nın bakışları çiçeğin ortasında buluşuyor. Yüreğinde artan sıcaklık. Bedeninde hafif ama, mutlaka çoğalacak olan ürperti. Dudakları, ağzının içi kuruyor. İriyarıbıyıklı’nın daha fazla. İriyarıbıyıklı’nın işgalci bakışlarında sabırsızlık. Var gücüyle koşuyor aniden, fotoğraftaki kadının göbeğinin altına doğru. Telaşlı bakışlarıyla İriyarıbıyıklı’nın bakışlarını takip ediyor. Nefes nefese. Oraya, dar kot pantolonun örtmekte zorlandığı o yere. İriyarıbıyıklı’nın bakışlarında aç kurt uluyuşları.

İriyarıbıyıklı’ya ait istilacı bakışların, fotoğraftaki kadının yarım bıraktığı işi tamamladığını tahmin ediyor. Biliyor. Anlıyor. Resimdeki kadın İriyarıbıyıklı için artık çıplak. Hızlanan kalp atışları.

Birden ayrılıyor vitrinin önünden. Mağazadan içeri giriyor. Ürkek. Giyim mağazasının sahibi, önündeki gazeteyi okumaya dalmış olan tezgâhtarı, “Bayanla ilgilensene,” diye uyarıyor. Tezgâhtar: “Hoş geldiniz, ne arzu etmiştiniz hanımefendi?” Yaklaışyor tezgâhtara. “Vitrindeki büyük fotoğraftaki kadının üzerindeki kot pantolondan istiyorum,” diyerek, kendi beden numarasını söylüyor.

Tezgâhtarın verdiği kot pantolonla giriyor kabine. Kabinde bir boy aynası. Bakışları aynadaki görüntüsünde. Uzun siyah saçları. Büyük gözleri. Islak, kara bakışları. Güzel bir kadın.

Dışarıda fotoğrafa bakan İriyarıbıyıklıerkek’i hatırlıyor. Bakışları aynadaki görüntüsünde. Sanki iriyarıbıyıklıerkek oradaymış ve aynadaki görüntüsünü seyrediyormuş gibi bir his büyüyor yüreğinde. Sanki onun bakışları yerleşmiş kendi gözlerine. Gözlerinde İriyarıbıyıklıerkek. Kaçak, hırsız, aç, istilacı ve sahip olmanın çelikten istemiyle yoğrulmuş bakışlar aynadaki görüntüsünde. O an ruhunun büyük bölümünün bedeninden ayrılarak, aynanın karışsında durup, görüntüsünü seyrettiğini hissediyor.

Bedenini didik didik eden ruhunun bakışlarında İriyarıbıyıklı. Bedeni hem kendisinin hem değil. Bedeni başkası. O! Oysa biliyor, tanıyor onu. Ruhunun geri kalanı, çok cılız bir ses tonuyla “benim bedenim” diyor. Can çekişen bir fısıltı hatta. İriyarıbıyıklı’nın ele geçirdiği gözleri. Aynadaki bedeni. Fısıltının kendi mezarı kıldığı sessizlik.

İriyarıbıyıklıerkekbakışları fırlıyor gözlerinden, bağırıyor. Bakışları emrediyor yapması gerekenleri, sadece eteğini çıkarması gerekirken çıkarıveriyor üzerindeki kazağı. Aynadaki görüntüsü. Bir kadın bedeni. Bakışları devam etmesi için haykırıyor. Çıkarıyor sütyenini de. İriyarıbıyıklıerekekbakışları aynadaki o görüntüde. Aç. Hırsız. Sahip olmanın yakan çığlığı.

Dudaklarını fotoğraftaki kadın gibi aralıyor. Bir an dudaklarının daha biçimli ve etli olmaması karışsında duyduğu üzüntü bulutunun gölgesi düşüyor üzerine. İriyarıbıyıklıerkekbakışları aynadaki görüntüsünün boynunda. Alımlı. Narin. Kuğu boynu gibi zarif.

İriyarıbıyıklıerkekbakışları ve fethedilmesi gereken bedenin örtülü kısımları.

Aynadaki görüntünün boynundan göğüslerine inen bakışları. Kalp atışları koşmak üzere. Karışsında bulunan o kadın bedeninin yarattığı sahip olma duygusu. Dokunma istemi.

Tuhaf bir durumla karış karışya.

Aynada bir beden! (Bir kadın bedeni.) Seyreden, bakan gözler! Gözlerin hakimi İriyarıbıyıklıerkek! Aynaya hapsolmuş bedenin karışsında parçalanmış bir ruh!

Çıkarıyor eteğini. İriyarıbıyıklıerkek bakış, üzerindeki son giysi parçasını da çıkarması için zorluyor.

“ÇIKAR! ÇIKAR DİYORUM SANA!”

Çıkarmak zorunda olmadığını biliyor.

“ÇIKAR! ÇIKAR DİYORUM SANA!”

Aynadaki o beden tümden çıplak olmalı. Direnmek mi, aklına bile gelmiyor.

Çıplak bir beden. Bedeni fetheden bakışlar.

Görüntü. Bakış.

Görüntü. Bakış. Fetih. Talan.

Koşturan yürek atışlarının ayak sesleri. Alnında hafiften bir nemlenme. Ter taneciklerinin doğum sancıları. Aynada ürperen bir beden.

Bir süre sonra giyiyor kot pantolonu. Tam değil ama. Fotoğraftaki kadın gibi. Yarı çıplak. İriyarıbıyıklıerkekbakışları aynadaki görüntüye, “Çok çekicisin, kışkırtıcısın, sen çok özelsin. Bir tanesin. Eşsizsin!” diyor.

Aynadaki o beden. Görüntü. İriyarıbıyıklıerkekbakışları.

