Yücel Sarpdere

RUHSATSIZ SÖZCÜKLER

Şiir

Evrensel Basım Yayın – 308

RUHSATSIZ SÖZCÜKLER

Yücel Sarpdere

Birinci Basım: Ekim 2006

Kapak Tasarım: Savaş Çekiç

Epub Tasarım: Papersense Tasarım Stüdyosu

Doğa Basın Yayın

Dağıtım Ticaret Limited Şirketi

Tarlabaşı Bulvarı Kamerhatun Mah.

Alhatun Sk. No: 27 Beyoğlu / İstanbul

Tel: 0212 361 09 07 (pbx) - Faks: 0212 361 09 04

web: www.evrenselbasim.com

e.posta: bilgi@evrenselbasim.com

RUHSATSIZ SÖZCÜKLER

Şiir

NE HÜZÜNLER GÖRDÜM

Ne yağmurlar gördüm ben

Bulutlar çoktan göçmüştü.

Ne bulutlar gördüm ben

Tek damla gözyaşı dökmemişti.

Ne aşklar gördüm ben

Hüzünlere gömülmüştü.

Ne hüzünler gördüm ben

Aşksız ve yapayalnız ölmüştü.

ZİNA HALİ

Baktım gökte ay

Sularla dans ediyor.

Mehtap da bir salınmış ki gökyüzünden

Eteklerinde yıldızlarla haspa

Uzaklarda kuş sesleri kur yapıyor.

Bir rüzgâr parçası dokundu omzuma.

Uzandım upuzun yattım kumsala.

Mehtap da sere serpe bırakıverdi kendisini dalgaların aynasına.

Mehtap bana baktı ben mehtaba.

Vuruldum o anda.

Yakaladım dudaklarından aldım koynuma.

O sırada siren düdükleri.

Aniden bastılar bizi.

Mehtap sıyrıldı kaçtı ellerinden.

El salladı yakamozların köprüsünden.

Suçüstü yakalandım ben.

Ertesi gün gazetelerde dehşet fotoğraflarım yayınlandı.

Altında koca puntolar:

Ahlaksız adam

Mehtapla sevişirken zina halinde yakalandı!

FİLİSTİNLİ ÇOCUĞUN MEKTUBU

Bağışlayın beni!
Kenarlarında renkli çiçekler olan mektup kâğıtlarına yazmak isterdim.
Kelebek kanatları boyamayı

Kuşların ötüşünü dinlemeyi

Hatta uçurtma uçurmayı da öğrenebilirdim.

Bağışlayın beni.
Top ateşleri, bomba gürültüleri arasında doğdum ben.
Yaşım on üç.
Ninniler yerine, makinelilerin takırtılarıyla büyüdüm.
Renklerden ilk önce, kan kırmızısını tanıdım.

Çiçeklerden önce, ölülerin arasında dolandım.

Hiç saklambaç oynayamadım kelebeklerle.

Üç yaşımdayken, en büyük abimi

Sekizimdeyken, ortancayı kaybettim.
Babamı ellerini bağlayarak götürdüklerinde dokuzundaydım.

Gömdüğümüzde onumda.
Ablam on beşinde terk etti evi.
On beşinde kızlar okula gider.

On yedisinde dantel örer.

Çeyiz sandığı düzer.
Bizim burada on beşinde kızlar savaşa gider.
Seçme hakkı tanımaz zorbalar bir genç kız olsan bile sana.
Ya evinde oturup ölümü bekleyeceksin.

Ha bugün, ha yarın diye diye yaşarken öleceksin.

Ya da...
Ölümlerin ateşinden sesleniyorum size duyuyor musunuz?

Filistin’im ben anlıyor musunuz?

Ama yine de yaşıyorum işte.
Çünkü kanlı topraklarda büyürken yaşamayı
Çiçek boyamayı değilse de, mezar taşlarında çiçek büyütmeyi
Kelebek kovalamayı değil ama, tüfek tutmayı öğrendik.

Sokak aralarında mermi kovanlarından oyuncak yaptık.

Patlamamış el bombaları topladık.

Mayınların üstünde sek sek oynadık.
Bu kadar nefret, bu kadar acı arasında yaşamayı

Karanlıklar arasından güneşe bakmayı becerdik.
Onun için kocaman ve karadır gözlerimiz.
Onun için hâlâ sımsıcaktır, düşmana taş atarken nasırlaşan minik ellerimiz.

Evimizi yıktılar dün.

Bir baştan bir başa mahallemizi yaktılar.

Mermi kovanlarıyla misket oynarken biz, üzerimize bombalar attılar.

Üç arkadaşım can verdi.

Üç küçük çocuk.
Bağışlayın beni, kurtaramadım!
Sarkmıştı omzumdan aşağı kanlı kolum, uzatamadım.

Elim düştü yere, kolum çaresiz...
Kanlarımız karıştı birbirine, arkadaşlarım sessiz.

İşte orada kan kardeş olduk biz.

Gözlerim karardı önce.

Başım döndü.

Ama uyumak istemiyorum.

Uyursam arkadaşlarım bu dünyadan göçer diye korkuyorum.
Bağışlayın beni!

Tutamadım kendimi.

Yapıştırmadım alnıma, açık dursunlar diye gözbebeklerimi.

Kaybettim kan kardeşlerimi.

Yaşım on üç.
Burada çocuklar çocuk olmaz.
Bebeler bile yaşamak için, beşikten siper yapar.
Çünkü İsrail denilen zorbanın Amerikan bombaları

beşiklere bile mezar kazar.
Ölümlerin içinden büyüyorum.
Minicik yüreğimle ateşlerin arasından, öfkeyle geliyorum.

Dudaklarımdan dökülen özgürlük türkülerini duyuyor musunuz?
Filistin’im ben anlıyor musunuz?

REHİN

Bir tek o bedava diye

Ölümü seçti Emin.

Parası olmadığından

Hastane morgunda kaldı rehin.

GEMLİK ZEYTİNİ

Tadı damakta

Zeytin gibi kapkara gözlerin.

Kız sen

Gemliğin neresindensin?

İMKÂNSIZ AŞK

İmkânsız aşk yoktur

Aşk zaten imkânsız olanı başarmaktır

Diye nutuklar atma bana.

Ben sürünürken

Aysız gecenin yırtık bulutlarında.

Anlatma bana dinleyemem.

Kulaklarımdan kan akıyor.

Gözüme kör bir yıldırım düştü.

Kolum karşı kıyıda balıkçı ağlarında kaldı.

Bir tek gençliğim vardı

Onu da rüzgârlar aldı.

Geç kalan ben miydim

Sen miydin yoksa ellerimden alıp

Sevgilerimi

Kaçıp giden en son yıldızın peşinden.

Haberin var mı

Var mı haberin

Şose boylarında sürünen leşimden.

Şimdi ben burada

Sen yoksun ortada.

Böyle mi olacaktı

Böyle mi yazılacaktı bu romanın sonu.

Mecbur muydu

İlle de ayrılıklardan mı geçecekti

Kopartırcasına sıktığımız ellerimizin yolu.

Uzaklardan gece yırtılıyordu.

Sabah tepelerden aşağı yuvarlanıyordu usul usul.

Şilepler böğürüyordu.

Dalgalar kudurmuştu.

Balıkçı barınakları çatırdıyordu.

Yanımda nereden düştüğünü bilmediğim

Yaralı bir martı

Siperde vurulmuş sırtı kanlı asker gibi bana

bakıyordu.

Bak ben ne yaptım.

Balıklara olta yerine özgürlük attım.

Süte ekmek doğradım.

Martının kanlanmış ak kanatlarını yıkadım.

Gagasını araladım.

Ağzımla doyurdum.

Olmayan yıldızlardan örtü yapıp koynuma yatırdım.

Sonra korkutmasın diye

Gecenin tırnaklarını kestim.

Sabah makamından bir ninni söyledim.

Dalgaların hışırtısını dinledim.

İşte ben orada dirildim.

Ya işte böyle imkânsız sevgilim.

İmkânsız olmayanı başardım.

Bir yüreğe hayat taşıdım.

Ben o gece sevgiyi yaşadım.

AKIL SATARIM

En kızdığınız anda bile sarılabilseniz, diyordu

Sevgilinizin boynuna

Uzman bir abi televizyon ekranlarında

Millete akıl satma babında.

Bizim Ramazan da uydu onun aklına.

Bir kavga anında sarıldı karısının boynuna.

Aslında iyi kadındı Neyire.

Boku bokuna gitti öteye.

Ramazan şimdi müebbetten içerde.

İki de sabi yavru kaldı öksüz, geride.

KURŞUNİ HAVALAR

Ok çekilir yay gerilir.

Kentlerde yaylım ateşi.

Ateşe benzin dökülür.

Çöp tenekesi patlar.

Bir çocuk ölür.

Kör olabilse kadının gözleri de,

göremese çocuğunun kanlı bedenini...

Ama görür!

Kurşuni havalar kuşattı çevremizi.

Baharın karanlığında çocuklar ölür!

Hangi cani ruhlu koyduysa o bombayı oraya...
Neler anlatmaya çalıştıysa o taş kafasıyla.
Yoksa düşünemeyecek kadar odun,

hissetmeyecek kadar taşlaşmış mıydı,

ya da hiç mi yoktu yüreği?
Kim koyduysa o bombayı

Kim patlattıysa çocukların ödünü
Kim merak ettiyse nasıl olur diye bombalanan çocuğun ölümü
Asla daha fazla ileri gitmesin
Fakat giderse eğer, kimse çözemez bu kanlı düğümü!
Çünkü insanların dayanma noktasının en son anıdır çocukların ölümü.

II

Biz bu kurşuni havalardan çektik en fazla.

Kurşuni havalar beslendi

Namlulardan kusan kahpe kurşunlarla.
Ve çocukları yakan bombalarla.

Oysa uzak dursun ölüm çocuklardan.

Uzak dursun yaşanacak baharlardan.

Biz ülkemizi seviyoruz.
Çocukların oyun bahçelerini seviyoruz

Biz oyun bahçeleri gibi memleket istiyoruz.
Çocuklarımız ölüyor.
Biz ateşlere gömülüyoruz!

YÜKSEKLİK KORKUSU

Öyle bir yükseklik korkusu var bende diyordu ki,

Çıkamam ikinci katta bile pencereye

Değil ki, daha tepelere.

Fakat en yüksek makamı kapmak için

Bütün değerleri devirdi.

İnsanlığını yedi bitirdi.

Ne gözleri karardı

Ne midesi bulandı.

Tırmandı en yükseğe durmadan

Bütün dostlarını hançerledi arkadan.

Ama bakmadı çevirip kafasını düşürdüğü dostlarına.

Mazereti vardı:

Yükseklik korkusundan!

GÖZLERİN

Memleket gibi gözlerin

Bir mahzun, bir güleç.

Bir ışıklar saçar,

“bir bahtı kara maderine yanar”

Gözlerin gibi memleketim

Yoksul sofralarda umut arar.

Denizlerimiz gibi yüzün

Bir durgun, bir dalgalı.

Bir barışık, bir kavgalı.

Ve çocuksu sevinçler.

Yüzün gibi denizlerimiz

Ve düşer gölgesi sarı yapraklı güzün.

Yağmalanan ülkem gibi

Gözyaşı ve hüzün.

Okul önü gibi saçların

Cıvıl cıvıl ve aydınlık.

Ama ne zaman ziller çalacak yar.

Ne zaman ülkemin üstünü kaplayacak

İsyankâr baharlar.

AKILLI BOMBA

Akılı bombalarım var diye bağırıyorlar.

İnsanlığın son harikası akıllı bombalar.

Akıllı bombalar

Öldürür bir vuruşta bin kişiyi

Akıllı bombaların yakıp yok etmektir işi.

