Doğa Basın Yayın

Dağıtım Ticaret Limited Şirketi Tarlabaşı Bulvarı

Kamer Hatun Mah. Alhatun Sk. No: 27

Beyoğlu / İstanbul

Tel: 0212 361 09 07 (pbx) Faks: 0212 361 09 04

evrensel çocuk kitaplığı 18

Pembe Pamukşekeri - Aydın Hatipoğlu

Resimleyen: Mustafa Delioğlu

Kapak Tasarım: Savaş Çekiç

Epub Tasarım: Papersense Stüdyoları

Birinci Basım Kasım 2003

© Doğa Basım Yayın, 2002

PEMBE

PAMUKŞEKERİ

Aydın Hatipoğlu

Aydın Hatipoğlu, Şanlıurfa’da doğdu.

İlkokulu Karagümrük’te okudu. İlk öyküsü olan ‘Simitçi’, o daha ilkokuldayken Ceylan Çocuk Dergisi’nde yayımlanmıştı.

Haydarpaşa Lisesi’nden sonra yüksek eğitimini sürdürdü. Büyükler için yazdığı yapıtlarıyla tanınan Aydın Hatipoğlu çocukların da çok sevdiği bir yazar.

‘Köroğlu’ adlı çocuk romanı ile ‘Kuşçu’ ve ‘Kendini Beğenmiş Kuğu’ adlı öykü kitapları birçok kez basıldı.

Bir çocuk öyküsü ile Türkiye Yayıncılar Birliği tarafından, bir başka öyküsü ile de İzmir Belediyesi 9 Eylül Çocuk Öyküleri Yarışması’nda ödüllendirildi.

‘Müzisyen’ adlı çocuk öyküsü, Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği’nin ‘Bir Kitap Hazırlıyoruz’ adlı eğitsel amaçlı kitabında yer aldı.

Yazarımızın büyükler için yazdığı 8 şiir kitabı, bir tiyatro yapıtı, bir romanı, TRT ve TV8 için yazdığı televizyon belgeselleri var.

PEMBE

PAMUKŞEKERİ

        PAPATYALAR
        ÇOCUKLARLA GÜZELDİR

Papatyalar rüzgârlarla

Dalga dalga savrulurken,

Ne güzel!

Papatya dolu yamaçlar,

Uçup konan, konup uçan kelebekle

Ne güzel!

Papatyalar arasında,

Papatyalar gibi olmak

Ne güzel!

Papatya bezeli kırlar,

Çocuklarla doluyorsa

En güzel!

        BAYRAM

Bayram gelir,

Herkes güler eğlenir.

Benimse, içimi

Bir hüzün kaplar.

Ne cici pabuçlarım,

Ne yeni giysilerim...

Saçını okşayacak

Kimseciği olmayan

Çocukları düşünürüm.

        NASRETTİN HOCA

Nasrettin Hocam benim,

Ey güzel öğretmenim!

O ak pak sakalınla

Kaç yıldır yaşıyorsun?

Ne de hoş gülüyorsun.

Güldürürken öğretiyor,

Öğretirken, yaşamayı sevdiriyorsun.

        DEVLET BABA

Devlet baba, devlet baba!

Senin ne çok çocuğun var.

Babalar, çocuklarını

Ayırmazlarmış severken.

Sen de seviyor musun,

Hepimizi ayırmadan?

        DÜNYA GEZİSİ

Küçük bir radyom var benim.

Akşamları yatağıma alıyorum.

Kapıyorum gözlerimi.

Çevirince düğmesini,

Tüm dünyayı geziyorum,

Uykudan önce.

        BARIŞ

Tanıdığım bir çocuk var,

Adı: Barış.

Her gün savaşçılık oynuyor...

        SAVAŞ

Çıkarları içinmiş

Savaşlar,

İnsanların birbirini öldürmesi

Savaşlarda,

Çıkarları içinmiş birilerinin.