Giyinip kabinden çıktığında, tezgâhtarın yüzündeki somurtuşla karışlaışyor. Tezgâhtarın gözlerinde, fotoğraftaki kadının üzerinde bulunan dar kot pantolonlardan almak isteyen kadınların neden kabinde bu kadar fazla oyalandıklarına ilişkin hep var olan o soru işareti.

Elinde poşet çıkıyor mağazadan. İriyarıbıyıklıerkek hâlâ vitrinin önünde, kaçak bakışları fotoğrafta. Bir an göz göze geliyorlar. Bir an. Kendine daha çok güvenmenin yarattığı gülümsemeyle gözlerini yürümesi gereken yöne çevirince, kadınların çoğunun üzerinde kendi aldığı o dar kot pantolondan bulunduğunu görüyor. şaşkınlığını ardında bırakıp, karıışyor KALABALI⁄A.

Karga Karga ‘Gak’
 Dedi

Gözüm Veli’nin Günlüğü

15 Mart Cumartesi

Gözüm benim sevgili günlüğüm, bugün çok önemli olaylar yaşadım. Dikkat edersen elim titriyor, arada sırada durup derin derin nefes almak zorunda kalıyorum.

Ne mi oldu? Dur gözüm acele etme anlatacağım.

Bak şimdi gözüm, dün yazdığım gibi, aslan avına çıktım. Yanımda da bizim tembel, korkak, uyuşuk Sivri Kulak vardı.

şimdi gözüm, ormanın içine doğru yürüyoruz. Bir ses duyunca hemen sırtımı bir ağaca verip, ne olduğunu anlamaya çalıştım. Eee, gözüm, yılların tecrübesi tabii. Önce sırtını sağlama alacaksın.

Öylece pusuda beklerken hayatımda gördüğüm en büyük aslan hemen ağacın öte tarafından çıkmaz mı! Meğer o da diğer tarafta pusuya yatmış, beni bekliyormuş.

Burun burunayız: tüfeği doğrultup ateş etme payı yok. Bizim Sivri Kulak ise çoktan tüymüş. Öylece aslanla birbirimize parçalayacakmış gibi bakarken, hemen bir dipçik darbesi savurdum iki kaışnın ortasına. Dipçiği yiyen aslan yere yuvarlanınca, birden ne göreyim sevgili günlüğüm, gözüm, dört aslan daha öfkeyle üzerime gelmiyorlar mı! Kendi kendime dedim, “şimdi boku yedin.” Fakat biraz düşününce yine kendi kendime, “Yok canım ne bok yemesi, hemen pes etme öyle. Sen bundan daha büyük tehlikeleri savuşturmuş birisin, bu tehlikenin de üstesinden geleceksin. Dinle dur! Korktuğunu belli etme! Baışnı dik tut, göğsünü kabart... Kaşlarını çat... Hah şöyle!” Kendi kendime tam bir şey daha söyleyecekken baktım aslanlar bir adım ötemde. Hepsi birden üzerime atılınca gözüm, ben de tekme, tokat, dipçik darbeleriyle karış saldırıya geçtim. Bir yandan dişimi canıma takıp dövüşüyor, bir yandan da bu belayı nasıl savuşturacağımı düşünüyorum. Sesim gürdür ya, dedim kendi kendime, ‘Bir nara atayım da aslanları şaışrtayım, bu şaşkınlıktan faydalanıp bir ikisini vurayım.’ Tam da kendi kendime dediklerimi bitirmiştim ki, bir nara attım. Hayatlarında böyle bir nara duymayan aslanlar korkudan donup kaldılar. Ne yalan söyleyim, ben bile kendi naramdan korkmuştum.

Bastım tetiğe, vurdum üç dört tanesini. Diğerlerini de vuracakken ayağım takılmış düşmüşüm arkamdaki çukura. Aslanlar ise fırsattan yararlanıp ölülerini alarak kaçmışlar. Ama bak buraya yazıyorum gözüm, sen de şahitsin, en kısa sürede gidip hepsini vurmazsam bana da Veli demesinler.

Sivri Kulak’ın Günlüğü

15 Mart Cumartesi

Kusura bakma dört-beş gündür yazamadım. Bizim sahip oraya buraya koşturunca yardım etmek zorunda kaldım. Ancak bu gece vakti yazmaya fırsat buluyorum.

Sevgili günlüğüm hâlâ çok heyecanlıyım. Bu yirmi dört saat içinde hayatımın en önemli anlarını yaşadım.

Ormanda aslan avına çıkmış, ben önde sahibim arkada ilerliyorduk. Ormanın karanlık bir köşesine gelince, bir gölgenin kıpırdadığını görür gibi oldum. Hemen dikkat kesildim. İyi bir köpeğin yapması gereken ne varsa yaptım. Bir de ne göreyim, dev gibi bir aslan sahibime saldırmak üzere. Aslan şöyle bir gerinip sahibime doğru atılınca, fırladım yerimden. Aslanı havada kaptığım gibi yere çaldım. Benden altı-yedi hatta ve hatta on kat büyüklüğündeki aslanın boğazına geçirdim dişlerimi. Biz öyle alt alta, üst üste boğuşurken, bir baktım üç aslan daha sahibime saldırmıyor mu! Yaralı aslanı öylece kanlar içinde bırakıp diğerlerinin üzerine atıldım.

Üç aslanla korkunç kavgam sürerken, tek bir el ateş edildiğini duydum, fakat gerisi gelmedi. Sahibimin bulunduğu yöne doğru bakınca, kafasına darbe yiyip, bayılarak bir çukura yuvarlandığını anladım. Öyle öfkelenip kızdım ki, gözlerimden ateş saçılmaya başladı. Benim diye söylemiyorum, öfkelendiğim zamanlarda değil iki üç aslan, on fil dahi karışma çıksa havada parçalarım.

Sonunu tahmin etmişsindir sevgili günlüğüm. Aslanları önüme kattığım gibi kovaladım ormanın içlerine. Ben dönünceye kadar ağaçların arasına gizlenmiş diğer aslanlar ölü ve yaralılarını alıp götürmüşlerdi. Olsun, sahibimi kurtardım ya, gerisi o kadar önemli değil. Canım feda sahibime.

