Muzaffer Îzgu

PEMBÛYÊ REŞ

Çîrok

Wergera Ji Tırkî

Îsmaîl Dîndar

Wêne

Şahin Tûnç

DOĞA BASIN YAYIN

Dağıtım Ticaret Limited Şirketi Tarlabaşı Blv.

Kamerhatun Mah. Alhatun Sk. No: 25 Beyoğlu / İstanbul

T: 0212 255 25 46 F: 0212 255 25 87

www.evrenselbasim.com - www.evrenselbasim.com

Evrensel Basım Yayın 423

Rêza Pirtûkên Kurdî 9

Pirtûkxaneya Zarokan 2

Pembûyê Reş: Muzaffer Îzgu

Wergere Ji Tırkî: Îsmaîl Dîndar

Sêwirandina Epub: Stûdyo ya Sêwirandinê ya Papersense

Dîzayna Bergê: Devrim Koçlan

Berg Wêne: Şahin Tûnç

© Evrensel Basım Yayın 2005 - Sertifika No 11015

Çapa Yekemîn Gulan 2011

PEMBÛYÊ REŞ

MUZAFFER ÎZGU

Di sala 1933’an de, li Edenê ji dayik bû. Ji temenê xwe yê piçûk ve, di karên feraxşûştinê, garsonî, pembû û firoşkariya gerokî de xebitî. Dibistana mamostetiyê li Amedê xwend. Di gelek dibistanan de mamostetî kir. Di sala 1979’an de malnîş bû û tenê bi karê nivîsê mijûl bû. Nivîsên wî yên qerfî yên pêşî, di Kovara Akbaba de hatne weşandin. Bi lîstik û skeçên xwe yên ku di şanoyên taybet û radyoyan de hatne lîstin deng veda. Li welêt û li derveyî welêt, gelek xelat wergirtin. Di berhemên xwe de, ji kenandinê bêhtir, ramandin mebesta wî ye. Bi çavekî çînî li nakokiyên civakê dinihêre û pirsgirêkên mirovên Anatolyayê bi rêbaza îroniyê vedibêje.

PEMBÛYÊ REŞ

Navê min Rayifo ye, yazdeh salî me. Xwişkeke min heye, piçûk. Ez nizanim kengî ji dayik bûye. Diya min dibêje:

-Aha min tu li bin kêvir, xwişka te Miyeserê jî li koxê anî dinyayê.

Weke xewnekê tê bîra min, qîrînek hatibû ji cihê ku ez radizam. Ez rabûbûm û min nihêrtibû, diya min diqîre.

-De! dibêje ji bavê min re, gazî bike, bila Dayika Fîdanê bê.

Ez Dayika Fîdanê nas dikim. Destên wê mezin in, aha weke bêrê ne. Çavên wê jî pir mezin in, dişibine çavên diya min. Li ser pozê wê mû hene. Dêyeke weke mêran e. Ew pîrika me tevan e. Wê em anîne dinyayê. Piştî demeke kin Dayika Fîdanê hat. Diya min pişta xwe girt û çû ba ajalan. Bi xew ve çûme. Serê sibê bavê min, got:

-Xweheke te çêbû Rayifo.

Min xwişka xwe dît, li cem diya min razehî bû. Çavên wê weke dendikên zebeşan, devê wê, weke teraqiyan, weke givîjan bû. Ez nêzîk bûm, min serê xwe siparte riwê wê, dikire tis tis, weke kîsoyê ku di nav giyayî de maye.

Riwê diya min zer bû.

Piştre, di heman doşekê de, min riwê bavê xwe jî wisan zer dît. Pêrar, bi şevê, bavê min, pişt xwehr ji cihê xwe şiyar bûye, ax kiriye, zîviriye vî alî, wax kiriye, zîviriye wî alî. Hingî diya min ez şiyar kirim, got:

-Hele bilive Rayifo, hewalekî bavê te heye.

Min nihêrî; bavê min digevize, lêvên wî xemrî, çavên wî bişid miçkirî. Di eniya wî de lehiya xwêdanê. Tu dibê qey digirî, lê dengê wî dernakeve.

-Ma ez çi bikim dayê?

-Zû bigihe, gazî Apê Bedo bike.

Zivistan e, serma ye, berf û baran e ... Mala Apê Bedo nêzîk e, lê heke gur hebe ? Bavê min çawa digevize, bavê min laşê xwe li hev dipêçe. Tavilê min derî vekir, min deng li seyê zer kir. Seyê zer ji cihê ku razahayî bû derket, hat, hêviya nên kir...De malek, maleke din... Aha cihekî rast, piştre mala Apê Bedo...Se rayî, min li derî xist. Apê Bedo bi tena derpêyê spî derket:

-Çi ye, çi heye?

-Apê Bedo! Bavê min nebaş e, diya min ez şiyandim, bavê min pir nexweş e!

-Va ye ez têm!

Em bi hev re hatin mala me. Em hatin ku bavê min hîn xeraptir bûye, bi xwêdanê hatiye şûştin. Diya min, paçekî şil datîne ser eniya wî, ji aliyekî jî dibêje:

-Diçe! Necoyê min, diçe!

Apê Bedo û diya min bavê min hilgirtin, birin cem ajalan. Diya min, bavê min dirêjî ser livînê kir. Apê Bedo, li bavê min nihêrî, piştre li diya min. Li bavê min nihêrî, piştre li min. Min zanî ku rewşa bavê min ne çê ye. Lê Apê Bedo ranewestiya, avê bi diya min da germkirin, paç danî nav ava germ û danî ser zikê bavê min. Dema Apê Bedo wisan dikir bavê min bêhtir qîrî, bêhtir hilpekî, xwe livand.

Apê Bedo,

-Bijişk divê, got demekê, lê kanî, bijişk li ku ye?

Bijişk...Kî ye, çi ye gelo? Gelo yekî/ê ku can dide can e. Wisa ku li ser bixwîne û pif bike, bi carekê bavê min radibe ser piyan ?

Diya min hewdel keland, Apê Bedo hewdel li ser paçekê rast kir, ji her du seriyan ben pê ve kir, li sînga bavê min pêça.

Bavê min hejiya, serê wî bişid li vî alî û li wî alî çû û hat, piştre serê wî kete aliyê ajalan, wisan ma. Bêhna wî kir girîn , kef di dev de spî bû. Piştî wê hîç nelivî. Diya min qîriya. Apê Bedo , got:

-Wax, wax di temenê xwe yê ciwan de çû.

Bavê min li ser doşekê, çavên wî girtî, tim wisa ma. Piştre serê sibê yên bibêr hatin, gor ji bavê min re kolan. Ji axa bi berf hilma spî, sayî derket. Piştre axa reşetarî bi ser bavê min de reşandin. Bi bêrê tepisandin. Bavê min li bin erdê ma. Em jî, diya min xweha min û ez, em li ser erdê man.

Piştî bi çend rojan soriya di çavên diya min de çû, savar keland, danî ber min û Miyeserê. Wê bi xwe du gez xwarin, ji min re got;

-Lawo tu zanibî ji îro bi şûn de mêrê vê malê, tu yî.

Ez bûme mêrê malekê ji malên vî gundê ku ji yazdeh malan pêk hatiye. Gundê me li serê çiyan e. Dema zivistan hat, berfek dikeve, piştre careke din, careke din dikeve. Hîç ranabe îcar. Her tişt di bin berfê de dimîne. Kêzik, mêzik, giya, kulîlk. Xweza tev di bin kemna xwe yê spî, li hêviya havînê ne. Bihar jî nabe li gundê me. Pêşî baran dest pê dike, weke dînan, du roj, sê roj dibare. Berfê paqij dike, dimale. Piştre pozê keskahiyê xuya dike. Dema giyayê tirşo, giyayê goka hinekirî, gûlên bûkê vebûn, em ne li gund in. Ji ber ku zeviyên me tune ne, ajalên me tune ne, qet tiştekî me tune ye. Pir pir du bizinên me hene, şîrê wan, rûnê wan, têra girara savarê nake. Lê diya min hindik hindik datîne, dihêle têrê bike. Loma em dadikevine Çukurowayê. Em ajalên xwe li cem şivanê kal dihêlin, em diçin Çukurowayê berhevkirina pêmbû. Li gund tenê pênc deh pîr dimînin. Ew jî nikarin bilivin, nikarin bimeşin, dema tavê dibînin, derdikevine ber dîwaran. Li wir bêyî ku bipeyivin tim li rojê dinihêrin. Dê ji Çukurowayê bên vê û wê ji me re bînin.......xwedê giravî.

Dibistana gundê me jî tune, mamostayê wê jî. Pir pir serê du salan carekê, efendiyên ku cilên xweşik li xwe kirine, li ser hêstiran têne gundê me. Bilî van cendirme jî tên.Cendirme li eşqiyayan digere, li yên ku tawanbar in û derketine çiyê digere. Mîrzeyên ku cilên xweşik li xwe kirine ji bo çi tên, qet nizanim. Diçine jor, gundê li jor, gundê axayî. Li wir goştê berxan dixwin, dewê qerisî vedixwûn. Gundê me xizan e, ne hêja ye li gundê me rawestin jî. Jixwe axayekî van yazdeh malên me, ji cem xwe qewirandiye. Yazdeh mal feraxên wan li ser pişta wan gihane, hatine vê derê. Berê li vir xaniyên ajalên axayê gundê jor hebûne. Kalên me çûne dest û piyê axayî. Ew jî destûr daye ku li vir niştecih bibin. Kalên me tim ji vî Zako Axayî re dia dikin:

-Xwedê ji Zako Axa razî be, ne ji wî bûya, me dê li ku derê cih peyda bikira.

