HANİ SENİN UÇURTMAN

Aysel Korkut

Doğa Basın Yayın

Dağıtım Ticaret Limited Şirketi

Tarlabaşı Bulvarı

Kamer Hatun Mah.

Alhatun Sk. No: 27

Beyoğlu / İstanbul

Tel: 0212 361 09 07 (pbx)

Faks: 0212 361 09 04

web: www.evrenselbasim.com

e.posta: bilgi@evrenselbasim.com

Evrensel Çocuk Kitaplığı 14

Hani Senin Uçurtman

Aysel Korkut

Resimleyen: Semra Bulut

Kapak Tasarım: Savaş Çekiç

Birinci Basım

Ekim 2003

© Evrensel Basım Yayın, 2003

1962 yılında Sivrihisar’da doğdu. Karakaya Köyü İlkokulu, İstanbul Çamlıca Kız Lisesi, Eskişehir Cumhuriyet Lisesi ve Trakya Üniversitesi Çanakkale Eğitim Yüksekokulu gibi okullarda öğrenim gördü. 1986 yılında öğretmenliğe başladı. Ankara-Şereflikoçhisar-Yalnızpınar Köyü İlkokulu ve Kırıkkale Mehmet Varlıoğlu İlkokulu’nda çalıştı. 1996-2001 yılları arasında Belçika’da Türkçe ve Türk Kültür Dersleri Öğretmeni olarak görev yaptı.

Öğretmenliğinin yanı sıra, çocuklar için kitaplar yazdı. Çocuklara eleştirel bir bakış ve çevre bilinci kazandırmaya yönelik, doğal yaşamdaki varlıkların konuşturulduğu Çınar Dedenin Bininci Doğum Yılı, Tombul Sarı Balık, Orman Kardeşin Mektubu ve Sevgili Kuşlar gibi kitaplarla, Belçika’da doğup büyümüş bir Türk çocuğunun Avrupa’daki kimlik arayışını anlatan Beni Kimse Anlamıyor bunlardan bazıları.

Yazdığı kitaplarla çeşitli ödüller kazanan Aysel Korkut şu anda İstanbul’da sınıf öğretmenliği görevini sürdürmektedir.

KENDİSİNDEN
ÇALDIĞIM ZAMANLAR İÇİN
BENİ BAĞIŞLAMASI DİLEĞİYLE
SEVGİLİ OĞLUM
İLKEM’E

HANİ SENİN UÇURTMAN

Penceremi açar açmaz,

kuşlar doldu içeriye;

kanatları çiçekliydi,

çiçekler bin bir renkliydi.

Unutmamışlar beni de,

çağrılıymışım şenliğe;

sevincimden uçup gittim,

bahçelerin düğününe

Kurulmuştu bir orkestra,

orta yerinde doğanın;

börtü böcek hep müzisyen,

söylüyorlardı gönülden

Düğün marşı başlamıştı,

ağaçların hepsi gelin,

mutlulukları çok derin;

çiçek kokuyordu doğa,

ortasındaydım neşenin.

“Hani?” dediler “Uçurtman!”

“Hani nerede sahiden?

Bahar bizsiz olmaz ama,

yarım kalır, bilmez misin,

güneşimizin türküsü,

senin uçurtman olmadan.”

OLSAM

Konya’da buğday,

Isparta’da halı, gül

Milas’ta zeytin olsam,

Geçerken şöyle bir

Efes’e uğrasam.

İzmir’de üzüm,

Afyon’da kaymak,

Anzer’de bal olsam

Geçerken şöyle bir

Zonguldak’a uğrasam.

Amasya’da elma

Rize’de çay,

Giresun’da fındık olsam

Geçerken şöyle bir

Ilgaz’a uğrasam

Dağın doruklarından

Bir kucak kar toplasam.

Hattuşaş’ta Hititli

Gordion’da Kral Midas

Mudanya’da barış olsam

Geçerken şöyle bir

Ankara’ya uğrasam.

Malatya’da kayısı

Antep’te fıstık olsam,

Geçerken şöyle bir

Adana’ya uğrasam

Pamuk tarlalarında

Yatıp da yuvarlansam.

Van Gölü’nde bir kedi

Karadeniz’de hamsi

Tuz Gölü’nde tuz olsam

Geçerken şöyle bir

Mevlana’ya uğrasam.