Aslan Memed’in Günlüğü

15 Mart Cumartesi

Merhaba sevgili günlüğüm. Çoktandır yazamadım, nedenini zaten biliyorsun. Aç aç dolaışyorum artık ormana bile benzemeyen bu yerde. Bazen kendime diyorum ki: “Yahu aslanlık sana mı kaldı. Bırak şu aslanlığı maslanlığı, git şehre hiç olmazsa karnını doyur, yağmur yağdığında baışnı sokacak bir evin olur...” Ama yüreğimdeki orman sevgisi yok mu beni kendine ölümüne bağlamış.

Bugün yine bir parça ekmek için dolaışyordum. Sonunda yorgunluktan yürüyemeyecek hale geldiğimde, çöktüm yaşlı bir ağacın altına. Yarı baygın uyurken bir gürültüyle sıçradım. Birden ne göreyim, elinde silah olan bir insanla köpeği tam karışmda. Köpek önce bir çığlık attı, sonra kuyruğunu bacaklarının arasına sıkıştırıp, koşarak gözden kayboldu.

İnsan ile öylece karış karışya duruyoruz. Konuşacak takatim yok. Keşke olsa da konuşsam. Diyeceğim ki, “Bak güzel kardeşim, şimdi bazı şeyler söyleyeceğim iyi dinle: Tamam sizin de bu ormana ihtiyacınız vardı, anlıyorum bunu. Ama niye ormanı bu hale getirdiniz. Etrafına bir bak; açlık, ağaçsızlık, yoksulluk diz boyu. Ölüm, hastalık her tarafta kol geziyor. Neden görmüyorsunuz bunları güzel kardeşim. Ormanı ve sahibi olan hayvanları yok ederek aslında kendinizi yok ediyorsunuz. Anlatabildim mi güzel kardeşim.”

Takatim yok konuşamıyorum ya, diyorum belki gözlerimden anlar. Öylece gözlerinin içine bakıyorum. Lakin karışmdaki insanın gözleri kocaman olmuştu, ha bire de titriyordu. Hem de ne titreme. Bir de ne göreyim, dizleri zangır zangır oynamaya başladı. Bunca felaketin yaratıcısı olmasına karışn acıyıp ona doğru adım atacakken pis bir koku yayıldı etrafa. Gerçi kokarcayı biliyordum ama, söz konusu insan olunca şaışrdım tabii. Demek insanoğlunun da böyle bir savunma mekanizması varmış. şu Allah’ın işine bak, bu yaışmda bile hâlâ yeni şeyler öğreniyorum.

Ortalık çok kötü koktuğundan kalan gücümü de toparlayarak, ormanın içine doğru yürümeye çalıışrken, bir patlama sesiyle birlikte baldırımda şiddetli bir çarpma hissettim. Ne olduğunu anlamıştım. “Niye böyle yapıyorsun, yiğit olan adam arkadan ateş eder mi?” demek için döndüm. Yaralı halimle üzerine doğru ilerlemeye çalıştığımı gören insan, geri geri gidip kafa üstü arkasındaki çukura düştü.

Sevgili günlük kendime çok kızıyorum. Bunca şeyi yapan insan elbette arkadan da ateş ederdi. Tamam, aslan maslanım, ama herhalde kafası çalışmayan salak bir aslanım.

Gözüm Veli’nin Günlüğü

16 Mart Pazar

Hazırlıklarımı tamamladım gözüm. Yarın aslan avı başlıyor. Bu sefer kesin vuracağım onu, pardon onları... Onların hepsini!

Bizim Sivri Kulak akşama kadar uluyup durdu. Sahibini o kadar aslanla baş başa bırakıp kaçmanın ne demek olduğunu iyi anlasın diye aç bıraktım. İte bak ya, aslanı, pardon aslanları görür görmez ortadan kayboldu. Bir daha yaparsa aha buraya da yazıyorum; kulağından tuttuğum gibi atacağım sokağa. Uluması iyice ağlamaya dönüşünce, akşamleyin bir kemik götürüp attım önüne.

Evet, sevgili günlük, yarın tarih yazacağım, tarih! Gelecek kuşaklar yazdığım bu tarihi okuyarak büyüyüp bilinçlenecek ve daha güzel bir yaşamın sahibi olacaklar.

Bu gecelik bu kadar yeter gözüm. Yarın tarihi iyi yazmam için erkenden uyuyup dinç kalkmam gerekiyor.

Sivri Kulak’ın Günlüğü

16 Mart Pazar

Sevgili günlüğüm bugün tam anlamıyla bir cehennem azabı yaşadım. Sahibim olacak o namussuz, o alçak, akşama kadar kemik nerde, bir parça ekmek bile vermedi. şerefsiz ne olacak. Nedenini biliyorum. Kıskanıyor beni. O kadar aslanla, köpek baışma boğuşup hayatını kurtardım ya, gururuna yediremiyor puşt. Laf aramızda bu insanoğlunun da acayip ve ilkel bir gurur anlayışı var. Adam patilerime kapanıp teşekkür ederek, önüme en lezzetli kemikleri atacağına ne yapıyor, görüyor musun?

-Saat Dokuz:

Yaklaışk bir buçuk saat önce gelip lezzetli mi lezzetli bir kemik attı önüme. Kemir kemir bitmiyor. Bak bu satırları yazarken yine ağzımın suyu aktı... Dur biraz daha yumulayım şu kemiğe de, sonra gelip yazmaya devam edeyim. Allaaah kemiğe bak kemiğe...