Bir akıllı bomba düştü gökten.

Kaçamadı akılsız insanlar bombanın ateşinden.

Akıllı bomba yaktı kavurdu, kül etti insanları.

Akılsız insanlar kurtaramadılar tutuşan saçlarını.

II

Bir çocuk düşen bombanın altında yanmıştı.

Kömür gibi bembeyaz teninden geriye

bir gözleri, kocaman kocaman açık kalmıştı.

Minnacık çocuk, bombanın aklından kaçamamıştı.

Çocuğun başına, “akılsızdı, kaçamadı” diye yazdılar!

Yaktığı için bir vuruşta çocuğu,

Akıllı bombayı çılgınca alkışladılar!

Sürerken insanlığın bombalara karşı savaşı.

Akıllı bombalar

Akılsız çocuklara karşı!

FELSEFE

Dalgalar

en uslu ve çocuksu haliyle vururken sahile.

Sanki bir palamut kafası düşmüş gibi dudaklarının üstüne.

Elinde de yarısı bitmiş bir şişe. 

Ne iş yapıyorsun diyecek oldum...

Dedi,

Yangınlardan yangın beğen.

Kimliğini çıkartıp uzattı.

İtfaiyeci Rüstem. 

Sonra bir sigara yaktı.

Çukura saklanmış gözlerini uzatıp dışarı,

bana baktı.

Dostum dedi,

Bütün gün yangın söndürüyorum.

Burada ise sigara yakıyorum

Nerden nereye?

Gördüğün gibi,

Hayat çözülmesi zor bir bilmece! 

SON TREN

Son şarkı gibi geldi son tren.

Ne sen vardın içinde

Ne de gölgen.

Buğulanmamıştı bile camları.

Ki, buğuya parmağımla ismini yazacaktım.

Sonra üstüne dudaklarımı yapıştıracaktım.

Son şarkı gibi geldi son tren

Uzak diyarlardan bir başına.

Ciğerleri Kanlı Nigar gibi

Aksırıp tıksırarak sokuldu yanıma.

Yaşlanmış suratını benden kaçırıyordu.

Belli ki, sensizliğine utanıyordu.

Son tren gibi geldi son şarkı.

İçinde tek bir satır sen yoktun.

İŞÇİ KIZLAR

Çıplak ayaklı kızlar yürüyordu pamuk tarlalarında.

Patlamış parmakları

Güneş kavruğu suratları
Umuda aç...

Pamuk tarlalarında.

Pamuktan bir döşeğe uzak.

Bir yudum yele hasret memleketim gibi alınları.

Akşam ne zaman olacak?

Ne zaman yüreklerimize bahar dolacak?

Ne zaman vakit bulup da çatlak dudaklarımız

bir tutkulu sevdaya kanat çırpacak?

İpek saçlı 

Şelaleler gibi güzel kızlarımızı öğüttük nadaslarda.

En güzel yıllarını gömdük toprağa. 

Her sabah yeni bir gündür derler.

Ama her sabahın kör karanlığında

Kamyon kasalarında

Üç bozuk paraya

tarlaya koşan işçi kızlar bunu bilmezler.

PALA 

İçerde tanıdığımda

On iki ayrı suçtan yargılanıyordu Pala.

Kır saçları

Sanki yanmış gibi kirpiği kaşı

Bir de hafiften şaşı

Herif ellisini çoktan aşmış da

On sekizlik masum ayakları yapıyor.

Ve durmadan, şu pisleşen dünyadan

vefasızlıktan dert yanıyor.

Dedi ki, bir keresinde

Dikmiş gözlerini gözlerimin ta içine.

Çıkarsam dışarı, dönmeyeceğim geriye.

Söz sana

Namusumla yaşayacağım bundan sonra.

On iki suçtan tahliye olup çıktı bizim Pala dışarıya.

On iki güne varmadı yeniden koğuşta.

Göz göze geldiğimizde yaklaştı yanıma

On sekizlik masum gözlükleriyle baktı bana

Ben sözümde durdum, dedi

Namusumla mesleğimi icra ediyordum dışarıda.

Arkadaşlar namussuz çıktı,

Son işimde ihbar ettiler beni karakola! 

VATAN VE İYİ ADAM

Yaşam nedir diye sorsak kendimize.
Nedir yaşamak?
Parfümleri sürüp sürüştürmek,

takıp takıştırmak,

hoş mekânlarda piyasa yapmak mesela.
Mesela, bir köşeciğe sinmek, beklemek, beklemek...

Bir ömür boyu beklemek.

Neyi beklediğini bilmeden...
İyi adam olmak mesela.
İyi adamdı,

Vatansever adamdı.

Kırk yıl fabrikamda vatan için eşekler gibi çalıştı.

Bir gün bile gıkını çıkarmadı.
Vatan patronun fabrikası!
Vatan patron!
Vatan, patronun villası!
Vatan, patronun kokanasının parfüm kokulu arabası!
İyi adam da patronun aşçıbaşısı.
Ne bileyim ben, mesela köpek dolaştırıcısı.
Ya da makinenin en ucuz ve en değersiz parçası.

İyi adam ses çıkartmaz çalışır.
İyi patron da çalışmaz, çalıştırır!
Çünkü iyi adam dünyaya çalışmak,

yokluk çekmek,

bir ömür boyu üç parayı hesap edip kafayı yemek için gelmiştir!
İyi adam,

bir ömür boyu

nazlı sevgiliyi bekler gibi ay sonunu bekleyecektir!
İyi adam bilmelidir;

Emeklenmeden yürünmeyecektir.
Kafasında düşler, hep yürüyeceği günü bekleyecektir.
Ama “kaderin kötü oyunu ağlarını örecek”

Yürümesini bir türlü beceremese de sürünmeyi pekala öğrenecektir!
Bir gün gelecek yaşamın kahredici yükü,

beynine çöreklenen ağrılar,

kafasındaki düşleri bile silip süpürecektir.
Zaten iyi adamın düş kurması fantezidir.
Düşünmesi ise gereksiz boş bir hadise!

II

Vatan patronun fabrikası!
Vatan patronun para kasası!
İyi adam da patronun sömürü makinesi!
Patron zenginleştikçe vatan zenginleşmiş olur!
Patron birkaç fabrika daha açtığında vatan

kalkınmıştır!
Zaten iyi adam da o günler için, vatanın kalkınması için çalışmıştır!
Lakin para bu, şişede durduğu gibi durmaz.
Patron doları görür, fabrikayı içindekilerle birlikte Corc’a satar.
Fabrikayla birlikte iyi adam da gitmiştir.

Devren!

III

Vatan Corc’tur artık!
Patron bunu vatan için yaptığını söyler.
Corc vatanı almış, adam edecektir!
İyi adam yine vatana, yani Corc’a hizmet edecektir!
İyi adam ses çıkartmazsa yine iyi adamdır.
Ama ses çıkartırsa kötü adam olur.
O zaman fabrikayı bir avuç dolara alan ve satanlar iyi adamın karşısına dikilir.
“Vay vatan haini!” deyip bayrağı kafasına indirir!
Patron her koşulda vatanseverdir yani.
Ama iyi adam oldu mu şimdi vatan haini!

ÖZGÜRLÜK

Resmini ektim rüzgârlara

Taşısınlar diye en uçsuz okyanuslara.

Dudaklarını kazıdım aya

Uyandırsın diye öperek sabahları aydınlığında.

Gözlerini yapıştırdım güneşin alnına

Işıldasın diye dünya.

Gülüşünü çizdim sonsuzluklara

Umut olsun diye insanlara.

Ey özgürlük!

YORGUN

Uzaklardan kalkıp geldi gece

Yorgun argın

yalnızlıklar çöktü üstüme.

Şimdi ılık bir yel parçası tutuyor ellerimi.

Kulaklarımda içli bir şarkının nağmeleri.

Saçları uçuşan sen gibi.

Dizleri titreye titreye

Her an düşeceklermiş gibi üstüme

Yıldızlar dönmeye başladı gökte.

Yorgundu gece.

Balıkçı teknesi yorgundu.

Yorgundu tayfalar.

Öylesine yorgundu ki balıklar

Çıkıp da kaya kovuklarından

O akşam hiç yem aramadılar.

Boştu o gece ağlar.

Üsküdar’la Kabataş dargındılar

Kımıldatıp da yorgun bedenlerini

Aralarına giren sis perdesini bile aralamadılar.

Öyle yorgundu ki gece.

Şimşekler çaktı da mahur makamından

Uyanıp da uyku mahmurluğundan

Kutup yıldızı gözlerini aralamadı.

Öyle yorgundum ki ben

Beklemekten seni.

O gece sabah olmadı. 

TÜRKÜLER 

Türküler ki;

Rengârenk, ses ses.

Her ses ayrı bir can

Ayrı bir nefes.

Kırbaçladılar onları

Yasaklar meydanında.

Diller ki, insanın kendisidir

Çarmıha gerdiler

Yirminci asrın ortasında.

Oysa dokunmayın şarkılara.

Özgürlük çalsın notalar.

Farklı dillerde haykırırken birleşsin seslerimiz.

Bırakın nazlı kelebekler gibi

Mavi bulutlarda kol kola süzülsün türkülerimiz. 

GECENİN BİR VAKTİNDE 

Bırakın, tutmayın kollarımdan

Düşmeyeceğim yere.

Kafam kıyak.

Sallansam da iki yana,

Yürüyeceğim göğsümü gere gere.

Dokunmayın.

Tutmayın.

Bırakın, yalnız kalayım.

Sevdiğimin penceresinin altında bir türkü patlatayım.

Böyle derken ben, yakaladı bekçiler

Orada çatır çatır patlar...

Pencereden bakan minik bir kızı vururken sarhoş mermiler.

Beni ruhsatsız türkü patlatmaktan

İçeri götürdüler. 

Hiç mi işin yok da, dedi hâkim,

Gecenin bir vaktinde sokakta şarkılar patlatıyorsun?

Hâkimim dedim, hâkime.

Sevdiğimin kalbinin dışında kimseyi vurmak değil niyetim.

Tamam, sesim ses değil, itiraf ediyorum

Ama hâkimim, vallahi yürekten söylüyorum.

Seviyorum hâkimim, seviyorum.

AYÇİÇEĞİ

Güneşe dönmüş,

göbekleri simsiyah ayçiçeği başakları gibi gözlerin.

Nerdesin ey sevgili

Ben yanık türküler diyarında

Seni özlerim.

HÜCREMDEN

Ter içinde her yanım.

Soluksuzluğumda boğuluyorum.

Yine de bir haber beklerim güneşten.

Karanlığından el uzatıp dışarıya hücremden

Aydınlıklar toplarım ben.

AZİZ SEVGİLİYE 

Sana bir kez uzaktan baktım ey aziz sevgili.

Bir yangın akşamıydı.

Sahildeydim, içiyordum.

Körkütük sarhoştum.

Dalgalarla konuşuyordum.

Gökte nur topu gibi bir ay doğmuştu.

Yanında sürüyle çocukları olmuştu.

Gençliğimden tek yadigâr romantik damarım tuttu.

Tuttum elinden senin

Dansa kaldırdım.

Gazete parçalarını toplayıp kibriti çaktım.

Senin için ey aziz sevgili senin için

Ben o gece denizi yaktım.

ÖZGÜRLÜK BOMBALARI

Kardeşler!

Sormayın bana;

Kimim, kimlerdenim

Nereden geldim, nereye giderim

Hangi ırktan, hangi cinsten, hangi kavimdenim.

Bir yanım Bağdat’ta yanar.

Bir yanım Gazze’de kaynar.

Şeria kan akar.

Beyrut alev alev

Kafamda bombalar patlar.

Kardeşler sormayın;

Kimim kimlerdenim.

Gökten alevler yağar.

