Evrensel Çocuk Kitaplığı 13

Şeker Tavşan

Aysel Korkut

© Evrensel Basım Yayın, 2003

Birinci Basım Ekim 2003

Resimleyen: Semra Bulut

Kapak Tasarım: Savaş Çekiç

Epub Tasarım: Papersense Tasarım Stüdyosu

Doğa Basın Yayın

Dağıtım Ticaret Limited Şirketi

Tarlabaşı Bulvarı Kamer Hatun Mah.

Alhatun Sk. No: 27 Beyoğlu / İstanbul

Tel: 0212 361 09 07 (pbx) - Faks: 0212 361 09 04

web: www.evrenselbasim.com

e.posta: bilgi@evrenselbasim.com

ŞEKER TAVŞAN

Aysel Korkut

1962 yılında Sivrihisar’da doğdu. Karakaya Köyü İlkokulu, İstanbul Çamlıca Kız Lisesi, Eskişehir Cumhuriyet Lisesi ve Trakya Üniversitesi Çanakkale Eğitim Yüksekokulu gibi okullarda öğrenim gördü. 1986 yılında öğretmenliğe başladı. Ankara-Şereflikoçhisar-Yalnızpınar Köyü İlkokulu ve Kırıkkale Mehmet Varlıoğlu İlkokulu’nda çalıştı. 1996-2001 yılları arasında Belçika’da Türkçe ve Türk Kültür Dersleri Öğretmeni olarak görev yaptı.

Öğretmenliğinin yanı sıra, çocuklar için kitaplar yazdı. Çocuklara eleştirel bir bakış ve çevre bilinci kazandırmaya yönelik, doğal yaşamdaki varlıkların konuşturulduğu Çınar Dedenin Bininci Doğum Yılı, Tombul Sarı Balık, Orman Kardeşin Mektubu ve Sevgili Kuşlar gibi kitaplarla, Belçika’da doğup büyümüş bir Türk çocuğunun Avrupa’daki kimlik arayışını anlatan “Beni Kimse Anlamıyor” bunlardan bazıları.

Yazdığı kitaplarla çeşitli ödüller kazanan Aysel Korkut şu anda İstanbul’da sınıf öğretmenliği görevini sürdürmektedir.

ŞEKER TAVŞAN

KENDİSİNDEN

ÇALDIĞIM ZAMANLAR İÇİN

BENİ BAĞIŞLAMASI DİLEĞİYLE

SEVGİLİ OĞLUM

İLKEM’E

ŞEKER TAVŞAN

Benim bir tavşanım var

Bizlere neşe katar

O geldiğinden beri

Evimizde şenlik var.

Tavşanımın dişleri

Kemiriyor her şeyi

Ayağımı yalayıp

Çok güldürüyor beni.

Tavşancık bir tanecik

Sevgili miniğimiz

Adı gibi çok tatlı

Bembeyaz şekerimiz.

ANNEMLE BİZ PAZARDA

Kadife pantolonlu patlıcan,

mor bakıyordu tezgahtan;

maydanoz, tere, roka,

kokuyordu uzaktan.

Ispanak yaprak yaprak,

domatesler yuvarlak...

Düşündük epey şöyle:

“Acaba hangisinden alsak?”

Beyazdı marulun göbeği,

lahanayla kardeş gibi.

Pırasanın sakalı,

soğanınkiydi sanki.

Havuç, turp ve patates,

hepsi birer köktüler;

yeraltında büyüyüp

pazara gelmiştiler.

Bezelye taneliydi,

mısırlar neşeliydi;

mantar ile enginar,

derin bir sohbetteydi.

Acı biber, tatlı biber,

yeşil biber, kırmızı biber,

bir de dolmalık derken

saymakla bitmiyor ki sebzeler.

Karnabahar çiçekti,

salatalık tazeydi;

tarttı bize kiminden

terazinin kefesi.

Limonun yanı sıra,

bir de nane alındı;

bu Pazar yokmuş diye

şalgam bile anıldı.