-Saat On:

Sevgili günlüğüm yukarıda sahibim olacak o insanoğluna ilişkin çok ağır ve yanlış ifadeler kullandığımı üzülerek belirteyim. Açlıktan ölmek üzere olduğumdan dolayı ne söylediğimi ve yazdığımı bilmiyordum. Sahibime kim laf söylerse o kişi ben de olsam alnını karışlar, parçalarım. Herkes ayağını denk alsın, tamam mı? Bu yaştan sonra ‘köpekler sahiplerine sadık değildirler’ dedirtmem. Ben kimin için yaışyorum ha, kimin için? Tabii ki sahibim için. Sahibim benim canım. Bir tanem. Varlık gerekçem. Ciğerim. Bu hayattaki en değerli şeyim. Kurban olayım sana, kurban...

Aslan Memed’in Günlüğü

16 Mart Pazar

Çok kan kaybediyorum. Böyle giderse sonum kötü...

Gözüm Veli’nin Günlüğü

17 Mart Pazartesi

Sevgili günlüğüm, dün akşam yatakta planladığım tarihi bugün bir güzel yazdım. Dur, acele etme anlatacağım gözüm. Ormana gidip, büyük savaışn olduğu yerde etrafı kolaçan etmeye başladım. Gece yağmur yağdığından dolayı kimi yerler çamurdu daha. Üstümün başımın kirlenmesine çok canım sıkılmasına karışn, yüce Allah’ıma beni ormanda yaşayan bir hayvan olarak yaratmadığı için bol bol şükür ettim.

Neyse gözüm fazla uzatmayayım.

Ben böyle içimden şükür edip dururken, meğerse düşman da haince emellerini hayata geçirmekle meşgulmüş. Küçük bir dal parçası “çıt” diye kırılınca, dönüp “dan” diye ateş ettim. Alnının ortasına kurşunu yiyen aslan iki seksen nakavt oldu. Arkadaşlarının ölüsünü gören diğer aslanlar da öfkeyle saldırdılar. Eee hayvan da olsalar arkadaş acısını biliyorlar. Neyse uzatmayayım gözüm, sağdan saldırana “dan” soldan saldırana “dan”, üstüme atılana “dan”, ağacın arkasında saklanana “dan”, sürünerek yaklaşana “dan”, küfür edene “dan”, hiçbir şey yapmayıp seyredene “dan”, şans eseri oradan geçene “dan”. Velhasıl dan oğlu dan!

Etraf aslan cesetlerinden geçilmez olmuştu. Ha, unutmadan, bizim o namussuz Sivri Kulak yine “zor zamanda kaç, ortalık süt liman olunca saklandığın yerden çık gel artistik yap” taktiğini uyguluyordu. Aslan cesetleriyle kaplı savaş meydanına bakıp, “Tarih ancak böyle yazılır,” dedim. İşin en zor kısmı şimdi başlamıştı. Aşağıda bıraktığım araba ancak bir aslan alabiliyordu, en önemlisi de o aslanları oraya kadar götürme meselesi vardı. Girdim ceset deryasının içine, tutup lider olduğu her halinden belli olanın yelesinden sürüklemeye başlayacakken, bir de ne göreyim gözüm, hemen yanında bir defter. Günlüğüymüş. Rastgele açtım, karışmda kargacık burgacık bir yazı. Zar zor okumaya başladım. Okumamla birlikte öfkeden zangır zangır titremem bir oldu. Ulan bu kadar yalanı nerden bulmuş, nasıl bir araya getirmiş yazmış bu puşt, şaştım kaldım. Farzımuhal; kitap olarak basılsaydı var ya bugün hiçbir insan utancından dışarı çıkamayacaktı. Hayvan oğlu hayvana bak, yazdığı rezil itiraflarıyla sözde zaferimi gölgelemeye çalışacak. O kadar kızmıştım ki, dönüp alnının çatına bir kurşun daha sıktım; “dan”!

Günlüğü ne mi yaptım? Ne yapacağım gözüm, hemen orada yaktım, sonra da üzerine bir güzel işeyip rahatladım. He... he... hee... he he... he... he...

Sivri Kulak’ın Günlüğü

17 Mart Pazartesi

(...)

Uzatmayayım canım günlüğüm.

Ormanda yürüyoruz. Patilerim çamur içinde, hatta dikenin biri bir ara battı ön patime. Acı içinde kaldım. Kalleş dikeni battığı yerden çıkarana kadar akla karayı seçtim. Sonra durup biraz düşündüm, bu ormandaki hayvanlar nasıl yaışyorlardı böyle. Sevgili günlüğüm gelip görsen bir dakika bile dayanamazdın havasına, çamuruna. Çeşmesi yok, tuvaleti yok, yağmur yağsa baışnı sokacağın bir kulübe yok, elektriği yok. Yok oğlu yok. Zaten çok az hayvan gördüm, hepsi de bir deri bir kemikti ve çamur içindeydi.

Uzatmayayım, yorgunum zati...

Yürüdük bir süre daha. Yürürken aklıma acayip bir soru takıldı, “Acaba bu orman cehenneminde bulunan hayvanlardan hiçbirisi arabaya binmiş midir?” diye. Ben bu soruya cevap ararken bir çıtırtı duydum. Dönmemle birlikte iki aslanla yüz yüze gelmem bir oldu. Karışlıklı saldırıya geçtik. Kavganın en şiddetli anında iki aslan daha katılmaz mı diğerlerine. Ben dört aslanla dişe diş dövüşürken tek bir silah sesi duyuldu, aslanların lideri cansız yere düşüverdi. Liderlerinin öldürüldüğünü gören aslanlar öfkeyle saldırırken, ben bir yandan saldırılara karışlık veriyor, diğer yandan da ikinci silah sesini bekliyordum. Bekle bekle silah sesi gelmiyor bir türlü. Baktım sahibim tüfekle uğraışyor. Tüfeğinin tutukluk yaptığını anladım. Bütün yük artık benim sırtımdaydı. Bu bilinçle “ha gayret” deyip var gücümle saldırdım. Neyse efendim uzatmayayım.

