ŞÜKRAN KURDAKUL

NİCE

KAYGILARDAN

SONRA

TOPLU ŞİİRLER

Evrensel Basım Yayın-159

NİCE KAYGILARDAN SONRA

Şükran Kurdakul

Birinci Basım: 1963

Evrensel Basım Yayın’da Birinci Basım

Nisan 2001

Tasarım: Savaş Çekiç

Kapak Resmi: Pablo Picasso

Epub Tasarım: Papersense Tasarım Stüdyosu

Doğa Basın Yayın

Dağıtım Ticaret Limited Şirketi

Tarlabaşı Bulvarı Kamer Hatun Mah.

Alhatun Sk. No: 27 Beyoğlu / İstanbul

Tel: 0212 361 09 07 (pbx) - Faks: 0212 361 09 04

www.evrenselbasim.com

e-mail: bilgi@evrenselbasim.com

ŞÜKRAN KURDAKUL

NİCE

KAYGILARDAN

SONRA

Önsöz

Şükran Kurdakul’un
Ozan Olarak Görüntüsü

Kemal Özer

Şiirleri toplu olarak karşımızdaysa, bir ozanla yüz yüzeyiz demektir. Ortaya, her şeyden önce, bir görüntü çıkıyor çünkü. Şiire baktığımızda ozanı görüyoruz, ozana baktığımızda ise şiire götüren hazırlığı ve şiiri yoğuran eğilimlerin ipuçlarını.

Şiirleri dönem dönem, kitap kitap okumaya başladığımızda, bu görüntü aşama aşama ilerliyor, çizgileri birbirine ekleyerek bir bütüne ulaşıyor. Dokunan bir kumaşın, içerdiği desenlerle ortaya çıkıvermesi gibi.

Şükran Kurdakul’un şiirlerini topluca okuyunca da öyle oldu. Yayınlandığı yıllarda tek tek okuduğum kitaplar ya da zaman zaman çeşitli vesilelerle karşılaştığım şiirler, bu kez bir arada ve ortak bir görüntüyü oluşturarak çıktı karşıma. 50 yılı aşkın bir süreye ve bu sürenin getirdiği birikime bakarken, öncelikle bir ozanı görmüş oldum. Yıllar boyunca kafamda yer eden çizgileri birbirine bağlayarak onu yeniden ve bir bütün içinde görmemi sağladı.

Şiirle ozan arasındaki karşılıklı ilişki, belirleyicilik açısından da iç içe. Soruyoruz: Nasıl bir ozan tasarımı şiire götürdü Kurdakul’u? Yazdığı şiiri görmek, bu soruya verilecek yanıta da bağlı. Nitekim onun tasarımında geleneksel çizgi çok açık. Topluma yoğun bir yurt ve insan sevgisiyle bakan, siyasal ve toplumsal mücadelede söz ve sorumluluk sahibi olan kavgacı ozanların izini sürüyor. O yüzden de ona baktığımızda bir yandan Namık Kemal’i, Tevfik Fikret’i, bir yandan da Nâzım Hikmet’i görmemiz olası.

Öte yandan, geleneksel çizgi; ses gibi, söyleyiş gibi, duyguya yer veriş gibi daha çok estetikle ilgili alanlarda da geçerli. Hem Divan, hem Halk Şiiri geleneğinin, hem de Yahya Kemal’le gerçekleşen şiir dili oluşumunun uzantısı içinde yer alıyor yazdıkları. Aynı zamanda, düşüncelerinin adamı olmakla duygularının adamı olmak arasında sürüp gidecek bir çatışmanın da habercisi.

Görme olanağı bulamadığımız, toplu şiirler dizisinde yer almayan, buna karşılık kimi değerlendirme yazılarından edindiğimiz izlenimle baktığımızda Kurdakul’un ilk şiirleri, çocukluk ve ilkgençlik yıllarından getirdiği kimi özellikleri yansıtıyor. Heceyle yazılmış bu şiirleri Asım Bezirci “bireyci, romantik, karamsar” diye nitelemektedir. Ama onların asıl üzerinde durulması gereken yanı, babasız büyümenin etkileriyle kırılgan bir çocukluk dünyasından, babanın kurtuluş savaşında yer aldığını, “kaç cephenin savaşçısı” olduğunu öğrenmekle yüklenilen sorumluluk duygusundan haber veriyor olması.

Aynı belirtinin bir başka yansımasını, Kurdakul’un lise çağında siyasal kimlik kazanması ve tutuklanıp yargılanmasında da görmek olanaklı. Ozanlığının bugünkü görüntüsüne doğru ilk adımları içeren Giderayak (1956) ve Nice Kaygılardan Sonra (1963) kitaplarında çocukluk ve ilkgençlik yıllarından taşıdığı duyarlık da, erken edinilen sorumluluk duygusuyla ulaştığı siyasal kimlik de gelişme gösteriyor. Bireyci duygulanımların yerini, toplumcu / siyasal kimlik yüzünden yaşadığı “eylem yolu bulamayan, sıkıştırılan, ama inancından vazgeçemeyen ülkücü bir kişi”nin duygu evreni almıştır. Çektiği çileyi olduğu gibi gösterdiği direnci de içinde barındıran bu “kendinden söz ediş” dönemi, dolaylı anlatım yoluyla olsa bile, toplumsal sancıları, yozlaşma belirtilerini yansıtmaktan geri durmaz.

Bu şiirler, aynı zamanda, sözünü daha önce ettiğimiz çatışmanın ve ona bağlı olarak arayışına girilen dengenin de su yüzüne vurmasını sağlamıştır. Kurdakul’un, sanat yaşamı boyunca, düşüncelerinin adamı olmakla duygularının adamı olmak arasında kurmaya çalıştığı denge, bu dönemdeki şiirlerde duyguların ağır basmasına engel olamaz. 1960 sonrası verimine baktığımızda ise, bunun tersini görürüz. Düşüncelerinin adamı olma, Şükran Kurdakul’u bir siyasal parti (TİP) içinde etkin olarak görev almaya götürdüğü gibi, bu dönemde yayınlanan İzmir’in İçinde Amerikan Neferi (1965) ve Halk Orduları (1969) kitaplarında bir eylem adamının kitleleri harekete geçirmeye yönelik yüksek sesli söylemine de bürünür.

