Sudanya Gezegeni

Halime Yıldız

Resimleyen
Halime Yıldız

Doğa Basın Yayın
Dağıtım Ticaret Limited Şirketi
Tarlabaşı Blv. Kamerhatun Mah.
Alhatun Sk. No: 25 Beyoğlu İstanbul
T: 0212 255 25 46 F: 0212 255 25 87
www.evrenselbasim.com
cocuk@evrenselbasim.com / info@evrenselbasim.com

Evrensel Basım Yayın 562
Evrensel Çocuk Kitaplığı 59

Sudanya Gezegeni : Halime Yıldız

Kapak ve İç Resimler: Halime Yıldız
Logo Tasarımı: Savaş Çekiç
Sayfa Düzeni: Bahar Eroğlu
Kapak Tasarımı: Bahar Eroğlu
Epub Tasarım: Papersense Tasarım Stüdyosu

Birinci Basım: Şubat 2014 • İstanbul
©Evrensel Basım Yayın 2014 • Sertifika No: 11015

HALİME gülen YILDIZ

Çocukluğum ıhlamur, gül ve orman kokusundan oluşan şahane bir Balkan reçelidir.

Papatya toplayarak kazandığım ilk paranın üstünde “emek” yazdığını görünce rotamı emeğe çevirdim.

Köprüleri çok severim. Adımın ilk harfinin köprüye benzediğini fark ettiğimde çok mutlu oldum. Tıpkı babamın, adımın içine adını gizlediğini öğrendiğimde mutlu olduğum gibi.

Köprü olup iki yakayı birleştirmek, mucizeli bir eylemdir. Ama akan bir nehir olmanın güzelliği bambaşkadır. Nehirler boyu gitmeyi anlatan Hasan Hüseyin’in “Yolcu” şiirine bayılırım.

Eğitimime Bulgaristan’da başladığım için Türkçe okuma yazmayı, Türkiye’ye geldikten sonra yani on yaşımda öğrendim.

Çocukken gezgin olmak en büyük düşümdü. Yurdumun bütün şehirlerini ve dünyanın bütün ülkelerini görmek istiyordum.

Bu düşümü gerçekleştirmek için uzun süredir, dünya kazan ben kepçe geziyorum. Yolların bana anlattıkları bir kütüphaneyi doldurur.

Sırt çantamda her daim şiir ve su bulunur. Şiirleri ekmek yerine kullandığım da olur.

Masal, öykü, deneme, gezi yazısı ve şiir türünde yazılar yazarım, resim yaparım.

Gökyüzüne bakıp gülerim, ay hilâl olduğunda gökyüzü de bana güler. Ben aslında gülmeyi severim, gökyüzü bahane.

Karıncalarla çarpışmamak için yolun deniz tarafından yürürüm, canım sıkıldıkça yüzerim, yüzerken balıklara şiir okurum. En çok şiir okurken kendime benzerim.

Öğretmenlik yapıyorum ama öğrenciliğimi öğretmenlikten daha eğlenceli buluyorum.

Kitaplarımın yüz yıl sonra da okunduğunu hissedersem yeniden dünyaya gelir yıldızlara püskül takarım.

Aldığım ödüllerin tozunu üflemediğim için çoğunun yüzünü unuttum. Ama okurlarımı nerede görsem tanırım. Işıl ışıldırlar ve kalbime kalbime bakarlar. Sırf bu yüzden bile olsa yazmaktan asla vazgeçmem.

KİTAPLARI

1. Sensizlik Yüreğimin Deprem Kuşağı, şiir, 1. baskı 1997, 2. baskı 2002.
2. Kadın Suretleri, şiir, 2008.
3. Yorgun Atlar Tekkesi, gezi-deneme, 1. baskı 2009, “Yorgun Atlar Tekkesi / köpriya” adıyla genişletilmiş 2. baskı Kasım 2013.
4. Uçurtmayla Balık Tutmak, ilk gençlik kitabı, 1. baskı Şubat 2011, 2. baskı Nisan 2011, 3. baskı Haziran 2012.
5. Udumbara, şiir, 2012.
6. Ve, öykü, 2012.
7. Kertenkelime, ilk gençlik kitabı, deneme, 2012.

Benim adım Pazartesi.

Adımdan da anlaşıldığı gibi pazar gününden sonra gelirim. Bu nedenle bana, pazardan sonra gelen gün anlamında “Pazar ertesi” yani “Pazartesi” derler. Eskiden haftanın ilk günü pazarmış. Ama daha sonra ilk gün olarak ben seçildim. Size bir sır vereyim mi? Pazartesi gününe gülümseyerek başlayan çocuklara, görünmez bir kuş, görünmez bir şans boncuğu takar. Deneyin görün...

Masalımın adı “Sudanya Gezegeni”.

SUDANYA GEZEGENİ

Bir varmış bir yokmuş. Derler ki yaşam varlıkla yokluk arasındaymış.

Sonsuz olan evrenin içinde pek çok gezegen, yıldız ve gök cismi varmış. Dünya bunların en neşelisiymiş.

