Melek Özlem Sezer

NEFSER

Şiir

DOĞA BASIN YAYIN

Dağıtım Ticaret Limited Şirketi Tarlabaşı Blv.

Kamerhatun Mah. Alhatun Sk. No: 25 Beyoğlu / İstanbul

T: 0212 255 25 46 F: 0212 255 25 87

www.evrenselbasim.com - info@evrenselbasim.com

Evrensel Basım Yayın 551

Nefser: Melek Özlem Sezer

Genel Kapak Tasarım: Savaş Çekiç

Epub Tasarım: Papersense Stüdyoları

Kapak Uygulama: Devrim Koçlan

Kapak Resmi: Ozan Küçükusta

© Evrensel Basım Yayın 2013 - Sertifika No: 11015

Birinci Basım Ocak 2014 • İstanbul

NEFSER

Göz izime, tarih dersime, Nefser’e…

“Bilinçaltı düşüncelerimiz bilince çıkmadıkça,
karşımıza kader olarak çıkar.”
Jung

DÖNÜP DOLAŞIP
GELECEĞİM YER: NEFSER

NEFSER

Gidiyor Nefser

O su içtiğimiz çeşmenin

Taşları birer birer

Yazacak daha ne kaldı sanki

Alnında çoğalmış oysa çizgiler

Senin söğüt saçların var Nefser

Gözlerin birer bal rengi fener

Hangi ağzı kadeh bildinse

Şarabın dermanını tükettin

Sen ki en iyi susmayı bilirsin

Susacak neyimiz kaldı Nefser?

Sen gittiğinden beri

Değişen bir şey yok mahallede

Yalnız hayli akşam oldu, o kadar

Balkondan sarkıp bağırarak

Eve çağırmıyor artık anneler

Söylesene hangi oyunun tadı

Damağında kaldı Nefser?

Kapanıp bir odaya günlerce

Aşktan meşkten konuştuğumuz

O sefil, derbeder, görkemli günler…

Ne ki sarılacak olsam şimdi birine

Gövdemin yerinde hissiz bir nesne

Çıkmıştın bir gün telaşla merdivenleri

Kapıyı fırtınayla yıkıp yere, demiştin:

–Öylesine âşık oldum birdenbire ama kimseye

Senin aşkını alıp nasıl da dolaşmıştık gündüz gece

Gözümüzde buluttan sürme, gökyüzünde seken iki serçe

Söylesene, aşk uğruyor mu yine öyle sebepsiz yere

Nefser sahi gövden duruyor mu hâlâ kalbinin içinde?

İşte böyle Nefser

Gençlik dediğin bir hileydi belki de

NEFSER’İN KİRPİKLERİ

Ağaç kökleri gibi sessizce birleşirdi

Nefser’in çatılmış kaşları uykusunda

Gözlerinde ay huzmeleri gezinirdi

Şöyle göle taş atmışsın gibi usulca

Ne ki cesareti kalmamıştı artık

Kirpiklerini birbirinden ayırmaya

Nefser her hazzına kırılmakla büyüdü

Bense direndim büyüdüğümü anlamaya

Günü bulur bulmaz çıkıp sokaklara

Deli kızım ne taşıyordu bunca aceleyle bilmem

Bir gazete gibi koltuğunun altına sıkıştırdığı anlarla

Nefser gölgeleriyle kaldırım taşlarına nakış işliyor

Bense saçaklardan ve kırlangıç kanatlarından

Yağmur damlaları toplayıp getiriyordum o sıra

Sonra yıkıyordum cümle dertlerimi

O simsiyah gözlere anlatmakla

Ben nerede yaşlandım biliyor musun Nefser

Kirpiklerinin ucunda

NEFSER’LE BEDENLERİMİZ

Saydam duvarlarına çarpmaktan

Dizlerimizi yara bere içinde bıraktığımız

Evlerimizi düşünüyoruz, gençliğin küllerini

Şimdi gelir denilen misafirlere ayıp olmasın diye

Toz bezleriyle silmekten usandığımız günleri

Aile dediğin, gevşeyip eskimiş bir beden gibi

Tanrı bizden aldığı tazelik yerine, söylesene Nefser

Annelerimizin gençliğini geri vermez mi?