Buraya kadar, ozanın görüntüsünde öne çıkan; yolunu izlediği mücadeleci ozan geleneğinin, gerek içerikte gerek söyleyişte taşıdığı genel özelliklerdir. Şiirin ezberlenir olmasını, akılda kalmasını istediğinden sese önem verir. “Duygusal niteliğini yitirmiş bir şiirin etkileme gücü kalmayacağı”na inandığından, “zekâ ve düşüncesinin buyurduğunu duygusal içlemi”ne yedirecek, bu içlemi “imgeleştirerek söyleyecek”tir. Ancak o zaman, insanın içinde “bir silâh arkadaşı gibi yaşar” şiir; uçurumun dibinde ayağı kaydığında ya da bunaldığında insanı “kolundan tutar, kaldırır, doğrultur, yüreklendirir”.

Bu genel özellikleri içermenin yanı sıra, Kurdakul’un şiirinde “ulusal bağımsızlık”, “Kuvayı Milliye ruhu” gibi kavramlarla “yurtsever coşku” öğeleri öne çıkar. Topluma bakışında olsun, siyasal mücadeleye katılışında olsun bu şiire egemen “İkinci Kurtuluş” düşüncesi, “Kuvayı Milliye heyecanı”nda eritilerek aktarılmak istenir.

1970’in başında, Şükran Kurdakul parti çalışmasından, etkin siyasal yaşamdan çekilmiştir artık. Ama “Sen niye siyasal savaşımın içinde yoksun” sorusunu soracaktır kendi kendine. Yanıt verebilmek için de bir yandan yazar örgütlerinde çalışmaya, bir yandan da tarihsel maddeci yöntemi kullandığı edebiyat tarihi alanındaki yapıtı hazırlamaya yönelecektir.

Bu dönem, aynı zamanda, Kurdakul’un yaşadığı çatışmada ortaya çıkacak bir dengenin ipuçlarını da barındırır içinde. 1970-76 arasında dergilerde çıkan şiirlerini bir araya toplamış bulunan Acılar Dönemi (1976) kitabı, mücadele içindeki insanın duygularıyla ve etkin mücadelenin temelinde yer alan düşüncelerle bizi ve kendini bir kez daha yüz yüze getiren bir iç yolculuk serüvenidir. Dört bölümden oluşan kitabın “Acılar Dönemi” adlı ilk bölümü bir dizi toplumsal/siyasal eylemin yaşandığı acılı bir dönemin tanıklığına ayrılır. Ozan bu dönemden “ellerini kirletmeden” geçmiştir. Yolculuğuna, bunca yıl “şiirin, kardeşliğin, kavganın” avuçlarında biriktirdiği ne varsa “armağan” ederek başlar: Işık, sabır, aşk, direnç, sevgi.

“Yaşadıkça” adlı ikinci bölüm, sonuca varmak için hangi yollardan geçtiğini, oluşumunda hangi kaynakların yer aldığını bir kez daha anımsatır. İlk uğrak, “İşgal edilmiş bir İstanbul’a karşı / Gözleriyle isyan ediyor gözlerimde” dediği babası Şehreminli Mehmet Salih Binbaşı’nın damgasını taşıyan çocukluk yıllarıdır. Onun “kalpağında, bakışında, mavzerinde” duyduğu acılar ve çağırışımlar, sonradan bütün yaşamını etkileyecek duygu evreninin, düşüncesine ivme kazandıracak sorumluluk anlayışının kilidini açmıştır çünkü. İlkgençlikte tanıştığı hapislikten ise, özgürlüğe nasıl geçileceğini öğrenmiştir. “Bir insandan bir insana” ulaşmanın yolu, çünkü “başka kavgalarda” daha önce “acımızı dokuyan tezgâhların ardında” durmuş olanlardan geçip gelmektedir.

“Benden Bize” adlı üçüncü bölüm bu yolculukta yeni bir uğrağın habercisi sayılır. Bireysel gerçeklerin yeni aşamalara getirdiği sıkıntılı, daralmış mücadele insanının kendi psikolojisiyle bir hesaplaşmayı göze almasını yansıtır. “Saçların ağarmaya başladığı” öyle bir döneme gerilmiştir ki, “dalgınlığa düşmeler”le, “yalnızlık aramalar”la yetinilmeyip bir süre “tükenme korkusu”yla boğuşulmuş, “anıları yaşama” hevesi bile kalmamıştır neredeyse. Bu yeni uğrak, hesaplaşmayı yapanın kendini “denizini arayan bir ırmak gibi” duymasıyla, yaşadığını “içine yazma”sıyla, “bir yalnızlığa yalnızlıkla karşı koyma”sıyla aşılacaktır. Umutlar yeniden ayağa kalkacaktır, çünkü o, ne varsa “içyüzlerini gizlemeden” bütün içtenliğiyle ortaya dökebilmiştir.

“Ege Dalgaları” adını taşıyan son bölümde ozan, hesaplaşmayı bitirdikten sonra arınmayı başarmış olarak, içine girmekte olduğu döneme “yaşlanmış bir çocuğun gözleriyle” bakacağını açıklar.

“Çocukluğu” gitmiştir, ama bu çocukluğun “duyarlığı” kalmıştır ona. Her şeye, özellikle bütün evreni maddeci bir yorumla içinde gördüğü doğaya bu duyarlıkla bakmaktadır artık. Çocukluğunu, ilkgençliğini yaşadığı Ege ise, Kurdakul için doğa’nın özel adıdır. Doğada dolaşırken, o yüzden, “Aradım, elimde bu gözleri kalan adamı / Çocukluğu, gençliği sokaklara çizilen” diyecektir.

Bütün bunlar, Şürkan Kurdakul’un sanatında bir kendini yenileme girişiminin ipuçları sayılır aynı zamanda. O yüzden de, onun serüveninde bir eksen / kitap olarak görülmesi gereken Acılar Dönemi’nden sonra, yayınlandığı her kitapta yaşamı kucaklama sınırını biraz daha genişletmiş, ilgi alanlarına biraz daha çeşitlilik kazandırmıştır. Geçmişinden gelen yarıntılar bu kitaplarda önemli bir yer tutmayı sürdürür. Yılların kazandırdığı değer birikimleri, yaklaşım yöntemleri sık sık yine su yüzüne vurur. Duygularının adamı olmaktan da, düşüncelerinin adamı olmaktan da uzaklaşmış değildir. Ama bir denge oluşmuştur bunların arasında. Coşkusu tükenmemiş; ancak sözcükleri köpürten bir yürek kabarmasının, bir duygu boşalımının yerini, zihinlerde dalgalanacak damıtık bir ürperti almıştır. Düşünce adamlığı da, düşünce temelindeki eylem adamlığı da eksilmemiş; ancak bir açıklama, bir ileti düzeyinden çıkıp seslendiği kişide düşünsel bir işlem yaratma çabasına dönüşmüştür. Kendisinin “şairce düşünme” dediği, yaşamla yüz yüze bırakma yöntemine.