Neşeli bir öğle vakti Dünya Gezegeni’nde büyük bir gürültü olmuş. Korkmaz sanılan kara delik bile korkmuş. Bu gürültü Dünya’dan kopan kocaman bir parçanın sancısıymış.

Kopan parça hızla uzaklaşıp evrenin koyu karanlığında kaybolmuş. Ondan bir daha hiç mi hiç haber alınamamış.

Zavallı Dünya kopup giden parçasına öyle çok üzülmüş ki oluk oluk gözyaşı dökmüş. Gözyaşının karıştığı denizler tuzlu olmuş.

Aradan çok uzun zaman geçmiş.

Günlerden bir gün Dünya’nın küçük bir köyünde çocuklar neşeyle “yakan top” oynuyormuş. İki çocuk, aralarında duran diğer çocukları topla vurmaya çalışırken güneş keyifle ıslık çalıyormuş.

Güneş:

“Çocuklar olmasa burada bir gün bile durmam, evrenin sırlarının peşinden giderim,” diyormuş.

Çocuk sesi, kuş sesi ve su sesi Dünya’nın en güzel sesleriymiş.

“Hooop!.. Al bakalım vurdum seni,” diye bağırmış biri.

“Ha ha haa!.. Vuramadın kiiii,” diye gülmüş öteki.

“Görürsün şimdi sen, yaktım çıranı,” demiş beriki.

Bunu diyen çocuk, topu öyle bir hırsla atmış ki top almış başını gitmiş. Hırsla atılan topların nereye gideceğini kimse bilmezmiş.

Atılan top gitmiş, gitmiş, gitmiş, çalıların içine saklanıvermiş. Topu almak da atan çocuğa düşmüş. Bu hırslı çocuğun adı Kayra’ymış.

Kayra’nın çalılığa girmesiyle çıkması bir olmuş.

“Anneeee!..” diye bağırarak korku dolu gözlerle, paçası tutuşmuş gibi koşmaya başlamış.

“Canavaaar, kırmızı gözlü bir canavaaaar, çalılığın içindeee...”

Çocuklar hem şaşırmış, hem de çok korkmuş. Korkmuşlar korkmasına ama Dünya’daki bütün çocuklar gibi pek meraklıymışlar.

Beş çocuk el ele vererek, birlikten güç doğar diyerek, adım adım çalılığa yaklaşmaya karar vermiş.

Bir adım atıp durmuşlar.

Sonra bir adım daha atmışlar.

Bir adım daha...

Fakat o da ne?..

Çalılığın içinden garip bir şey fırlamış. Kırmızı gözlü, saçsız, kaşsız, oldukça soluk renkte insan görünümünde bir yaratık... Kaşla göz arasında iki metre ileride bulunan denize atlayıp gözden kayboluvermiş. Öyle bir kaybolmuş ki suyun içinde bir kar tanesi gibi eriyip yok olmuş.

Çocuklar korkuyla kaçıp en yakın evin arkasına saklanıp sessizce kırmızı gözlü yaratığın çıkmasını beklemiş.

Bir dakika, iki dakika, üç dakika, on dakika, bir saat...

Kırmızı gözlü garip yaratık denizden çıkmamış. Çocuklar beklemekten sıkılıp evlerine gitmiş. Olup biteni heyecanla ailelerine anlatmış. Doğrusu ya onlara kimse inanmamış. Çocuklar isyan ederek:

“Küçüğüz ama yalancı değiliz,” demiş.

O günden sonra meraklı çocuklar her gün deniz kıyısına gidip gördükleri garipliği çözmeye çalışmış. Bir süre sonra bunu yapmak onlar için bir çeşit oyun olmuş. Bu oyuna, akıl yürütme oyunu demişler.

Yaşananlar böylece unutulup gidecekmiş ama Dünya’nın başka başka yerlerinde de bu kırmızı gözlü tuhaf yaratıkları görenler olmuş. Yaratıklar insanlara zarar vermiyormuş. Ama suda erir gibi kaybolmalarının sırrını kimse anlamamış. İnsan gördüklerinde neden en yakın göle, denize, ırmağa atlayıp kayboldukları bilinmemiş.

Herkes merakla birbirine soruyormuş:

“Bizden korkuyorlar mı acaba?”

“Suda havasızlıktan boğulmazlar mı?”

“Neden suyun içine saklanıyorlar?”

Kayra, çalılığın arasındaki o gizemli karşılaşmadan sonra günler ve geceler boyunca düşünmüş. Gizemli olaylara pek meraklıymış. Saatlerce deniz kıyısında oturup tek başına uzaklara bakmış.

Bir gece denizden çıkan bir karaltı görmüş. Kendini göstermeden onu izlemiş.

Meğer bu yaratıklar suyun içinde boğulmuyor, uzun süre nefes almadan yaşayabiliyormuş.

Kayra koşarak dedesine gitmiş. Dedesi evren bilgini Sümer Dede’ymiş. Aksakallı tonton Sümer Dede’nin adı, binlerce yıl önce yaşamış olan ve yazıyı ilk kullanan Sümerlerin adından geliyormuş.