Hep ikmale kaldığımız o tarih dersi

Dönüp annelerin söküğü dikilmeden

Üstü ipek, kat kat keçeli aba altında üşümek

Sahi Nefser bir bizim kendimize kader biçip

Vazgeçemediğimiz şeylerden mi?

Şimdi ne söylesen tazeler beni

Aile eprimiş bir beden gibi

Çıplaklık öyle örtünmüş ki

NEFSER’İN HATIRA DEFTERİ

O vakitler Nefser’le çıkıp ağaçlara

Kiremidi aktarılan çatıları izlerdik

Evin toprağından usandığımızda yapardık bunu

Uykularımızı onarmak için

Birkaç parça yama arardık gökyüzünde

Nefser bu yüzden çiçekten denizler görürdü

Bense anımsamaktan korkardım rüyalarımı çoğu

Ay ışığında çiçek tuzuyla ovulmuş ağızlarımızla

Bilmem ne diye, ama ne diye severdik Nefser

Sözü dilinden damağına geçmeyen adamları

Biz Nefser’le dünyayı yakmasına yakardık ama

Bilemediğimizden onca külü ne yapacağımızı

Güya pasaklı bir çantadan kaybolmuş gibi

Düşürürdük cümle çakmaklarımızı

Herhalde aşktan da usandığımız için

Az öteye yuvarlamaya fiske vururduk da dolunaya

Bakımsız tırnaklarımız ucundan çat edip kırılır

Ellerimiz gümüşe boyanırdı peşi sıra

Gümüşe boyalı, tutkulu ve bomboş, biçare eller

Sahi güzeldi demekle bağışlanır mı ki o günler

Ah kararmış gümüşlerle dolu evlerimiz Nefser

Satsak tüm ertelenmiş anılarımızı kaç para eder?

Elbiselerimize sökük dikmekten

Usandı cümle terziler

NEFSER’LE MEVSİMLER

Yaşımız henüz ilkyaz gibi bir şeydi

Çiçekli bir elbisesi vardı Nefser’in

Onu giymek bana iyi gelirdi

Derken kış haber gönderdi:

Kapatın tüm pencereleri!

Ağır bir mektup gibi geçti günler

Kimse işitmedi ürperen gövdeleri

Şaşırdık Nefser’le

Bu ilkyazın ardında yaz

Kışa hazırlayan güz yok mu?

Oysa ben söz vermiştim Nefser’e

Bu bardaktaki su var ya doğuracak doğuracak

Bizi uzak limanlara götürecek bir deniz olacaktı

Öyle doyasıya yaşayacaktık ki yazı

Saçlarımız güneş, tenimiz masmavi

Kederimiz denizin ta en dibindeki

Kum olup hiç sesini çıkarmayacaktı

Ne ki kiraz çiçekleri meyveye dönmeden

İlk fırtınada uçuşup dağıldı dört bir yana

Hiçbir şeyimiz yoktu, hem de hiçbir şeyimiz

Dallarını kırdık kiraz ağacının, çinko sobaya attık

Bir kez gitti mi ilkyaz dönmezdi bir daha nasılsa

Böyle söyledik kiraz tatmamış ağızları avutmaya

Ah Nefser onca kış yaşadık da ne oldu?