Erzurum’da ata bar

Kars’ta örülmüş peynir,

Ağrı’da kar olsam,

Geçerken şöyle bir

Diyarbakır’a uğrasam

O büyük karpuzların

Ben de tadına baksam

Batman’da petrol

Birecik’te kelaynak

Nemrut’ta güneş olsam,

Geçerken şöyle bir

Harran’a uğrasam.

İlk üniversitenin

temellerini bulsam

Urfa’da kebap

Balıklı Göl’de

Kırmızı bir balık olsam

Başlamışken bir uçtan

Vatanımı dolaşsam.

Bursa’da şeftali

Eskişehir’de lüle, bor

Aydın’da incir olsam

Geçerken şöyle bir

Uludağ’a uğrasam.

İstanbul’da çift köprü,

Saraylarda sır küpü

Denizde vapur

Boğazda yalı olsam.

Çamlıca’da bir okul,

Belgrat’ta yeşil orman

Köprüde balık-ekmek

Haliç’te sandal olsam

İstanbul’da İstanbul olsam...

ELMA

Ağaç çiçek açtı ilkbaharda,

Yaz boyunca büyüdü elma dalda.

Sonbahar yaklaşırken, rengi kızardı,

Eylül geldiğinde işlem tamamdı.

Toplandı elmalar, kasaya kondu,

kamyonlara yüklenip, yola koyuldu.

Bir elma ki, iri, parlak ve kırmızı;

duruyordu tezgahta öyle nazlı nazlı.

Yoldan geçen Ayşe’nin

gözü birden, o elmaya takıldı.

Çekiştirdi annesini yürürken,

“Anne, elma alalım mı lütfen?”

Manav Amca, tezgahın arkasında,

ölçtü, tarttı bir kilo elma,

“Ama, olmaz ki Amca!

Benim elmam, duruyor daha orada!”

“Öyle mi? Hangisiymiş senin elman?

Söyle bakalım!

Hemen onu da teraziye koyalım.”

“Yiyeceğim!” diye tutturdu Ayşe,

“Yıkanmadan yenmez!” dedi anne.

“Eve kadar sabredeceksin,

önce yıkayacak, sonra yiyeceksin.”

Eh! Ne desin şimdi Ayşe?

Elbet bir bildiği vardır şu büyüklerin

En iyisi

eve kadar beklemeli.

KARDAN ADAM

Kardan adam şapkanı bana ver,

üşüyor başım soğukta;

ben bir sokak çocuğuyum,

giysi alan yoktur bana.

Ben de isterim oynamak,

ben de isterim sana dokunmak;

eldivensiz zor oluyor ama,

eldivenini ver bana.

Burnum kızardı soğuktan,

yüzüm çatladı soyuldu;

kardan adam üşümezsin ki hiç sen,

kaşkol gerekli mi sanki sana?

Yok, istemem gözlerini,

onlarla izle sen beni;

dilersen kartopuyla

doldurayım ceplerini;

dilersen süpürgenle

gıdıklayım göbüşünü.

İstiyorsan söyle bana,

şöyle yanına bir yoldaş;

yapıvereyim çabucak,

sana kardan bir arkadaş...

Çok teşekkür ederim!

Isındım şimdi artık,

yapabilirim hepsini.

Haydi seç birisini!

GÜNEŞ

Fener, ateş

Lamba, mum

Gökyüzünde yıldız kum

Aydınlanmadı gecem

Gündüz kadar

Bir tek gün.

Güneş ışık kaynağı

Aydınlıktır kolları

Işıklarını yollar

Besler benim dünyamı.

Yeşertir tohumları.

Büyütür çocukları

Yolları aydınlatıp

Çoğaltır umutları.

Marifeti çok onun

Görmediği yok onun

Güneş girmezse eve

Mikroptur sonu yolun.

KİM BİLİR BELKİ BİR GÜN

Ateşler yakıldı, dumanlar tüttü,

borular çaldı, güvercinler uçtu;

her dumanın, her sesin

mutlak anlamı vardı.

Ayağında mektupla,

süzülen beyaz kuşlar,

başkalaşıp zamanla,

yaya posta oldular;

sonra ata ‘deh’ deyip,

uzun yollar koştular.

Posta arabaları bile,

filmlerde unutuldu,

mektuplar bisikletle,

eşe dosta kavuştu

Kara trenden inip,

sese binerken haber,

yükünü alıp yerden,

havalandı boingler.