Hem liderlerinin ölmesi, hem de benim eşi benzeri görülmedik saldırım karışsında moralleri bozulan aslanlar, birer ikişer bana çaktırmadan ölülerini ve yaralılarını alıp geri çekilmişler. Öfkenin perdesi gözümden kalkınca, bir baktım ortalıkta ne ölü, ne de canlı aslan var. Sadece sağ ön patimi üzerine koyduğum aslanların lideri öylece upuzun yatıyor. Silahla uğraşmayı bırakan sahibim de dizlerine kadar çıkan kanda zorla yürüyerek yanıma geldi. Geldi gelmesine de bir “aferin” bile demeyip sağa sola bakmaya başladı. “Ben olmasam şimdi aslanların midesinde kendi halinde ağlıyordun” diyecekken vazgeçtim.

Sen de görüyor musun sevgili günlüğüm, bak sahibim elinde koca bir kemikle kulübemize doğru geliyor. Heyt be iki gözüm, canım ciğerim sahibim benim. Ellerini ayaklarını yalarım ben senin.

Karga Kamil’in Günlüğü

17 Mart Pazartesi

Sevgili günlüğüm bugün can sıkıntısından bir ağaca tüneyip etrafı seyretmeye başlamıştım. Baktım ağacın altında bir şey var. Büyük yapraklı dalların sıklığından dolayı iyi göremediğim için yaklaştım. Bir aslan! Ne yalan söyleyeyim epey korktum ve daha yukarıdaki dallardan birine kondum. Bir saat oldu aslanda bir kıpırdama yok, iki saat oldu yok, üç saat oldu yok. Karga da olsam bende de merak diye bir şey var. İyice yaklaışnca aslanın bedeninden kan aktığını gördüm. “Yaralıymış” diyerek gelip hemen üzerindeki dala tünedim. Aslan ölmüş müydü yoksa? Emin olmak için kafasına konup epeyce gagaladım. Karga tarihinde bir aslanı defalarca gagalayan ilk ve tek karga benim herhalde. Her neyse gagalamadan sıkılınca göğsümü şişirip etrafı süzmeye başladım. şişinmekte haklıydım, çünkü bir aslan ölü de olsa yine de aslandır ve tehlikelidir. Ben ise kafasına konmakla kalmamış, üstelik tutup defalarca da gagalamıştım.

Her neyse sevgili günlüğüm, bir gürültü duyunca tekrar eski yerime doğru kanat çırptım. Bir insan elinde tüfekle yaklaışyordu. Ağacın altındaki aslanı görünce, olduğu yerde diz çökerek saklandı. Köpekse aslana doğru hızla koşmaya başladı. Ben daha “helal olsun cesaretli köpekmiş” sözünü tamamlayamadan köpek, keskin bir dönüş yapıp, sahibine de çaktırmadan ters yöne doğru koşarak gözden kayboldu.

O kadar uzak olmama rağmen avcının titrediğini görüyordum. Hâlâ tüfeğini doğru dürüst nişan alır vaziyette tutmayı becerememişti. Epey uğraştıktan sonra tüfeğini doğrultup nişan alarak ateş etti, ama vuramadı. Ben olsaydım bu karga halimle oradan ateş etseydim, aslanın iki kaışnın arasından vuracaktım. Valla billa... sonunda isabet ettirememekle kalmadı, ölü aslanın cansız bedenine iki şarjör kurşun boşalttı. Sonra da bir deri, bir kemik kalmış aslanı sürükleyip götürdü.

Tam onlar gözden kaybolmuşken, bizim Gözlüklü Karga gelip benim tünediğim dala kondu. Bu kargayı hiç sevmem bilirsin. Başladı, yok ormanlar imha ediliyor, yok bu bir katliamdır, yok insanlar böyle yok insanlar şöyle, yok cart yok curt. “Ulan sen altı üstü bir kara kargasın. Sabahtan akşama kadar gaklasan da kimse seni dinlemez ulan, kargaysan kargalığını bil, otur yerine. Ye, iç, yat. Rahat mı batıyor?” dedim, tabii ki içimden.

Gözlüklü Karga iki saat boyunca gaklayıp durarak kafamı şişirdi. Sonra da uçup gitti. Uçup gitti de, benim içime bir kurt düştü. “Ya bir duyan olmuşsa, ya o duyan gidip insanlara duyduklarını ulaştırırsa.” Lakin ben akıllı bir kargayım, hemen çıktım işi içinden. “Kanatlarıma kuvvet” diyerek uçtum insanın evine doğru ve her şeyi anlattım ona.

Anlayacağın sevgili günlük, kargadan başka her şeye benzeyen o gözlüklü hödüğün işi tamam. Çok kısa bir zaman içinde gözlüklerini yedirecekler ona.

Her neyse geçeyim bu konuyu. Yalnız bir şey daha yazmak istiyorum; bu satırlar değerli sayfalarıma yazacağım son satırlar olacak. Epey düşündüm, seni ilerdeki bataklığın içine atmaya karar verdim. Devir çok kötü. Başkalarının eline geçersem halim duman. Ben zavallı bir kargayım, boyum kaç, kilom kaç, dişlerinin kovuğunu bile dolduramam. Bana da günah, değil mi?

Gözüm Veli’nin Günlüğü

19 Mart Çarşamba

Yarınki aslan avında Sivri Kulak biraz daha cesaretli olsun diye kocaman bir kemik alıp kulübesinin önüne gidince, orada olmadığını gördüm. Kaytarıp yatmıştır diye düşünürken kulübeye girdiğimde bir defter ilişti gözüme. Günlükmüş. Merak edip okumaya başladım.

İkiyüzlü hain, nankör, it oğlu it. Öyle şeyler yazmış ki cinlerim tepeme çıktı, hemen orada günlüğünü paramparça ettim. Bir baktım bizimki kemiğin kokusunu almış ya güle oynaya geliyor. İyice yaklaşmasını bekledim. Tam kemiğe uzanacakken, arkamda sakladığım sopayla girişip eşek sudan gelinceye kadar bir güzel dövdüm. Dayak atmaktan yorulunca, bundan sonra günlük tutmayacağını, ilerde tutmasına izin versem bile yazdığı her sayfayı getirip bana okutmak zorunda olduğunu özellikle belirttim.