Yalnızca kar yağan günler kaldı aklımızda

NEFSER’LE İÇ SESİM

Bugün biraz temizlik yaptım Nefser

Ferahlayacak kadar değilse de

Hayatta kalmaya yeter herhalde

Aslında öyle nefret ediyorum ki bu eşyalardan

Toz almak, katran katran yağ kazımak neyime

Sildikçe geçmiş daha çok yapışıyor üstüme

Ah ne çok kir, ne çok siyah

Bir çift eldiven gibi geçmiş ellerime

Sanırsın ki yıkanmıyorum da soyunuyorum

Tuhaf şey, öyle yabancılaşmışım ki kendime

Bu beden nasıl yürüyor, aşı ocağa nasıl koyuyor

Hele kâğıdı kalemi nasıl tutuyor, hiç anlamıyorum

Sormak için seni aradım ama İstanbul uzak

Seversin dedim, semaverde çay demledim

Yanında biçimsiz bir şeker, kıtlama…

Ah Nefser, dertlerimi başkalarına anlatmaya

Çok üşeniyorum, hem saçma geliyor işte

Sen benim iç sesimsindir belki de

Ne ki İstanbul da sesim kadar uzak

Düşündüm sonra, Nefser bugün senaryo yazacak

İşte şu dantel gibi ilmek ilmek işlediği lafları

Başkaları konuşacak da öyle para kazanacak

Gülünçlüğe bak

Bizim ağzımızdan çıksa

Kimse beş kuruş vermez oysa

Bu allı pullu, tamahkâr laflara

Nefser bu evler ne zaman nefes alacak?

NEFSER BUGÜN EVDE YOK

Son zamanlarda kendi kendime

Habire konuşup duruyorum Nefser

Yani uzun uzadıya seni anmadan

Bir günün ötekine devrettiği yok

Ev nicedir yatalak bir hastaya benziyor

Ne ölüyor, ne yerinden kıpırdayabiliyor

Bitkiler de insan mıdır sence?

Şu sardunya nasıl tozlanıyor

Uyuyorum Nefser, uyanıyorum da üstelik

Ama ne gün, ne gece bir nebze değişmiyor

Başlamak için heves, bitirmek için mecal

Ömrümüz var da Nefser, hayat niye yok?

Dalgınlıktan, pencereden öylesine bakarken

Kâğıt sanıp parça pinçik etmişim kalbimi

Öyle miniciklerdi ki, hem şirin, görsen çekirdek gibi

Misafir bekliyormuş annem, temizlik yaparken

Kesekâğıdına koydum hepsini

Sonra çit çit çit…

Bilirsin işte, başlayınca da bırakılmıyor

Seni aradım şu peltek ağızlının içinde

Ama Nefser bugün evde yok

Nefser evde yok!

NEFSER’LE ANNELERİMİZ

Ne garip bir ev bu böyle Nefser

Duvar, ayakta kalmak için insana yaslanıyor

Islak mendillerden gözbağı yapmış annelerimiz

Artık rahimlerinde yaşamadığımıza içerleyip

Bizim bedenimize yerleşip hüküm sürüyor

Pencereden baksak sorarlardı: Nereye?

Havanda su dövdürüp içirdiler bize

Ağaca çıkıp meyve yersek

Erdemsiz kızlar oluruz diye

Ellerimizde kanaviçeler

Komşulara indiğimizde

Kaçın derdi cümle anneler

Zar eşkıyasıdır erkekler

Bir ısırık alıp bırakılınca

Kararır, çürür, ölür meyveler

Oysa kimin teri kimin tenine

Tuz olma hevesinde, bilmezler

Kabuk üstüne kabuk bağlayan

Bu kıyamda taş olduğumuz yeter

Bir deniz olacağız biz seninle Nefser

Durulduğunda dalganın izini saklamayan

Sonra topraksa toprak, gökse gök

Başka şehirler, başka ülkeler

Bize bayram değil artık bu evler

Pabuçlarla kandırmasınlar, yeter

Ayağımıza yapışan çamurları kurutup

Çiçek ekelim mi Nefser?

NEFSER’İN AKIL YARASI

Alnının çizgilerine basa basa yürüdü Nefser

Tahta bir tekerle kapatılmış kuyuyu açtı

İçine dolunay düşünce dalgalanan

Simsiyah sulara baktı

Neydi bütün bu öğrenilmiş keder

Ah edip derin derin iç çekmeler

Ya da sesini istemeyen kelimeler?

Doğuramayan, sıkıntılı bir gebe gibi

Harabelerin odalarında belleğin

İçinden tekme yiyerek gezinmesi?