Telgraf, telefon, telsiz,

faks ve şimdi internet;

çatı, balkon hep çanak,

uzay uyduyla doldu;

radyonun koltuğuna, televizyon kuruldu.

Adres defterlerinde,

e-mail yeni konuk;

posta kutularının

bugün yüreği buruk.

Kim bilir belki bir gün,

özlemle anacağız

postacı amcaları;

okul şarkılarında yalnız

duyulacak adları;

ama sürüp gidecek

dost edinme çabası

ve o güzel dostlarla

haberleşmenin tadı.

İYİ Kİ ÇALIŞMAK VAR

“Mimar çizdi planı, usta yaptı binayı;

badanacı boyadı, bizim ev tamamlandı;

otururuz koltukta, sağ olsun mobilyacı.”

diyordu oğlum bugün,

sayıklarken yatakta.

Baktım ateşi yüksek, doktora yetiştirdim.

aldım ilaçlarını, eczaneye giderek.

Yapılacak iğne var, şimdi hemşire gerek.

Ben anlamam iğneden,

yapar, satarım ekmek.

Çocuk bugün iyice, benden döner istedi.

Fakat işe gelirken,

bozuldu arabamın, ön cam silecekleri,

şimdi uğrayacağım yerler,

tamirci ve dönerci.

Gündüz postacı gelmiş, bize mektup getirmiş.

Evdekiler belli ki, çok ama çok sevinmiş.

Kızım dedi gülerek:

“İyi ki postacı var!”

Oğlum atıldı hemen:

“İşliyorduk bunları, anneciğim derslerde.

Her mesleğin bizlere, gerekli bir yanı var.”

Sonra dedi coşkuyla:

“İyi ki iş bölümü, iyi ki meslekler var!”

Ben de şunu ekledim:

“Her mesleği öğreten, her dalda öğretmen var.

Her meslekle birlikte, bir de öğretmeni an.”

Ama şu söz çok doğru,

“İyi ki iş bölümü, iyi ki çalışmak var!”

NEMRUT

Nemrut Dağı’nda

karşılar bizi

Kommagene Uygarlığı.

Çağlar ötesinden

selam verir,

Kral Antiokhos’un

taştan oyulmuş başı.

Üstünden eksilmeyen

rüzgar uğultusuyla

seslenir her seherde

“Güneşin doğuşunu

gelin izleyin burada.”

EN DEĞERLİ

Kaşlarının altında, duruyoruz yan yana,

güzel, çirkin her şeyi, gösteriyoruz sana.

işte bu yüzden dostum, en değerli organın:

Gözlerin derim sana.

Bizler senin,

ağzın, dilin, dişlerin,

böbürlenmeyiz ama, olmasaydık bir düşün...

Beslenemezsen eğer, büyüyemezsen eğer,

konuşamazsan eğer...

neye yarardı gözlerin?

Dişin ısırır ve öğütür; dilin ise çevirir...

Ya sonra?

Olmasaydı bu mide,

olmasaydı bu sistem,

neye yarardı yediklerin?

Yapar mıydı sana kan,

bütün bu konuşanlar?

Durun, durun!

Unutmayın bu kalbi!

Tik tak, tik tak, tik tak

çalışmasaydım eğer,

göndermeseydim kanı

vücudun her yanına,

taaa kılcal damarlara...

neye yarardı o kan, o zaman?

Söylesenize bana!

Yolumu şaşırsaydım,

hastalansaydım...

ya hiç olmasaydım?

Beyinsiz yaşar mı insan?

Beyni hafife almayın,

hele hiç unutmayın!

Ben solumasam,

temiz hava almasam,

ne kan temizlenir,

ne beyin çalışabilir.

Burun deyip geçmeyin,

solunum sistemidir,

benimle başlayıp,

akciğerlere uzanan

ve seni

ayakta tutan.

“Ayakta tutan” dediler de,

söze karışmak gerekti.

Bu kemikler olmasa,

bu iskelet olmasa,

nasıl dikilirdin sen ayakta?

Nasıl koşardın sokaklarda?

Koşmak mı?

Bensiz koşmak olur mu?

Bana kas derler, kas...

Koşmak da neymiş?

Tutmasam kemikleri, hareketsiz kalırdı

bütün bir iskelet sistemi.

Anladık ama, bir düşün yine de sen!

Örtmeseydim üstünü,

ne kötü görünürdün,

Korkuturdun herkesi...

Üstelik dokunmadan, bilemezdi hiç kimse

ne ısıyı, ne cismi...