Lê bavê min ji axê re dia nedikir, ji wan diqehirî, digot:

-Ji ku derê peyda kirine ew qas mal?

Bavê min vedigot;

-A ha, weke vî gundî hezar hebî deyne cem hev, hew qas e, malê wî.

Ez ji ku zanim hezar çi qas e. Xwendin û nivîsandinê jî nizanim. Jixwe tu kes nizane. Dibêjin kengî ez biçim leşkeriyê, ez ê fêr bibim. Bavê min jî li leşkeriyê fêr bûye.

Mêr ez im îcar. Îsal, ez ê diya xwe û Miyeserê bibim Çukurowayê. Heta deştê bar li ser piştan. Piştre makîne. Li wir radiweste makîne. Li jêr gundek heye. Dizane kîjan roj tên. Makîne li wir, bihêrs li hêviya me. Yên ku tên diavêje hundir. Heta ku baş tije bibe, bixirexir û bivinevin dikeve rê.

Lê pêşî divê mirov amedekariyê bike. Ji bavê xwe ez dizanim, ji bo kolikê darên stûr divên. Piştre merş. Diya min merş şûştin. Du heb jî sabetên me hene. Di yekê de ferax, di yekê de savar û tiştên din. Bexçikek jî heye, derpê, qutik. Ew ê li pişta Miyeserê bên girêdan. Dê diya min sabatekê hilgirê, ez ê yekê hilgirim. Darên kolikê carna di destê diya min de, carna li pişta min.

Lezgîniyek di gundê yazdeh malî de. Ha îro, ha sibê, rêwîtî heye. Seyên gund, bizinên gund, pitik tev dizanin ku di demeke nêzîk de yên ku destên wan kar digire diçin. Ev zindîtî ji ber vê ye. Jinên ku ji malekê diçin melekê. Mêrên ku li ber malan kom dibin. Ez jî mêr im, ez jî zilam im. Ez jî li cem mêran im.

Apê Zero dibêje ku:

-Sibe nebe dotira rojê wê agahiyek ji makînê bê.

Apê min Refo dibêje ku,

-Ku şevekê em li makînê raketin, dotira rojê, em li Çukurowayê ne.

Apê Refo, xas apo. Birê bavê min. Ew jî xwediyê çar heb zarok e. Dê Apê Refo ji me re bavîtiyê bike. Diya min wisa dibêje.

-Lê ez çi me dayê, min got.

-Divê yekî mezin hebe lawo, got. Pora min mist da, bi min şa bû.

Girî diya min. Yeko yeko rondik barandin, germ germ. Bi riwê min, bi qirika min ve zeliqî hêstirên çavê wê. Min diya xwe hembêz kir. Wisa xweşik bêhn dide diya min.

Piştî du rojan ê ku çûbû gundê jêr; hat. Di nav yazdeh malan de zû hate bihîstin.

Makîne amade ye!

Em ji duh ve amade ne. Lê îşev em ê rakevin, sibê zû bikevine rê em ê li cem mala Mamo bicivin.

Ma kî wê rakeve wê şevê, çavên kê dê xew bigirin. Tim li ber çavên mirovî makîne heye. Riyên ku dizîvirin, diqulibin, li cihekî dûr, Çukurowa. Li pişt heftê û heft çiyayî.

Di makîneyê de mirov birçî dibe. Loma xwarin divê. Nanê birûn, nanê pêçayî, pîvaz. Xwarina xweş e, bi dîtina keskahiyê. Lê nahêlin zarok binihêrin, tim li paş dihêlin, dibêjin ku ba dê wan birevîne. Bayê makîneyê pir şewqeyan direvîne. Loma dims di hûndirê şewqeyê didin, bi serî ve dikin, dims şewqeyê bi serî ve dizeliqîne, careke din hîç nafire şewqe.

De haydî xewek. Diya min li aliyekî min, Miyeser li aliyekî min, ez di nîvî de. Miyeser raketiye. Çavên diya min vekirî. Diyar e ku li bavê min dirame. Lê bavê min, li wê derê, di bin axa reş de. Giyayê bavê min jî wisa pir bûye. Duh ez çûme gora wî, goristanê. Giyayê herî pir li ser bavê min şîn bûye. Rûniştim, min giyan mist dan. Min mêş ji ser qewirandin.

-Bavo, min got, em diçin ha!

Bû beyanî. Diya min sabatan daniya ber dêrî. Miyeser bexçik hilgirtiye.

-De bilive Rayifo qurban!

Erê dayê.

Em derketne derve. Me deriyê xwe girt, bi ben jî xweşik pêça. Ji duh ve me bizina xwe dabû şivanê kal. Roj li pey me, em gihiştin cem mala Mamo. Yeko yeko xelk tê. Di çavên zarokan hemûyan de xew heye, her kes tiştekî hilgirtiye. Bi hinan re bexçik, bi hinan re sabat, bi hinan re boxçik ev û ew... Hinan, ji niha ve li piçûkê xwe xwedî derketiye. Pitika ku diya wî li pişta xwe girêdaye, serîzelût, çavbeloq, li rojê dinihêre. Zilam li ser axê rûniştine, piste piste axavtina wan e, tutinê dikişînin. Yên kal û pîr li cem wan, bi xemgînî li yên ku diçin dinihêrin. Ji ber ku li vir dimînin xemgîn in. Se li pey hev dibezin. Kî dikare yê din gez bike. Tim di riya ku em ê biçin de dibezin. Lê piştî demekê gava meş dest pê kir, dê berî wan bidin. Dê kevir bi ser wan de bên avêtin. Lê ew ji bo ku bi xwediyên xwe re biçin, dê li ber xwe bidin. Nizanim, dibe ji ber ku dizanin dê birçî bimînin, çi dibe bila bibe dixwazin bi xwediyê xwe re biçin. Êdî ji kuçikan re gezek nan tune. Carekê dê li derî rawestin, du cara dê rawestin, piştre ew jî dê li çareya serê xwe binihêrin. Dê çûk, xilt û tiştên din bigirin û hewl bidin ku zikê xwe têr bikin. Seyê me yê zer jî têgihiştiye ku em ê biçin, li hawîrdora me digere, geh Miyeserê bêhn dike, geh min bêhn dike, geh diya min. Diya min:

-Hoşt, dibêje.

Seyê zer dûr dikeve, lê piştî bi demeke kin tê. Em sergihayî ne.

Em sax biçin, sax bên, dibêje.

Yên dimînin, yên diçin hembêz dikin. Nagirîn. Dest dihejînin. Zarok pir bilez in, em li pêş in. Lê piştî demekê bar dê hin bi hin giran bibe, em ê li paş bimînin, dê barê gelekan ji me, mezin hilgirin, lê ez nadim, ji ber ku mêrê mala me, ez im.

Min sabat derbasî pişta xwe kir, diya min girêda. Miyeser li cem min, tevî bexçika li pişta wê, ji latekî hildipeke latekî. Se bê rawest dibezin. Kevir li pişta wan dikevin, dizûrin bi êş dinihêrin, lê bi me re tên. Vê carê hîn bêhtir kevir têne avêtin. Seyê me yê zer jî, çi kevirê ku dixwe dibê qey ez jê re dibêjim, de bimeşe, hîn jî bi pêş ve biçe, di pêşiya me re dibeze.

Apê min Refo, piştî bi demekê berî kuçikan hemûyan da. Du se, derketine ser latekî, li pey me nihêrtin. Min yek ji wan şibande seyê me yê zer.

Hîç kes nediaxivî. Di riya teng de, bi rêzekê em diçûn. Dema rê fireh dibû xwişk û bira dihatne ba hev. Ji devê wan çend peyv dihatine bihîstin. Lê mezin devê xwe venedikirin û peyvek nediaxivîn. Miyeser li ba min:

-Keko, em ê li makîneyê siwar bin?

-Em ê siwar bin qurban.

-Tê li wê derê, ji min re şekir bikirî?

-Ez ê bikirim qurban.

Piştî bi demekê Miyeser westiya. Zarok hemû westiyan.

-Keko, ez bexçikê bidime te?

-Bide qurban.

Diya min xwest bexçikê hilgire. Ez mêr im...

-Ez mêr im lê dayê, ez ê li pişta xwe bipêçim, tu van şivan hilgire...

Diya min bexçikê li ser sabatê pêça, girêda. Miyeser sivik, Miyeser çûk. Bê bexçik difire. Ne tenê Miyeser, niha zarok hemû bêbexçik in. Li pêşiya komê dibezin. Kulîlkan ber hev dikin. Didine dê û bavên xwe. Miyeser kulîlkên sor ber hev kirine.

-Aha keko, dibêje.

Min bêhn kir. Min lê vegerand. Wê jî bir, da diya me.

Lê rê dirêj e, rê dijwar e. Berjêr zehmet e, lat in, xerab, vî alî û wî aliyê mirov diçirînin. Zarokekî ku cihekî wî çirîye digirî. Miyeser jî digirî. Diya min, Miyeserê hembêz kir. Cihekî wê neçiriyaye lê westiyaye. Dema em di nav latan de berjêr dibin, pêşî ez ferax û meraxan peya dikim, piştre ez Miyeserê hembêz dikim. Miyeser her tim xwe li qirka min dipêçe:

-Keko, keko, dibêje.

Navber...

Deşt. Li kêlekê kaniyekê. Pêşî zarok vedixwûn, piştre mezin. Zikê zarokan birçî bûye. Bexçik vedibin, ji navê, nanê reş tê derxistin.

Diya min jî bexçik vekir, nanekî reş ji navê derxist, nîvî da Miyeserê, nîvî da min. Min nên xwar xwar, piştre min av vexwar. Apê min Refo hate cem min:

Rayifo, qurban tu pir avê venexwî, tu dê binepixî, got.