“Anne” dedim “ya meyve

yok mu bir kilo bile?”

Annem dedi “Olur mu?

Seç de koy şu sepete.”

Elmalara uzandım,

portakallar çağırdı,

mandalina diyordum

muz uzaktan bağırdı.

Armut desem olacak,

çilek üzgün kalacak;

şeftaliler hep gitmiş

narın mevsimi bitmiş.

Greyfurt ekşi ekşi,

erik daha yeşildi;

turfanda falan diye

karpuz bile gelmişti.

Annem “kiraz” diyorken,

seçmiştim ben vişneyi;

evde komposto yapıp

içeceğim şekerli.

AĞAÇ

Bir gövdem var çok kalın

Ona bağlı dallarım

Dallarımda yapraklar

Aralarda meyve var.

Köküm aşağılarda

Görünmez öyle sana

Toprağı sıkı tutar

Sağlam durmamı sağlar;

Kar, yağmur demez emer,

Yapraklarıma yollar.

Yaprağım yeşil olur,

Sana oksijen yapar.

Meyvelerime baksan

Ağzının suyu akar.

Ama bazı çocuklar

Yaramazlık yaparlar

Gövdemi kazıyarak

Türlü yazı yazarlar.

İşte o zaman

Onlar bilmez ama

Benim canım çok yanar.

HAFTA ŞARKISI

Pazartesi hafta başı,

Okullarda tahta başı.

Salı ikinci günü haftanın,

Çarşambaysa tam yarısı.

Perşembeyle koşar günler,

Cumanın son dersine.

Cumartesi yaşasın!

Hafta sonu geldi yine.

Pazar günü oyun bol,

diyecek yoktur keyfime.

SONBAHAR

Sarı ve kahverengi,

sonbaharların rengi.

Bulutlarla rüzgarlar,

yağmurun habercisi.

Düşüyor ağaçlardan,

yapraklar birer birer.

Bekliyor dallarında,

cevizler, kestaneler.

Kuşlar göçüp giderken,

sıcacık diyarlara,

rüzgar gibi koşuyor,

tüm yapraklar yollarda.

Şimdi koşma zamanı,

kışa hazırlanmalı.

Düşerken yaprak yere,

eve yakıt almalı,

kışlık giysi almalı.

HAVUÇ

Yıkadım tırtıkladım

Isırdım kıtırdattım

Meyve gibi yiyordum

Tavşana benziyordum.

Havuç, havuç, havuç

Rendeleyince annem

Salatamız renklendi

Yeşil marullarımız

Turuncuyla şenlendi.

Havuç, havuç, havuç

Yemeklere kattık

Turşularını kurduk

Sıkıp suyunu içtik

Tatlısını da yaptık

Havuç, havuç, havuç

Ne sebzeymiş ama!

Göze iyi gelirmiş

Vitamin deposuymuş

Uzun ince bir boyu

Portakal rengi varmış

Tadına bakan herkes

Bol vitamin alırmış.

Havuç, havuç, havuç.

UĞURLU BAYKUŞ

Baykuş

Bir sevimli küçük kuş

Kim demişse garibe

Haksız yere uğursuz.

Bizim çatıya gelip

Yuva yapmıştı onlar

Annem pimpiriklenip

Huysuzlanmıştı baştan.

Geceleri dinledik

Baykuşların sesini,

Gündüzleri görmedik

Bir tekinin izini.

Ürküyorduk aslında

Nedenini bilmeden

Üsteliyordu annem

babama hiç durmadan:

“Bu kuşları vursana!”

Bizim işler açıldı,

Çiftlik iyi kazandı,

Bizim baykuşun adı

İşte o günden sonra

“Uğurlu baykuş” kaldı.

KUŞUMUN ADI KARA

Kuşumun adı “Kara”,

her gün gelir balkona.

Ekmek veririm ona,

o şarkı söyler bana.

Tüyleri yumuşacık,

konuşur usulcacık.