Havada yürek yarası çığlıklar.

Çırılçıplak kavrulmuş ağaç dalları ağıtlar yakar.

Alevlerin arasından yürürüm.

Oysa, çocuklar yanarken orada

Ben sapasağlam burada

Utançlara gömülürüm.

Gökler tutuşur ben ölürüm.

II

Kardeşler!

Sormayın bana;

Kimsin, nerelerden gelir nerelere gidersin diye.

Piyanonun tıkırtılarını duymak isterdim.

Kulaklarıma baharı anlatan ezgiler dolsun.

Kızıldeniz kıyısında mutlu akşamlar olsun.

Kuşlar cıvıldasın isterdim.

Balıklara yem atmak da olabilir mesela.

Ama bombalarla yanmak nasıl anlatılabilir ki çocukların dünyasına?

Otursam bir nehir kıyısına rüzgârlar taşısa çiçek kokularını bana.

Kapasam gözlerimi.

Yemyeşil çayırlarda

ellerinde balonlarıyla koşturan

Çocukların resmini assam göz kapaklarıma.

Ama kapatamam.

Zehir savuruyor rüzgârlar soluyamam.

Yanıyor buralar ey İnsanlık.

Gözlerimi kapayamam!

III

Ki, öyle anlatmışlardı yalancı masallarda.

Özgürlük getireceklerdi bu topraklara...

Çok miktarda demokrasi...

Haddinden fazla da barış.

Kardeş olacaktı insanlar

Amerikan uçaklarından atılan bombalarla!

Fotoğrafta görmüştüm.

Ben o fotoğrafta aslında utançlara gömülmüştüm.

Dikenli teller ardında babasının kucağında bir çocuk oturuyordu.

Babasına bakıyor, ama göremiyordu.

Babanın başında Amerikan çuvalı.

Çocuğunu öpemiyordu.

Toplama kampında bir minik çocuk ne yapacak?

Ona,

Dikenli telleri,

Ve babasının çuvala hapsedilen bakışlarını kim ve nasıl anlatacak.

Yine de kıpırdanıyor çocuk babasının kucağında.

İpek gibi kirpiklerinin ucundan

Çiğ tanecikleri süzülüyor buz kesmiş yanağına.

Ve soruyor korkmuş ve anlamaz bakışlarla:

“Neden saklıyorsun bakışlarını benden...

Ama yeter sıkıldım bu oyundan ben.

Çıkar başındakini...

Gözlerini benden saklama.

Ve anlat bana.

Bu dikenli teller, özgürlük...

Kafandaki çuval da, demokrasi mi oluyor baba!”

VI

Kardeşler!

Sormayın bana;

Kimim, kimlerdenim

Hangi ırktan, hangi cinsten, hangi kavimdenim.

Beyrut’ta sirenler çalıyordu.

Bağdat’ta Hammurabi yanıyordu.

Dicle’nin gümüş tellerinde barbarlar tarihi yakıyordu.

Filistin ölüm soluyordu.

Ve o sırada gökten Amerikan özgürlüğü düştü.

Üç çocuk altında kalıp öldü.

Amerikan demokrasisi geldiğinde kentler mezarlara gömülmüştü.

İsrail barışı ise altı yaşındaki Yased’in kolunu götürmüştü.

Gökte çelik canavarlar böğürüyordu.

Top mermileri insanlığı dövüyordu.

Oralara Beyrut’a, Filistin’e, Irak’a...

Amerikan özgürlüğü geliyordu!

İnsanlar... insanlar... insanlarımız ölüyordu.

KALKINA KALKINA

Hızla kalkınıyoruz diye nutuklar atıyordu adam.

Sıralıyordu rakamları alt alta.

Aldım o kalkınma rakamlarını koydum masaya.

Ne ekmeğe sürüldü

Ne katık oldu

Ne de doğrandı çorbaya.

Aç kaldık bu sabah da.

Büyük bir kalkınma halindeyiz diyordu adam.

Baktım sağıma soluma.

Delinmişti ayakkabımın altı

Bir de yırtık burnu kalkmıştı havaya.

Dedim yandık gittik biz

Kalkınma buysa!

En son kalkınma nutku attığında adam

İşten atılmıştı babam!

DENEMESİ BEDAVA

Sen hiç sevdiğinin kollarında çıktın mı yıldız avına

Sen hiç kucağına alıp da yıldızların saçlarını taradın mı

Sen hiç kutup yıldızının kuyruğuna aşk mektupları bağladın mı

Benden tavsiye sana.

Ne fiş, ne vergi, ne de fatura

En azından denemesi bedava.

YATIYA...

Bir oturabilsek karşı karşıya

Sana neler neler anlatırdım.

Gündüzler yetmez de

Gecelerden borç alırdım.

Cendermeler olmasa başında

Yatıya kalırdım.

KİMSE GÖRMEDİ

Çarşının ortasında doğradılar satırla.

Herkes bir şey yapıyordu.

Bakkal diş macunu kutusunu açıyordu.

Manav soğan tartıyordu.

Lokantacı fasulye ayıklıyordu.

Terzi düğme dikiyordu.

Yankesici cüzdan araklıyordu.

Kalabalıktı, çarşının tam ortasıydı.

Karakol iki adım uzaktaydı.

Pazarcı tezgâhları ter soluyordu.

Güneş alev kusuyordu.

Asfalt yanıyordu.

Hava ölüm kokuyordu.

Satırlar inip kalkıyor, etrafa kan saçılıyordu.

Herkes duydu

Kimse duymadı çığlıkları.

Herkes gördü

Kimse görmedi cinayeti.

Bulutlar olsa gökte

Onlar görecekti.

Ama bugün hiç gelmemişlerdi.

Güneş vurmasa gözleri

Kimse başını çevirmeyecekti.

Zaten çevirmemişti.

Sadece kayıtlara, görülmedi

Faili meçhul diye geçmişti.

Oysa zebaniler ellerinde satırlarla

Yeni cinayetlere gitmişti.

SOSYAL ABLA

Vermiş gazetelere sosyal adaletçi pozu vekil abla

Elinde altı patlar toplu tabanca.

Namluyu doğrultmuş hedefe.

Tetiğe bastı basacak.
Parmağında yüzükler, kolunda bilezikler, yüzünde gülücükler.
Belli ki silaha sarılmadan önce kuaföre uğramış,

takmış takıştırmış.

Sonra da tetiğe ojeli manikürlü pedikürlü parmağı dayamış.

Sanırsınız ki az sonra kasabanın girişinde nal sesleri duyulacak.

Toprak yoldan toz bulutu kalkacak.

Kötü adamlar kasabaya dalacak.
Ama yüzünde makyajı,

sırtında kırmızı tayyör elbisesiyle bayan kovboy,

davetsiz misafirlere uyarıyı yapacak:
“Reca ederim lütfen durunuz.

Hatırlatmak isterim ki kanun namına tutuklusunuz!”

Elbette kötü adamlar durmayacak.
“Bize ha! Ne hakla?”

Süslü vekil abla, kötü adamlara ters ters bakacak.

Yetmedi kurşunları basacak.

Belki de kent meydanında adam asma törenleri yapacak.

Soysal vekil abla sosyal adaleti böyle sağlayacak!

Herkes gider mersine
Vekil hanım çevirmiş rotayı tersine.
Yasa önerisi bir tutarsa...

Kör tuttuğunu...

Herkes yakaladığını nallayacak.

Hırsızlık kapkaç mapkaç kalmayacak.
Gazetelere de silahla bir poz vermiş ki.
Vurdu vuracak!

ŞÜKRETMEK ÜZERİNE

Doğduk, şükredildi doğduğumuza
Soğuk odalara...
Bu kadar yokluk içinde yaşadığımıza...
Şükür, konuştu.
Şükür, güldü...

Şükür, yürüdü...

Şükür ki, ölmedi...
Her şeyden önce şükretmeyi bileceksin.
Okul yoksa öğretmen olduğuna.

Öğretmen yoksa, okul olduğuna şükredeceksin.

Kitabın olmayabilir

Kalem defter parası da denkleşmeyebilir.

Kalemin var mı kalemin!
Sonra hastane kapıları falan...
Kuyruklara bile şükretmek fazilettir.
Çünkü kuyruk içeride doktor olduğunun işaretidir!
Sağlamsan hasta olmadığına.

Hastaysan ağır hasta olmadığına.
Bronşitsen verem olmadığına.
Veremsen kansere yakalanmadığına...
Kolun kopsa ayağının yerinde durduğuna...
Kötürümsen gözlerinin gördüğüne...
Körsen yürüyebildiğine...

Şükredeceksin.
Yemesen içmesen, gezmesen de çile çekmeyi bileceksin.
Ama en önemlisi,

Yaşarken kefen bezi ve mezar parası biriktireceksin.
Çünkü kefen bezci ve mezarcı şükür kabul etmiyor.

Şükürsüz herifler
Şükretmeyi bilmeyip ille de para diye tutturuyor!

ATEŞLİ

Öyle ateşliydi ki,

Kaynamış su döküldü eline

Su yandı.

RÜYA

Sıkı sıkı sarıl ellerime.

Tırnakların geçsin tenimin en derinliklerine.

Kanasın avuç içlerim.

Yansın bıçakla vurulmuş gibi ciğerim.

Ki, ben bunun bir rüya olmadığını bileyim.

MEMLEKETİM

Kahvenin en karanlık masasında

Bir adam oturur.

Düşünür, dünyanın yükü omzunda.

Dışarıda lodos kudurur.

Islak kanatlı güvercinler savaşmaktan yorulur.

Üniversitede gençler vurulur. 

Ne zaman sabah olacak makamında

Dili pelte pelte.

Suratında yamalı boyalar

Ağzında bitpazarından kalma küflü şarkılar

Bir şilep ölüsü böğürür.

Madenler patlar

İşçiler ölür. 

Satma zamanıdır şimdi

Beyoğlu’nun arka sokaklarında pezevenkler kadın satar.

Burnunda tiner torbası bir çocuk yerden izmarit toplar.

Barlar sokağında bir kadın masalarda göbek atar.

Gecekondularda umutlar vurulur.

Hastane kapısında ciğerleri elinde bir yoksul kovulur. 

Yaralı ülkem benim

Memleketim.

AĞUSTOS SICAĞINDA

Boşuna hava atma.

Kaçma.

Ortasındayız ağustosun

Hava sıcak kovalayamam.

Sahildeyim sere serpe yayılmışım kumlara.

Bir de çadır uydurmuş, girmişim altına.

Açmışım buz gibi birayı da.

Gözümde siyah gözlüklerimle

Seyreyliyorum çevreyi

Uzman cildiyeci titizliğiyle

Cennette gibiyim.

Bırakamam.

Kaçma kovalayamam.

Kremlenmiş yanıyorum

Bir de senin için tutuşamam.

GÖLGEM VURULDU

Aşağılarda denizin karanlığında bir balıkçı teknesi öksürüyordu.

Katranlı ciğerleri zift üflüyordu.

Tavernalar sokağında cırtlak sesli bir kadın kafa ütülüyordu.

Sokaklar bomboştu.

Ve ben yerlerde sürünüyordum.

Çamur yutuyordum.

Silmek için kanımı taşları yalıyordum

Seyretmesinler diye

utancımdan sokak lambalarını kovalıyordum.

Hemen ölecek

Ve hiç ölmeyecek gibiydim.

Karşı kıyıda ışıklar sönüyordu.

Kızkulesi sarhoştu.

Bir o tarafa bir bu tarafa dönüyordu.

Sabaha karşıydı gece can çekişiyordu.

Uzaklarda bir yerde kafası kesilecek horoz ötüyordu.

Yorgundum.

Gecenin son demlerindeydim.

Islak şoselerde gölgemi vuruyordum.

Bıçaklar parçaladı ciğerimi.