Diyar e, ez nepixîm. Bar wisa giran, wisa giran hat piştre, lê min hîç nehişt diya min pê bizane. Diya min serê min mist da.

De Rayifo qurban, got. Dema nîvro bû, em gihane gundê jêr.

Ohooo, gundekî pir mezin. Ez gundê yazdeh malî dizanim, dibe ku ev der sed mal e. Pêşî se em pêşwazî kirin. Mezinên me berî kuçikan dan. Di nav malan de em derketine rastiyê. Darekî gir. Di bin darê de makîneyek. Yek ji wî alî hat, diranên wî zêr. A ha ev e, diranzêrî ye, yê serekê me. Yê ku me dibe axayê Çukurowayê, berhevkirina pêmbû, ev ê diranzêrî ye. Dibê qey her aliyê devê wî zêr e, mîna ku zerika hêkê vexwariye. Zikekî wî jî heye; nepixî, dema dimeşe bi helkehelk dileyize. Miyeser pê kenî.

-Keko, got, li Apo binêre.

-Hişşş, min got.

Ez tevî nav mêran bûm. Serek qehirî.

-A ha ma hûn mirin, a ha ma axa miriyan bi ser we de dakirin, hûn li ku derê man, got.

Mezinên me qet dengê xwe nekirin. Wisa nêrîn. Serek qîriya:

-Siwar bin, hele siwar bin.

Tevîheviyek pêk hat. Zarokan bi vî aliyê û bi wî aliyê makîneyê ve girtin. Dê û bavên wan, ji binî ve, ew hildan. Di makîneya ku ser vekiri ye de cih girtin.

A ha ev der ê min!

Miyeser li ba min.

Keko, hîîî!

Mişt tije bû makîne. Dawiya wê girtin. Makîne vin vin kir, in in kir. Rabû. Pêşî em li hev ketin. Me bi tihêl û zendên hev girt. Piştre makîne bilez bû.

Diya min Miyeser li hembêza xwe dabû rûniştandin. Miyeser matmayî dinihêrî. Dixwest ji hembêza diya min rabe, bê nik min. Ji wir dê li rê binihêrta. Lê diya min nehişt.

-Dayê, min got, tu bihêlî bê cem min.

-Dê ba wê birevîne...

-Ezê bigirim, lê bibim xwedî.

Miyeser rabû, hate cem min. Di nav çaqên apan, dayikan re derbas bû. Min xwiha xwe ji zendên wê girt, min danî tihêla makîneyê. Di nav du apan de xwe dirêj kir.

-A ha rê Miyeser, min got.

-Erê keko.

Apê Zero dest bi strana “Makîneyê makîneyê zalim makîneyê” kiribû. Bişewat e dengê Apê Zero. Nîvê stranê tevî bayê dibe lê dîsa jî tê bihîstin. Meta Guloş, pişta xwe dabû tihêla makîneyê raketibû. Yên ku dims bi şewqa xwe nedabûn, destekî wan li ser şewqeyê, destekî wan bi makîneyê, li riya ku li pey me diherikî dinihêrtin. Carina makîne “duuut duuut” diqîriya. Carina jî dema sewalên komkirî li ser rê bidîta radiwestiya. Ji pêş yek peya dibû, piranî jî Diranzêrî berî sewalan dida, piştre dimeşiya makîne.

Miyeser yek caran destên xwe li hev dixistin, li dûr, tiştine nîşanî min dida.

-Hele binêre keko, digot.

Lê heta ku min dinihêrt makîne derbas dibû.

Ba pif dikir. Bayekî weke qeşayê, di ser serê me re derbas dibû. Dayikan li ser kofiyên xwe şelpe girêdabûn. Pozê wan girtî, çavên wan vekirî bûn. Lê dîsa jî carina kêzikeke piçûçik dihat dikete wan çavan. Çavê Miyeserê jî mirmirk ketiyê. Mirmirk wisa dişewîtîne. Mîna ku jehr berdana hûndirê çavê mirovî diperîtîne.

-Keko çavên min!..

-Mist mede Miyeser...

Min agahiya diya xwe pê nexist. Ez mêr im. Bav... Min çavê Miyeserê ji hev vekir, a ha li wir e mirmirk, repereş e xiniz. Min bi serê tiliya xwe derxist.

-Kekê min dişewite!

-Dê derbas be qurban.

-Pir dişewite.

-Bîne ez pif kimê.

Riya bi kevir û lat qediya, a niha toz e. Toz weke ewran e. Birh, çav, poz sipspî ne. Makîne bê rawest tozê didêre. Di şûna hawayê de toz dikeve gewriya me. Birhên xwiha min Miyeserê mîna ku biard bûne. Kî dizane yên min jî wisa ne, ez nabînim. Ên me hemûyan wisa ji kêleka çavên me heriyeke reş diherike.

Hêza hewayê, bayê makîneyê diyar e, bi dînîtî dêrana tozê .Çima bayê hewayê? Dê baran bibare. Ber bi rê ve, ewrên reşetarî. Li hêviya me ne, em bigihine cem wan, ava xwe birijînin. Makîne jî wisa bi hêz, bixirûcir diçe, ji bo ku zû bigihe baranê.

Apê Zero,

-Baran tê, got.

Dengê wî tevî bayê bû. Piştre dilopên baranê tevî bayê bûn. Ma ji tozê çêtir e? Çê ye çê ye... dibare, bihêz bihêz dibare. Toza li ser serê me bûye herî, ji riwên me diherike. Diya min li Miyeserê digere. Miyeser di bin çakêta min de ye. Bêhna wê tê, di sînga min de dinepixe, tis tis...Yek caran dipirse:

-Keko ma hîn dibare?

-Dibare qurban.

Makîne cirecir dike. Bi çûkan re pêşbaziyê dike. Şewqe şilo pilo, çakêt şilo pilo. Merş şil dibin, sabat şil dibin. Makîne ranaweste. Em dereng mabûn. Ne xema Diranzêrî ye. Pembû a ha bibereket e, pembû di zeviyê de li hêviya me ye, zû li hêvî ye. Li hêviya destên me ye.

Makîne nema diheje. Weke avê diçe.

Apê Zero,

-Em derketne asfaltê, dibêje.

A ha asfalta ku digotin, rêyeke reşetarî ye. Nola li ser latê, di qeşayê de mirov bişemite. Lê baran ranewestiya, hema dibare. Li kêleka me taqsiyên din derbas dibin, di hûndirê wan de zarok hene. Ew şil nabin, serê xwe spartine camê, dinihêrin. Rê reş, hewa reş, roj repreş.

-Keko em rawestiyan?

-Na Miyeser, em derketne asfaltê.

-Ez binihêrim?

-Binihêre.

Miyeser serê xwe ji bin sakoyê min derxist. Li rê dinihêre. Otopozên pir mezin diçin. Mîna ku ketine rêzê, di hûndirê wan de mirov hene, qet şil nabin. Miyeser taqsiyan nîşanî min da:

-Kekê min, got, ma ev jî diçine berhevkirina pêmbû?

-Nizanim Miyeser, ew diçine gerê.

-Ew axa ne?

Nizanim Miyeser.

Makîne hêza xwe kêm kir. Kete cihekî qerabalix. Otopoz, taqsî pir in. Roj vekiriye, baran rawestiyaye. Em şilo pilo ne.Diranzêrî ji makîneyê peya bûye, diqîre:

-Hele li vê derê xwe ziwa bikin.

Mezinên me xwe avêtine jêrê. Qet nalivin. Li ba makîneyê rawestiyayî ne. Miyeser:

-Ez ê mîz bikim, got.

Min ji diya xwe re got, diya min ji Apê min Refo re got. Apê min Refo em kirine tihêla xwe. Em ji wir derketin, çûne dûr. Li wir di bin darekê de, Miyeser mîza xwe kir.

Wiz wiz qamyon, otopoz, taqsî derbas bûn li kêleka me. Em hatne nav qerabalixê, li cem makîneya xwe rawestiyan. Dayikan qutikên xwe yên şilbûyî, ji tihêlên makîneyê dirêjî jêr kiribûn. Ji bo ziwa bibin.

Yên ji otopozan, teqsiyan peya dibûn li makîneya me dinihêrîn. Me jî li wan dinihêrî. Xaltiyan jî mîna mêran şal li xwe kiribûn. Riwên xwe jî boyax kiribûn. Mêr bi destê xaltiyan digirtin. Xaltî benîşt dicûtin. Çat çat... Weke napoxê benîşt dinepixandin.

Apê min Refo em avitin makîneyê.

-Rayifo, got diya min, hûn birçî ne?

-Na dayê, min got.

Miyeser serê xwe hilda. Jina Apê Tefo zer bûbû. Dinalî, zikê xwe digirt. Piştre ji makîneyê bi berjêr ve verişiya. Yên li jêr, ên ku ji otopozan, taqsiyan peya bûn reviyan, riwê xwe tirş kirin. Meta Cemo bi cêrê av li serê xwe kir, av di pozê xwe de wer da. Jina apê min Tefo razeha, nola bexçikeke qermiçî. Dayikan merş avitine ser.

Diranzêrî hilkişiya li makîneyê nihêrt.

-A ha, got, hîn jî hûn di rê de nexweş kevin... Binihêrin, ê ku rojê di bin pêncî kîloyî re pembû berhev bike, hûn bizanibin.

Her kes kete makîneyê. Makîne berepaş çû, piştre kete rê. Bi lêxistina bayê, sakoyên şil li ser me careke din cemidîn, careke din em lerizandin.

Dar... Deşt... Zevî...