Uçup giderken bile,

bakışları sıcacık.

İçeri almam onu,

kafese koymam onu.

Onun evi gökyüzü,

soldurur kafes onu.

MEYVELER

Elma, ayva, armut

Portakal, mandalina, greyfurt,

Kavun, karpuz, bir de dut;

Bu mis gibi adları,

Unutma sakın!

Hep aklında tut!

İncir, üzüm, zerdali,

Çilek, erik ve kivi,

Kiraz, vişne, şeftali;

Unutma!

Hiç olmazsa birini

Her öğünde ye, emi!?

OYUN

Uçak oldum yükseldim,

Vapur yapıp yüzdürdüm.

Tren oldum raylarda,

Düdüğümü öttürdüm.

Pilot idim ilk önce,

İkincide kaptandım.

Makinist oldum sonra,

Uzun tren yolunda.

Garlara girip çıktım,

Limanlardan yük aldım.

Hava alanlarından

Yolcularla ayrıldım.

BİLMECE

Altta, üstte gezinirim,

otuz iki kardeşin

hepsini iyi bilirim.

Köpürtür temizlerim,

mikrobu öldürürüm.

Şimdi söyleyin bana:

Bildiniz mi, ben kimim?

GÖKYÜZÜNDE BİR KUŞAK

Yağmur sonrası gökte

Görünüverse güneş

Hoş bir kıpırtı başlar

Tüm renklerin içinde.

Güneş’in çocuk eli

Değerse damlalara

Şenlenir akar göğe

Oyunun yedi rengi.

Gökyüzünde bir kuşak

Bakar yukardan bize

Yakışır da yaramaz

Tepedeki yerine.

Geçer isen altından

Olursun kızsan oğlan

Deseler de eskiler

Hep söylencede kalır.

Geçen yoktur o yoldan.

BENİM GÜZEL YOLCULUĞUM

Kamyonumla çıktım yola,

yollar doluydu araba.

Kimi dedi sinyal verip,

“Döneceğim şurdan sola.”

Kimi dedi “Sen yavaşsın,

geçeceğim biraz sonra.”

Lambalara baktım kaldım,

kırmızılara takıldım.

Yeşiller hep ‘geç’ diyordu,

turuncular hep ‘hazırlan!’

Kırmızıyı anlamadım.

Kimi geldi geçti yoldan,

kimi bekledi yılmadan.

Bekleyenler kârlı çıktı,

beklemeyenler çarpıştı.

Nedir dedim bunun aslı,

bugün aklım çok karıştı.

Polis durdurdu köşede,

dedi, “Ehliyetin nerede?”

Aradım her yanımı,

bir mendil buldum cebimde,

gösterdim, ‘bu mu?’ diye.

“I-ıh!” dedi, polis sertçe

“Nerede görülmüş öyle şey,

hiç denir miymiş ehliyet

kirli, eski bir beze?”

Peki ya bu parlak kağıt?

Peki en yeni misketim?

Gazoz kapaklarım peki?

Bu da mı olmadı polis bey amca?

Arayacak yer kalmadı,

pes ettim ben, en sonunda,

dedim, “Neyse bu ehliyet,

annem koymamış cebime.

Kusuruma bakmayın benim,

getiririm yarın size.”

Kamyonumu alıp döndüm,

garajına yerleştirdim, okşayıp kasasını

“Sen beni bekle!” dedim.

“Ehliyeti soracağım, sorup öğreneceğim.”

Annem dedi, “Ehliyetin yok senin, çünkü henüz çok küçüksün.”

“Peki” dedim “ne zaman? Ehliyet edineceğim?”

“Önce büyüyeceksin,sonra ehliyet alıp

kamyonunu süreceksin.”

Anneme kızdım,

herkese kızdım.

“Büyüyünce, büyüyünce...”

Başka bir şey bilmez mi hiç kimse?