Aynı denge, şiirlerin biçim ve söyleyiş özellikleri bakımından da görülmektedir. Akılda kalma, ezberlenir olma isteği tümüyle ortadan kalkmasa da, akıcılığı bir ses coşkusuyla değil, ikili ve dörtlü dize kümeleriyle, geleneksel şiirin çok bilinen söyleyiş kalıplarıyla sağlamayı yeğlemektedir. Okuru sürükleyip götürecek, yine kendi deyimiyle söylersek “yerinden kaldırıp yürütecek” bir lirizm, giderek okurun zihnine aydınlık düşürecek ussal bir işleme dönüşmektedir.

Benim okumamla bende oluşan Şükran Kurdakul görüntüsü bu. Kuşkusuz başka okumalarda değişebilir, yeni yeni çizgiler edinebilir. Onun gibi, her dönemde atılımı ve gelişimiyle üstünde konuşulacak bir ozanın bir tek görüntüsü olamaz. Bendeki olsa olsa bunlardan yalnız biridir.

NİCE
KAYGILARDAN
SONRA
 (1952-1962) 

YAŞAMIN BIRAKTIĞI

Buramda duya duya yaşamın bıraktığını,

Gelip şehrin ortasında kapandığım bu yerde ben

Baksam ki kurtulmaya kendi kendimden

Duysam ki düşüncenin düşüncemde yarattığını.

Sussam ki hiç doğmamışlar gibi sussam,

Paldır küldür konuşan bu çağın ortasında;

Gözlerim kendine dönük, kafam kendi dalgasında

Ellerimle ayaklarımla tutsaklığıma dursam.

Büsbütün umutsuzluk, büsbütün yargı payı,

Bir zaman vursa, bir zaman gelir geçerdi

Ama bunca yıllık evren ne hale geldi,

Baksana hangi tohumlar parçalıyor dünyayı.

Dursam, baksam, duysam ki

İlk düşünen insandan bu yana

Son düşünecek insana kadar.

Versem versem

Kendimi verebilirdim sana.

KARANLIKTA AYDINLIK DÜŞÜNCELER

Bu uzun kaybolmalar gecesinde

Sen varsın, ben varım, özlemin var;

Bir deniz kenarı düşüncesinde hürriyetin

Belki sessiz bir duygulanma içindesin

Gökyüzünde ağan bulutlara

Baktıkça bakmak gelir gözlerinden

Bir çimenli toprak parçası, bir demet çiçek

Özlemekten daha özlenesi bir duyguyu

Senden alır, bana verir.

...................................

Ben akşamları bilirim, yanında olacağım

Sana mektuplar gibi sevinç getireceğim

Nice hıyanet köşesi var yaşadığın yerlerin,

Olabilir, yalnızlığın içinde

Bir içlenmedir başlarsa içim götürmez.

Bir servi gölgesi gibi pencerenden giren

Söz dinlemez akşamlar bilirim ben.

Belki bu akşamlar en cömert kapılarını açar

Seni acı bir çaresizlik içinde bırakmak için

Bir hürriyet kaygısı, kaybolmaktan ağır,

Bir yalnızlık yenilgiden fena

Bir düşüş ki yakın bildiğin ne varsa cümlesinden

Tek gülümser dal bile kalmaz

Tutunacak sana.

Ben akşamları bilirim yanında olacağım

Bir yaşayıp bir unuttuğun ne varsa

Yeniden başlaman için bende

Pencerende ışık, bahçende bulut gibi

Karanlıkta aydınlık düşünceler içinde

Kaybolmuş bir dünyaya bırakmayacağım seni.

KAPILARIN İÇİNDE

Ben unutsam gözlerimin hatırında kalacak

Sabah aydınlığında açıldı kapı.

O gökyüzü Ege dalgalarında olurdu ancak

O yemyeşil ağaç bilmiyorum hangi dağda olurdu.

Işığa mı baksam, ağaca mı, gökyüzüne mi?

Bir çocuk gibi havaya kaldırıp ellerimi,

Gene bir çocuk gibi koşuverdim duvara kadar

Seni benden sonra çıkaracaklar değil mi?

Bir mısra sevinci içinde gülümseyeceksin uzun uzun

Gözlerimi orada bıraktım biliyor musun?

Saçların alnına dökülüşürken,

Ellerini çırparken ellerini..

Öyle uzaktanuzağa orada olsun yaşamak seni

Mavi mavi sevinçler getirecek,

İçimdeki mahzunluğa.

GENE KAPILARIN İÇİNDE

Bir güzel oturup Emirgân kahvesinde

Gönlümüzce bir geceyi yaşarken,

Işıl-ışıl yaprakları arasından çınarın

Bir sönüp bir yanan yıldızlar çabucak kayboldular

Şimdi karşımda duvar,

Şimdi yanımda duvar,

Duvarlar gene seni getirip gözlerime bıraktılar.

Duvarlar neden seni getirip gözlerime bıraktılar?

Artık cigarası, artık gazetesi

Eylemez artık gönlümü hiç birisi.

Gülgûn musun, durgun musun haberin mi var?

Burası dünyaların bir köşesi

Dünyaların bir köşesinde çocuk yürekli adam.

İçinden duyduğu sesi duyuyor senin sesinde

Kapılar kilitli, insanlar uzak;

Hiç dayanıklı değilim hasret bahsinde.

Dudaklarımda çırıl çıplak bir mısra

(Kardeş sen ancak o düşünceden ibaretsin)

Kaldırıp başını Mesneviden

Bakmıyor Mevlâna bir defa bile

Ne günler gelmiş geçmiş memleketten

Ne günler gelip geçiyor

Darağacından kurtarılan düşünceyi

Darağacına çekip asmak için tekrar

Namlular şakaklarda nasıl bekliyor.

AVUNTUNUN ÖTESİ

Dalarsam, bulutlara doğru dalarsam,

Tek başıma yağmurlarda dolaşmayı istersem

Koğuşlardan ranzalardan kaçarsam

Ben bilirim benim içimdeki dünyayı

Nasıl kırbaçlandı bugüne kadar

Hayata geçmesin diye ümitlerim

Susarsam yalnızlığıma doğru gidersem

Gecelerden ürken bir çocuk gibi

Kenarlardaysam, köşelerdeysem

Ben bilirim, avunmak nedir, ağızlar susunca

Ben bilirim, pencereler arkasında duygulanma nedir.

Akşamlar olunca günler bitince,

Akşamlar ve sabahlar ardı ardınca

Uzak hayatıma düşman kesilir.