Roj li pêşiya makîneyê çû gihişt, çû çû, li pêş di pey çiyayekî de, wenda bû. Makîne roniya xwe pêxist.

Apê Zero dest bi strana xwe kir.

“Makîne makîne, zalim makine...”

Seyê me yê zer hate ber çavê min. Piştre kevirê li ber mala me. Germahiyek ji kêvir li riwê min xist, guriyek di riwê min de wer bû. Xwiha min xwe sparte min, min xwe sparte wê. Hûndirê min wisa xweş bû, çavê min miç bû...

Raketime...

Em bi ser hev de ketin. Ji çep û rastê deng hatin. Piştre makîne meşî. Min li hewayê nihêrt, heyv weke tekerekî bû. Makîne weke ku digirî deng derdixe. Li wî alî diya min serê xwe spartiye sabatê, raketiye. Miyeser serê xwe daniya ser çoka min, lingên xwe kişandiye zikê xwe. Serê min kete tihêlê. Dîsa bi xew ve çûme.

Yekê/î ez şiyar kirim. Yekê/î zext li min da. Diya min...

Di destê wê de nan, dirêjî min dikir.

-Tu nîvê wî bidê Miyeserê.

-Xweha min Miyeser de rabe...

-Kekê min!

-De rabe, tu nan bixwî.

Hewa germ bûye. Makîneyên ku tên û diçin pirtir bûne.

-Nîvrokî zanibin ku em ê bigihêjin!

Apê Zero wisa digot. Jina Apê Tefo li wir razehayîbû, weke gulokekê. Qet serê xwe ranedikir. Roj li ser makîneyê, wisa ku germ e jî. Her ku diçe hîn jî dişewitand. Apê Zero.

-Germa Çukurowayê yek, mêşên wê dido, got.

Germ e, pir germ. Naşibe germa me ya wê derê. Bi mirovî ve dizeliqe, weke bira hembêz dike, heta tu bixwazî dehf de, na, te bernade. Dizeliqe, bişid dizeliqe. Çi qasî mirov xwe berde jêr, bêhtir dizeliqe. Hînikahiya duh li ku, germa îro li ku. Mezin sokoyan ji xwe dikin, şewqeyên xwe derdixin. Lê şewqeyên xwe zû li xwe dikin.

-Germ li mirovî dixe, dibêje Apê Zero.

Roj li diyar. Tekerê agir. Tim li me dinihêre. Tim çavdariya me dike, dişewitîne, diqelîne. Di cêran de av diqede, Diranzêrî makîne nade rawestandin. Pembûyê axayî di zeviyê de maye. Divê em zû bigihin. Devê me bi hev ve zeliqî, Miyeser,

-Av, dibêje.

Zarokên din,

-Av, dibêjin.

Apê Zero, li texteya makîneyê dixe, makîne ranaweste, Diranzêrî ranaweste. Apê Zero milên xwe dihejîne, “Ez çi bikim” dibêje. Makîne pir dibin pir dibin, avahiyên pir mezin ber bi rê ve dirêj dibin.

-Wa ye Edene!

Mezin Edenê nas dikin. Ez jî dizanim. Lê Miyeser nizane, ji bîr kiriye. Ji her du aliya dar dest pê dikin, gelek mirov diçin û tên. Bisiklêt jî heye. Axx, bisikleteke min hebûya, hînî siwarbûna wê bûbûwama... Lê li gund, li ku derê ez ê bajom... Makîne dizîvire aliyekî, piştre li cihekî bidarên mezin radiweste. Diranzêrî berî hemû kesî ji makîneyê peyabû.

-Hûn ji vir neçin ha, got, ez ê biçim cihekî û bêm.

Ajoker jî çû. Em man. Yeko yeko me xwe ji makîneyê avêt. Li bin darê, em li ser erde rûniştin. Firoşkarên ava sar, şerbetvan hatin. Pere nîn in. Miyeser girî. Li hember, li ber dikanekê kanî heye. Mezinan cêr tije kirin û hatin. Zerik zerik me vexwar. Lê wisa germ, wisa weke xwînê ye. Zikê me dike leq leq, weke ku me qet venexwar. Kanî ava me yê wê derê? Weke qeşayê diherike, tu nikarî destê xwe li ber rawestînî, dê di cih de qeşa bigire.

-Kekê min ew tirî ye?

-Erê lê.

-Pir biha ye?

-Erê lê, qurbanê.

-Dema me pembû ber hev kir, tu dê bikirî?

-Ez ê bikirim Miyeser.

Piştî bi demeke kin Diranzêrî hat. Yekî dinê li cem heye, weke wî zikmezin, qutika wî sipspî. Nêzîkî me bûn, weke ku em hemû bûne rêzek. Ji serî de dest bi hijmartinê kir, Diranzêrî:

-Yek, du, sê, pênc .... pazdeh ….

Hejmartin qediya. Diranzêrî,

-Çil û yek mezin, sih û dudu piçûk...

Piştre qîriya:

-Li makîneyê siwar bin...

Em liviyan, mezin, pîrekan dehf dan, jin zarok birin.

Diranzêrî û zilamê ku hat tiştin axivîn. Destên hev guvaştin. Qîçandin. Ajoker siwar bû, makîne xebitî. Diranzêrî li nik wî siwar bû. Qîriya:

-Kes li jêr nemîne, em dikevine rê.

Vinnînî bi makîneyê ket. Di rêyeke her du aliyê wê bidar de, dest bi çûneke bihêz kir. Dar qediyan, deşt dest pê kir. Çokurowa. Tim deşt, deşteke kipîkesk, deşteke ku kevirek, diyarek tê de nîn e. Makîne deştê diqelêşe. Di nav zeviyan de weke ku çûkek, çûkekî pir mezin, em li pişta xwe kirine, ji seriyekî deştê dibe seriyê din. Piştre makîne dizîvire aliyekî. Na, ez dizanim, ev rê, ne rêya par e, em diçine zeviyeke din, zeviya axayekî din. Li vê deştê axa wisa pir in, ax wisa zehf e. Axayan ax par kirine, mezin pir mezin par kirine.

Em di nav gundekî re derbas bûn. Piştre em ketne rêyeke axîn. Germ tevî tozê bû, toz tevî xwêdanê. Laşê me bû herî. Dayik aciz bûn, ciwan aciz bûn. Me axûwax kir... Me bi destên xwe toz dehf da, çi fêde, toz hat, dîsa zeliqî, dîsa zeliqî. Heta ku rê qediya... Rê qediya, makîne di bin dareke mezin de rawestiya. Diranzêrî li gel daweşandina destên xwe ji makîneyê peya bû, qîriya:

-Birijin!

Em rijîyan. Pêşî em, piştre merşên me, potên me, sabatên me.

Li nik me avak diherike, zirav, navê wî cok.

Diranzêrî qîriya:

-Va ye, got, kolik dê li vir ava bibin. Rêzek. Zevî jî ev e.

Du zilam tevî xwe kir, wî ew birin û çû, min jî da pey wan. Diranzêrî li wir cihekî nîşan da, li wî aliyê cokê:

-Ev der jî daşira we. Jin li vî alî, mêr li vî alî. Di navbera we de têl heye.

Mêr serî hejandin.

Êvar nêzîk e. Piştî bi demekê dê roj biçe ava. Ji ber vê amedekarî dest pê kir. Me dest bi sazkirina kolikan, ku em ê serê xwe tixine bin kir. Min ji bavê xwe dizanîbû, diya min jî alîkariya min kir. Min bi singekî tûj çar kortik kolan, fireh. Min çar dar rakirin. Min serê wan ji jor ve xwehr kir. Diya min dar girêdan. Me merş avête ser, me ser girt. Me çewal jî avêtine kêleka wan. Me lihêfa xwe raxist. Ji diya min re lihêfek, ji min û Miyeserê re lihêfek. Me feraxên xwe derxistin, danî aliyekî. Diya min:

-Qurban Rayifo, zû berî ku roj biçe ava, tu hejik û qirşan ber hev bikî.

Hejik û qirş pir in. Bi Miyeserê re me dawek ber hev kir. Diya min tifik kola. Qoşxaneyê danî serê. Agirê binî pêxist. Ji cokê av xiste qoşxaneyê. Zikê me wisa birçî bûye. Diya min sabat vala kir, jê savar derxist. Kulmek savar avête navê. Savar nepixî nepixî bû girar. Piştre di meqilkê de rûn sor kir, wê rûkire girarê. Me sifreya xwe raxist, kulmek li pîvazê xist, nanê xwe yê reş par kir. Me dest bi xwarinê kir. Hingî wê demê mêş derketin. Mêşên ku cihê li ser datînin, dişewitînin. Me bilez xwarina xwe xwar, ava cokê vexwar. Me destmala mezin li serê xwe pêça. Me zû serî danî, em raketin. Em tev westiyayî ne, hemû kolik raketin. Mala Apê Refo jî raketin. Ji cihên pir dûr dengê vizîna makîneyan hat...Em li ser xaka Çukurowayê bi xew ve çikiyan. Diya min berî rakeve axînek kişand. Serê Miyesrê li ser singa diya min...

Berî roj hilê em ji kolikan derketin. Em çûne wî aliyê cokê, mîzê. Piştre me di cokê de dest û riwê xwe şûşt. Diranzêrî bê rawest diqîriya:

-Zû ha, bilez ha, karê me heye bi we re ha, digot.

Ez beyaniya zeviyan dizanim, hînikayiyek çêdibe di beyaniyê de, lê heta ku roj derkeve. Dema ku roj weke gokeke ji êgir derkeve, piştî wê germê dest pê dike, pê re pê re bi xuyakirina rojê re...