Hepsi, bütün felaketleri

Ahları, aile yadigârları, bedduaları

Güz yanığı, nefes telaşı, aşk acısı

Nihayetinde akıl yarası

Unuttu Nefser şaraba tütün

Yaraya aşk basarak yanılmayı

Dedi:

–Bu bir düş değil ki düş sürçmesi

Sonra giderek hayatta bazı şeylere ilişmemeyi öğrendi

Uzandığı ağaca başka birinin dalları karıştığında

Onun meyvelerindeki lezzete saldırmayı belki

Durdu, üzerinde durup kalmanın kiri

–Ömrüm, yere devrilip saçılan enfes bir şarap gibi

Alnının çizgilerini suya bırakıp yürüdü Nefser

Şarabı dalındaki üzümden içti de kabuğu incitmedi

NEFSER’İN AÇMAYAN ÇİÇEKLERİ

Hep sarmaşık olmak isterdi Nefser

Çiçeklerinin de kendisi gibi iri olmasına güvenirdi

Ama onu görenler “İşte sağlam bir taş duvar!” derlerdi

Güneşte iyice ısınmış sırtlarını dayarlardı serin taşlarına

Sesini çıkarmazdı Nefser, o gövdenin sıcağıyla avunur

Sarmaşık olup çiçek açacağı zamanı beklerdi

Ne ki sarmaşık olup gökyüzüne uzanmak için

Yalnızca sabit kalan, süreğen şeylere güvenmeli

Oysa Nefser’in beklediği nihayetinde bir çift ayak

Topuk seslerini dinlete dinlete giderlerdi

Gün böylece biterdi ve Nefser uykusunda boş yere

Biten günlerin yerine yenilerinin gelmesini beklerdi

Derken yini dar geldi Nefser’e, derdi fazla

Döndü baktı yaprakları solan sarmaşığa

Hiç başka bir bedene muhtaçlıkla

Aldığın nefes ciğerine iner mi?

Saçlarını bir örüp bir açtı gün boyu Nefser, dedi:

–Mutsuzluk hiçbir şeyi tam olarak isteyememek mi?

Der demez sarmaşık çatırdadı

Tek tek taşlara geçti çiçekleri, yaprakları

Mermerin damarlarıyla birleşip rüzgârı çağırdı

Göğü gömlek gibi yırtan şimşekler çaktı

Taşlar birer birer çatladı, duvar yıkıldı

Altından çırıl çırıl bir Nefser çıktı

Göbek bağını kabuğuyla ateşe attı

Gözünden akmayanı göğe saldı, bulut yaptı

Ne vakit kara bir ışık atsalar önüne

Sürmedir, dedi çekti gözüne

Aldırmadı, alaya aldı

Derken kaldırıma oturdu aya baktı

Dedi:

–Hiç kimse doğmaz büsbütün

Bir parça kalır rahimde yine de

Elleri yana yana aldı o parçayı Nefser

Büyütüp yetişkin bir gün ışığı kılmak için

Ama bu sefer kendi rahminde…

O kendini doğururken

Ay tozlarıyla yıkadım kendimi ben de

NEFSER’LE KELİMELER

Kabuk bağlamış bir yara gibi dolaşıyordu Nefser

Bense saatlerin birini yakıp birini söndürerek

Oturuyordum öyle: Ne var kabuğun dibinde?

Gün cam kırığı gibi batıyordu

Oturduğum kapının eşiğine ve

Ben sözlük okuyordum habire

Suskunluktan bir dil arayan Nefser’in

Bunca eksik bulduğu nedir kelimelerde?

Sonra gün açılıncaya kadar o eşikte

Ay ışığından hırka örüyordum Nefser’e

Kavrulmuş, çıplak omuzlarını örtünce

Su gibi ince, fısıldıyordum kulağının içine

Gel midye kabuklarının içine girip uyuyalım

Sözlüklere yer kalmasın çeperimizde Nefser

Bana birkaç sözcük yeter:

Gök, deniz, bulut, özgürlük, Nefser

ZİFİR MANOLYA

Bugünlerde Nefser bir zifir manolya ki sorma

Eski kalbiyle geçmişinin acısını yaşayıp

Şimdiki aklıyla sorguluyor

Koyu, ağır bir gecenin içinde açılıp

Her nasılsa simsiyah ışıldayarak

Göz alıp efsunluyor

Akıllı uslu dursun diye saçlarının arasına saklanmış rüzgâr

Hemen geri getiririm diye alınıp hiç verilmemiş bir söz

Gün ışığından eğirilmiş ipliklerle göğe kurulmuş salıncak

İçim bomboş, nereye giderim demiş de Nefser’in ellerini alıp

Öyle kaybolmuş mor kadifeden sırmalı eldiven

Saçılıyor yürüdükçe ne var, ne yok eteklerinden

Bir manolya… dokuyor kendini gölgesinden

Kaypak bir aşkın kapısından döndü Nefser

Söylendi, oturup geceye açtığı kuyuda:

–Neden ay ışığı düşmüyor hiç buralara?

Haşa, güzel olmasına güzel o zifir manolya ama

Budur sonrası, sökülen yaprak toprağın malıdır

Hem siyah, hem ciğerinden acı acı çatlamış, boş ver

Yeni bir çiçek aç, şöyle gelin çiçeği gibi bu sefer

Kırılan dallarını saçıma takayım mı Nefser?

NEFSER’İN TAŞBEBEĞİ

Nefser’in bir taşbebeği vardı

Çocukken pek sevdiği

Simsiyah şelalelere benzeyen saçları

Kahkahası insanın içinde gürül gürül akardı

İri gözleri, kaşlara değen kirpikleri

Nefser taşbebeğe anlatırdı bir dertlerini

Büyüdüğünde Nefser

Bu oyuncak bebeğin

Gerçek bir bebek olup da

Hayatın gerçeğine uymadığı için

Taşın bedenine hapsedildiğini öğrendi

Gençliği azap içinde geçti Nefser’in

Elleri sonbahar yapraklarıydı

Dağıldı gitti

Ne vardı sanki Nefser büyümeseydi?

RÜYA

Yıldızların ucundan birer iğne koparıp

Ay ışığından gümüş kına işledim

Nefser sana denizden kese diktim

Saçlarına yakışır diye

İçinde yakamoz biriktirdim

Hallaç oldum bulutlara

Avluya yumuşacık bir döşek serdim

Üstüne yeni açmış serin ıtır yaprakları

Yastığın, kuşların şarkısı

Başucunda akasya ve üç soluk kadar yakınında

Minicik dolunaylardan salkım salkım bir asma

Kabuğunu öpüyorsun, ışık akıyor ağzına

Çağırınca usulca, içinden iplik çekercesine

Çardağın dibinden fısıldayarak akan ırmak

Ve o ırmakta kalp gibi serinleyerek bekleyen

Bir karaf Nefser ama yalnızca tek bir karaf

İç o şarabı, düşünme, yeter

Baba rüya oldu Nefser

Güneş yüzüne incecik bir yaprak düşürünceye

Söylenmedik her söz ağızdan çekilinceye dek

İç o şarabı, iç kara gözlü yareninle

Sabah uyandığında elimi bulacaksın

Terlemiş avuçlarının içinde

Baba rüya oldu Nefser

Ağır ağır yanıyor semaver

Biraz peynir, biraz reçel

Kirpiklerin geceye düştüğü yeter

Güne gözümüzün ışığını serpelim mi Nefser?

NEFSER’LE GECE

Belki serinler diye

O zifiri suda yıkanmış gövdelerimiz

Derinden bir ah çeker gibi çıkardık Nefser’le

Ay ışığının merdivenlerinden geceye

Annelerin sesi hızar olur işlerdi tenimizde

Ve bir gerdanlık gibi çın çın ederdi

Göğsümüzde sitemle öfke

Ruhun ardiyesi derlerdi

İyi kızlara göre değildir gece

Ne ki şarabiydik biz Nefser’le

Severdik rüzgârın yaprakların arasından geçip

Saçlarımızı çıplak omuzlara düşürmesini

Islak caddelerde ışığın işvebaz raksını

Gecesefalarının açarken söylediği şarkıyı

Kırlangıç kanatlarına benzerdi

Nefser’in telaşlı adımları

Cümle âlem durup durup bakardı

Hülyalı gözlerimize, kirpiklerimize

Öyle güzeldik ki biz Nefser’le

Nedir, tadını alamadan geçti gitti işte

Güzellik ne işe yarar ki gençlikte

Talancılardan, kem bakışlardan kaçarken

Bedenini aykırı bir yabancı gibi yaşarken

Tadını alamadan, tuzuna dil vurmadan, neye?