Ölenler,

Bir gün nasılsa öleceklerdi.

Ya çıkarcılar?

Onlar ölmeyecek mi?

        SAVAŞÇILIK

Savaş hiç eksik olmuyor dünyamızda.

Bizimse, oyunlarımızda savaş.

Savaşın içinde yaşayan bir çocuk,

Görse bizim savaşçılık oynadığımızı,

Ne kadar şaşardı kim bilir!

Çünkü savaş oyun değil...

        BABASI SAVAŞA
        GİDEN ÇOCUK

Düşman amca!

Ne olur öldürme babamı!

Onun da senin gibi, çocukları var.

        KOVBOY

Kovboy amca,

Burnu kanca,

Elinde tabanca.

        UZAY ÇAĞI

Ayda ya da uzayda,

Mehtaplı havalarda,

Uzay adamları,

Dünyayı düşler.

        KUNTA KİNTE

Bir zamanlar Amerika’da,

Zenci çocuklarını

Okullarına almıyormuş,

Bazı beyazlar.

O kara boncuklar,

Bizim okula gelsinler.

Ne kadar seviniriz!

        ESKİMO

Kutuplarda,

Eskimo çocuklar,

Kardan adam yapar mı?

        BİLMECE

Dağdan gelir,

Taştan gelir,

Mor şalvarlı

Eniştem gelir?

Benim ablam yok ki...

        YALAN

“Yalan kötüdür!”

Derler büyükler.

Ama birbirlerine

Yalan söylerler.

“Yalan kötüdür” derken de,

Yalan mı söylerler?

        LAK LAK

Leylek leylek havada,

Üç yumurta tavada.

Tavanın dibi delik,

Cebimde yok metelik.

Leylek yolu şaşırdı,

Dere tepe aşırdı.

Onu gören ördekler,

Çeşme başında bekler.

Leylek yolu beklerim,

Vay benim emeklerim.

Arpa ektim, gül bitti,

Dalında bülbül öttü.

Lafı uzattım gitti..

Bizim köyün imamı,

Doğru çıksın dumanı,

Yattı kalktı ne yaptı?

        TEKERLEME

Teker meker

Tekerleme,

İster misin

Şekerleme?

Deli dolu,

Gelibolu.

İyice gör

Sağı solu.

İnebolu,

İğne dolu.

Safranbolu,

Samanyolu.

Anam anam

Anadolu!

Sarmısakzedenin oğlu,

Ensesi yağlı mı yağlı.

Boynunda yuları bağlı.

“Devlet malı deniz.” dedi,

“Yemeyenler domuz.” dedi.

Kim dedi ?

Kime dedi?

On yedi,

Onu yedi.

Semirmişler eni konu.

Haram dolu eli kolu.

Eveledi, geveledi,

Yalamadan, yuvarladı.

Kör kadı,

Nedir adı?

Adı, sanı,

Belli değil!

Bir gelen var,

Eğil eğil!

Yerden kandilli selamla,

İki okkalı kelamla,

Sav gitsin,

Olsun bitsin!

        EZGİ

Göç göç göçeğim,

Dağlar, taşlar,

Sana mesken olacak.

Deh deh arabam,

Toz dumanı

Birbirine katacak.

Düt düt otobüs,

Köyler, kentler,

Sana uğrak olacak.

Çek çek küreği,

Sandalımız,

Deniz derya aşacak.

Çuf çuf trenim,

Demir raylar,

Özlemlere varacak.

Uç uç uçağım,

Mavi gökler,

Sana kucak açacak.

Kalk kalk çocuğum,

Çalış, çalış,

Yarın senin olacak.

        KÖY ŞARKISI

Dağ arası,

Kazan karası,

Yollar çamur,

Çarık yaması.

Yaylalarda yayla,

Tarlalarda buğda,

Dağdan, taştan geliyor,

Çayır çimeni yiyor.

Ak koyun olsun,

Kara koyun olsun,

Sütü bizim olsun,

Eti sizin olsun.