Diya min lihêf pêçane. Em li kêleka zeviyê kom dibin. Diranzêrî bi yên ku dereng mane diqehire. Bang dike, diqîre. Em sergihayî dibin, sabatên pir mezin kom dibin li kêleka zeviyê, yê ku pembû ber hev bike, dê pembû bavêje sabatê. Kîsên pembû dipêşiya me de. Em amede ne. Miyeser, zarokên din di kolikê de ne, hin li ber kolikê. Zarokên pir piçûk radestî yên weke Miyeserê ne. Dê ew li piçûkan binihêrin. Dê ji cokê avê bidine wan, kengî di bin xwe de rîn, dê binê wan bişon, pora wan şe bikin. Dema girîn dê nan bicûn bicûn û têxine devê wan. Dema zarok raketin, dê bileyizin. Di navbera kolikan de veşartok. Heke kar kete tengasiyê dê zarokên heta pênc salî hemû têkevin zeviyê. A niha na, hele bila bileyizin. Diranzêrî nîşan da. Em ketne zeviyê pembû. Ez û diya xwe li ba hev.

-De Rayifo qurban...

Apê min Refo hinekî ji me bi wî alîtir. Du zarokên wî yên ciwan ketne pembû îsal, jina wî jî, çar heb in. Dengê çit çitê û xiş xişê. Pembû ji gûzikê tê kişandin. Nerm... Weke gulorê di destê mirovî de. Dest diçe pembû, diçe kîs, diçe pembû, weke makîneyê. Hîn bûme ev çend sal e, bavê min ez hîn kirime.

-De Rayifoyê min!

Bavê min par, wisa digot, lê niha tune.

Xwêdan dest pê kir. Roj guriya êgir e. Germ pêl bi pêl. Pembû pir... Rêz dimeşe. Diranzêrî bi yên li paş mane diqîre:

-De ha de, bimeş ha bimeş!..

Apê Tefo pir dixebite, jina wî li paş dimîne, dizîvire, ji bo alîkariya jina xwe. Diya min carina “ax ax”dike. Deng nîne. Her kes tis. Dema roj bê vê derê bêhnvedan heye, hingî çend gez nan... Kîsê diya min jî ez dibime koma pembû. Ez bibez diçim, bibez têm. Dê roja pêşî pişta me bişike ji xwexwehrkirinê, lê sibê em ê aş bibin, dotira rojê hîn jî em ê aş bibin. Pişta me her tim dê xwehrbûyî bimîne, kengî me rast kir em ê biwestin.

Navbera xwarinê...

Kî pembûyê xwe yê di kîsan de tevî komê kir, bi cokê ve bezî. Şipir şipir av. Cok dixwîne, weke bilbil dixwîne. Dest dikevine avê û derdikevin. Nava mista me tije av. Bi şepînî em li riwê xwe dixin. Lê çi fêde, dema em av lêdixin sar, piştre heman germahî, heman gurî. Hin serê xwe dixin avê. Vexwe bavê min vexwe, tu dibê qey em ê ava cokê biqedînin. Ava cokê naqede. Ling, dest şilo pilo. Em diçine kolika, binê daran.

Diya min girara ku ji êvarî mabû danî ber me.

Miyeser bi qirşikan kolikeke piçûçik çêkiriye. Ser jî bi giya girtiye.

-Kekê binihêre, gote min.

-Xweşik çêbûye Miyeser.

Em razehan. Dirêj dirêj em razehan. Wisa êşiyane çengên min.Wisa êşiyane tiliyên min. Lê qet gazin nîne, ez mêrê vê malê me. Diya min bipirse jî gazin nîne.

-Pişta te êşiyaye Rayifo qurban?

-Na dayê...

Lê heke bavê min sax bûye, dema diya min wisa pirsî,

-Jêbûn, min ê bigota.

Hingî dê bavê min serê min mist bida. Simbêline wî reş hebûn. Destine wî pir mezin hebûn, bimû. Bidestekî xwe pora min digirt, bi destekî argûşka min,

-Oy bavo, Rayifoyê kê ye, digot.

Niha bavê min nîne. Ew li gund ma. Di bin axê de.

Miyeser ez qudqudandim. Min jî ew qudqudand. Kenî. Hêstir ji çavên wê herikîn. Li ser min rûnişt, şap şap li riwê min xist. Diya min em her duwan jî hembêz kir.

Diranzêrî qîriya:

-Hop qediya!

Dîsa em ketne zeviyê. Piştî bi demeke kin axa hat, bi makîneyeke tekerstûr. Diranzêrî çû silav kir. Apê Zero silav kir. Axa nihêrt nihêrt. Piştre li makîneyê siwar bû, vizzz..

Diranzêrî qîriya.

-Axa pale neecibandin. Hûn bêhtir bixebitin, hûn bêhtir pembû ber hev bikin, ji bo ku axa we biecibîne.

Pir pembû, bêhtir pembû, hîn bêhtir pembû... Tim wisa dibêjin. Ez van peyvan hemûyan dizanim. Hîn bêhtir pembû, pir pir pir pir...

Ev ê Diranzêrî, ji me jî, ji axayî jî pere distîne. Lê ew rûdine. Qet naxebite. Axa jî li qesra xwe rûdinê. Bi makîneya xwe tê wisa dinihêre û diçe. Pir pembû dixwaze. Heke me pir ber hev nekir, dê paleyên nû bên. Ku paleyên nû hatin, dê pereyên me hindik bin. Axa dê hindik pere bide. Loma pir pembû...

Me pir pembû ber hev kir. Me li kêlekê kom kir, xistine çewalên pir mezin. Axa li wî aliyê zeviyê firingiyên pelizî dane çandin, ji bo paleyên wî bixwin. Firingiyên pelizî naşibine firingiyên dinê. Hûrik in, mîna findiqê, mîna gûzê, dema mirov rajê di dest de dibe cirt û diteqe. Min kulmek ber hev kir. Diya min xiste nav girara êvarî. Îsotê sor jî pê dakir. Me kevçî lê xist, me kevçî lê xist.

Heyv dîsa li asîman bûye teker. Kesî zû raneket. Me xwe avête bin darê. Apê min Zero dest bi strana xwe kir. Kekê Naîf dest bi strana xwe kir. Zarokên hûr

di hembêza dayikên xwe de bi xew ve çûn. Dengê kelmêşan tevî dengê henaseyê bû. Rû xweriyan, qirik nepixîn. Stran me hilgirt, em birine gundê me. Avzêma me, malên me, bizinên me û seyên me. Mîna ku me dengên wan bihîst, li nêzîk hate guhê me. Li dûr xişênî, carina bayek hêdî hêdî... Stran qediyan, dengê sazê hate birîn. Em hilkişiyane kolikan. Di heftiya me de, mar bi Miyeserê ve veda.

Miyeser Miyeser qurbanê Miyeser, xwişka min Miyeser...

-Dayêêê!

Demeke şevê. Diya min şiyar bû, Miyeser qîriya. Pir qîriya. Diya min niftik pêxist, mar dît, qîriya.

-Maaar!

Kolik rabûn, pêşî Apê min Refo rabû. Me çira pêxist. Miyeser dilerize, Miyeser diqîre, Miyeser reş dibe. Diya min miyeser hembêz dike,

-Mar mar, diqîre.

Zilam rabûn, dar hilgirtin, mar çû.

Xwişka min perîşan. Ayy dayê, uyy bavo, xwişka min perîşan. Diya min digirî, diya min li xwe dixe. Miyeser dimire, dimire diçe. Mar di bin çokê de bi Miyeser ve veda ye. Apê Zero li cihê ku mar gez kiriye nihêrî nihêrî, piştre rahijte jilêtekê û hat. Wê derê qelaşt, Miyeser ne li ser hişê xwe ye, ji xwe çûye. Neqîriya. Di xwêdanê de ma. Apê Zero cihê ku xwînî bû, marast û tif kir, marast û tif kir. Miyeser xweş vezîliya.

Apê Zero,

-Piçûk e, pir bijerh e marê Çukurowayê, got.

Diya min bêçare, Miyeser bi hembêza xwe ve dewisand.

-Qurban Miyeser.

Miyeser deng nade, Miyeser çavên xwe venake. Diya min serê xwe pora xwe rûdiçikîne.

-Çareyek pêk neyê dê ev zarok biçe!

Hêvî, gelo çi ye hêvî, li kêleka vê zeviyê, di nîvê vê deştê de. Diya min rabû ser piya, Miyeser di hembêzê de.

-Rayifo qurban bimeş.

Bi ku ve?

Ez mêr im ya, mêrê vê kolikê.

-Bimeş dayê, min got.

-Bi ku ve, gotin zilam.

-Bi dîtina çareyekê ve, qîrî diya min.

-Çare li ku ye?

Diya min nizane hêvî li ku ye? Têê li wî aliyê zeviyê, dibe ku li gund, dibe ku li Edenê. Piçikekî canê wê hebe, piçikekî çavên xwe vekirana Miyeser.

-Miyeser xwişka min!

Dengek ji xwişka min nayê.

Em ketne rê, Apê min Refo, ez, diya min. Di hembêza diya min de Miyeser. Apê min Refo, qehirî, qîriya.

-Kuro ma ev hal e, ev çi hal e yahu, çima wisa ye ha?

Diya min hêdî hêdî digirî. Ez jî digirîm, lê di reşê de ez diyar nakim. Kesê mêr nagirî. Kesê mêr hêviyê peyda dike, qet naweste, bavê min wisa digot. Kesê mêr li ber xwe dide, ji her tiştî re, li ber xwe dide.

Riya bi toz weke ard di bin piyê me de. Diya min hema Miyeserê bêhn dike, li nefesa wê guhdarî dike.Di deşteke pir mezin de çar can, ne dizanine rê , ne dizanine rêbazê. Mar bi Miyeserê vedaye. Miyeser ji xwe çûye, xwiha min Miyeser, canê min Miyeser...