İğne oyası olmaya annelere

Elbiselerine boyuna sökük dikmeye

Kelimelere gövde giydirmeye

Oysa hiçbir gövde taşımazdı

Annelerden kalan kelimeleri

Pır pırr telaşlı sevinçlerimiz

Ne uzun bir yolu var taşın kum olmaya

Bilmezdi

Bundandı işte

Annelerin ipleriyle saçlarımızı bağlayıp

Aşkın anca varoşlarında yaşardık

Sonra kırk derenin suyunda yıkanınca

Rengimizi, kirimizi, gülhatmi desenimizi

Gördük de şaşırdık

Nice çerden çöpten şeye kahretmişiz de

Onun sözüne, bunun aşk hilelerine

Bekaretleriyle evlenip söylene söylene yaşlanan

Ve lime lime ettiği vicdanımızla dantel ören teyzelere

Pencere kenarında solan sardunya rahibelerine

Göğe çekmeye çalıştığımız zifiri kuyu erkeklerine

Hep vesaire vesaire…

Halimiz kalmadı asıl dert edeceklerimize

Kendimize, geleceğimize, an çiçeklerimize

Kalp kendini başa devşirince

Bağırdı bir gün Nefser

Gün kuruşlarının eskicisine:

–İster dön dolan yıldızların döşünde

İster akmaya çıldırsın ter

Bir başkasının çeperinde

Ağaç yapraktan göversin

Kül yeniden ateş giyinsin de

Aşka görevi olmayan şeyler yükleme

Annemin kalbini yavrulamak yerine

Sarılıp gezide ağaçtan bedenlere

“Aşk bir direniştir” dedim sevgilime

Ve ekledi kirpikleri birer oka kesen Nefser:

–Soyunup cümle taklitlerden

Yeni bir akıl kurmalıdır öyleyse

NEFSER’İN KAPLUM KABUĞU

Nefser hep avuçta su taşır gibi

Taşırdı kız kardeşlerini

Birinin simsiyah bir aya kesip

Gece göğünde seçilemeyen kahrını

Ötekinin küçük, narin acılarını

Ve hoyrat sevinçlerini

Bıraksan dünyayı nohut yapıp

Avucunda yuvarlardı Nefser

Dağları aşar geçerdi, ayakları keçi

Gövdesi okyanus ipeği, su perisi

Nefser bulutlarda sekip giden serçe

Nefser yalımları göğe topuk vuran

Çingene ateşi, öyle fettan, öyle neşeli

Ne ki avuçlarında su gibi taşırken

Kız kardeşlerini, bükülmüştü kirpikleri

Susuz kalmış ayçiçekleri gibi

Nefser avuçları sarsılmasın diye

Köklerin adımlarıyla ağır ağır yürürken

Yolunu kesti bir kaplumbağa

Dedi:

–Sırtımda taşıdığım değil

İçine girebildiğim bir ev

İstedim hep hayatta

Nefser düşürdü kirpiklerini

Kirpikleri ki Nefser’in hatıra defteri

Gözünün görüp de saklamak istediği

Ne kadar anı varsa diplerinde gizlenirdi

Kirpikler sağanak olup

Yağdı ayaklarının dibine

Birleşip bir küreye kesti

Ev oldu kaplumbağaya

Duvarları okyanus dalgalarından bir oda

Dağ çiçeklerinden mini mini bir mutfak

Şafak sökerken savrulmuş kumlarla bir salon

Ve vapur güvertesinden bir balkon verdi ona

Kaplumbağa derinden bir ah çekti de

Kabuğundan üç kare sundu Nefser’e

“Al” dedi, “ömrüne ekle bunları

Ertelene ertelene hevesini tüketmiş

Neyin varsa yaşa, alacağın kalmasın

Bahşedilmiş ömründen yana”