Kamyonum boynunu büktü:

“Üzülme bunun için,

aceleye gerek yok,

nasıl olsa sen de büyürsün bir gün .” dedi

Sonra bisikletime bindim,

izninizle caddeye indim.

Ama olmaz ki böyle şey,

bana göre bir yol yok.

Ben bir küçük çocuğum,

trafikte cambazlık çok.

Durdurdum polis amcayı

“Hani” dedim “benim yolum?

Gösterin lütfen bana,

bisiklet süreceğim orada.”

Bana, oto yolu gösterdi,

“Olmaz!” dedim,

“Ben oradan gidemem

ezilirim.

Üstelik, ehliyetim yok henüz.

Önce büyüyeceğim,

sonra o yola girip

kamyonumu süreceğim.”

“Bak!” dedi, uzatıp parmağını,

“Burası sence iyi mi?”

“Kaldırım mı?”

Şaşırdım kaldım

Pes doğrusu!

Ben oradan gidersem eğer,

yayalar nereden yürüyecekler?”

Tren yolunu gösterdi.

“I-ıh!” dedim, kaş çattım,

“Ne kadar komiksiniz

Ben makinist miyim, beyim?

Ama anladııım,

Siz benimle alay ediyorsunuz.”

“Bırakınız dalgayı lütfen,

yol istiyorum şimdi ben,

bisikletime, büyükler.

Güvenliği olan bir yol.

Şöyle çift yanında yolların,

geçmeyen arasından,

otoların, kamyonların.

Okuluma giderken ben,

her geçitte bir görevli,

istiyorum,

haksız mıyım?

Hani nerde benim için,

yol, yolculuk güvenliği?

DÜŞTÜ

Kameraman kalktı erken

haber peşine düştü

Gideyim işe derken

aklına pasta düştü.

Koşacaktı pastaneye

takıldı sete düştü.

Canı yandı birdenbire

tansiyonu beşe düştü.

Bir de uyandı baktı

meğerse hepsi düştü.

ÖZÜM SÖZÜM BİR OLSUN

Deneyimlerden geçmiş

olaylarda sınanmış

süzülüp hayatlardan

söylenmiş, kalıplaşmış.

Kim söylemiş bilinmez

kim bilir hangi çağda

dilden dile dolaşıp

ulaşmış kitabıma.

Doğru sayma hepsini

süz kendi süzgecinden,

ders verir atasözü

almasını bilirsen.

ONLARLA GÜZEL DÜNYA

Evimizde yaşayanı

kümeste barınanı

bahçemizi koruyanı

yükümüzü taşıyanı

öyle çoktur ki onlar

hangisini saymalı?

Kahrımızı çekeni var

yumurta, yün vereni var

süt, yoğurt ve peynirle

sofrayı süsleyen var.

Sürüngeni, yüzeni

dağda özgür gezeni,

petekten bal süzeni,

ipeği var edeni,

bilmem ki önce

hangisini söylemeli?

Toprakları eşeni

göklerde süzüleni,

suları köpürteni

onlarla güzel dünya

ve onlarla dengeli.

ARKADAŞ

Doğru arkadaş gibisi var mı?

Yalancının mumu

Yatsıya kadar yanar,

Doğru arkadaşınki yanar

Sonsuza kadar.

TEMİZ ÇOCUK

Ben temiz bir çocuğum,

ellerimi yıkarım,

saçlarımı tararım.

Her hafta banyo yapar,

tırnağımı keserim.

Sen de yap aynısını,

sen de ol temiz çocuk.

Mikrop yaklaşamasın,

sana bulaşamasın.

Hastalıklar, acılar,

hep senden uzak kalsın.

MEVSİMLER OYUNU

Ben sonbaharım,

aylarım:

Eylül, Ekim, Kasım.

Elmaları, üzümleri toplama;

salça, pekmez yapma;

odun, kömür alarak sobayı kurma,

çantayı toparlayıp, okula koşma zamanıyım.

Ben yağmurum,

ben karım;

ben tipiyim,

ben boranım.

Aralık, Ocak, Şubat,

benim güzel aylarım.