Kemiklerim dağıldı.

Yüreğim kaldırımlarda yuvarlandı.

Hava kapkaranlıktı.

Yağmur yağıyordu.

Gökte şimşekler aç köpek sürüsü gibi havlıyordu.

Tepemde iki çakal kanımı kokluyordu.

Yalnızdım.

Ağlıyordum.

Ateşler içinde yanan yüreğime yanıyordum.

Açmıştım ağzımı

Gırtlağım yettiği kadar

Sülalene sayıyordum.

Kaçmıyordum...

Yerde yatan gölgeme sarılıyordum.

Yalnızdım...

Yağmur yağıyordu.

Üşüyordum.

Ne aç köpekler gibi havlayan şimşeklerden

Ne tepemde kanımı koklayan çakal sürüsünden...

Ben kendimden korkuyordum.

Karanlık sokaklarda gölgemi vuruyordum.

Biliyorum...

Adım gibi eminim, biliyorum...

Islak şoselere sığınmış bekliyorum.

Cırtlak sesli kadın az sonra susacak...

Gecenin karanlığı güneşe teslim olacak.

Sonra

Bulutlar parçalanacak.

Bardaktan boşanır gibi yağmur yağacak.

Gölgem yağmurlarla yıkanacak.

Sabah güneşi yaralarımı yalayacak

Saçlarımı tarayacak

Çakallar kaçacak.

Soluklar alacağım.

Yaşamak diye bağıracağım.

Ve gölgemi alıp kollarıma, senin yanına koşacağım.

Ama koşamıyorum.

Ben senden değil, gölgemden korkuyorum.

Karanlık sokaklarda,

Islak şoselerde gölgemi vuruyorum.

İNSAN SEVGİSİ

Sahnede ışıklar altında

Şarkıcı ablamız bir işveli kırıtmakta.

Yalnız şarkı söylemiyor

İçi öyle bir insan sevgisi dolu ki,

Sosyal mesajlar da veriyor!

İnsanları çok seviyorum diyor.

Öyle seviyorum ki, sizleri

Sizlere olan sevgimden dolayıdır ki

Her gün değiştiriyorum saç rengimi.

Makyajımdaki çığlıklar da insana olan sevgimden

Tırnaklarımı manikür pedikür yaptırmam da

Suratımı gerdirmem de

Hatta bu yırtmaçlı elbiseyi de diktirmem

Gazetelere anadan üryan poz vermem de

Safi insan sevgisinden.

Mahrum kalmasın diye insanoğlu birtakım güzelliklerden!

Böyle işte.

İnsan sevgisi herkeste değişik oluyor.

Kimi bombalara karşı yürüyor.

Kimi ölen çocuklara üzülüyor.

Kimi de,

İnsanlar ölürken savaşlarda...

Kıtlıklarda açlıklarda

Şarkıcı ablamız gibi yüzünü gerdiriyor!

Nedensiz değil

Elbette var bir neden:

Safi insan sevgisinden!

MEDENİCE

Medeni bombalar yaptılar!

Medeni füzeler attılar.

Kentleri medenice yakıp

Ülkeleri işgal altına aldılar.

Şimdi orada insanlar öldürülüyor medenice!

Bir bebek kanlar içinde,

dağılmış, paramparça olmuş beşiğinde.

Oysa, parçalanmış beşiği terör suçundan hapse attılar.

Beşiği parçalayan bombaya da “medeniyet madalyası” taktılar.

Ne kadar da medenice!

ON İKİ YAŞINDA ON ÜÇ YARA

On iki yaşının kör akşamında.

On iki yaşındaki çocuğun sırtında on üç yara.

Vurdular onu

Babasıyla yan yana.

Büyümek yoksulluğun karanlığında.

Ama büyüyemeden daha...

Sekecekken karacanın yavrusu gibi oyunlarda.

Ve keklik olmak vardı dağlarda.

Olamadan ama

Vurdular onu

Bir Mardin akşamında.

Şimdi orada

Kapıcığın kıyısında iki cansız can yatıyor.

Mardin de ağıtlar

Gözlerde yaş yakılıyor.

Kapı önü mezar olur mu?

Babayla çocuk aynı mezara konur mu?

Kapansın gözler...

İşitmesin kulaklar...

Buna can dayanır mı?

On iki yaşında bedende on üç mermi sayılır mı?

On iki yaşın çocukluğunda.

On iki yaşında uğurun sırtında

on üç uğursuz kanlı yara.

Vurdular onları

Bir Mardin akşamında

Babasıyla yan yana

Tam yirmi bir kurşunla

KARDEŞLİK

Ben hep böyle güzel şeyler anlatayım sana...

İlkbahar sabahı gibi gelincik çiçeklerimle başucunda.

Aydınlasın gözlerinden dökülen ışık damlalarıyla sokaklar...

O sokaklarda çocuklar yalnızca kardeşlik oynasınlar.

SAHİBİNDEN SATILIK

Çok onurlu bir adamdı!

Önce kürsüden “vatan millet sakarya” nutukları attı.

Sonra boynuna “sahibinden satılıktır” ilanını astı.

SENSİZLİKLERİN SESİ

Gümüş kubbeleri altında İstanbul’un

Sensizliğinde senin yalnız bir adamım.

Yaksa da ellerimi

Ve kör etse gözlerimi

Ben senin ateşinde ıpıslak yıkanacağım.

Ulan sensizlikler.

Ulan yalnızlıkların kör sokakları

Sırılsıklam sevişmek varken mehtabın altında.

Sarılmak varken boğazın sularına.

Kapılıp gitsem akıntılarına.

Vurulsam da kapılarında.

Yem olsam köpek balıklarına Sarayburnu açıklarında.

Paramparça kalsa aşkın avuçlarımda.

Sen dalgalarında oynaşırken boğazın sularında.

Ben Yedikule Zindanlarında.

Bir can bir damla.

Dudaklarını kumar masalarına basmayacağım.

Eğer bir gün yanaşmaya karar verirsen bu meçhul limanına.

Unutma!

Ben o limanın en kör ayazında...

Senin için ulan senin için

Yalnızlığın kahpe şövalyesiyle

ölesiye vuruşuyor olacağım. 

YASA MADDESİ

Sömürünün yasası böyle yazılmış.

Bombalar yapacaksın.

Füzeler atacak.

Kan göllerinin üstünde

İnsan avlayacaksın.

Kapitalizmin yasası bu.

İşçileri köle yapacak.

Çocukları çalıştıracak.

Kadınları dergi kapaklarında doğrayacaksın.

Siperden mezarlar kazacak

Üstüne de “işte en güzel özgürlük” yazacaksın

Özgürlüğün yasası da bu:

Baş kaldıracaksın!

HER ŞEY BENİM YÜZÜMDEN

Hep ben

Yine ben...

Ben çektim saçlarından senin.

Ben döktüm yağmurları başından aşağıya.

Benim yüzümden kayıp düştün banyoda.

Zaten rüyalarını da ben mahvettim.

Çok güzel günler görecektin de,

Ben zehirledim.

Hatta tramvay kapısında az daha düşüyordun ya

Orda yoktuysam da seni ben ittim.

Hep ben yaptım bunları...

Nitekim felsefeciyle takışman da,

Sınıfta çakman da benim yüzümden.

Ben olmasam iyi bir işin olacaktı şimdiye kadar

Hatta erken gelecekti bahar.

Çiçekler toplayacaktın

Güzel şarkılar koklayacaktın da...

Gelmedi bahar

Işımadı havalar

Bunların da hepsi benim yüzümden.

Ama daha kötüsü de var...

Unuttun mu yoksa

Adını anmaktan kaçsan da

Ben yazmıştım o çılgınlar gibi üstüne kapanıp

Koynuna sakladığın

Ve bakıp bakıp ağladığın

aşk mektuplarını sana.

Bi tek bunu atmamışsın benim üstüme.

Öyle ya...

Bi tek onlar değil benim yüzümden.

Onlar...

Tabii ya canım...

Onlar, senin güzelliğinden!

KAR YOLLARI KESTİ

Dışarıda “vuuuvvv” sesleri çıkartan bir rüzgâr.
Havada kar.
Sanki soğuklardan korkup da hiç gelmeyecekmiş gibi bu yıl bahar!
İşte tam bunları söylerken
Bir kuş geçti pencerenin önünden.
Gitti kondu karşı dala.
Yanında da koca gagalı bir karga.
Ama diyemedi çocuklar “bu karga ne budala”
Çünkü ne yiyecek bir şey vardı karganın ağzında,

ne de serenat yapıp kandırmaya çalışıyordu

kurnaz tilki ağacın altında.

Arka sokaklarda neler oluyor şimdi acaba?
Kaç çocuk bir serçe kanadı gibi titriyor soğuk odalarda?
Nasıl hayal ediyor,

ağzında ekmek parçası olan bir aptal karga konsun pencerenin pervazına.

Ama yok!
Ne bir sıcak soba...
Ne de bir tas sıcak çorba...
Sibirya soğuklarının,

karların,

boranların hep bize mi garezi var usta?

II

Havada kar taneleri dönüyor.
Rüzgâr tepeleme öfke dolu bu sabah;

Kırbacı suratlarda şaklıyor

Kar yolları kesti

Zemheri ayazı yedi bitirdi her bir yeri.
Dışarıda fırtınalar boran kar.
İstanbul’da yollar açık, gelemedim...
Doğuda yollar kapalı gidemedim.
Yani değişmiyor fakirin kaderi yar!
Soğukların, fırtınaların, boranların hep yoksula mı garezi var?

YILDIZ AVCISI

İskelenin en ucuna oturmuş adam.

Yıldızların altına sermiş yaşlı bedenini kendi endamınca.

Bir şişe rakı açmış.

Yanına da soymuş bir elma.

Kulağının dibinde eski model bir pilli radyo

Hangi eskiciden bulmuşsa, “Kalamış”ı çalıyor.

Adamın gözleri uzaklarda

Sanki tarihin derinliklerinde batık aşk gemisi arıyor.

Elinde de misinası...

Herkes suya atarken, o havaya sallıyor

Misinasının ucundan topladıklarını kalbine saklıyor.

Sonra yıldızlarla kadeh tokuşturuyor

Yaklaştım yanına usulca.

Dedim, kolay gelsin, baba.

Ama, herkes balık peşindeyken senin gözün havada?

Yaşlı adam küçümseyerek baktı bana.

Dertli dertli dayadı rakı bardağını dudaklarına.

Bir parça da elma attı ağzına

Romantizm öldü evlat dedi,

Acıyorum size

Ruhlarınız gömüldü

Mideleriniz geçti yerine.

Oysa yaşlı bedenimle

Sonbaharımda hâlâ ilkbaharı yaşıyorum.

Balıklar sizin olsun

Ben burada yıldız avlıyorum.

DENİZLERİN AYDINLIĞINDA

Ak kanatlı, koca gagalı bir martı dalsa suya, çığlık çığlığa.
Gagasında bir balıkçıkla havalansa.
Uçsa tepemizden ve biz baksak süzülen kanatlarına...
Martı martı, nereye?
Ben bilmem, rüzgâr bilir, demez.
Rüzgârı görünce bırakıp ağzındaki lokmasını

yaşamak zor iş

ben bu işte yokum, deyip geri dönmez.

Kim demiş ki, asiler çocuktular

bir anlık hevesleriyle boş yere uçup gittiler diye?
Hangi, insanlığın aynasına bakmamış söylemiş;

bedavaya öldüler diye?
Öyle olsaydı...
Yani savaşmasaydı insanoğlu doğayla,

boğuşmasaydı her tarafı silip süpüren sellerle, suyla...
Tüketip de bir gün yeneceği umudunu,

vuruşmasaydı ejderhalarla...
Mesela Spartaküsler...Galileler...
Yani onlar bedavaya mı öldüler?