Günler fena,

Kapadı penceremi karanlıkların sisi

Bu namussuz duvarlarda her defası

Dikilip mahzunluğumun karşısına

Gözlerime kadar yükselen özleminin

Bir nice yıkıntıyı hatırlatması yok mu bana

Üzgünlüğüm, kırgınlığım sözler almıyor

Varsın gitsin boşalsın içimdekiler

Boşalmıyor.

DEĞİŞMEYEN

Gecenin bir vaktinde yalnızlığın içinde

İçin içine sığmayacak olursa düşünceden

Düşürüp başını avuçlarının arasına

Seni umudundan bile uzağa götürüyorsa

Bu mahzunluğu yaşamak mecburiyeti

Anıların yarıya kadar açık penceresinden

Ne görüyorsan duymaya çalış tekrar

Eski Nisan ağaçları dallarında uçuşan hürriyeti

Bak sana yeniden duyman için getirdi

Mademki hayat birşeyler kaybetmedi sesinden

Mademki dışarda gökyüzü mavi,

Ağaçta kuşlar şendiler

Varsın birisi kapanmadan, birisi açılmasın kapıların

Bu duvarlar kanlı sarı yaralar gibi

Karşımızda olsun varsın.

Uzak bir rüzgâr

Bir iki ses getiriyor kulağımıza kadar

Orada gökyüzleri

Gökyüzlerinde yıldızlar

Söyleyin öylesine garip garip bakmasın

Evlerin geceye açılan pencereleri

Ortalık böyle ışır,

Böyle kesilir rüzgâr

Söyleyin değişen birşey yok hayatımızda

Kaybolup gözükmeler var.

EN GÜZEL GERÇEK

KIRIK DEĞİRMEN

Bir içimin alacakaranlığına dayanmak meselesi,

Bir bu fena İstanbul akşamını yaşamak

Nice odaların kapanmış perdesi, penceresi

Gene bana iniyor yalnızlığıma sığınmak.

Gene benim, şimdi tek başına, sonra beraber,

Bir yanım mağrur sağlam, bir yanım gücüme gider.

Bir yanımda karşı koyma, bir yanımda ezilmeler,

İkili tutkular gibi canıma okuyacak.

Her şeyler devam eder bu bildiğim gidişte,

Evli evine giderken yolcu yoluna.

Ne rüzgârlar yapacağını yapmış ki bana

Kırık değirmenler gibiyim, dönemiyorum işte.

NİCE KAYGILARDAN SONRA

Uzak anıların arkasında kaldığı

Bir deniz kenarında durur, konuşur, gülümser

Belki bir imbat çıkar, belki bir gemi geçer

Önünde düşüncenin sözlere sığmadığı

Çağrılar, çağrışımlar, delifişek gerçekler.

Önünde gün görmemiş doğanın çalkantısı ilk,

Suya baksan aynı su, aynı gök göğe baksan.

Sanki çare geliyor, çaresizin ardından

Nice yükselmeden, yıkılmadan geçtik

Bilir misin nedendir, nedendir nice sorsan.

Aydınlanır en karanlığı düşüncenin,

Yalnızlığında, sessizliğinde, garipliğinde mi?

Tutmuş yasak kaldırımların ıslakları gölgemi

İçimde ezintisi sokak fenerlerinin

Duygumda yaşatıyor usumda yitirdiğimi.

Uzanacak da daha sonraya, daha derine

Olmaz bir aranışta daha yalnız kalacak.

Şimdi sessiz sedasız, duraklayan salıncak,

Sonra kafa tutan ağacına, dalına, iplerine

Yana düşmüş başına darağacı arayacak.

Artık çıldıran bir buluş gibi kelimeden

Geride bırakıp aramaları, düşünmeleri...

Ne doğa bulunduğu gibi, ne evren göründüğü gibi

Bir kenarda kendi kendisinden özür dileyen

Düşüncenin en zavallısı gelir bulur ellerinizi.

Rüzgâr mı yok içinizin değirmenlerinde,

Susmuş karşı koymalara gözlerin derinliği

Düşün mü yok –çağımızın savaşlarda yitirdiği–

Kalmış kapanmış, kalıpların kuralların önünde.

EN ESKİ KAYGILAR

Yuvarlanmış gibi bir tutsak karanlığına

Direnmeden hiç,

Belki şu çılgınlığı yaşadığını bilmeden.

Sorunlar, sorunlar, sorunlar...

Hangi ırmakların yarattığı denizlerdi,

Hangi korkunç dalgalanmayı getirdiler sana

İnsan olduğunu bile görmeden.

Yok mu umutların kurallarla dövüştüğü,

Yok mu düşlerin çığlık çığlığa gülüştüğü

Var mı açlar gibi tokluğu gözlemeden.

Bir zaman uzun ölümlerin kapısında tutsak

Bir zaman kuşkuların yaratıp büyüttüğü

Sonuç, kendi kendimizden yukarda olmak.

En eski kaygılardan bu yana işte bütün,

Tükenmeler, yıkılmalar ve direnç bayrakları.

Yeniye anlam veren bir çığ gibi evrende

Aşamalar gibi birdenbire gördüğün.

Sonuç, işte bu, işte burada başlıyan

Hiçbir ağacın, hiçbir denizin öfkesine aldırmadan

Hiç seni görmeden, evrene bile bakmadan hiç

Sonuç, durup durup usumuzda ağrıyan.

EVRENSEL SEVİNÇ

En güzelini gözlerinin gösterdiği

İnsan kişiliğindeki duygulanma

Yüzünde beliren yeniden doğuş

Sesinde beliren ses,

Bir açılma ki eskiyle yeni beraber olmuş

Bir açılma ki zamanı bölünmek bilmez.

Artık doğanın kendisinden gelen

Ne yapsak kendi şarkımızda bulacak bizi

Hâlâ şaşkınlığı üzerimizden gitmeyen

Sevmenin çocuk sevincinden gelenlere bak

Olanlar oldu, olanlar gerilerde kalacak

İşte tükenmedik, işte yitirmedik kendimizi.

Bulutlar açar gider, akşam üstleri mahzun

Aynı kiraz dalı bir defa daha sallanmaz

Ama aynı rüzgârda

Her mevsim yeni rüzgârlar,

Yeni kiraz dalları bulacaktır sallayacak

Her gün beraberinde götürdüğün düşünceyi bulacaksın

Ne sen arkada kalacaksın

Ne düşüncen arkada kalacak.

Söyler misin, bizim iyimserlik dediğimiz nelere varmaz

Ya biz buna varmak için, bu yıllar yılı yalnız kalışta

Neler vermedik kendimizden.