Bembeyaz rengimle,

kocaman bir

kardan adamım.

Ben kayağım,

ben kızağım,

ben kışım,

kara kışım.

Çiçek, böcek, arı, kuş,

ilkbaharda olmak hoş!

Topla kabı kacağı,

ormana pikniğe koş.

Yat, yuvarlan çimende,

salıncaktan hiç inme,

benim adım ilkbahar,

doluyum yeşillikle.

Mart, Nisan ve de Mayıs,

yeryüzüne gelince

cadde, sokak, her taraf

düğün, şenlik, eğlence!

Haziran, Temmuz, Ağustos,

benim üç sıcak ayım,

ben dalda

erik, elma,

tarlada buğdayım,

İşim yakıp kavurmak,

meyve olgunlaştırmak.

Isıtır, terletirim,

suya atlamaya bak!

HAREKETTE BEREKET

Harekette bereket

berekette hareket var, diye diye

ittim, kaldırdım, çektim

hem hareket ettim,

hem hareket ettirdim

harcamışım tümünü kuvvetimin

bitti enerjim.

Ne suyum, ne rüzgarım

döküleyim, eseyim,

değirmeni döndürüp

enerji üreteyim.

Besinlerden gelir bir tek

benim gücüm kuvvetim,

çalışmak istiyorsam

hemen yemek yiyeyim.

Bir bardak süt içeyim,

bir dilim ekmek,

maruldan bir yaprak

ve daha neler neler...

enerji edineyim.

MUTLU KAVUŞMALAR

Bisiklet, kayık, sandal,

Benim gücüme bakar.

Kamyonlar meyveleri

Kara yolda taşırlar.

Trenim rayda kayar,

Uçağım gökte uçar;

Açılınca yelkenler

Gemim denizde coşar.

Otogarda, limanda,

İstasyonda, durakta,

Havaalanlarının

Çıkış kapılarında

Mendil sallayan kadar,

Karşılayanlar da var.

Her yolun bir ucunda,

Kırık hasretler kadar,

Mutlu kavuşmalar var

DENGE

Yılanlar bitse kırda,

her yeri fare sarar.

Serçeler yitip gitse,

evleri böcek basar.

Bu doğa zincirinde

her canlının yeri var.

Küf deyip geçmeyelim

o bile işe yarar.

Bakterinin iyisi

kaymaklı yoğurt yapar.

Yoğurt ise bizlere

taze kuvvetler sunar.

Bu doğa zincirinde

her canlının yeri var.

Canlı çürüse bile

yeni cana, can katar

Doğal yaşam döngüsü

eksiksizdir örgüsü.

Bozulur bizimki de,

bozulursa dengesi.

SEN

Meyveni, mantarını,

dalını, yaprağını,

kokulu toprağını,

bizden esirgemezsin.

Oksijeni, gölgeni,

bin bir tonda rengini,

o güzelim sesini,

herkesle bölüşürsün.

Dünyamızın ciğeri,

hayvanların evisin.

En seçkin piknik yeri,

yazın serinliğisin.

İzinsiz bile gelsek,

bize kucak açarsın.

Hoşlanmasan da çöpten

topla da git, demezsin.

Tek kötü söz etmezsin,

bir tek kalbi kırmazsın.

Senden çıkmış baltaya,

senden çıkmış kibrite

kahreder de yanarsın.

NOKTA-VİRGÜL

Eş görevli sözcüklerin

arasında gezerim.

Ben bir küçük virgülüm

noktalama imiyim.

Mektup yazarken Gül’e,

hitabımın peşine;

uzun cümlelerdeyse

öznelerin önüne

mutlaka gerekirim.

“Bakmayın benim boyuma,

küçücük bir noktayım

ama ben,

boyumdan büyük

işler yaparım.

Cümleyi bitiririm,

gün, ay, yıl arasına

kendimi siperlerim;

Kısaltmaların,

sıra sayılarının,

yanlarında biterim.