II

Tersanelerden çekiç sesleri geliyor.
Elleri nasırlı işçiler

alınlarından damlayan analarının ak sütü gibi helal teri siliyor.
Karşıda mavi deniz.
Ağzı köpüklü dalgalar, kayaları dövüyor.
Kim demiş, gidenler geri gelmez, diye.
Bu gidip gelen
Durmadan kayaları döven dalgalar nedir öyleyse?
Ve sorsak kendimize:

Nedir yaşam?
Hep ezilmek...
Çekiç olmak varken, örs olup dövülmek...
Kırbaçtan kurtulmak varken, kırbaççıya şükretmek!
Ve hayattayken, yaşayamadığın hayata çaresizce küfretmek!

Oysa biz yaptık ulan o gemileri.
Biz indirdik kızaklardan.
Biz pişirdik ekmekleri; biz çıkardık fırınlardan.
Ama biz kaçırıyoruz gözlerimizi şimdi

sabahları ekmek isteyen çocuklarımızın

yoksul, aç bakışlarından!

Nedir Yaşam?

Yaşamak nedir?

Belki gece yanan bir gemici feneridir.
Belki hayatın gerisinde bırakılan kocaman ayak izleridir.
Veya suda balık olmak mesela.
Oltaların ucundaki parlaklığın peşinde dolanmak...

Ve yem olmak sonunda.
Ziyafet sofralarında dansöz de olunabilir,

bir ömür boyu kıvırt kıvır!
Ya da zengin masasında meze
Tercih meselesinden öte bir şeydir,
Denizde yosun olmak da var işin ucunda.
Ama ille de eteğine sığınacak bir kaya aramak da

marifet değildir.

III

Dışarıda tan vaktinin ilk ışıkları.
Az sonra bahar, gelinliğiyle sabaha uyanacak.
İşte tam o an

Kaldır başını ve bak.
Ölümün son hecesini mırıldanmaya başlıyorsan eğer,

bir sigara yak

ve dumanını havaya bırak.
Göçmen kuşlar nasılsa alır götürür o dumanı

Kızılderililerin telgraf tellerinden savurur dört bir yana.
Ve eritir ateşlerin soluğu idam sehpalarını o anda.

Ama neden yas yok bugün burada?
Neden ağıtlar yerine özgürlük türküleri on binlerin ağızlarında.

Neden suskun değil dillerimiz?
Neden yaşlar dökülmüyor gözbebeklerimizden?
Neden başlarımız önde değiller

Engizisyonun darağaçlarında sallanırken

Selvi boylu, al yazmalı yiğitler?
Ve nasıl açıklanabilir;

Işık olabiliyor darağaçları

Ve üstünden umut kuşları havalanıyor?

Oysa ölüm özgürlük müdür?
Ancak öyle anlar vardır ki, onurun, insanoğlunun simgesidir.
Bu yüzden biz burada o simgenin takipçisiyiz.
Bu yüzden biz burada, insanlığın onurunun önünde,

denizin dalgaları gibi öfkeli

ve umut dolu şarkılar söylüyoruz.

Peki, hani nerede o idamların altına imza atanlar?
Nerede mezar kazıcılığı yaptıkları için omuzlarına apolet,

göğüslerine madalya takılanlar?

Neden ölenler yaşıyor halkın aydınlığında da

Öldürenler sürünüyor izbelerin kuytu karanlıklarında?
Bırakın onlar denizlerin dalgalarından korka korka yaşasınlar.
Bırakın kendi kanlı mazilerini çocuklarından bile saklasınlar.

Ama nafile!
Nüfus kütüklerine düşüldü bir kere:

Halka karşı suç işlediler.

Bu yüzden de karanlıklarda

Korka korka,

Ölüm gibi yaşamaya mahkûm edildiler.

IV

Şimdi biliniyor artık.
Mayıs sabahının ilk tazeliğine gömülenler neden yaşıyor...

Güneşe tükürenler neden yaşarken canlı canlı mezara gömülüyor?
Neden Denizler halkın sevdalısıdır da,

cellatlar kendi çocuklarının bile saklayamadıkları utancıdır?
Öyleyse kim kazandı kim kaybetti?
Kim ölü, kim yaşıyor şimdi?
Sanılmasın!

Burada biz, mutlu ölümler peşinde değiliz.

Sadece halkın yaşam türkülerini heceliyoruz.

Biz yüreklerimizle söyledik o sevda şarkılarını.
Dillerimize murçladık o yenilmezlik mısralarını.
Üniversiteler, Malatyalar, Adıyamanlar...

Kayısı, tütün, pancar, fındık mitingleri...

Filistinler...

Nurhaklar...

Makinelilerin kin kusan ateşleri.

Mitralyözlerin tutuşan namlularında ölüm dansı.
Denizin yakamozları.

Tuzlu suda oynaşan balıklar.

Çığlık çığlığa dolanan geveze martılar.

Ve Dolmabahçe’de suya dökülen Yankiler.

V

Bütün bunlar

Ne geçmişte kaldı

Ne de anı kitapları onları yaşanmayacak bir şey gibi elimizden aldı.

Onlar ki, insanın içindeki insanı yaşadı.

Sonsuz denizler gibi...

Silinmez fotoğraflar gibi ufuk çizgilerine kazındı.

Yaşayacaksan böyle yaşayacaksın.

Susmayacaksın.

Gözlerini yummayacaksın.

Ne zaman yüreğin soğukta kalmış

ters rüzgârlara tutulmuş serçe kanadı gibi titrese

Düşlerin sisler arasında kendine küsse...

İşte o zaman.

Tam o zaman

Kaldır kafanı ve bak güneşe.
Korkmadan aç yüreğini dünyanın bütün çiçeklerine,

yaban ve hoyrat filizlere.
Bırak, renkler ters yüz etsin bedenini.
Bırak, karmakarışık kokular devrimlerin ateşine uçursun seni.
Korkma bak:

Güneşin altın sarısı oklarında özgürlüğü görürsün.
Bırak ruhunu Denizlerin enginliğine

seni devrimlerin ateşine götürsün.

İnsanın alnına, sessiz sessiz yaşadı,

yaşadı mı yaşamadı mı anlaşılamadı, etiketi vurulmamalı.
En iyisi, asi.
En güzeli de, “Deniz olunmalı”.

BAMBAŞKA

Bir sevgilim var.

Sabah başka.

Öğlen başka.

Akşam bambaşka.

Bu nasıl bir aşksa?

Korkuyorum,

elinde kalacak gırtlağım

Çıkamayacağım bir gece sabaha.

ZORLAMA 

Zorlama beni sesim çıkmayacak,

bütün konuşmalarım içimden olacak.

Ne ayın rengine bakacağım.

Ne yıldızlarda aşk fallarına sığınacağım.

Ne de pilakideki maydanoza kafayı takacağım.

Zorlama, konuşarak vakit kaybedemem.

Ben bu gece ozon tabakasını dikecem.

Ve sökük morluğun altında seni öpecem.

BAŞUCUMDA

Sen benim ilk şiir kitabımsın başucumda.

Gelinlik gibi bembeyaz

dokunmaya kıyamadığım sayfalarınla.

Yoktun yine dün gece düşlerimin kadını.

Ben de alıp koynuma

Önce taradım sözcüklerin saçlarını usulca.

Kiraz çiçeklerinden küpe yaptım kulaklarına.

Ve sonra...

Sarılıp kaldım erguvan kokulu mısralara.

KARLI YOLLARDA

Ki bu kaçıncı çığdı, yolları kapatan.
Evleri, insanları aç bir timsah gibi yutan.
Bir makine açmaya çalışıyor kar kaplı yolu.
Ama makine yaşlı,

ciğerleri katran dolu.
Öksürüyor, ofluyor, pufluyor.

Karları üflemeye, yolu açmaya çalışıyor.
Ama olmuyor.
Yaşlı makinenin ciğerleri Hakkari’nin soğuğuna,

insan boyu karlara,

yolu örten çığlara yetmiyor.
Yolun ortasında
Karlar arasında öylece kalıyor.
Yaşlı ve yorgun!
Soğuk, insanları dişliyor.
En çok da çocuklar üşüyor.
Yardım bekleniyor ama gelmiyor.

Çocuklar kucaklanıyor.
Kar insan boyu.
Yol, iz yok.
Karakış yaman.

Dayan dizlerim dayan.
Kucağında çocuk taşıyan adam

bir izi kaybolmuş yola,

bir boyu aşan karlara,

bir sarıp sarmaladığı çocuğa bakıyor...
Yüreği yanıyor...
Soğuk vuruyor...

Çocuklar donuyor
Ve aksakalları buz tutmuş yaşlı adam öfkeyle bağırıyor:

“Nerede yardım? Nerede devlet?”

II

Yok değil devlet var elbette ve o sırada büyük icraatlar yapıyor!
Memlekette ne var ne yok satmaya çalışıyor!
Devletin işi yoğun, büyük işlerle uğraşıyor.
İnsanların donması gibi küçük işlere bakmıyor!
Mesela yengemiz medeniyetler projesiyle uğraşıyor!
Hakkari’de çığda kalanlar medeniyetlerin alanına girmese de,

İstanbul’un beş yıldızlı salonlarında

defile düzenleyerek memleket medeniyete kavuşabiliyor!

III

“Nerede devlet?” diye bağırıyor adam.
Ama devlet yanı başında;

Ciğerleri çökmüş bin dokuz yüz seksen beş model takasıyla.
Hakkari’de yol makineleri eskiyse de,

beyefendinin makam uçakları yeni aslında.

Elbette makam uçağıyla kar çalışması yapılacak değil ya!
Oysa sen şiş göbekli kalın cüzdanlı biri olsaydın da görseydin devleti.
Anında indirirlerdi helikopterleri!

“Nerede devlet” diye bağırıyor adam.
İşte devlet bu be, güzel amcam!

GİDECEĞİM BURALARDAN

Çekip gideceğim buralardan

Arkama bakmadan.

Kör kuyularda bulacaklar leşimi.

Belki çalacaklar altın dişimi

Savcı bile yaklaşmayacak yanıma, uzaktan bakacak.

Raporuma;

Serserinin biri düşmüş çukura, diye yazacak.

Duramayacağım.

Dayanamayacağım görünmeyen bakışlarına.

Bakmayacağım artık iskele boylarından

Ne suya dalan martılara

Ne küpeştesi yamalı

Ne iskelesi yaralı balıkçı motorlarına.

Ne de takılacağım madam Ninga’nın yüksek ökçeli pabuçlarına.

Paramparçayım şimdi.

Boğazıma kadar yaralıyım.

Vurulmuş

Ve bağırsaklarım elimdeymiş gibi yerlerde kıvranıyorum.

Ulan Galata!

Ulan bir zamanların en havalı

En burnu yükseklerdeki yaratığı.

O bile şimdi sönmüş ve içi doldurulmuş kaplan gibi.

Bir tek kişi bile uçmuyor üstünden.

Ulan sen de söneceksin.

Sen de kanatlarını boğazın mazot artıklarına dökeceksin.

İşte ilan ediyorum burada:

Kapıma geleceksin.

Ayaklarımın altında kıyıya vurmuş balık leşi gibi sürüneceksin.

Gel diye diller dökeceksin.

Bakarsam kopsun kafam ulan dönüp de ardıma.

Acıyıp da bir tek gözyaşı süzülürse yanaklarımdan aşağı

En lanet oklarını salsın üstüme ay ışığı.

Çekip gideceğim buralardan

Arkama bakmadan.

Eğer dönüp de geriye bakarsam.

Ulan bir bakışına

Bir gülüşüne kanıp da

Dayanamayıp da

Atlarsam kollarına.

Ya da kapanırsam ayaklarına.