Her gün biraz daha dizlerimizin toprağı bulma korkusu

Her gün biraz daha cesaret

Bir doğa varsa ona hasret

Bir insan varsa, sadece onu bulmak için

Yenilmez bir umut,

Bir kendiliğinden oluş türküsü...

BEN SENİ ARIYORUM

UYKUYA ÇAĞRI

Saat Onikileri geçiyor, uyusana.

Uyusana gözbebeğim, uyusana düşüncem

Daha yitirmedik içimizdeki güzel şeyleri

Senin gözlerin görecek gözlerden

Sabah olsun, gün ağarsın

Nasıl canı gönülden duyacaksın

Nasıl yeni adımlar gelecek adımlarına

Bırak kendi haline, kirpiklerin kapansın

Acısı, kaygısı bırak gitsin yoluna

Uyusana gözbebeğim, uyusana düşüncem

Saat Onikileri geçiyor, uyusana.

DÜNDEN YARINA

Bir hoşsohbet akşamımda

Varsam dizinin dibinde dursam

Yaşamış, sineye çekmiş

Ve galiba yıkılmamış insanlar olarak

Bir yeni varışa doğru koşar adım giderken

Ne topraktan ayrı,

Ne dönen devrandan uzak.

Uzak yakın yaşadığımız zamanların

Cümlesini alıp karşımıza

Şöyle bir defa daha baksak.

Nice zamandır insanoğlunu

Bir, başka dünyalara doğru çekip,

Bir, kendi dünyasında içe dönük bırakan

O iç sıkıntılarına benzer şeyin adı saadettir.

Belki bahtiyar bir nefes almak zor değil ama

Bırakıp kaygısını geçmiş ve gelecek günlerin

Şu senin duyar yüreğini

Bu benim içimdeki insanı

Görmezlikten gelmek zor.

Bir bakar mısın pencerenden

Akan suyun parıltısı neler söylüyor..

Duyar mısın, geçip gidecek olan nedir bugünden,

Nedir ki geçip gideceğe benzemiyor.

BEN SENİ ARIYORUM

Her bulut yeni bir renk arıyor şehrin üzerinde,

Her ağaç yeni bir dal arıyor uzanacak.

Toprak yeni çıldırmalarını dökmek için

Yeni su, yeni hava, yeni rüzgâr..

Ben seni arıyorum,

İçime işliyen gözlerinden

Ayaklarına kadar.

Hiç görmemişliğin acayip hali derken

Bütün beraber olmaların sevinçleri

Ellerinden itibaren,

Gözlerinden itibaren

Ben seni arıyorum.

Akşam mı, sabah mı, gece yarısı mı,

Yürümek mi, oturmak mı, konuşmak mı

Çekilip bir kitap mı okumak yüzdeyüz?

Devrilen gökler ne arıyor bilemem

İki elim yanlarımda kalıyor,

Ben seni arıyorum.

EN GÜZEL GERÇEK

İçine elvermeyecek, acılı olacaksın

Ama duy beni, ama duygulan bana.

Bak kendi ellerim, kendi saçlarımda geziyor

Kalabalıklar bir yana, ben bir yanayım

Kupkuru bir yalnızlık, özlem içinde;

Özlem içinde, yarı sarhoş, yarı uyanık

Her şey geldi geçti, biz bunlarla başbaşa kaldık

Kıtaların denizlere en yakın bir yerinde

Karanlık kayalar gibi koparılmak için

Sanki bizi buldular insanların içinde.

Hayır, en güzel gerçeğe yaşarken varan benim

Düşüncenin yandığı gözlerini duyarken

Gelmiş, geçmiş zamanlarımdan ne varsa bildiğim

Yitirdiğim, aradığım, yarattığım ne varsa

Tekrar tekrar bulunca sende,

Ne varsa bizi insanlardan ayıran

Acılı bir saadet olmuyor geriye kalan.

OLDUĞU GİBİ

Işıkların bu kadar canlısını görünce ben,

İçimdeki ses, büyür, uzar giderdi,

Bir yükseliş olurdu gerçeğin kendisinden

Duygulanmak bile bana bağlı değildi belki.

Bir haziran bahçesi tepeden tırnağa kadar,

Gökyüzleri, ağaçları varoluşlarıyla bütün...

Bir yoksunluk gibi gözükmezdi artık

Doğayı kendilerinde tamamlayanlar.

Gözlerin duygu mu, düşünce mi evrensiz

Bütün bu değerlerin dışında kalışta

Hep başladığımız gibi gitmek.

Bir ışık sönerse, bir başkası yeniden

Ölümsüz sabahları gibi kopuşları geceden

İlk çağları andıran anılar getiriyor ardında.

Bu nasıl baş dönmesi, bu nasıl düzen

Yeninin bittiği yer var, gözlerinin yok.

KORKULU YALNIZLIK

Şimdi sen gideceksin, şimdi ben kalacağım

Her defasında yeniden kaybeder gibi

Ya bir iskele kahvesinde

Ya bir tramvay durağında

Uzaklaşan adımlarına bakacağım.

Tarzınevin ya da bir başka vapur

Üsküdar iskelesinde dururken

Seni deniz aşırı bir yolda

Bırakmak dediğim budur işte

Zamanlar geçer doğrudur,

Belki herşey zaman içinde bulur en güzel yerini

Ama bu vazgeçilmez çırpınışlar

Sana doğru sürüklerken beni

Yarı düşler içinde geçen her geceden sonra

Ellerim dalıp giderse karanlıklara

Ellerin karanlıklara dalıp gitmesi

Ne demek olur?..

Şimdi sen gideceksin

Şimdi ben kalacağım

Her defasında yeniden kaybeder gibi

Ya bir iskele kahvesinde

Ya bir tramvay durağında

Uzaklaşan adımlarına bakacağım.

ÖZGÜRLÜK ALANLARINDAN
1961-1969

TÜFEK ÇATMIŞ TOPRAĞIMDA

Bir ağaç düşünsem, ilk çağların büyüttüğü,

Bulunmamış Hitit oymalarına benzer

Bir sevgi düşünsem,

Analara özgü

Çiçeği kendi toprağında güzel.

Bir yeşil düşünsem, Alâeddin türbesinde

Görülmemiş deniz saraylarının sultanı

Bir bayrak düşünsem, Kadifekalede açan

Mehmetçiği düşünsem, Mehmedin gözlerinde

Karışır çağrışımlar gibi Sakaryalara

İnebolu denizleri, Geyve dağları.

Albay Fethi, Gazi Kemal, Hasan Tahsin,

Görün bakın yazgısını memleketin

Sen misin Anadolum,

Uygarlığım sen misin?

Tüfek çatmış toprağımda

Buğdayımın düşmanı.