Heyv winda bûye. Çûye.Reşetarî. Roniyek li zehf dûr, tîrêjê xwe daye asîman, kî dizane belkî Edene. Li wê derê hêviyek ji xwişka min re. Divê mirov bibe çûk, divê mirov bifire, tim bi alî ronahiyê ve. Bêrawest, bêbêhnvedan, divê xwişka min xelas bibe.

Diya min ket, lingê wê kete kortikê. Miyeser ji hembêza wê xindirî. Girî diya min. Qirîya diya min. Apê min Refo Miyeser hilgirt. Em bilez bilez dimeşin. Roniyên gund carekê xuya bikira. Nîvê şevê ye, ber şeveqê ye, ez nizanim. Diya min weke potekî li pey me dixişxişe, gazî bavê min dike, carina navê wî bi lêv dike. Lê diqehire diqehire nîşanî kesî nakê qehra xwe, şev dirêj dibe, toz lingên me diqurpîne.

-Apê Refo tu xwişka min bidi min.

Niha xwişka min li pişta min e. Lingên wê pûç bûne tap tap li pişta min dikevin. Xwişka min weke çûkekî. Kin kin nefesê distîne.

Em bigihiştana gund... Va ye se direyin...

A ha va ne xaniyên pêşî. Se qehirî ne. Apê min Refo kêstekan diavêje, wasleyên şaxan diavêje, bi dara di destê xwe de berî kuçikan dide. Seyek di tihêla apê min re derbas dibe tê heta ba min. Diya min xwe diavêje ser sê. Se desmala li serê diya min perçe dike.

Apê min Refo li deriyê malekê xist. Zilamek derket.

-A ha em pale ne, mar bi keçikê ve veda, got.

-Ê ma em çi bikin bira? Dermanek, hêviyek bi me re nîne. A baş hûn biçin mala axayî, dibe ku dermanê wî hebe.

-Ku der e mala axayî?

-A ha di vê rê de.

Xortekî da pêşiya me. Me li deriyê mala axayî xist. Di mala axayî de roniyên zehf. Yek hate jêr. Diya min kire xûmînî:

-Birê min mar bi keçikê veda. Dimire, diçe...

-Namire naçe. Rawestin hele!

Em rawestiyan. Diya min Miyeser hilgirte hembêza xwe. Tu dibê qey Miyeser hevîr e.

Mêrik hat:

-Axa dibêje ma we cihê ku mar pêveda qelaşt, we mêht?

Apê min Refo bersiv da:

-Erê lo bira me kir.

-Ê wisa be, tiştek nabe.

Diya min bang kir:

-Keçik dimire, keçik diçe. Keçik piçûk e. Keçik weke çûk e. Mar bijehr e...

Mêrik destên xwe hildane tihêla xwe. Kete pêşiya me, li deriyekî xist. Zilamek derî vekir, yekî ciwan. Mêrik:

-Mar pêveda ye. Mîrze Orhan, got. Mêrik em kirne hûndir. Ronî pêxist. Li xwişka min nihêrî. Li sînga wê guhdarî kir, tiliya xwe danî cem destê xwe.

-Zû Edene, got.

-Edene?

Diya min qîriya, girî. Edene li ku derê, em li ku derê? Rewşa Miyeserê pir xerab e. Apê min Refo şaşwaz.

Mêrê ku li xwişka min nihêrî, ji zilamê axayî re,

-Jîp, got.

Mêrik,

-Xerabe ye, got.

Mêrik serê xwe zîvirand. Em derxistne rê.

-Vê rê bigirin û biçin, got. Di pêş de hûn ê derkevine asfaltê. Qamyonekê rawestînin, xwe bavijinê.

Diya min, xwişka min hilgirte pişta xwe. Di wexteke şevê de em bezîne dengên makîneyan. Biçe biçe asfalt nayê. Dengên makîneyan nêzîk dibin, lê asfalt nîne. Diya min radiweste û li Miyeserê dinihêre. Riwê Miyeserê di çi rewşê de ye, kî dizane, di tariyê de diyar nabe. Roniyên makîneyan xuya kirin. Apê min Refo derkete rê, destên xwe vekirin. Makîne ranewestiyan. Piştre qamyonek rawestiya. Rewşa zarokê dît, rewşa me dît:

-Siwar bin, got.

Em siwar bûn, diya min bêrawest,

-De miyeser qurban, hindik ma Miyeser qurban, digot.

Makîne firî. Piştî bi çi qasî dem, roniyên bajêr dest pê kirin, lamba yek bi yek ji ser me derbas bûn. Makîne bi hêdika bû, li cihekî rawestiya. Ajoker peya bû, min xwe avête xwarê. Apê min Refo xwe avête xwarê, Miyeser hembêz kir. Dema diya min dakete jêr çoka xwe qelaşt.

-Aha nexweşxane, got mêrik, bikevine hûndir.

Me baz da. Yekî simbêl mezin em zîvirandin, pirsî:

-Çi heye, çi bû, hûn çima hatin?

Apê min Refo qehirî, lê diyar nekir. Mêrik kete pêşiya me. Diya min û Apê Refo ketne cihekî. Li wir man derneketin. Zilamek hat berî min da. Derxista derve.

-Diya min, min got, xwişka min, min got, hîç guh neda.

Li derve ez tirsiyam. Bi dîwêr ve zelîqîm. Ez mam û mam. Diya min û apê min Refo hatin. Miyeser di hembêza apê min Refo. Ez qîriyam

-Ma çi bû dayê?

-Derzî lêxistin. Dê xwişka te baş bibe.

Tîrêjên sibê yên pêşî li riwê diya min dixist. Diya min dikenî. Çavên wê yên pir mezin li Miyeserê dinihêrîn.

-Miyeser diya te bi qurbana te be, digot.

Apê min Refo,

-Me kir sibeh, kar çû îro, digot.

-Soz Apê Refo, min got, ez ê sibê ji te re bixebitim.

Apê min Refo pora min mist da.

-Hûn ji min re ji birayê min diyarî ne, got.

Me ji makîneyekê re dest hilda, makîne rawestiya.

Dema em gihiştine zeviyê bûbû nîvro, lê Miyeser çavên xwe vekiribûn. Li ser serê me civiyan, Diranzêrî qîriya.

-Haydî ser kar. Ma çi bûye, mar bi zarokekê vedaye...

Yê ku mar pê ve da ne keça wî ye, xwişka min e.

Apê min Refo jî wisa got, serê xwe hejanda her du aliyan. Diya min şorbeya savarê pijand, pûjan kire navê, rihan kire navê, min bi kevçiya darîn a hinekirî şorbe da Miyeserê. Ku Miyaser vedixwar, bîbikên çavên diya min ên reş kenîn. Apê Zero jî hat. “Derbasî be.” got. Piştre got ku:

-Min ji we re negot lê, xerabtir e marê Çukurowayê, piçûk e, kin e, jehra wê kambax e. Yê ku pê veda nalivîne, dikuje.

Min hez ji xwişka xwe kir:

-Soz jı te re xwiha min, ez ê ji te re gustîlê bikirim, ji te re miherkan bikirim, ez ê miherkan bi lingên te ve kim, şe jî ji te re bikirim.

Em wê rojê nexebitîn. Diya min ez birme cokê. Ji bo ku sabun xelas nebe, serê min bi heriya cokê şûşt. Piştre carekê serê min sabûn kir. Serê min di avê de çikand çikand derxist. Piştre min cip cip kir, weke gamêşê, ez di nav avê de dirêj bûm. Diya min kenî, Miyeser kenî. Min qutika xwe guhert. Diya min qutika min û derpêyê min li avê xist xist û şûşt, bi çiloyên li kêleka zeviyê ve hilavest.

Zilam jî, dayik jî di vê avê de xwe dişûştin. Lê bi şevê. Wê şevê ez li benda diya xwe mam. Roniya heyvê tune bû. Diya min, xwe herî kir, piştre serê xwe sabun kir. Sabun pir biha ye, sabun hêja ye. Diya min sabun neheland. A ha ji serşokekê heta serşokekê carekê sabun kirin. Cihê ku herî pir ez jê hez dikim, seranserê cokê ye. Hele kesên ku me pembû ber hev dikir, heta êvarî me xeyala ber cokê dikir. Carekê bibe êvar, carekê kar biqede, em bigihine cem cokê, em serê xwe têxinê, lingin xwe têxinê, em hênik bibin, hênik bibin.Tav pir germ e, roj rivîn rivîn. Dema li serê mirovî dixe, guriya wî qul dike, derbas dibe. Ma şewqe çi ye, em çi ne? Seranserê rojê xwêdan di bin guhên me re diherike.

Em zarok bi şevê veşartonek dileyizin. Dayik westiyayî, bav zivêr, lê em zarok hez ji lîstikê dikin. Lawên apê min Refo, lawên bûka apê min Zero, xalê min yê mezin Îsmo. Her yek ji me li pişt kolikê.

-A ha min dît derkeve!

Dernakeve... Çima dernakeve? Westiyayî ye. Xwe veşartiye, hew qas xewa wî hatiye, raketiye, maye. Ji yê ku bi xew ve biçe lîstikek divê. Divê destên wî/ê, lingên wî/ê bên girêdan. Dema şiyar bû bila li ber xwe bide.

Bav carina li cihekî dicivin, qala leşkeriyê dikin. Carina jî distirin, teqez jî Apê Zero. Destê xwe dibe ber guhê xwe û dest pê dike. Di zeviyên bêserî û dawî de dengê wî wenda dibe, diçe.