Sağ bakalım,

Sağ bakalım,

Peynir, yoğurt,

Ayran yapalım

Yağ yapalım.

Bala katalım.

Çoban geliyor!..

Dağ arası,

Kazan karası,

Yollar çamur,

Çarık yaması.

Yaylalarda yayla,

Tarlalarda buğda,

Dağdan, taştan geliyor,

Çayır çimeni yiyor.

Ak koyun olsun,

Kara koyun olsun,

Yünü bizim olsun,

Eti sizin olsun.

Bük bakalım,

Bük bakalım,

İlmek ilmek,

Halı, kilim yapalım.

Kazak yapalım.

Kışın satalım.

Çoban geliyor !..

        SELAM

Dedemle tarlaya giderken,

Yolda insanlar görürüz.

Kimini tanır dedem.

Kimini tanımaz hiç.

Tanısak da, tanımasak da,

Selam verip, selam alırız

Dedemle ben.

Nasıl sevinçle dolar içim,

Nasıl güvenle basarım,

Yaşadığım toprağa!

Tanıdık, tanımadık,

Tüm insanları memleketimin,

Hepinize merhaba!..

        EKSİLEN

Her gün biraz daha eksiliyor,

Yemyeşil bahçeler, güzelim parklar...

Her gün eksiliyor biraz daha,

Ağaçlar, çiçekler, kuşlar, kelebekler...

Her gün biraz daha, biraz daha,

Oyunlar, sevgiler, gülüşler, umutlar...

Her gün çoğalıyor apartmanlar,

Gökdelenler çoğalıyor her gün.

Her gün biraz daha, biraz daha...

        SABAHÇI

Gün ışımadan daha,

Düşüyoruz yollara.

Yakalarımız beyaz,

Önlüklerimiz kara.

Yüzlerimiz aydınlık,

Gözlerimiz ışık ışık.

Toplanınca okullara,

Ağarıyor ortalık.

        GİTTİ BİZİM TOP SAHASI

Top oynadığımız arsanın,

Sahipleri varmış meğer!

Çıkageldiler bir gün,

Kazmaları, kürekleri,

Dozerleriyle.

Kazdılar delik deşik,

Taşıdılar kamyon kamyon...

Gitti bizim top sahası!

Biz nerde oynayacağız şimdi?

Bizim sahibimiz yok mu?

        PİLİÇ

Annem, babam, bir de ben,

Çarşı pazar dolaşırken,

Piliç çekti canım birden.

“Şimdiki piliçlerin

Tadı tuzu kalmadı”

Dedi annem söylenerek.

“Piliçlerin ne suçu var?”

Diye yanıtladı babam.

“Elektrik ısısıyla

Yumurtadan çıkartılan;

Ana kanadı görmeden,

Bir çöplükte eşinmeden;

Bir çocuğun sevgisiyle

Tüylerini kabartmadan;

Doğan günü kanat, kanat,

Sevinçlerle yaşamadan;

Dolaplarda, kafeslerde,

Yaşanıp geçilen hayat,

Tat mı verir başkasına?

Yaşamı tatlandıran,

Sevgidir, özgürlüktür!

Onlarsız tükenen ömür,

Elbet tatsız tuzsuz olur.

        EKMEK

Yere düşen ekmeği,

Kaldırıp öpüyorum.

Buğday ekip biçenler,

Taşıyıp öğütenler,

Yoğurup pişirenler,

Kazanıp getirenler,

Ellerinizdir öptüğüm.

        PEMBE PAMUKŞEKERİ

Bizim okulun önünde,

Şeker satan bir adam var.

Bir kaşıkçık toz şekerden,

Kocaman bir yumak yapar.

Bir kaşık toz şekeri,

Değil ki asıl sevdiğim.

O güzelim pembe var ya,

Ben en çok onu severim.

        İNSANLARIM

Öyle seviyorum ki,

Ülkemin insanlarını.