İŞGAL

O zincir seslerinin bir korkunç yankısı vardı

Rıhtıma abanan gemilerin ağırlığında

Ölümler mi ağdı Çatalkaya’dan

Korku ile bozgun arasında bir zaman

Şehrim hangi çöküntünün altında kaldı.

Hangi yazgı alnımızın tanrısına boyun eğerek

Kuru çeşmeler gibi içimize akıttı bizi

Silahların ardında sıram sıram

Efsun taburlarının rıhtıma getirdiği

Bu kavga hangi kavga, bu gerçek nasıl gerçek.

Söyle türkü, söyle direnç, söyle zeybek

Namlular mı tuttu yolları, geride mi kaldınız

Bir yokluğu sorar gibi evrende

Bu ölgün gölgeler nereden özgü size

Ağıt bile söyleyin, ama söyleyin yalnız.

Bir saray gibi çoğaldı karanlığı

Anılarda bile duyarken nice sonra

O zincirler, o yankılar boynumuzda seslendi

Çıkılmaz bir mahzende Osmanlı iktidarı

Damat Ferit, Vahidettin, Kürt Mustafa.

“REDD-İ İLHAK”

Bu ölüm sessizliği içindeki yılgında

Var mıyız, ağaçlardan, kuşlardan ayrı

Bir kitap gibi somut ve gerçek

Denizini kendi elleriyle yaratan bu nehir

Yıllardır sularında götürmedi mi yılları

Var mıyız? Yaşamın sürüklendiği bu süngünün ucunda bile

Sen var mısın arkadaş,

İzmir var mı, sende.

Karanlığı ışıkla parçaladın, doğaya inat

Ölümü çocukla parçaladın, sonsuz...

Kuşkular ne dünyalar yarattı eleştirmende

Var mıyız. Bizi bizden başka kim soracak

Sen var mısın arkadaş,

İzmir var mı, sende.

Direnç diyor ki koparın zincirleri

Söz nasıl güç kazanırsa eylemde

Bilinçse bu, bilinçlerden ileri

Redd-i İlhak adına silaha sarılanda

Var olanlar tükenmez ölümlerle

Sen var mısın arkadaş,

İzmir var mı, sende.

HASAN TAHSİN

Aradı,

Yıllarca saati ve geceyi sırtında taşıyarak

Her aşamada biraz daha özgür

Kırıldı zincirin bir halkası daha

Deniz bile utanırken denizliğinden

Sularında aynası kirlenme§yen

Bir bilinci kendisinde aradı.

Ölüm mü var,

Ölümün korkusu mu vardı yoksa

Uzak bir damarın vuruşunda inceden

Mayıs ağaçları gibi genç ve dolu

Dallarında bir yaşamın sürdüğünü duyarken

Ölüm mü var

Ölümün korkusu mu.

Körfezi, ışığı, geceyi,

Körfezde ışığı, gecede kadını ararken,

Ölümü yaşamda unutmaktı belki de

Ve yıllarca yıl birikerek kendinde

Bir hapishaneden çıktığın gün

Bir hapishaneye kapanmaktı.

Şimdi hangisinden başlamalı unutmak için

Bir şeye karşılık verirken kendini

Ya hiç doğmamış gibi olmak

Ya hiç ölmemiş gibi olmak için

Sanki sürülmüş bir tarlaya atılan tohum

Sanki uçuşan çiçek tozları

Şimdi hangisinden başlamalı.

Çok eski davranışlarla birlikte gelen

Yeni bir insanda gözlerinin içi gülüyor

Yetmiyor yazısı, yetmiyor gazetesi.

Gecelerce gecelediğin Bükreş hapishanesi

Yol veriyor tutsağın özgürlüğünden

Kalabalık önünde görmek istiyor seni.

Çok eski davranışlarla birlikte gelen

Aynı gözler, gözlerinin içinde mi artık

Kapanmamış üzerine bir tek gün bile

Derebey saltanatlarının kapıları

Ses veriyor her bir teli bunca çileden

Aynı gözler, gözlerinin içinde, aynı kaynak

Düşündükçe, düşüncede gelişen

Arayınca yol veren artık.

Hasan Tahsin’de Bedrettin, Bedrettin’de özgürlük

Özgürlükte Hasan Tahsin olmak.

AĞIT DEĞİL

Gücünüz varsa sizin

Sözcüğü tutuklayın.

Öğrenci, kitap, Türkçe

En güzel kavramı dilimin

Özgürlüğü tutuklayın.

Ben ki düşünüyorum

Var olduğumdan beri

Silahlar bana dönük

Savaşlar sizin için

Gücünüz varsa artık

Usumu tutuklayın.

Açtı kendini, bir bayrak gibi işte

Ölümün üzerinde Hasan Tahsin..

Bu silah başka silah

Bu ölüm başka ölüm

Gücünüz varsa sizin

Ölümü tutuklayın.

İKİNCİ KURTULUŞ

1.

Gördüm, başka ışıklar yansıyordu gemilerden

Maşatlık unutulmuş bir sevda gibi uzaktı

Gördüm atının üzerinde kapanmış gözlerini

Kendi sesinden utanarak, bir gece daha

Başkaldıranlar şehri

Rüzgârlarının bile tutsaklığını duyacaktı.

Biz biliriz İzmir’i,

Uzak deniz ağaçlarının suları bildiği kadar biliriz ama

Bir mavi nasıl yeşile döner, hangi tepede

Hangi rüzgâr, on yıl siler götürür yaşantınızdan

Kocaman mahalleler nasıl kül oluverir bir gecede

Hangi çağrışımlarla gelir 1919.

Sormaya başladığımız gecelerin ardında

Uzak yüzyılların sözcüklerinde ağrıyan

Nice tarihler uygarlığa dönüştülerdi

Aşamalar sesinle türkülendi her zaman

Korkunun cesareti yenemediği meydanda.

Hâlâ ışıklar yansıyor eski oyunlardan

Bergama tepelerinin ardında çoğalarak

Hiç görmediğimiz bildirilerle zamana karşı

Toprakla yan yana çürümeye karşı koyan

Yalnız düşünceye yengin ve yaratmaya tutsak

Ey sınırları özgürlükten başka yasak tanımayan

Seninle yeniden yürüyeceğiz dünyayı.

Aramak sana özgü özelliğim olacak benim

En karanlık kişilerin gözlerinde puslayan

Irmakların dibinde yoğalmış çamurlar gibi

–Bir söğüt dalında doğayı karşılar gibi ama–

Bütün olumsuzluğu aramak bir bir

Çarem ve çaresizliğim olacak benim.