Durun bakalım biraz!

Hep siz konuştunuz,

dinledik biz, sözünüzü kesmeden.

Mütevaziyiz evet

ama o kadar da değil.

Bu boşaltım sistemi,

olmasaydı eğer;

zehirlenirdi birer birer,

yediklerinden herkes.

Hımmmm!

Şimdi de siz durun sevgili organlarım!

Anladım ben çok iyi,

hepinizin yeri ayrı,

birinizin diğerine,

yok hiçbir üstün yanı.

Ayrı ayrı hiçbir şey;

ama birlikte bir bütünsünüz.

Birbirini tamamlayan,

müthiş bir sistemsiniz.

Tartışmaya gerek yok,

hepiniz çok değerlisiniz.

Biz hepimiz birlikte

kusursuz bir makineyiz.

Sizi işler tutmak ise

sanırım benim görevim.

Şimdi siz birer birer,

görevlerimi söyleyin.

DÖRT MEVSİM BİR AĞAÇ

Sarardı soldu yaprak,

dalında sallanarak.

Yağmur dedi ağaca:

“Vakit şimdi sonbahar,

elman kalmadı bitti...

dök bütün yaprağını

rüzgarın önüne kat;

sen de artık et rahat.”

Ağaç dinledi sözü

döktü kalan ürünü;

sonra uyuya kaldı,

bahar düşüne daldı.

Kış ulaştı buluta,

rüzgar esti kuytuya;

kar geldi, yağmur geldi,

köklere su yürüdü.

İlkbaharda canlandı

bütün doğa güneşle;

ağaç uyandı baktı

tomurcuğa davrandı;

süslendi, çiçeklendi,

meyveye niyetlendi.

Güneş yakıp kavurur

yaz geldi bize diye;

ağaç durmaz büyütür,

siz elma yiyin diye.

Sonbaharda toplandı,

elmalar sepetlere;

yine mevsim kapandı,

yeşil yaprak sarardı.

Yağmur yine usulca,

eğilip fısıldadı,

ağacın kulağına:

“Vakit şimdi sonbahar,

elman kalmadı bitti,

dök bütün yaprağını

rüzgarın önüne kat,

sen de artık et rahat.”

ORMANLAR YANARKEN

ormanlar yanarken

neden bilmem,

hep ağlarım ben.

bir ağaç devrilirken

bir tavşan tutuşurken

çocuklar korkarken…

devrilir

tutuşur

korkar

yanarım.

KİTAP OKUDUKÇA BEN

Kitap okudukça ben,

yeni sorular sordum,

yeni yanıtlar buldum;

her yeni kitapla ben,

yeni bir “ben” oldum.

Kitap okudukça ben,

gezdim, gördüm çok ülke;

çok arkadaş edindim,

her biri başka dilde,

çeşit türlü kültürde.

Kitap okudukça ben,

öğrendim yeni bir şey;

küçük dünyam büyüdü,

gün gün daha çoğaldım,

sıyrıldım yalnızlıktan.

Kitap okudukça ben,

bilgiyi bulur oldum;

sevmeyi sever oldum;

kendimi bilir oldum;

kendime yeter oldum.

Denemeyi, yanılmayı;

konuşmayı, susmayı;

düğümleri çözmeyi;

çalmak değil katmayı,

bozmak değil yapmayı,

yolmak değil ekmeyi öğrendim.

Yılmamayı, savaşmayı, başarmayı, öğrendim;

kaybetmeye tahammülü,

kendini bilmeyene

hoşgörü göstermeyi...

Haklıyı, haksızı,

doğruyu, yanlışı,

güçlüyü, güçsüzü,

barışı ve özgürlüğü

ve belki de en önemlisi,

affetmeyi öğrendim.

Kitap okudukça ben,

çok değiştim, çok geliştim,

daha okuyacağım

ve de değişeceğim.

BİLMİYORUM HANGİSİ

Eylül, Ekim, Kasım’dan biri,

bilmiyorum hangisi

uzaktan seslendi:

“Geldik işte biz,

elimizde rüzgarın süpürgesi,

üstümüzde yağmurun şemsiyesi

işte bu, sonbaharın serin nefesi!”

Aralık, Ocak, Şubat’tan biri,

bilmiyorum hangisi:

“Ne var bunda böyle kasılacak?