İyi yapmış mıyım gözüm?

Yarınki aslan avını Sivri Kulağın iyileşip kendine gelmesi için üç gün erteledim. Üç gün sonra yeniden tarih yazmaya gideceğim.

Bu işler böyle yürüyor gözüm. Anlarsın ya...

Bu Kötü Koku Nerden Geliyor

Pantolunu indirip çömeldi. Uzun uzun osurmaya başladı. Birisinin kendisine doğru yürüdüğünü sanınca hemen baışnı kaldırıp kulak kabarttı. Hayır, gelen kimse yoktu. Birden hatırladı. Acele ettiğinden dolayı su dolu ibriği almayı unutmuştu. Artık işini bitirdiğinde temizlenmek için bir taş parçası bulmak zorundaydı.

Güneşin yakıp kavuran sıcağı altında terlemeye başlamıştı. Kendini o kadar zorlamasına karışn bağırsaklarındakini bir türlü boşaltamıyordu. Ikındı. Evin önünde oynayan çocuklardan yükselen kahkahalar doldurdu kulaklarını. şöyle bir etrafına bakındı. Her taraf kurumuş bok parçalarıyla doluydu. Tam önünde karınca yuvası vardı. Karıncalar sıcağa aldırmadan peşlerinden kovalayan varmışçasına çalıışyorlardı. Yeniden ıkındı.

Biz de bu karıncalar gibiydik. Antalya’nın da sıcağı felakketti ha. O beş yıldızlı otelin inşaatında çalışırken anamız ağlamıştı. Ne oteldi ama. İnşaat bittikten iki ay sonra memleketten yeni gelen bizim Memo’yla yolumuz oraya düşmüştü. “Ben de bu otelde çalıştım” dediğimde inanmamıştı Memo. Yemin billah etmeme rağmen baktım gülüyor, dedim “gel gidip oteli gezelim”. Yürüdük otele doğru. Dekorasyon mu nedir o işleri bitmediğinden daha otelin açılışı yapılmamıştı. Bahçe kapısından içeri girdik. Baktım kapıda iki kişi. “Hop hemşerim nereye böyle?” dedi birisi. “Otele” diye cevapladım. “Kime bakmıştın, niye otele gireceksin, ne işin var?” diye sordu adam. “Kimseye değil, otele bakacağız. Bu otelin inşaatında çalıştım da, arkadaşa oteli gezdireceğim.” Adamlar birbirine bakıp gülümsediler. “Hemşerim bu otelin inşaatında yüzlerce insan çalıştı. Şimdi hepsi gelip ‘dolaşacağız’ dese ne olur. Müteahhit beyin emri var, işi olanlar dışında hiç kimse içeri adımını atamaz. Yasak!” Başladık tartışmaya. Orospu çocukları, Nuh diyor peygamber demiyorlardı. Memo’nun yanında epey bir mahcup düşmüştüm. Yalan söylediğimi düşünecekti. İmkanı yok girecektim otele. Kavga etmek üzereydik. Adamlardan biri, “Ulan burası dingonun ahırı mı be, her önüne gelen kafasına eseni yaparsa, ortada otel motel kalmaz. Hadi ikileyin de ense tıraşınızı göreyim,” diye pis pis konuşunca, kan beynime sıçradı. Tam o sırada müteahhit bey içerden çıkmasaydı, indirecektim yumruğu ağzının ortasına. “Ne oluyor burda?” diye sorunca anlattım meseleyi. Müteahhit bey beni severdi, hatta “bundan sonra hep yanımda çalış. Senin gibi dürüst ve namuslu adamı zor bulurum,” bile demişti. Önce şaşırdı anlattıklarımın karşısında, sonra da “aslında otelde dekorasyon, şu bu işleri sürdüğünden kimseyi almıyoruz. Hadi senin için bir ayrıcalık yapalım. Zaten ben de şimdi işi biten ilk üç katı dolaşacaktım,” dedi. Otele birlikte girdik.

Tekrar ıkınmasına karışn bir türlü bağırsaklarındakini boşaltamıyordu. Yeniden uzun uzun osurdu. Daha ne kadar böyle oturur vaziyette kalacaktı ki! Bacakları ağrımaya başlamıştı. Kalkıp köye doğru yürüseydi daha iyi olmaz mıydı? Hem evin arkasındaki bu çalıların arasında, yakıcı sıcağın altında istese de daha fazla bu halde kalamazdı ki. En iyisi kendisini daha fazla zorlayarak bir an önce sıçmaktı. Bütün gücüyle ıkınınca bağırsakları neredeyse dışarı fırlayacak gibi oldu. Hep yediklerindendi. Kaç gündür kuru ekmek, yağsız bulgur pilavı ve bol salçalı suya doğranmış üç dört parça patatesten başka bir şey yememişti. Bir de stres mi ne işte ondandı kabızlığı.

Tam kalkacakken bağırsaklarından yükselen sancının çığlığı engelledi onu. Ikındı. Ter tanecikleri zayıf, sert hatlara sahip esmer yüzünü işgal etmişti. Bakışlarını yeniden karınca yuvasına çevirdi. Arının biri baışnın üzerinde uçmaya başlamıştı. Arıyı kovmak için kırık bir dal parçasını alıp salladı. İnat eden arı vızıldayıışnı iyice artırdı. Arının bu inadı karışsında, kızgınlığı büyümüş, dal parçasını daha bir öfkeyle sallamaya başlamıştı.