Gördüm, başka yankılar yükseliyor tepelerden

İnsanın kendini çizdiği zamandan kalma

Buydu belki sana doğru bitmeyen koşu,

Buydu belki başkaldıranlar şehri

Bir Aydın zeybeği vurur gibi damarlarına.

2.

Belki çok akşamlar geçirdik, karanlık-mahzun

Uzak yaşamalarda kendi kendimize

Dal olduk, çiçekten-yapraktan yoksun

Ses olduk kapandık kendi içimize

O en duvarların ardında

O en bakılamaz gözlere karşı

Çağları yüklenmiş gibi yorgun.

Vardı, aralıksız bir direnç, bir korkunç, bir yeni.

Bir evren başka bir evreni yansıttı bizde

Bir düşünce başka bir eylemi

Bir kırlangıç şarkısı gibi aynı çizgide

Ama bir kanat kadar kendimiz kalarak

Bir sıçramada şehirden şehire

En uzak dağ köylerine vardı yolumuz

Ben diyenler, biz dediler önce.

Vardı, aralıksız bir direnç vardı ama

Sonsuz tarihe doğru büyüyen

Mahpusluğun ilk gecesinden-arkadaki.

Kapılardan sığmayan, pencereden girmeyen

Durduğun çizgide kırlangıçlar gibi

Havaya görülmedik biçimler çizen

Vardı, aralıksız bir direnç vardı ama.

ÖNCÜ KARDEŞ

Yalnız gibisin önce, çaresiz gibi

Yasalarla tacirlerin birleştiği yerde

Çevirince silahlar alnına namlusunu

Ülkemiz gibi içine kapanarak

Direncini yiğitliğinden alan

Sultanahmet mitinginde binlerce adam

Ve toprağına kendilerini sunanlar gibi

Dayanamazsın, dayanamaz, dayanamam.

Vur güzelim Harmandalı Zeybeği

Aydın’ların, İzmir’lerin aşkına.

Görüyorum, görme duygusuyla sonuna kadar

Afyon cephesinde gazi kadınlarımız

Nasıl kan çiçekleri akıyor Sakarya’dan

Ankara’nın yolları umudumuz, yazgımız

Ankara’nın yollarında kağnılar

Görüyorum

Tek silahta birleşmiş bütün ulus

Görüyorum, insanda birleşmiş bütün vatan.

Çıkacaksın

Açık alanların en güzellerine gene

Gücün 1919’un bütün şafakları

Gücün bilinç,

Gücün namus ve emek...

Neyin kalmadı vermediğin,

Neyin kaldı zincirinden başka kaybedecek?...

Öncü kardeş bir tarih gibi bakıyoruz sana.

Vur güzelim Harmandalı Zeybeği

Aydın’ların, İzmir’lerin aşkına.

İKİNCİ DOKUZ EYLÜL’E DOĞRU

Güzel başladınız çocuklar, güzel bitireceksiniz

Cadde cadde sütun sütun, sokak sokak.

En yaratıcı istekler gibi özgür ve var

Nasıl açarsa doğanın biçimi ağır ağır

İlk yazların kuşlarında çiçeklerinde

O kadar gerçeksiniz

Güzel başladınız çocuklar, güzel bitireceksiniz.

Ülkenin dağlar gibi sorunları önünde

Tutunacak dal sizin dalınız işte

Dağında yol olun, bozkırında yeşerin

Sevindirin bizi çocuklar, sevindirin

O kadar bekliyoruz ki bilincinizin aydınlığını

Hiç ölmeyecekler gibi yaşama aldırmadan

Yıldırımkemallerin Dokuz Eylüllerinde

Ne bayraklar yükseliyor süvari alaylarından

Götürün bizi çocuklar, götürün.

Götürün İzmir’lere doğru bizi, dünyalar kadar

Kitabınızın ardından, inancınızın ardından

Aydın yüzünüzün bilince ulaştığı yerde

Bütün kitapların eyleme dönüştüğü yerde

Sesleriniz geliyor özgürlük alanlarından

Bir bayrak yarışı bu, mutlaka geçeceksiniz

Güzel başladınız çocuklar, güzel bitireceksiniz.

ÖLÜMSÜZ TRAN’TH Lİ

Kalacaksın,

Artık kendine bölünmeyen bir zamanda

Seslerin bunca dağılmadığı gibi

Nice çocuklar doğacak düşünceden

Kansız dünyaların gözbebekleri.

Kalacaksın,

İçimize dökülen bir ırmakta

Çiçekler gibi kendini süslemeden

Ölümsüz Tran’th Li.

Uzak bir evren, kendinden bile.

En içten dileklerle geldiğin

Seninle başlar, seninle biterdi

Tükendi etin, kızgın demirlerde

Sen tükenmedin

Ölümsüz Tarn’th Li.

Bir söğüt dalı gibi açılan

Çocuğun ilk sesinde yenildi ölüm

Olmaz bir kavrama dönüştü gitti.

Hanoi’de bir sabah, Adana’da bir gece

Siyah çorap ve okul önlükleri.

Sesin duyulacak, çocuklar seslenince

Dünyanın bütün anneliğinde

Ölümsüz Tarn’th Li.

VEDAT ARKADAŞA SAYGI DURUŞU

Savaş kavganın son aşamasıdır

Yaratır her insanda

Kendi toprağının yeşilini

Gözlerimle gördüm

Vedat arkadaşın kanında

Zincirinden kopan halkalar gibi.

Savaş kavganın son aşamasıdır

İnsan gücünü kuşanarak sadece

Dağlarında umudunu bekleyen

Doğumun ilk çığlığından beri tutsak

Ölümün son çığlığına kadar dövüşen

Milis alaylarının sessiz nöbetçileri

Gözlerimle gördüm,

Vedat arkadaş toprağa verilirken

Geçtiler, 9 Eylüldeki gibi

Savaş kavganın son aşamasıdır

Güneylerde bir ağaç denizinde

Uzak sahil fenerleri gibi yalnız

Bir yanıp, bir sönen çadırların ateşleri

Gözlerimle gördüm, kendini çizerken

Vedat arkadaşın direncinde parladı,

Bir destanın ilk dizeleri gibi.

Bu silah pazarı, bu demir ökçe

Saygon’u İstanbul’da ararken

Gözlerimle gördüm,

Kurşunu kendi ölümüne ateşledi

Vedat arkadaşı vurduğu gece.

SAĞDICIM

Sağdıcım tütün sarısı, zeytin yeşili

Bin köyün adamı, dağınık ve uzak

Hangi dağdan gidilir, yolu nerede

Edremit’ten mi, Kepsut’tan mı, Havran’dan mı?