Keçên zaro bi hev re, li çepikan dixin, distirên.

Şev xweşik in, şev xweş in. Hele beyanî... Lê ew germ. Ma çi derdê şevê heye bilî kelmêşan. Ma kelmêş jî çi ye, carekê gez dike, du caran gez dike. Piştre dîsa gez dike, lê mirov nema pê dihese. Kelmêş hînî me dibe, em hînî wê dibin. Pir pir vizîna wê aciz bike, mirov destê xwe di riwê xwe de dişepîne. Xwina kelmêşê di riwê mirov de dizeliqe.

Ez nizanim, diya min nizane, apê min Refo dizane, Apê Zero dizane. Roja ku me pereyên yekem stand, Apê Zero û Diranzêrî pev çûn. Apê min Refo jî tevî bûye. Xalê Remezan jî tevî bûye, Diranzêrî kirine navbera xwe, çi hatiye devê wan gotine. Diranzêrî mafê me xwariye, axa mafê me xwariye, ango ne bi qasî mafê me ye, pereyê ku me stand. Diranzêrî dema em li makîneyê siwar bûn tiştekî bi me re axiviye, niha pereyên ku hatiye dayin tiştekî dinê ye.

Diranzêrî qîrî:

-Heke hûn ê bixebitin, bi van pereyan hûn ê bixebitin, nexwe hûn ê bikişin, biçin.

Apê Zero neqîrî:

-Qurban, got, heyf e, guneh e, em ê biçin ku derê. Em hatine vê derê ku em çar quruşan bidest bixin. Aha tu dibînî, got, ji sibê heta êvarî, em di bin tavê de ne. Ma ev pere maf e ku hûn didine me?

Diranzêrî wisa xwe mezin kir, wisa xwe qure kir. Seranserî zeviyê çû û hat, çû û hat, piştre bi ser zilamên ku di bin darê de civiyabûn qîriya:

-Heke hûn ê bixebitin, bixebitin, nexwe ez dizanim mirovan peyda bikim û ma hûn dizanin gelo, axa qet ji we ne razî ye. Axa dibêje, wisa be dê pembûwê min bimîne baranê. Pembûyê ku bimîne baranê ne pembû ye. Pênc pere nake.

Beyanî dema em diçûne pembû axa hat. Li balê du mêr. Axa destên xwe danî pişta xwe, li kêleka zeviyê çû û hat. Hîç deng nekir, tenê nihêrî bi çavên nîvgirtî. Diranzêrî jî destên xwe gihandine hev, bi zilamên axayî re li pey axê çû hat, çû hat.

Wê şevê Apê Zero strana xwe pir bişewat got. Weke lawjeyê. Cixareyekê vemirandin, yekê pêxist.

Êvara ku me pereyên duyem sitand, Apê Zero ji Diranzêrî re,

-Axayê min, qurbana axa, got, ji axayî re bibêje. Heyf e ji ev qas zar û zêç re. Ma ev pere çi ye?

Diranzêrî qîrî:

-Heke ne bi dilê we ye, va ye rê!

Apê min Refo:

Lê te ne wisa gotibû ji me re, got.

Diranzêrî, destê xwe bitepênî li kîsê ber xwe xist, qîrî:

-Sibe mekevine zeviyê.

Apê min Refo pir bi hêrs bû. Riwê wî bû reştarî. Apê Zero wî girt. Bi hêdîka,

-Binihêre, got ji Diranzêrî re, destê xwe deyne ser wîcdanê xwe. Bila axa destê xwe deynê ser wîcdanê xwe.

Diranzêrî şeqamek li Apê Zero da:

-Tu ji axê re dibêje bêwîcdan ha!

Apê Zero ket. Apê min Refo bi pêsîra Diranzêrî girt. Şeqamek pê ve zeliqand. Ji nişka ve kolik tevî hev bûn. Zarok, dayik tije bûn, qîrîn, qerabalix, zeviyên bêdeng, bideng kir. Kesî apê min Refo negirt. Wî Diranzêrî girt, lêxist û hey lê xist. Dev û pozê Diranzêrî di nav xwînê de man. Bavan pot dirêjî Diranzêrî kirin, av danê, lê wî tu tiştî negirt, tim qîrî:

-Derkevin biçin ji zeviyê, sibe ez ê hine din bînim. Sibe kî ji we têkeve zeviyê ez ê wan bikujim. Bav bi apê min Refo qehirîn. Diranzêrî kişiya çû.

Apê Zero,

-Pir ne baş çêbû pir, got. Ev çend salin ez têm, ez van nas dikim. Te pir xerab kir Refo.

Apê min Refo:

-Min hew xwe girt, dema li te xist Apê Zero, got.

-Lawo lawo got Apê Zero, min lêdana van pir xwariye, pir.

-Ma em ê her tim bixwin, got apê min Refo.

-Ew bihêz in, em lawaz.

-Ya rast ew lawaz in, em bihêz. Ma ne çima ku, ne em bin ew ê çawa axa hew qas pembûyî ber hev bike ha, Apê Zero ha?

-Ne baş çêbû ne baş... Pir namînin, piştî bi hindikî dê bên, bi zilamên xwe, bi çekên xwe. Zû ji van deran wenda bibe. Wenda bibe da ku ev qas zar û zêç ji nanê xwe, ji karê xwe nebe.

-Ez ê biçim ku derê ?

-Niha xwe li cihekî veşêre. Piştre tu dê derkevî bê.

Apê min Refo pir bihêrs e, şewqa xwe avête erdê. Perçiqand perçiqand. Piştre ofînî pê ket. Lê da û çû, di tariyê de wenda bû.

Tu kes ji me raneza. Em neçûne kolikên xwe. Guhê me li dengê makîneyê, a ha axa û zilamên wî hatin, a ha dê bên. Gotina Apê Zero derket, piştî bi hindikî, dengê makîneyekê deşt qelaşt, roniyek, tîrêjek. Hat li ba kolikan rawestiya. Şeş mêr jê peya bûn, yek ji wan Diranzêrî. Axa ne di nav wan de bû. Em tev lerizîn, tev tirsiyan, çekên wan hebûn. Y ek ji nav wan qîrî: Bila bê, hele ew kî ye, yê ku ji axayê me re dibêje bê wîcdan?

Deng ji me derneket...

Vê carê yekî din qîrî:

-Bila derkeve ha!

Diranzêrî weke yekî dîn kete nav zilaman, di bin darê de, li apê min Refo geriya.

-Bila derkeve ew kuçik, got bi qîrînî.

Apê Zero xwe avête pêş, bi dengekî pir hêdî,

-Axano, got, dema yek sûcekî bike, çi gunehê ev qas mirovî heye, ew çû, kişiya çû. De haydî bigihin biçin, tu yek ji me jî, me ji axayê xwe re negotiye bêwîcdan.

Diranzêrî Apê Zero nîşanî zilaman da,

-Esil seyê mezin ev e, got.

Zilaman bi çengên Apê Zero ve zeliqîn, wî kirne hûndirê jîpê. Her çar mêrên din, pêçekên ku bi xewê ve çûbûn jî rakirin, yeko yeko li bin lihêfan geriyan. Yê ku lê digeriyan apê min Refo bû. Em tev lerizîn, tev tirsiyan. Tirimbêl bi vizînî Apê Zero bir û çû.

Em bêdeng man. Hîç em raneketin. Jina Apê Zero qîriya, serê xwe pêsîra xwe çirand. Dayik li balê kom bûn. Dema ew pêsîra xwe diçirand, pora xwe rûdiçikand hewl didan xwe ku wê bigirin. Jina Apê Zero tim qîriya.

-Niha can Zero kûştin, digot.

Ez bi xew ve çûme.

Di demeke şevê de dîsa makîne hatiye. Apê Zero anîne nola kîsekî avêtine binê darê. Her derê Apê Zero xwîn bûye. Bi lêdanê serê wî çavê wî nepixandine. Heta sibê Apê Zero naliya. Jina wî dilop dilop av kiriye devê wî, nifir li yên ku lêxistine kiriye. Lê apê Zero hîç devê xwe venekiriye.

Dema roj hilat em çûn, me li Apê Zero nihêrt. Weke gulokekê di bin lihêfê de razahayî bû. Mêrê kal digirî. Mîna zarokan.

Diranzêrî wê sibê biquretiyekê, bifort hate ba me.

-Haydî, got, hûn dereng dimînin.

Kesek li riwê Diranzêrî nenihêrt. Yê serê xwe tewand, bexçika xwe girêda, çû zeviyê. Rojên din dema pembû ber hev dikirin dê û bav diaxivîn, lê îro hîç naaxivin. Carina li aliyê kolikan dinihêrtin, tim jî li kolika apê min Zero. Jina Apê Zero, ketibû nav pembû, ji aliyekî ber hev dikir, ji aliyekî bi dengekî nizm,

-Yê ku zilm dike dê bê zilmê înşaallah.

Bi pistepist min ji diya xwe pirsî:

-Gelo apê min Refo çû ku derê dayê?

-Nizanim Rayifo qurban. Tu dibînî jina wî pir perîşan e.

Erê jinapa min digirî, zarokên wî digirîn. Dilopên xwêdanê û hêstirên çavan riwên wan şil dikirin.

Ber bi nivro ve, ew pênc zilam dîsa bi makîneyê hatin, wisa serê xwe nîşanî me dan. Destên xwe avêtne pişta xwe û li dora me geriyan. Xalê Halo jî, Xalê Remezan jî serê xwe bi pembû çikandin. Hîç li aliyê wan nenihêrtin.

Wê rojê êvar derng hat.

Êvara dereng, tevî etar hat. Etar tevî sabatên xwe yên bicam ku danîbûne her du aliyên kerê xwe, ji riya teng derket, hat:

-Miherk hene, şekir, gustîl, got bi qîrînî.