Sonunda pes ederek başka bir yöne doğru uçmuştu arı. Bağırsaklarından yükselen sancının dürtmesiyle yeniden ıkındı. Alnında çoğalmış ter tanecikleri. Sıktı, zorladı kendisini. Ne edip yapıp bağırsaklarında bulunanları boşaltacaktı. O esnada köpeği Çolo’nun, bulunduğu yere doğru yürüdüğünü gördü. Karışsında durdu Çolo. Bakışları Çolo’nun gözlerinde, ıkındı.

Otele girer girmez elim ayağım birbirine dolaşmıştı. Her taraf ışıl ışıldı. Yere kırmızı halılar serilmişti. Otelin lobisi çiçek ve değişik değişik resimlerle süslenmişti. Bizim Memo’nun ağzı da gördükleri karşısında bir karış açık kalmıştı. Dirseğimle dürtüp göğsümü şişirerek, “Bak burayı ben yaptım her tarafta emeğim var,” dedim.

Müteahhit bey asansöre doğru yürüyünce, kırmızı halıya basa basa onu takip edip ikinci kata çıktık. Her tarafı en ince ayrıntısına kadar gözden geçiriyordu müteahhit bey. Odalardan birine girdik. Perdeler, mobilyalar, duvara asılmış acayip acayip resimler, çiçekler, avizeler... Oda dediğim de lafın gelişi. Bir yatak odası, deniz manzaralı. Büyük. Bir de oturma odası gibi bir yer. Televizyon, müzik seti falan. Bir banyo, bir de tuvalet. Öyle işte. Müteahhit bey ile Memo odadan çıkıp üst kata doğru yürüyünce, takıldım peşlerine. Tam tuvaletin oradan geçecekken bağırsaklarımdan bir sancı yükseldi. Durmak zorunda kaldım. “Allahın belası sancı şimdi sırası mıydı?” diye mırıldandım. Hemen tuvalete girmeliydim. Tuvaletin kapısını açıp sessizce süzüldüm içeri. Vay be burayı ben mi yapmıştım. Vay babam vay. Saraydı lo. Her tarafı çiçekli fayanslarla kaplamıştım. Sonradan köşelere de canlı çiçekler yerleştirilmişti. Rengarenk. İki tuvalet vardı. Bir tanesi o acayip tuvaletlerdendi. Hani üzerine oturup sıçtıkları. Diğeri normal sıçılan tuvalet. Tuvaletlerin yanında tuvalet kâğıtları. Yine sıçarken okumak için dergi, gazete konulan bir yer. Müzik yayını, şu bu için düğmeler. Karşı duvarda bir baştan diğer başa kadar uzanan bir ayna. Lavabo. Sabunlar. Bir sürü şey...

Fayansları kontrol ettim. Birdenbire yüreğim ezilir gibi oldu. İnşaat zamanı tam karşımdaki fayansı yerleştirirken, dışarıda büyük bir gürültü kopmuştu. İşimi öylece bırakıp koşmuştum. Bizim komşu köyden Neco düşüp ölmüştü. Kimsesi yoktu. Aramızda para toplayıp cenazesini memlekete göndermiştik. Zavallı. Çoluk çocuğu perişan olup gitti. Oteli bitirinceye kadar beş kişi daha kaza geçirdi. Bunlardan ikisi sakat kaldı.

Sancım artınca çömeldim o normal sıçılan tuvalete. Bir yandan da korkuyordum. Birisi beni öyle görürse kesin büyük bir rezalet çıkardı. “Ulan sen nasıl gelip buraya pislersin,” derlerdi. Dayak yerdim belki. Hem müteahhit beye de çok ayıp olurdu. Bir an önce işimi görmeliyim. O kadar kendimi sıkmama karşın bir türlü sıçamıyordum. Bir ara doktora gitmiştim. Kuru şeyler yemeyin, stres yapmayın, beslenmenize dikkat edip bol bol meyve, sebze tüketin demişti. Sanki vardı da ben yemiyordum. Strese girmemek de elimde değildi ki... Gözlerimi aynanın üzerindeki sarı çiçeğe diktim.

Köpeği Çolo hâlâ öylece durmuş gözlerinin içine bakıyordu. Çolo’nun varlığından rahatsız olmuştu. Öfkeyle bağırdı. Gitmediğini görünce, küçük bir dal parçası fırlattı. Çolo sadece bir iki adım geri çekilerek, yine öyle tuhaf tuhaf bakmayı sürdürdü.

Evin önünden acılı bir çocuğun bağrıış yükseldi. En küçük oğlu, “Anne ayağıma diken battı,” diye ağlamaya başlamıştı. Çocuğun kaç aydır ayakkabısız olduğu düşüncesi yüzündeki acılı ifadeyi çoğalttı. Baışnı öne eğince, bakışları kendi ayakkabılarına takıldı. Yırtıktılar, kendisine de acilen ayakkabı lazımdı. Sadece kendisine mi, diğer çocuklara da. Üstelik kış için daha öteberi almamıştı. Eve çevirdi bakışlarını. Evin arka duvarında büyük bir çatlak vardı. Yıkılıp yeniden yapılması lazımdı. Geçen sene, “İş güç çok uğraşamam şimdi,” deyip ertelemişti. Bu sene de ertelerse, kıışn yağacak karın ağırlığına dayanamayıp kesin çökecekti. O zaman da çoluk çocuk perişan olurdu. Bir iki pencerenin camı da kırıktı. Onları da acilen halletmeliydi. Yüreğindeki sıkıntı dağ olmuştu, sanki bir şey boğazına takılıp kalmıştı. Nefes almakta zorlanıyordu. Sancısı artınca ıkındı. Yok, olmuyordu işte. Bir kez, bir kez daha ıkındı. Her seferinde uğradığı başarısızlık alnındaki ter taneciklerini ve sancıyı artırmaktan başka bir işe yaramamıştı. Hemen biraz ötesindeki boka konmuş olan sinekler etrafında uçuşmaya başlamışlardı. İşaret parmağını orak yapıp alnındaki teri silerek tekrar ıkındı.