Yağmura, doluya, tüccara tutsak

Sağdıcım, bayramdan bayrama efendimiz,

Seçimden seçime milli irade.

Bigadiç’in çarşısında pazar kurulur

Dağlarında milis alaylarının siperleri

Ölümün üzerinden geçen adamlar

Bir soru işareti gibi durur önünde

Bigadiç’in çarşısında pazar kurulur

Kantardaki tütünün artı değeri

Kimbilir kimlerin cebinde

Sağdıcım, bayramdan bayrama efendimiz,

Seçimden seçime milli irade.

İlk kurşunu atan yiğidimin gözleri

Kaymakam Hamdi Beyin açtığı pencereden

Bir çağrı gibi rüzgârlanıyor sonsuz

Ayvalık, Burhaniye, Sındırgı cepheleri

Örgüt örgüt yükseliyor Balıkesir kongresinde

Sağdıcım, bayramdan bayrama efendimiz,

Seçimden seçime milli irade.

İZMİR’İN İÇİNDE AMERİKAN NEFERİ

İzmir’in içinde Amerikan neferi

Nereye baksam.

Cemseler mi, cipler mi, arabalar mı...

Bu mu benim Güzelyalım,

Bu mu benim Karşıyakam.

Bre dostlar gönlünüze sığar mı,

İzmir’in içinde Amerikan neferi

Yiğit olan evinde duramaz gayrı.

Bir deniz ansıyorum, bizim körfezin denizi.

Özgür alabildiğine özgür ve zeybek

Bir adam görüyorum Harmandalı

Çok adam görüyorum kavgada

Elleri yukarı, başları yukarı

Yaprak mı dökülürmüş İzmir’in kavağında.

İzmir’in içinde Amerikan neferi

Anaa kordonda geziyor, bayrak yırtıyor.

Anaa, yargılanmıyor adam öldürdüğü halde.

Bre dostlar elimiz böğrümüzde kalıyor

Nerde redd-i ilhak, Hasan Tahsin nerede?

İzmir’in içinde Amerikan neferi

Yiğit olan evinde duramaz gayrı.

DENİZLİ CEZAEVİNDE YATARKEN

Daha önce Denizli cezaevinde yatarken

Gözlerimi aradığım berberin aynasında

Yakındım biliyorum,

Emziren bir kadının çocuğa yakınlığı kadar.

Ve uzaktım biliyorum,

Koparılmış bir yıldız gibi evrenden.

Düşüne düşüne kendime varabilmek için

Sözcüklerim, şiirlerim.. ne kaldıysa elimde

Yasalarla içlenmeden geceleri,

Vardım biliyorum.

Ve yoktum biliyorum,

Kondularda parçaladığımız

İnsanları kadar şehrin.

Yakındım ve uzaktım biliyorum

Mektuplardan mektuplara

Biliyorum, içimin köşelerinde

Gizlediğim değirmenleri.

Vardım ve yoktum biliyorum,

Yaşama tutuna tutuna.

YİRMİ İKİ YIL SONRA

Unutulmaya kalkan bir trenin

Eski bir istasyona bakan penceresinde

Bir yolcuyu sorar gibi arayan

Jandarmalar, ellerimin garip nöbetçileri

Daha ilk kampana bile vurmadan

Yalnızlığın kelepçesini vurdu içime.

İzmir arkada kaldı, geçtiğim son caddeden

Ne yasakların gölgesini alnında gördüğüm,

Işığı kilitleyen karanlık kafeslerinde

Bu sonsuz özgürlüğe ne zaman varmışım ben

Dünyanın duygusunu gözlerine içiren

İçimdeki adam kabına sığmıyor gene.

Kaç akşam geçirdiğim Birinci Şubeden

Bir tünelden kopar gibi trenimiz,

Jandarmalar, ellerimin garip nöbetçileri

Hangi gurbete gittiğimi söyler misiniz...

BİR ÖYKÜYDÜM SADECE

Edremit’in Tahtakuşlar köyünde sağdıcım

Zeytin ağaçlarından denize doğru rüzgârlanan

Dargın bakışlarınızı uykularıma çizerek

Zamanı böldüğüm dağ yollarında

Gerçeği kendi yüreğimde kanayan

Çaresiz bir yolcuydum, oraya doğru

Bir öyküydüm

Gözlerinizde yazıla yazıla.

Bakın bakalım

Bir akşam sesi gibi ürkek

Nice anahtarın kilitleyemediği gözlerime

Sorun bakalım

Sordukça yüreklendirmek için sizi

Alın bakalım, çocukluğu, gençliği, kanı

Kırk yılın sömüre sömüre bitiremediği.

Bir vuruşta dağları devirip yol açan

Edremit’in Tahtakuşlar köyünde sağdıcım

Bir öyküydüm sadece...

Bir kahve sohbetinde konuşa konuşa

Kendi dudaklarında kanayan.

YABANCI KALAN

Her dakikasında ayrı ayrı

Gözlerime doğru büyüyor zaman

Bir anlam yüz anlama doğru bende

Bin çağrışımın altında ezilen başım

Hangi aydınlığı bularak kendi kendinde

Harfleri, sözcükleri, kavramları

Nereye ulaştıracak.

“E” harfleri şapkalı “A”larla teker-meker

Durmuyor tutsak karanlığı

Durmuyor çember.

Varım işte, her gece, varla yok arası

Matrisler dağılırken ses olarak

Kendi usumda bir soru işareti gibi

Ve harflerin çemberinde çırıl çıplak

Sanki özgür, sanki insan,

Ve sanki üç çocuk babası.

Varım işte,

Her gece yeniden dizmeye mahkûm

Bileklerimde zincir, makinaya tutsak.

Haberler geliyor,

Artık kendine bile yabancı bir dünyadan

Azgın ve biraz daha eski

Diziyorum, Sisif’in kayasına bırakılmış gibi

Haberler geliyor

İçimdeki yangına biraz olsun su.

Hece bir düşman gibi alıyor gözlerimi

Sonsuz bir yıldız gibi akıp duran

Yirmi dokuz silah ellerimin varlığına.

Bildirisinde, eyleminde, demecinde,

Kan içinde Vietnam haberleri

İnsanı bölen, insanı ağrıyan.

“E” harfleri şapkalı “A”larla teker-meker

Durmuyor tutsak karanlığı

Durmuyor çember.

Sözcüklerin ne kadar birleştiği,

Bu çark söylemeli artık.

Neden döndüğünü yazılarda.

Düşünceler, düşünceler, düşünceler,

Hangi gerçek, kimin gerçeği.

“E” harfleri şapkalı “A”larla teker-meker

Durmuyor tutsak karanlığı

Durmuyor çember.