Nefser titreyen suları izledi

Gün bitti, gece bitti

Kaplumbağa evine girdi

Ve Nefser avucunda

Kız kardeşlerini taşımaya devam etti

ELDE VAR NEFSER

Nefser’in gövdesi allı pullu bir gök

Gölgesi üç renk kumaş

İkisi toplanınca

Elde var bir uçurtma

Nefser’in aklı kırk arşın kuyu

Kederi kırk çeki çamur

Kuyudan çamuru çıkarınca

Koy güneşin altına

Elde var bir çömlek

Nefser’in gözleri tuz

Saçları dağlarda eriyen kar suları

Saçlar gözlerine savrulunca

Elde var bir deniz

Nefser’in hatıra defteri dize dize

Öfkesi kızılca kıyamet ateş

Defter aleve koşunca

Elde var bir Zerdüşt

Nefser beyaz şarap, ben kızıl kadeh

İçip içip yar başında şarkı söylesek

Gün gecenin şalını iplik iplik sökene dek

NEFSER KİM?

Nefser edalı mı edalı, iri ve kırmızı bir çiçek

Çapkın günlerimde onu saçıma takıyorum

Nefser biraz o bulutta, biraz bu bulutta

Konaklamış bir damlacık yağmur

Onu kirpiklerimin arasında saklıyorum

Nefser komşum

Çatı yerle yeksan olmaya

Eğilip eğilip kafamıza bastırdıkça

Onun avlusuna kaçıyorum

Nefser kız kardeşim

Bazen atasım geliyor onu

Demeye kalmadan

Yar başında tutuyorum

Nefser şarap

Yıllandıkça onu daha çok seviyorum

Hele ışık kadehine vurup kırıldıkça

O dalgalanan rengine bayılıyorum!

Ben ağacım, Nefser şimşek

Kaşlarını çatınca çok korkuyorum

Nefser çırıl, ben çıplak

Bu korsan gemiden atlayıp

Denizkızı olmak istiyorum

Nefser gökyüzü, ben sokak

Sokakta içki yasak

Sal yıldızlarını, dolunayını siyahına Nefser

Bu akşam oturup sevgilimle kaldırıma

Başımız yukarıda, doyasıya içmek istiyorum

NEFSER’E DUA

Güneşin oğlunun

Gözünden sürmesini çekesin

Çekip de gözüne süresin

Ömrün su gibi berrak olsun Nefser

Yürüdüğün yollarda ayağına taş değmesin

Parlak bir geceye benzeyen gözlerin, kirpiklerin

Çın çın kahkahalarınla bir olup savrulan ellerin

Nefser bu dünyadan gölgen eksilmesin!

Ayyaş, serkeş, derde değmez

Kim varsa evinden ocağından çekilsin gitsin

Ve yalnızca anımsanması gerekenleri taşısın

Ki ardiyeye benzemesin belleğin

Sana acı veren her ne varsa

Bir kitaptan okumuşsun gibi hatırla

Dilerim ki kötü gününde, ola ki yoksullukta

Dostunu bir daha tanımak zorunda kalma

Belleğine açılan zulüm odalarında

Bundan sonra erguvan yapraklı yağmurlar

Kırlangıç balığının misinaya göz kırparken

Dalgaların arasında unuttuğu ayna ve

Denize dökülen çağlayan çıksın karşına

Ne zaman bunalsan

Ekmek derdine karıştığın kalabalıklarda

Gözbebeklerin ağrısa yapaylıklarıyla

Şöyle bir anlığına gözünü kapatmanla

Mercanlarla dolu bir mağarada bul kendini

Ve dolunay yuvarlanıp kapatsın ağzını mağaranın

İstediğinde kendinle baş başa kalasın

Sonra ben tar çalayım, sen santur

Dolunayı denize bırakıp üstünde dans edelim

Ayaklarında gümüş halhallar çın çın çınlasın

Rüzgâr savurdukça kiraz çiçekleri açsın saçların

Nefser hayat seni çocuklara, kuşlara, ağaçlara bağışlasın!