Söylüyorum sana ulan.

İşte o zaman

Durmayacaksın...

Gözlerini yummayacaksın.

Çekip bıçağını

kalbimin orta yerinden beni vuracaksın.

SON VEDA

Epeydir Tombik Remzi’nin meyhanesine dadanmıştık.

Meyhane dediğim

Bit pazarından biraz hallice.

Bir de balkonu var;

Kurt yiyiği ağaçlardan

Ha göçtük ha göçeceğiz makamından.

Malzeme eski

Ama Tombik Remzi dünyagöz bir adam.

Bir de güzel huyu var

İnsanın gırtlağına para diye çökmüyor.

Hesaba yazıp beklemesini biliyor.

Boş zamanlarında hesaplarda kalem oynatsa da

Bu kadarı da onun ticaret erbaplığına veriliyor. 

Sonra bir gece kaçırıp da Remzi ölçüyü

Efeleri oynamaya kalkınca göbeğinin hacmine bakmadan.

Çürük balkon fazla yaygara yapmadan

Gayet sade ve vakur biçimde çöktü.

Tombik Remzi işte o akşam aramızdan göçtü.

Borçluları pek bi üzüldüler.

Kalan şişeleri içip içip ağıtlar yaktılar.

Sonra, öteki dünyada delil olmasın diye

Hesap defterini törenle yaktılar!

SAFİYE

Safiye, enli boylu bir kadın

Bir de yürümesi var

Salına salına Afrodit edasıyla.

Her zaman makyajlı suratı.

Boynunda takısı.

Saçında kırmızı kalpli tokası.

Yazıldı duvarlara adı:

Safiye Sultan Sokağı. 

Beklerdi nöbetçi gibi mahallenin gençleri

Kapıya en yakın noktada.

Hani Safiye, isterse bakkaldan bir şeyler diye.

Tek bir işarette fırlardı yerinden

Asil ruhlu yardımsever on genç birden.

Tevatür oydu ki Safiye’nin vardı aslında bir kocası

vurmuştu üç beş kişiyi.

Girmişti Safiye için kodese.

Sonra günün birinde, dediler,

Safiye abla ayrılmış eşinden.

Safiye enli boylu bir kadın;

Kapkara gözleri.

Bir de salına salına geçişi var ki önümüzden.

Cumhuriyet törenleri gibi

Bütün mahallenin gençleri uygun adım giderdi peşinden 

Bir gün aniden kayboldu ortalıktan Safiye,

Ne oldu, nereye gitti kimse bilmiyor.

Kimine göre eski kocası çıkmış hapisten

Onunla Samatya’da yaşıyor.

Kimine göre Adana’da pavyonda şarkıcılık yapıyor.

Ama mahallenin duvarlarında hâlâ

Safiye Sultan Sokağı yazıyor. 

UNUTMA

Unutma!

Sen senin olabilirsin ama

Hayallerim bana aittir yalnızca.

ISLIK

Islık çalmam boşuna değildi

Bulutların gölgelerine.

Yaz bunları aynen:

Gel diyorsun yanıma

Gelemiyorum.

Kimseden değil, eli maşalı anandan korkuyorum

TÖRE CİNAYETİ

Ortalığa itelenmiş

Ve altları körüklenmiş soysuzlukların...

Pisliklerin bütün suçunu

Bir anda ve can pahasına yüklüyorsak

gencecik kızlarımızın kahırlı sırtlarına gaddarca...

Yapıştırıyorsak

“namussuz” etiketini zaten kırılmış alınlarına umarsızca...

En savunmasız, en zayıf ve biçare kalmış

Kolu kanadı kırık

Başları önde

Utanç kazanlarının içinde yanıp kavrulan kızların ümüklerine sarılınıyorsa...

Töreden yola çıkıp

Töresiz genç kızlarımızın boyunları vuruluyorsa.

Sorsunlar kendilerine;

O yıkılmış, parçalanmış bedenlerin üstündeki kafalara kurşun sıkanlar.

Nedir tarifi namusun?

Kimdir namussuzlar?

Yani çaresiz kalmış kızların boynunu vuranlar...

Şimdi onlar namuslu mu oldular?

MEKTUPLARIMI BASTILAR

Ne kapı vuruldu

Ne menteşeler söküldü yerinden.

Ne de kilit kırıldı en mahrem yerinden.

Dışarıda cehennem gibi bir hava.

Ben yüreğimi dökmüştüm kağıtsız sayfalara.

Tam rüzgâr getirecek derken selamlarını odama.

Dayamışım alnımı cama.

Daldılar odama.

Aniden ve sinsice.

Ben göremedim gölgeleri

İşitemedim ayak seslerini.

Görseydim, saklayacaktım mektuplarını.

Eritecektim yüreğimin ateşinde kâğıtsız mürekkepleri.

Mektuplarımı bastılar dün gece.

Caddeler cayır cayır yanıyordu.

Asfalttan ateşler fışkırıyordu.

Köşe başında iki ayyaş birbirini dövüyordu.

Kan ter içinde kaldım.

Kıyamadım, gitmedi elim, yakamadım.

Oracıkta öylece mektuplarınla koyun koyuna yakalandım.

VATANIMA YANARIM

Biz atalarımızın yanık türkülerinden dinlemiştik.
Ezgileri ekleyerek uç uca, Anadolu bozkırlarında...

Yağsız kağnı arabalarının ardında...
Soğukta, ayazda...
Elinde çakaralmaz piştovu
Sırtında çapasıyla cepheye koşturan...
İşgalciye karşı savaşsın diye

oğullarını bayram düğün niyetine yollayan

ninelerimizin, analarımızın ağıtlarından.
Gece aysız karanlıklarda

boğazdan mermi kaçıran

dedelerimizin göğüslerindeki isimsiz madalyalardan.

Biz o ataların çocuklarıyız.
Biz ülkesini kanının son damlasına kadar savunanların torunlarıyız.

Biz, o onuru yüreklerimizde taşırız.
Vatan nedir iyi biliriz.
Vatansever kime denir, alçak kimdir...
Kimdir siper kazan...
Kimdir cephe cephe koşan...

vatanını savunan...
Ve kimdir ecdatlarımız Anadolu bozkırlarında savaşırken,

İstanbul yalılarında memleketi satan!
Görmüşüz, geçirmişiz...
Acılar cefalar çekmişiz...
Önden koşanı da, arkadan vuranı da...
Onurluyu, onursuzu da biliriz.
İşgalci kurşunuyla ölmüş...

Zaferler görmüşüz.

II

Ama şimdi nedir manzara?
Bir tarafta “vatan kurtarıcılar” memleketi satıyor!
Öbür yanda kuşattırılmış ülkem rehine pazarlıklarında

vurguncu yamyamlar kaderimizle oynuyor!
Dolar indi mi?
Tokyo borsasından havadisler nasıl?
Kim yazıyor sicilimizi?

Kim tutuyor ipimizi?

Kimler belirliyor kaderimizi?
Tepelerde yamyamlar...
Öbür yanda bizi onlardan “kurtarıcılar”!
Susurlukçular. Çakallar...

Yan tarafta onuncu yıl marşı:
Çıktık açık alınla...
“Vatanseverlik” kaldı yamyamlara!

Yanarım, yanarım...
Bir hırsızlara, bir serserilere, bir kanlı katillere bakarım...

Bir de dönüp Anadolu bozkırlarında

aç karnına çıplak ayakla,

öküz sırtında cepheye mermi taşıyan...
Siperlerde vatanını savunan atalarımızı hatırlarım.
Bakarım... bakarım...
Ülkeme, vatanıma; düşürüldüğü duruma yanarım!

PİNOKYO

Hidayete erdirilmiş sonunda.

Marif’in tavsiye kitaplarında Pinokyo.

Bu olaydan sonra son gördüğümde garibi

Burnu öyle uzamıştı ki,

Sığmamıştı koca bir TIR kasasına.

Ama asıl sorun şurada:

Nasıl namaz kılacak Pinokyo

O kadar upuzun burunla?

BULUT

Bu akşam ben ay’ı alıp sırtıma

Pencerenden içeri dolacağım.

Yıldızlardan kolye yapıp

Boynuna dolayacağım.

Bu akşam ben meltemleri doldurup çantama

Saçlarını okşayacağım.

Kollarıma alıp seni

Mor boşluklarda uçuracağım

Diyelim ki hiçbiri olmadı.

O zaman kafayı çekip

Bulut olacağım.

OSMAN’IN AŞKI

Seriye bağlanmış tamburalı tüfek gibi bizim Osman,

Doğruyla yarış halinde

durmadan sallıyor.

Eğer bir dakka söyleyemezse yalan,

kendini cehennem ateşlerinde yanacak sanıyor.

En son gördüğümde, en salaş bir meyhanenin en köşesinde.

Saçları ak,

Suratında kan çekilmiş vaziyette.

Ve önünde beklemekten bunalmış bir boş şarap şişesiyle...

Görünce beni, kaldırdı başını,

“Aslında dedi hiç içesim yok bu zıkkımı,

Dostlarım çok ısrar ettiler bizden iç diye

Bütün davetleri reddettim elimin tersiyle.

Fakat sana hayır diyemem.

Git bana bir şişe al meyhaneciden.

Son zamanlar içkiyi bıraktım aslında.

Deydirmeyeceğim damlasını ağzıma da

fakat elli yıllık aşk bizim ki,

birden terk edemiyorum, kahreder diye haspa.”

II

Meyhanenin diplerinden teybin sesi yükseliyor

Ciğerleri bağırmaktan paramparça bir kadın

çığlık çığlığa şarkılar söylüyor.

Sese kulak kabarttı bizim Osman,

Dedi, “Bu benim yosmam.

Şarkıyı da bana söylüyor.

Yıkıldı viran oldu terk ettim diye.

Çok yalvardı geri dön diye.

Ama ben özgür bir adamım.

Tek bir aşkla pranga vuramazdım kalbime

rakıdan da buse alırdım öksüz hissetmesin kendini diye.”

III

İçerde kesif bir sigara dumanı...

Sis bastı etrafı.

Bizim Osman on beş dakikada lüpletti şişeyi.

Döndü bana,

“İçkiyi bıraktım çoktan da

üzülmesin diye yosma.

Malum elli yıldır baş koyduk şu meyhane yastığına

Şimdi bir şişe daha al bana.

Hiç içecek halim yok ya aslında,

Benimkisi saf bir vefa

Sevinsin yani, terk etmedim diye yosma.”

İkinci şişeyi devirirken,

“Biliyorsun” dedi, “yalanı hiç sevmem ben.

Sana bir vasiyetim var:

Ölürsem eğer,

Dostlarım beni toprağıma şarap dökerek ansınlar.

Mezar taşıma,

Şu yalan dünyadan, bir doğru geçti diye yazsınlar.”

IV

Aldı tıpası açılmamış şişeyi koltuğunun altına.

Yöneldi dalga yemiş kayıklar gibi sallana sallana kapıya...

Tam çıkarken, dedim, “Nereye?”

İçten bir öpücük kondurdu

Ve en vazgeçilmez aşkla baktı şişeye

Dedi, “İniyorum sahile.

Yosmamla baş başa dertleşmeye.”

DÖNECEĞİM

Kırık bir ağaç dalı gibiyim.

Gecenin pembeleştiği yerdeyim.

Alacakaranlıkların ucuna asılı sönmüş yıldızlar.

Tarifsiz boşluklar içersindeyim.

Yan taraflarda bir yerde

Fransız bir madam bin dokuz yüz otuzların Paris’inden

Bir şarkı söylüyor.

Öyle yumuşak ki sesi

Saçlarımı okşuyor.

Bense vurgun yemiş dalgıç gibiyim.

Tam denizin bittiği yerdeyim.

Tek kişilik acılar içersindeyim.