Havada kar sesi var,

bu da kışın türküleri“ diye diklendi;

Mart, Nisan, Mayıs’tan biri,

bilmiyorum hangisi:

“Kokumuzu katarız biz bahara,

mis gibi kokar dünya;

uyanır bütün doğa,

kasılmayın boşuna

en güzel mevsim burada,” dedi.

Haziran, Temmuz, Ağustos’tan biri,

bilmiyorum hangisi:

“Mevsim dediğin yaz gibi olur,

insanın kemikleri ısınır,“ diye böbürlendi.

Söze girmenin tam sırasıydı,

Memiş dedi,

“Kim demek istemişse,

ben, senden üstünüm,

en iyi benim, en güzel benim,

yanlış sözcükler seçmiş.

Hepinizin yeri ayrı, işi ayrı,

getirdiği ayrı, götürdüğü ayrı,

iyi ki varsınız,

hep var olun.

Ama ne olur savaşmayın,

hemen arkadaş olun!”

KAR, YAĞMUR, DOLU

Kar sessiz yağar,

duyurmaz hiç tıkırtı;

yavaş konar çatıya

çarpar duyulmaz cama.

Beyaz, narin, uçucu,

çok kibardır duruşu!

Yağmur hırçın bir çocuk,

sakinlik yok kitabında;

ama yine de bazen,

fare gibi tıpırdar

bizim mutfak camında;

bazen ise çıldırır

sel olur tüm yollarda.

Dolu ki akla zarar,

sanki sincap ordusu

buzlu ceviz savaşında.

Yağış biçimlerini

Gözlemek çok keyifli.

Sen de o pencereden

Bunu hiç denedin mi?

OLMASA

Hava olmasa biz, nefes alamayız hiç.

Rüzgar esmez, kuşlar uçmaz,

kış gitmez, yaz gelmez;

çiçekler açmaz ilkbaharda,

sonbaharda uçurtma uçmaz.

Kar yağmaz, yağmur yağmaz,

hiçbir canlı havasız yaşamaz.

Su olmasa biz,

çıra gibi yanar kavruluruz.

Yapraklar solar, bitkiler kurur,

meyve yetişmez, sebze büyümez,

ekmeksiz, yemeksiz kalırız.

Banyo yok, yıkanmak yok,

Su yoksa temizlik yok,

Elimiz kirli, yüzümüz kirli,

giysilerimiz kirli,

mikroplar sarar evleri;

pislikten boğuluruz.

Toprak olmasa biz,

ne buğday buluruz, ekmek yapmaya,

ne de tek bir meyve, pazardan almaya...

Evimizi yapamayız,

barınamaz, ısınamayız.

Ne fabrika, ne bir okul,

ne cadde, ne de bir yol...

İşin doğrusu,

toprak olmasa biz, hepten yaya kalırız.

Cansız deyip geçmeyin,

hava, su ve toprak,

olmasa emin olun

yaşayamaz hayvanlar,

yeşermez tek bir yaprak.

13.08.2002

Balıkesir’le birlikte

SAATLERİMİZ

Dedemin saati

gümüş zincirli,

yelek cebinde

yatar kalkar

hoş sohbetli

hoş zilli.

Dedem onu çıkartır

Özenle açıp bakar

Her gece tıkır mıkır

Saat kurmaya başlar.

Duvar saatimiz pek asri

Gizlilik bilmez kendi

Tik tak eder seslenir

Zamanı haber verir.

Eskiden kum saati

Kullanırmış insanlar

Benimki elektronik

Kurmam hiçbir akşamdan.

Çalar saat olmasa

Uyanamayız sabah

Hep okula geç kalır

“Eyvah!” diye fırlarız.

Ne lazım şey şu saat

Vakit nakittir derler

Zamanı iyi kullan.

Saati iyi kullan.

Yelkovanla akrebe,

Kibar davran, hoş davran,

Duruverse ikisi

Randevular hep kaçar

İşler hep birden batar

ÖĞRETMEN

Ben bir öğretmenim

Çocuklarladır işim gücüm

Eğlendirir, öğretirim

Bilgi verir, eğitirim.

Hızımı alamayıp bazen

Fazlaca yüklenirim,

Hepsini kızdırırım

Canından bezdiririm...

Bir de yükseltip sesimi

Bütün haksızlar gibi

Tümünü sustururum

Sonra pişman olurum.

Hoş görürüz birbirimizi

İnsanız ne de olsa

Türlü türlü huyumuz var

Herkesin sabrı taşar.