Böyle saray gibi bir tuvalete ilk defa sıçacaktım. Düğmelerden birine dokundum, adamın biri “buyrun resepsiyon” deyince diğer düğmeye bastım. Müzik çalmaya başladı. Karşıdaki lavabonun yanında bir makine vardı ve ben onun ne işe yaradığını biliyordum. Ellerini altına koydun mu sıcak hava geliyordu. Böylece havlu olmadan ellerini kurutabiliyordun. Diğer makinenin ise ne olduğunu bir türlü çıkaramamıştım.

Fayansları hakikaten güzel döşemiştim. Milimlik yani. Zorladım kendimi, yok olmuyordu. Sıçmak bile zulümdü yahu. Acele etmeliydim. Müteahhit bey beni çağırmak için birisini gönderebilirdi. Çok ayıp olurdu adama. “Sana bu kadar güvendik. Peki sen ne yaptın? Kalkıp sıçtın,”derdi. Kendimi son kez bütün gücümle zorlayınca başardım. Hele bir daha asla nasip olmayacak böyle bir yerde. Yalnız yüreğimde bir sıkıntı vardı. Sanki tuvalete değil de otelin en güzel odasının ortasına sıçıyormuşum gibi bir his. Suç işliyormuşum gibi. Acayip bir durum yani.

Çolo hâlâ karışsında durmuş kendisine bakıyordu. Köyden yükselen gürültüye kulak kabarttı. Gürültü başladığı gibi garip bir şekilde bitince bir kez daha ıkındı. Zorladı kendisini. Sıktı. Bütün bunların sonucunda sadece yellendi.

Güneş daha da yakıcı bir sıcaklık saçıyordu. Hali perişandı. Kaç günlük sakal, bıyığı tere bulanmıştı. Ne olursa olsun bağırsaklarını boşaltarak rahatlamak zorundaydı. Tam kendisini yeniden zorlayacakken bulunduğu yere doğru yaklaşan ayak sesleri duydu. İhtiyaç gidermeye gelen birisi! Yüksek sesle öksürdü. Bunun üzerine ayak sesleri şaşkın bir suskunluğa gömüldü. Suskunluk çok uzun sürmedi, gerisin geri uzaklaştı ayak sesleri. Bir sefer daha bağırsaklarındakileri bütün gücüyle dışarı doğru itti. Başarmıştı sonunda. Sıçıyordu nihayet. Eğdi kafasını. Yerde büyük, kalın bir bok parçası vardı.

Bağırsaklarının tamamen boşaldığından emin olunca, temizlenmek için küçük bir taş parçası aradı. Yoktu. Yine de ısrarla arayıışnı sürdürdü. Çolo’nun meraklı bakışları üzerindeydi. Hemen bir adım arkasında bir taş parçası. Uzanıp aldı. şöyle bir taşa bakınca fırlatıp attı. Taışn üzerinde kurumuş dışkı parçaları vardı. Acaba başka bir şeyle mi silinseydi. “Antalya’daki o otelin tuvaletinde olsaydım, tuvalet kâğıdı kullanırdım,” diye mırıldandı. Çalıların sararmış yaprakları küçücüktü. Başka bir şey de yoktu. Bakışlarını daha ileri dikti.

O beş yıldızlı otelin tuvaletinde işimi bitirince tuvalet kâğıdıyla silindim. Kalkıp sifonu çektim. Gidip elimi sabunladım. Bıyıklarımı da. Lavabonun üzerindeki rafta birçok şey olmasına karşın kolonya yoktu. O şeylerden birisini aldım. Parfümmüş. Serptim üzerime...

Müteahhit beyle Memo deniz manzaralı bir odanın geniş balkonunda durmuş, otelin arka bahçesindeki havuzu seyrediyorlar, bir şeyler konuşuyorlardı. “Ne o Mirkan yolunu mu kaybettin?” diye sordu müteahhit bey. Güldüm. “Beyim burayı ben yaptım. Hiç yolumu kaybeder miyim?” dedim. Odadan çıkacakken müteahhit bey “Bir de tuvalete bakalım,” deyince üçümüz birlikte tuvalete girdik. “Tuvalet değil, dinine imanına saray valla” diye şaşkınlıkla konuştu Memo.

Hâlâ temizlenmek için bir taş parçası arıyordu Mirkan. Çolo duruşunu hiç değiştirmemişti. Taş parçası aramayı bırakıp kalkmayı düşündü. Olur muydu böyle bir şey. Mutlaka temizlenmeliydi. Yedi sekiz adım ötede küçük bir taş ilişince gözüne öyle çömelik vaziyette o taşa doğru ilerlemeye başladı. Taş çok küçüktü, işini görmezdi. Tam o sırada araba gürültüleri kulaklarını doldurdu. Çolo da baışnı gürültünün geldiği yöne çevirmiş, kulaklarını dikmişti. Köyün tek minibüsü vardı, o da bir saat önce ilçeden gelmişti. Yoksa, yoksa askerler miydi? Bir ay önce de tam bu vakitler gelip herkesi köyün meydanına toplamış, erkekleri ayırarak bir güzel dövmüşlerdi. Ardında da, “Bir daha teröristlere yiyecek verdiğinizi duyarsak sizin de baışnıza bu gelir” diyerek evlerden birini yakmışlardı.

Köyden yükselen “askerler geliyor” çığlıkları, korkusunu hiç olmadığı kadar artırdı. Dipçiklerle bayılıncaya kadar dövülme ihtimali boğazına yapıışp Mirkan’ı nefessiz bırakmıştı. Aceleyle etrafına bakındı. Silinmek için bir taş parçası bulmalıydı. Arkasına doğru döndü. Araba gürültüleri gittikçe yaklaışyordu. Yoktu işte taş parçası. Kararını verip kalktı. Pantolunu çabucak çekerek, köyün epey uzağında bulunan ağaçlık yere doğru koşmaya başladı.