Nerdeyim?

Ama hayır,

Kolay terk etmek yok.

Kendimi yeneceğim.

Bekle beni, ey umutlar

döneceğim.

BARIŞ

Egenin iki yanındaydık

Tam karşı karşıyaydık.

Hristo ile ben.

Bir de Helen.

Hiç tanımadık birbirimizi

Savaştık.

Hiç tanımadan birbirimizi barıştık.

Hiç tanımadan yine savaştık.

Sonra bir barış zamanı

Egenin iki yanında

Tam karşı karşıya karşılaştık.

Hristo, Helen ve ben o gece barışı kutladık.

Gecenin bir vaktinde tam halaylarla sirtaki dönerken biz

Dedim ki,

Hristo, Helen ve ben

Biz neden savaştık? 

BİR SES VERİN GÜLÜM

Ve tanklarıyla, toplarıyla...

Ölüm kusan silahlarıyla...

Ve gırtlağına kadar kana batmış canavarlıklarıyla geldiler.

Hiç gitmemişlerdi zaten.

Kopamamışlardı ölümden...

Şimdi orada Gazze’de, Filistin’de...

Yani katliamlar ülkesinde...

Yani soykırımlar diyarında...

Yeni katliamlar yaşanıyor.

Çocuklar öldürülüyor.

Kurşunlanmış feryatlar delik deşik.

Kadınların ağıtları vuruluyor tam orta yerinden.

İnsanlığın kalbinden.

Filistin... Yüreğimizin kanlı yarısı...

Ağlıyor.

Şimdi orada katliamlar diyarında...

Tanklardan ölüm tarlaları kurdular.

Şimdi orada, denizin kokusu yerine kan soluyor insanlar.

Zeytin ağaçları kurudu.

Dallarında siyah boncuklar yerine, ölenlerin isimleri var.

Kaç insan öldü o topraklarda bugüne kadar.

Kaç ton gözyaşı döküldü.

Fotoğraflara yansımıştı.

Bir kadın,

Şimdi cansız yatan oğluna sarılmıştı.

Oğlun gözleri, yeni sönmüş fener gibiydi...

Işıksız ve sessizdi.

Az ileride eller üzerinde ölüler taşınıyordu.

Ne acı...

Ne de dayanılmazdır

Kendi memleketinde işgalci Nazi kurşunlarıyla ölüm.

Susmayın.

Bir ses verin gülüm. 

II

Şimdi orada kaç insan ölümün kollarında, kalleş pusularda...

Ölüm tarlalarına gizlenmiş namlularının ucunda.

Kaç yüreği ezdi geçti bugün paletler...

Kaç evi dümdüz etti?

Kaç insan, kaç genç kız, kaç çocuk ölüm gibi buz kesti?

Kaç evde ağıtlar yakılıyor şimdi orada?

Filistin işgal atında...

Gazze yakıcı topların kuşatmasında.

Kalbimizin yarısı buradaysa eğer.

Diğer yarısı...

Kanlı yarası Filistin.

Bir çocuk, zeytin dallarının ardına saklanmış,

korku dolu gözlerle kanlı Şeria’ya bakıyor.

Şeria ölüm akıyor.

Gazze yanıyor.

Ey insanlık!

Ey, dünyanın ezilen insanları.

Ey, yüreklerini henüz kaybetmemiş...

Her şeyini paraya tahvil etmemişler.

Orada Filistin’de

İnsanlık yeni Nazilerin elinde ölümlerden geçiriliyor!

Çocuklar ki...

Oyuncak taşır en fazla.

Filistin’de ölü arkadaşlarını yüklenmişler minnacık omuzlarında.

Gözlerinde çocuk masumluğu

Dillerinde gökleri saran nefret:

Bilinmez ki, hangimiz ne zaman nerede nasıl ölecek?

Bir yanım İsrail bombaları

Bir yanım tank namluları

İçim dışım hapishane.

Bir tek yüreğim...

Teslim alamadıkları öfke ve umut dolu yüreğim kaldı

ölen kardeşlerimden geriye.

Bana hediye

Unutmayın:

Kahpedir... Kalleştir Filistin’de ölüm...

Susmayın... Bir ses verin gülüm.

ANA SÜTÜ GİBİ

Anamın ak sütü gibi sevdim seni ben.

Sokak aralarında saklambaç oynayan

Çocuklar gibi hep saklansan da.

Ya da gözlerime bez bağlayıp

Körebe gibi koştursan da beni arkanda.

Ben ateşler içersinde tutuşsam

Karlı sokaklarda.

Ağaçtaki kuş gibi titresem kanatlarında.

Ve sen bunu bir oyun sansan da...

Yine de kopamam gözlerinden.

Çünkü anamın ak sütü gibi sevdim seni ben.

KARGA

Karga karga gak dedi.

Çık şu dala bak dedi.

Çıktı baktı o dala.

Karga dedi ki;

Benim bir gak dememle çıktı dala

Bu adam ne budala

GUGUKLU SAAT

Duvardaki guguklu saat kadar olamadım.

Her saat başı vuramadım kafana.

Tik tak kadar olamadım.

Dolamadım kulaklarına.

PAŞAM 

Paşam karşımda

çatılmış kaşlarıyla

beni süzüyor.

Daha doğrusu, bana bakıp

Önündeki, kâğıda vatan haini portresi çiziyor.

Anlat bakalım dedi bana,

Nasıl karıştın vatan hainliği entrikalarına?

Paşam dedim, paşama.

Memleket satılmasın dedim en başta.

Bu ülke bizim diye bağırdım sokaklarda.

Mesela, senin bile giremediğin üstlerden

Havalanıp sağı solu bombalayan o yabancı askeri uçaklar var ya,

Onlar inip kalkamasın.

Bağımsız olsak...

Özgür yaşasak bu topraklarda.

Paşam ters ters baktı bana.

Bir eliyle de düzeltti göğsündeki madalyaları gururla.

Bir madalyalara baktı

Bir bana

Sokaklarda memleket satılmasın diye bağırırsın ha!

İşte ben o davadan

Memleket satılmasın dediğim için

Vatana ihanetten yatıyorum

On yıldır,

On üçüncü koğuşun alt ranzasında.

Paşam da emekli oldu

Vatan kurtarıcılığından

Şimdi Amerikan şirketinin yönetim kurulunda! 

KARDEŞİM

Umudumuzu yok etmek istiyorlar kardeşim.

Yerdeki insandan, ağaçtaki salıncaktan...

Gökteki yıldızlardan...

Güneşten aydan...

Maviliklerde süzülen uçan kuştan

Umutsuz bırakmak istiyorlar kardeşim bizi

Umutsuz ve çaresiz.

Yalınayak çırılçıplak.

Gömelim kafalarımızı toprağa.

Kapatalım gözlerimizi ışığa.

Ve yüreğimize dolacak aydınlığa.

Bağıralım istiyorlar:

Güvenilecek hiçbir şey kalmadı bu dünyada.

Herkes tek başına!

Kopartmak istiyorlar kardeşim bizi.

Topraktan, ağaçtan, havadan sudan.

Kopartmak istiyorlar bizi, dünyadan.

En kötüsü de insandan...

Ve istiyorlar ki, yaşar gibi yapalım yalandan!

AŞKIN KÖTÜSÜ

Bana aşk şiirleri okuyup durma

Âşık ol diyordu adam.

Sonra günün birinde oturdu karşıma.

Bir de büyük rakı söyledi sofraya.

Senin yüzünden bu haldeyim dedi.

Öyle güzel şiirler okudun ki, bana,

Sonunda iyi bir şey deyip âşık oldum bir kadına.

Sonra bir daha bir daha...

Her yenisinde dedim ki,

gerçek aşkı buldum sonunda.

Bütün suç senin.

Sen düşürdün beni kötü yola.

KAMYONET KASASINDA ÇOCUK ÖLÜLERİ

Kamyonet kasasında çocuk ölüleri yatıyordu.
Hemen yanı başlarında kanlar içindeki baba ve annesi,

Sanki görmesinler diye kanlı kesik başlarını çocuklardan saklıyordu.

Ama nafileydi.

Göremezlerdi.

Kasadakiler kanlı başlarını ölüme gömmüştü.

Çocukların gözleri açıktı.
Ne olduğunu anlayamadan...
Fırsat bulup da

Annelerinin kucaklarına saklanamadan...
Kaçamadan...

Kurtulamadan...

Kirpiklerini kapayamadan...
Bombaların ateşinde...

Yanmış, yakılmış, vurulmuş, kahrolmuşlardı.
Biri henüz yedi aylıktı.

Katiller sürüsü,

Yedi aylık bebeciği “terörist sanıp” vurmuştu!
Yedi aylık bebek ne bekler yaşamdan?
Anasının göğsüne başını bastırmak...
Minicik pembe dudaklarını yapıştırıp süt sağmak...
Doymak...

Uyumak...

Acıkınca ağlamak...
Keyfi gelince minik buseler dağıtmak...
Ama o bebek şimdi kardeşleri ve anasıyla yan yana

Kanla yıkanmış kamyonet kasasında
Ne anası onu sarıp sarmalayabiliyor...
Ne o, anasının ak sütüne minik pembe dudaklarını yapıştırabiliyor...
Ki, nerede kaldı gülümsemek?

Ninnilerle uyumak varken...
Bombalarla yanıp kavrulmak...
Anne kucağı yerine mezarlıkların kara toprağına sarılmak!

II

Amerikan savaş helikopterleri salındılar evinin üstüne.
Gökten yıldız yerine bombalar yağdı.
Bombaların yağdığı yer ise ne bir askeri mevzi...
Ne zırhlı korunaklara bürünmüş karargâh üssüydü...
Orası bir Irak evi...

Bir yoksul kulübesi...
İçerde beşi çocuk, dördü kadın, ikisi erkek on bir can vardı.
Kulübe bombalar altında kavruldu.

“Amerikan demokrasisi”...

“Amerikan özgürlüğü adına!”
Vahşetin karanlığında!

Irak’ta kamyonet kasalarında ölü çocuklar taşınıyor.
Kulaklarımızda yedi aylık bebeğin çığlıkları tutuşuyor:
“Süt isterdim, bomba değil.
Yaşamak isterdim yanıp kavrulmak değil.
Kafama saplanan şey de ne?
Bu demir parçası anneciğimin eli değil.”
Çocukları yakıp kavurmak...
Bu insanlık değil!

RESMİN ÖNÜNDE 

Uzaklardasın, seni ararım.

Dokunur ellerim resmine

yanarım.

HAPİSHANE PENCERESİ 

Uludağ’ın eteklerinden

Süzülürken Bursa’nın üstüne akşam tepelerden.

Dokunsam yapışacakmışım gibiyim o eteklere ben.

Ama yapışamıyorum.

İç çekiyorum sadece hapishane penceresinden. 

ÖLENİN ARDINDAN

Âşık olma, yanarsın dediler

Dinlemedin, gülüp geçtin.

Ömrünün yarısını oynak Necla için kahrettin.

Ağustosta güneşin alnı kabağında

Çıkma sokağa yanarsın dediler,

Dalga geçtin.

Yetmedi, inat olsun diye öğlen sıcağında kafayı da çektin.

Ölümü sen istedin.

Gidenin ardından konuşulmaz ama...

Bu sıcakta kendine değil bize yazık ettin Seyfettin.

Hiç değilse eylülün serinliğini beklemeliydin!

MEDENİYET PROJESİ

Medeniyet projesi çiziyorum diye bağırıyordu adam.

Aç bir köpek balığı iştahı

Ve yüzsüz zorbalığıyla.

Ağzından köpükler saçarak.

Medeniyetler projesi çiziyorum diye bağırıyordu adam.

Oysa çıkıyordu İstanbul, İstanbul olmaktan.