Miyeser baz da ba min, destên xwe li hev xist, hilpekî û çeqizî:

-Kekê min kekê min, hat, got.

Min ji diya xwe dirav (pere) sitandin. Bi Miyeserê re me baz da ba etêr. Li serê etêr komek zarok, hek (xwişk), dayik hebûn. Wisa pir in gûstîl, Miyeser kirne tiliya xwe û derxistin. Di dawiyê de gustîleke sor hîç dernexist:

-A ha bila ev ya min be, got.

Min rêzek jî miherk kirî ji Miyeserê re. Me ta jî kirî ji etêr. Piştre kulmek jî şekir. Miyeser pênc heb jî şekir avête devê xwe, weke ku mêşa hingiv pê veda.

-Zû Miyeser, berî ku bibe tarî em miherkan rêz bikin, bi lingê te ve girêdin.

-Erê kekê min, can kekê min...

Min miherkên şîn, sor li benî rêz kir. Yeke sor, yeke şîn. Diya min li ser me niçiqî. Min miherka mezin danî nîvî. Dema rêzkirin qediya,

-Were xwehê, min got.

Min bi lingê Miyeserê ve girêda. Xwiha min pir şa bû. Ji bo li miherkên lingê xwe binihêre, kulek kulek meşî. Bi miherkên ku ji ber man jî, min rêzekê ji pora wê re çêkir. Diya min pora Miyeserê şe kir, miherkên wê girêda. Lê tariyê her der wergirt, me Miyeserê bi pora bi miherk nedît. Kî dizane xwişka min çi xweşik bûye?

Apê Zero hefteyekê ranebû. Roja ku rabû xewst têkeve zeviyê, Diranzêrî nehişt. Apê Zero di nav zarokan de ma. Di nav zarokan de, mayine weke zarokekî ji Apê Zero re pir giran hat, lê Diranzêrî,

-Nahêlim û nahêlim, digot.

Diranzêrî hîç nehişt Aê Zero têkeve zeviyê.

Diranzêriyê pîs! Heta Miyeser wisa dibêje “Pîs Diranzêrî”

Diya min tiştekî din dibêje:

“Seyê axayî!”

Navê wî jî wisa ma, dema ew ne li vir bû û dayik û bav wî bi bîr dixistin “seyê axayî” digotin.

Şevekê apê min Refo bi dizî hatiye. Ketiye kolika xwe. Diya min ji min re got. Em hemû bi hatina apê min Refo agahdar bûn, lê Diranzêrî nizanîbû. Bi hatina wî bêhtir kêfa Apê Zero dihat. Li cem zarokan hewya wî nedihat. Bêyî ku DiranZêrî bibîne, dikete kolika apê min Refo, li wê derê diaxivîn. Apê min Refo gotiye ku,

-Piştî du hefteyan ev dê hindiktir pere bidine we.

Ez nizanim, diya min nizane, lê apê min Refo rast got. Wisa bû, hindiktir pere jimartine destê me. Apê min Refo gotiye ku, em bi wan re pev biçin, mafê xwe bistînin, lê Apê Zeroyê kal nehiştiye.

-Dê ev pere jî ji destê me biçin.

Jixwe tim wisa gotin bi piste pist, di navbera birh û çav de.

-Ji bo em pev neçin.

Heta ku hinek bi apê min Refo qehirîne jî.

-Dîsa ji bo tevdanê hat, gotine.

Apê Zero piştî wê lêdanê hîç devê xwe venekir. Tim cixare dikêşand, tim li ber xwe dinihêrt.

Kî dizane ku Diranzêrî bizanibe apê min Refo di kolikê de ye. Lê nizane.

Pembû diqede îcar. Hindik ma. Lê em jî diqedin. Ji bo em berhevkirina duyemîn jî bikin, ji niha ve Diranzêrî ji zilaman re gotiye,

-Ez ê berhevkirina duyem bi hinê dinê bikim, hûn bi kêr nayin.

Pir pevçûn çêbû, pir...

Diranzêrî rojekê ji rojan wenda bû. Ez nizanim, diya min dizane, pereyên me yê pazdeh rojan pê re maye. Lê Diranzêrî nîne. Ew zilam hatin:

-Bes e, gotin, karê pembû qediya, sibê biçin.

Bavooo...

-Kanî mafê pazdeh rojên me?

-Ew berdêliya heqê cih ye.

Heqê rûniştinê. Em li cihê axayî rûniştine, me firingiyên wî yên qerqoş xwarine, me petîxên wî jêkirine, piştre piştre axa ji me re mast şiyandiye. Kînîn daye me, derman daye me.

A ha ev pereyên rûniştinê jî îsal derketiye. Kesî deng nekir.

Ha wê şevê apê min Refo her kesî kom kir.

-Binihêrin, got. Mafê me yê pazdeh rojan di zeviyê de ye. Pembûyê duyem heye. Emê pembû ber hev kin, ji xwe re bifiroşin.

Pêşî bi dengekî nizm derketin axavtin. Piştre dengekî bilind, deşt olan da.

Apê min Refo,

-Heke em bibin yek, em ê mafê xwe bistînin, got.

Apê Zero jî pir qehirîbû ji bo pereyê vê rûniştinê. Bang li zarokan kir. Me zarok qirş hejik dan hev, me agirekî mezin pêxist. Va ye di wê şevê de, çi tiştê hebû me anî holê, me xwar û me hey xwar. Keçên xama jî wê şevê strandin.

Serê sibê em ketin zeviyê. Em pir dijwar ketnê. Em ji xwe re ber hev dikin. Tiştekî cuda ye berhevkirina ku mirov ji xwe re dike. Zarokên pir piçûk jî ketnê. Roj neşewitand, pembû neçirand. Serê kêliyekê apê min Refo diqîre:

-Bibêjin ha, em ê bimirin jî û em mafê xwe ji wan re nahêlin.

Stran...

Dest; hop berjêr, hop berjor...

Nêzîkî nîvro zilamên axayîê hatin, Diranzêrî jî li cem wan e. Nihêrtin, em di nav zeviyê de ne, matmayî man, çavên xwe gir gir vekirin. Qîriya Diranzêrî.

-Ma me ji we re negot, derkevin biçin, karê pembû qediya, got.

Apê min Refo kete hemberê wî:

-Mafê me yê pazdeh rojan.

Diranzêrî li yên din qîrî:

-A ha ev e, ev e yê ku ji axayê me re got bêwîcdan.

Zilam bi ser apê min Refo de meşîn. Lê dayik, bav ew jî bi ser ên din de meşîn. Dar girtine destên xwe, kêstek girtine destên xwe, zarokan ax toz girtine destên xwe. Me dora zilaman wergirt. Çavên Diranzêrî fir fir lîstin. Em heftê û sisê, ew heft kes.

Diranzêrî bitirs,

-Mafê we tune ye, got. Heqê rûniştinê.

Apê Zero, bi berstika wî girt:

-A ha em ê mafê xwe bistînin, got. Emê pembû ber hev kin, bifiroşin.

Zilamekî destê xwe bire paşiya xwe, Xalê Remezan, Xalê Halo mêrik di cih de girtin. Piştre zilam çûn. Lê dîsa hatin. Em di zeviyê de ne. Dora me pêçan, di destên wan de çek hene:

-Binihêre derkevin em ê we bikujin.

Hîç me li wan nenihêrt. Miyeser tirsiya.

-Metirse xwiha min, min got. Apê min Refo dibêje ku nikarin tiştekî bikin.

Pir qîrîn:

-Me hûn kuştin, em ê we bikujin ha!

Me bêrawest, pembûyê ku mafê me ye, ber hev kir.

Çûn...

Pembûwê me kom bû. Pir çêbû. Zarokan “yê me ye yê me ye” digotin û weke livînê xwe diavêtine ser.

Me nizanîbû emê pembû bifiroşine kê, çawa bifiroşin. Lê pembû yê me bû. Bi Miyeserê re, me xwe li ser pembû diavête vî alî û wî alî. Me jê hez dikir:

Pembûyê xweşik, pembûyê me, pembûyê weke pembû...

Bav li hev civiyabûn li ser pembûyê me diaxivîn. Tev pembû bû yê ku dihate axavtin. Gez dibûne pembû, diherikîn ji devê me, ji qirika me. Di tava heyvê de, me hemû li koma pembû dinihêrt:

Yê me, yê me, me digot.

Lê gotin “ne yê we ye”!

Piştî bi rojekê, qamyoneke pir mezin hat, cendirme jê peya bûn. Serekê wan qîrî:

-Heke mafê we heye hûn dê di dadgehê de lê bigerin. Axa dibêje, bila derkevin biçin ji zeviyê min. Heke hûn hewl bidin ku pembû bibin, hûn dê tawanbar bin, em ê hêzê bi kar bînin.

Em li dora pembû bûne xelek. Çavên me li apê min

Refo.

Qîriya apê min Refo:

-Mafê me yê pazdeh rojan?

-Serî li dadgehê xin.

Leşkeran berê çekên xwe dabûne me.

Apê Zero qîriya:

-Li min dan...

-Serî li dadgehê xe.

-Ez nizanim dadgeh li ku derê ye?

Bav kirne pistepist, yeko yeko ji cem pêmbû veqetiyan. Min kulmek pembû kire berîka xwe. Min pembû guvaşt û hey guvaşt... Pembûyê min...

Leşker rûniştin, me kolik xera kirin.

Sabat li milê min, di destekî min de Miyeser, me da riya bitoz.

Rêza miherkan ya ku di lingê Miyeserê de girêdayî bû, niha di nav tozê de bû.

QEDIYA