Güneşte kavrulmuş yüzlerini,

Anlamlı, derin gözlerini,

Çatlamış, nasırlı ellerini,

Biraz hüzünlü gülüşlerini,

Öyle seviyorum ki...

Öyle seviyorum ki,

Ülkemin insanlarını.

Düğünlerde hora tepmelerini,

Bayramlarda el öpmelerini,

Hep beraber çapa sallayıp,

Bir ağızdan türkü söylemelerini,

Öyle seviyorum ki...

Öyle seviyorum ki,

Ülkemin insanlarını.

Acıları candan paylaşmalarını,

Güçsüze arka çıkmalarını,

Haksıza karşı koymalarını,

Konuğa kucak açmalarını,

Öyle seviyorum ki...

Öyle seviyorum ki,

Ülkemin insanlarını.

Sıcakkanlı, sevecen,

Hoşgörülü, olgun,

İnançlı, cesur,

Fukara, cömert,

Öyle seviyorum ki...

Öyle seviyorum ki,

Ülkemin insanlarını.

Yurdunu canından çok seven,

Toprağını namus bilen,

Yiğitliğiyle övünmeyen,

Ölüme gülerek giden,

Öyle seviyorum ki...

Öyle seviyorum ki!..

        KUŞLAR

Kuşlar,

Özgürlüğün simgesiymiş!

Hep öyle söylüyorlar...

Öyleyse neden,

En güzel kuşları,

Kafeslerde tutsak ediyorlar?

        KARDAN ADAMIN MUTLULUĞU

Bir kardan adam yaptım dün akşam.

Başına bir eski şapka,

Boynuna bir eski kaşkol uydurdum.

Gözlerine iki kömür parçası,

Burnuna da, bir kocaman havuç kondurdum.

Gece oldu yattım.

Sabah oldu kalktım.

Baktım:

Kardan adamın ne şapkası var, ne kaşkolu!..

Havuç burnu da yok olmuş ortadan.

Ama kömür gözlerinden

Mutluluğu okunuyor.

Bir aç doyurmuş,

Bir çıplak giydirmiş gibi...

Zaten kardan adamlar üşümez ki

        ANNELER GÜNÜ

Anneler gününde ben de,

Bir küçük armağan

Veriyorum anneme.

Annem hoşnut oluyor.

Sarılıyor boynuma.

O mutlu oldu diye,

Ben de seviniyorum.

Akşam olup, yatağıma girince,

Annesiz çocuklar geliyor aklıma.

        KARDAN ADAM

Ömrün pek uzun değil ama,

Yine de şanslısın kardan adam.

Tanrı insanları çamurdan yaratmış,

Ben seni yaptım, bembeyaz kardan.

        AYÇİÇEKLERİ

Her sabah tarlalar dolusu ayçiçeği,

Yüzlerini doğan güne dönüyorlar,

Büyük bir umutla.

Güneş ne yana dönse ,

Gün boyu,

Günebakanların gözü onun üstünde.

Akşam olup,

Güneş batmıyor mu, usul usul...

Büküyorlar boyunlarını, bir kez daha.

Sonra başlıyor,

Yeni bir umut tarlalarda:

Sabah olacak güneş doğacak diye...

        UÇAN BALON

Uçan balon satan adam,

Görkemle geçti caddeden.

Allı, yeşilli, morlu,

Dünyaları uçurarak...

Minik çocuk nasıl da

Bakıyordu balonlara!

Çekinerek, utanarak,

Anasından gizleyerek...

Anacığı kıyıverdi

Üç ekmeğin parasına.

Kocaman uçan balonu,

Bağlayıverdi koluna.

Çocuk uçtu,

Uçtu çocuk.

Sevincinden,

Sevincinden.

        DENİZ

Şu denizin büyüklüğüne bakın,

Binlerce yıl her pisliğimizi arıtmış da,

Bir gün olsun yüzümüze vurmamış.

Galiba sabrı taşıyor artık.