İğrenç beton yığınından ağır makyajlı bir orospu gibi

Dikiliyordu medeniyetler beşiğine alçaklaşmış bakışlarıyla Manhattan.

Medeniyetler projesi çiziyorum diye bağırıyordu adam

O geldiğinde elinde medeniyet projesiyle...

Kalktık bir sabah bizim olmaktan çıkmış...

Prangalanmış Galata.

Bir sabah bakacağız ki

Kesilmiş kafası çelik mezbahalarda, Haydarpaşa

Medeniyetler projesi çiziyorum diye bağırırken adam.

Ormanlarımız medeni bir biçimde yok edildi.

Bizim güzelliklerimiz bize yasak edildi.

Medeniyetler beşiğine

Mavi denizlerimizin kıyısına

“Yaklaşmayın. Köpek var!” levhaları dikildi!

Medeniyetler projesi çiziyorum diye bağırıyordu yamyam.

Böyle diye diye satıldı vatan.

BALIK AĞLARI ARASINDA

Lastiği patlak araba gibi bacakları

çarpık çarpık yürüyor.

Sırtında kambur küfesi.

Bir gözü Kumkapı’ya bakıyor

Öbür gözü ise indirmiş kepenkleri

Yitik aşklarına ağıt yakıyor.

Yenikapı’da balıkçı halinde.

Oturmuş kendi gibi çürük bir sandalın yamalı cesedine.

Patlıcan moru elleriyle

Ağ ayıklıyor.

Ayıklarken de sayıklıyor.

Bu denizlerin efesiydim diyor ben.

Buranın girdapları

Lodosları, poyrazları, imbatları sorulurdu benden.

En güzel balıkları ben çektim.

En güzel rakıları balık ızgarayla katık edip ben içtim.

En yahşi kadınları ben sevdim.

Elini uzatıyor ileriye;

Şurada bir pavyon vardı.

İçinde de Süslü Nebahat.

Vurulmuştu bana

Gitmesem bir akşam pavyona

Açıp kaçak viski şişesini, çağırmasam masama

Ertesi gün koşardı merakla yanıma

İyi kadındı

Haksızlık etmemem lazım orospuya

Ayrılığın suçu benden kaynaklandı.

Çabuk yedik paraları.

Tekneyi de verdik kumara.

Kaldık parasız pulsuz cascavlak ortada.

Para olmayınca işler de kesat.

Onda değil, bende kabahat

Yoksa terk etmezdi

Sırılsıklam âşıktı bana Süslü Nebahat.

SANSÜRSÜZ SEVDALAR

Sislerin içinden sıyrılan

Ufuk çizgisi gibi geldiniz.

Süzüldünüz penceremden odama.

Oturdunuz yanıma.

Sessizce...

Yüzünüzde bahar sabahının çiğ taneleri...

Dudaklarınızda geceden çaldığınız yıldızlar oynaşıyordu.

Gözleriniz gelmişimi geçmişimi bir solukta içiyordu.

Ve ben rüzgârınıza tutulmuş buğday başakları gibi titriyordum.

Öylece bakıyordunuz.

Susmuştunuz.

Konuşmuyordunuz.

Neyi beklediğinizi bilmiyordum.

Bekliyordunuz.

Korkuyordum.

Titriyordum.

Sessizlikten korkuyordum.

Gelmişimi geçmişimi emip gideceğinizden korkuyordum.

Konuşmadan giderseniz diye bin defa ölüyordum.

Oysa dokunmalıydı elleriniz ellerime.

Dökülmeliydi yüzünüzdeki çiğ taneleri

Ilık nefesinizle birlikte

Yanan yüreğime.

Ses olmalıydınız.

Işık olmalıydınız.

Gülmeli, konuşmalıydınız.

Benden daha fazla susmamalıydınız.

II

Gözlerim yeter diyorsunuz.

Yetmez.

Bakışlarım anlatır diyorsunuz.

Yetmez

Böyle suskun ve mahzun otururken karşımda

Gece bitmez.

Konuşunuz, bağırınız, anlatınız.

Bir asi gibi

Bir zafer anı gibi soluklanmadan haykırınız.

III

Sokul bana.

Tut elimi sıkıca.

Solukların dolansın alnımın ufuklarında.

Arala dudaklarını.

Susma.

Korkma.

Bırak çorak dağları bekleyedursun en çıplak elbisesiyle korkular.

En sansürsüz ve tren katarı gibi uzun cümlelerle anlatılır yalansız sevdalar.

GÜNAH

Ben senin günahların olayım

İçinde yaşayayım ömür boyu

Diyordu adam.

Bir gün doladı boynuna aşkının günahlarını

intihara kalkıştı.

Elveda günahkâr kadın, deyip denize atladı.

Ama batmadı.

Debelendi suyun üstünde.

Kurtardılar balıkçılar adamı.

Kuruturken elbiselerini

Kendi kendine söyleniyordu.

Normalde o kadar günah boynumdayken

Anında dibe gitmeyi umuyordum

Haksızlık etmişim kadına

Şimdi ne kadar mahcubum bir bilsen

Dibe batmadığıma göre

Hiç günahı yokmuş meğersem.

O LİMAN 

Terk edilmiş metruk balıkçı barınaklarında sabahladım.

Olmayan resmine bakıp ağladım.

Gemiler bekledim.

İçinde sen yoktun. 

Tahtaları kırık iskeleleri adımladım.

Paramparça ben gibiydiler.

Tutunmak için sabaha

Seni bekler gibiydiler. 

Bu liman eskisinde

Gözlerime sürme gibi çekilmiş

Olmayan resminle

Asla yanaşmayacak gemileri bekledim ben 

Biliyorum hep karanlık kalacak bu liman.

Ve ben seni sayıklayacağım.

Ay’ı elime alıp gece feneri gibi

olmayan gemilerde seni arayacağım.

Bu köhne limanda ben bir başıma

Olmayan sevgililere mektuplar yazıp

Olmayan aşkların acılarına boğulacağım.

Biliyorum gelemeyecek gemiler.

Kırık iskelenin paslı demirlerine bile

Sürtünmeyecekler.

Ne halat atacak çımacılar

Ne de güvertesinden insanlar el sallayacak.

Biliyorum.

Terk edilmiş bu limana

Gemiler uğramayacak. 

SESSİZ SİTEMSİZ...

“Bir kitaba başlar gibiydik...

Ve şimdi koşarken yavaşlar gibi...”

Nasıl geçmişti günler?

Nasıl olurdu, uzak diyarlarda

memleketten uzak

memleket gibi ölümler?

Nasıl dökülürdü güz mevsiminde

pelteleşmiş vedalarda sarılı pembeli kırmızılı güller?

Nasıl söylenir ki,

eylülün hüzzamında yitirilmiş yoldaşlara hüzünlü türküler?

Ve neden yapışır arkadaşların yakasına en arsız ölümler?

Şimdi güllerin yerine ellerde kırmızı karanfiller?

Oysa karanfil uygun düşmezdi karşılama törenlerine.

Ama öylesi düştü payımıza

Amasya’nın elma yapraklı sonbaharlarında.

Oysa oturup iki laf daha edilecekti.

Yorgun ciğerlerden bezginlik değil

Hayata dair neşeli tümceler, şen gülücükler

Üstü açılmamış özgün ve özgür espriler dökülecekti...

Eskilerden, yenilerden, geçmişten gelecekten...

Özlenenlerden...

Dünden bugünden...

Sizden bizden...

Sevip de görülmeyenlerden...

Söz edilecek, üstüne iki duble cila çekilecek...

İlla da Fransız cigarasından iki duman tüttürülecekti

Memleket havası niyetine.

Sabahın ilk ışıkları yırtarken Alp’lerin soğuk griliğini...

Düşerken gözlerin üzerine çiğ taneleri gibi, sonsuz uyku taneleri...

“Koşarken yavaşlar gibi...

Ölen arkadaşlar gibi

Sessiz ve sitemsiz”

Gidiyor da hemen dönecek gibi...

II

Şimdi orada fabrikaların üstünden

İşçilerin alın terinden bir rüzgâr şahlanır.

Şimdi burada denizlerin maviliğinden bir martı havalanır.

Kayanın tepesinden bir kartal kanat çırpar.

Uy Karadeniz’in gümüş telleri kendini yakar.

Anadolu’nun dağların gölgesiyle sarmaş dolaş kentlerinde türküler kanatlanır.

Ucundan yanık bir ezgi kopar gelir.

Gelir de yüreklere saplanır.

Sessiz sitemsiz acılar.

Matemsiz haykırışlar.

Oysa çıra ateşleriyle dikenli patikalar aydınlatılmıştı.

En karanlık gecelerde yollar aşınmış

En rüzgârsız sularda yelken açılmıştı.

Çıplak ve yalansız umutlara sarılınmıştı.

Şimdi gidiş gibi yadellere...

Dönüş de sessiz ve sitemsiz...

İçimizdesiniz;

Bu buluşmada siz, sadece koşarken yavaşlarken gibisiniz.

Ne kahramanlar büyüttük...

Ne onurlu yürekler sevdik yüreklerimizde biz isimsiz...

Sessiz ve sitemsiz...

KARANFİL KOKULU ÖLÜMLER

Uzak olsun dediğimiz

Ölümler uzaktan geldiler.

Hani bir yanımız gün batımındadır

Bir yanımız şafağı bekler.

Yürektir kocamandır.

Yaşanacak olanları düşleyip yaşanmışlara ekler.

Lakin kötü geldi sevdiğim, kötü geldi haberler.

Kararmadı sol yanındaki cevahir; hâlâ pırıl pırıl aydınlık da

Göğüs kafesinin altında soluklar tekler.

Biz deniz tuzunun kokusunu eler,

Yakamozları beklerken

Takıldı yakamıza karanfil kokulu ölümler.

Oysa ağıtlar yakmazdık biz.

Şimşekler çakardı

Çatır çatır çatlardı gökyüzü de aldırmazdık biz.

Ama ıhlamurlar zamanını görmeden

Akasyaların, sardunyaların, leylakların kokusunu sarmadan ciğerlerinize

Boğazın tuzlu rüzgârlarını doldurmadan

Şöyle doya doya içinize gitmemeliydiniz siz.

Tamam, hayat denizdir

Belki de akan nehir.

Evet, İstanbul’da olmak vardı.

Sarayburnu’nda karşılaşmak

Dok işçilerinin elleriyle sıkışmak vardı.

Ama böyle değil.

II

Tersanelerde omurgalar çatılıyor.

Küpeştede bir işçi çatlayan umutlara türkü yakıp

Çelik yazmalar işliyor.

Karşı kıyıda grevci işçiler yürüyor.

Çukurova’da işçi kızlar sabahın kör karanlığında

İlk cemre gibi pamuk tarlalarına düşüyor.

Gökyüzünde sevdalı bulutlar ciğerleri yorgun, öksürüyor.

Şimşekler çaktı az önce.

Yıldızlar kan tükürdü.

Ama en beklenmedik olanı da yoldaşların ölümü.

Oysa daha çevrilecek kitaplar

Dizilecek yazılar...

Yaşanacak baharlar vardı.

Ama nereden çıktı, kim söyledi ki bu son bahardı?

Kim o arsız ölümün adını andı.

Akşamın alacakaranlığı çöküyor kentin üzerine.

Yorgun işçiler ekmek taşıyor evlerine.

Az sonra orada, ufuk çizgisi kızaracak.

Deniz bir ucundan tutuşacak.

Yangın yeri yürekler yumruk gibi sıkılacak.

Kirpiklerimizin üzerinden incecik buğular havalanacak.

İçimiz için için kanayacak.

Martılar sonsuzluğa kanat çırpacak.

Elveda olmayacak bu vedada ama.

Sen yüreklerimizde yaşayacaksın... 