Kısa bir süre sonra Dünya’da kuraklık ve susuzluk başlamış. Bilinmeyen bir nedenle göller, ırmaklar, barajlar kurumuş. Denizlerin suyu çekilmeye başlamış. Yağmurlar yağmaz olmuş. Kuruyan göllerin, barajların yerinde kocaman uçurumlar oluşmuş. Ağaçlar kurumuş, bitkiler ve hayvanlar hızla hastalanmaya başlamış. Çiçeklerin renkleri kaybolmuş. Kuşlar artık uçmak için güç bulamıyor tavuklar gibi yerde dolaşıyormuş. Atlar, ceylanlar, köpekler koşamıyor zar zor yürüyormuş. İnsanlar halsizlikten ayakta zar zor durabildiği için baston kullanmaya başlamış.

İnsanların, hayvanların ve bitkilerin:

“Suuuu, suuuuuuuu,” diye bağırmaları ürpertici bir yankı yaratmış. Susuzlukla birlikte yaşamın doğal akışı da durmuş.

İnsanlar içme suyu bulamadıkları için dağlara çıkıp getirdikleri kova kova karları depolara koymuş. Susadıkça karları eritip içiyorlarmış. Bazıları da denizden aldıkları tuzlu suyu kaynatıp içme suyu yapıyormuş. Su öyle pahalıymış ki bir şişe temiz içme suyu, eski fiyatından yüz kat daha fazlaymış.

Sümer Dede, bilim insanlarından oluşan bir ekip kurmuş. Ekip çaresizce durumu çözmeye çalışmış. Çözemezse beş yıl içinde Dünya’da yaşayan bütün canlılar ölecekmiş.

Herkesi bir korku sarmış.

Su için kavgalar başlamış.

Susuzluğa dayanıklı olduğu için Dünya’nın her yerinde deve besleniyormuş. Susuzlukla birlikte açlık da başlamış. Develer olmasa öleceklermiş.

Uzun araştırmalardan sonra Sümer Dede ve ekibi açıklama yapmak için herkesin toplanmasını istemiş. Merakla bekleyenlerin en önünde Kayra varmış.

Sümer Dede konuşmaya başlamış:

“Arkadaşlar! Kırmızı gözlü, saçsız, kaşsız, soluk benizli, insana benzeyen bu yaratıkları “insanımsı” diye adlandırdık. Görünüş olarak insana benzemelerine rağmen bizim gezegenimizde yaşamıyorlar, Dünya’ya başka gezegenden gelmişler. Gezegenlerinin adı Sudanya.”

“Sudanya mı? İlk defa duyuyorum. Niye gelmişler? Bizden ne istiyorlar? Bize zarar verirler mi?” soruları havada dönerken devam etmiş Sümer Dede:

“Dünya’ya gemilerle gelmişler. Kocaman su makineleri var. Bu makinelerle bir havuz dolusu suyu kapsüllere sıkıştırıp küçük su hapları yapıyorlar. Su hapı yapmak için gelmişler gezegenimize.”

Kayra yüksek sesle:

“Peki su haplarını ne yapacaklar?

“Yaşamlarını devam ettirebilmek için bedenlerinin bizden daha fazla suya ihtiyacı var. Günde en az bir su hapı içmeleri gerekiyor. Bu da bir koca havuz dolusu su demek. Su haplarını gezegenlerine götürüyorlar, çünkü kendi gezegenlerinde su kaynakları kurumuş. Onların da çocukları ve aileleri var. Soylarını devam ettirebilmek için su bulmak zorundalar. Ama önlem alınmazsa Sudanyalılar Dünyalıların sonu olabilir. Çünkü biz de susuz kalma tehlikesiyle karşı karşıyayız.”

“Suda ölmüyorlar, ben onları takip ettim,” demiş Kayra.

“Çünkü onlar kurbağalar gibi derileriyle de solunum yapabiliyor. Bu nedenle suda uzun süre yaşayabiliyorlar ama onlar da bizim gibi ölümlü yaratıklar.”

Sudanya Gezegeni, uzun zaman önce büyük bir gürültüyle Dünya’dan kopan parçaymış. Artık ayrı bir gezegen sayılırmış, bu nedenle ayrı bir adı da olmalıymış. Evler denizin üzerine yapıldığı için Sudanya adını almış.

Sudanya’da kalan insanlar eskiden Dünyalılara benzermiş ama zamanla değişim geçirmişler. Gözleri kırmızıya dönmüş, saçları dökülmüş, derilerinin rengi solmuş ve beden yapılarında bazı farklılıklar oluşmuş. En kötüsü de su hapı içmediklerinde derileri kuruyup çatlıyor, sonra da nefessiz kalıyorlarmış.

Bedenlerindeki ihtiyaç nedeniyle su hapı yapan makineler icat etmişler. Gezegenlerinin suyu tükenmeye başlayınca başka gezegenlere su aramaya çıkmışlar.

Aslında niyetleri hiçbir canlıya zarar vermek değilmiş. Ama yok olmamak için bir şeyler yapmak zorundaymışlar. En azından Dünya’daki su tükeninceye kadar bir çare bulabileceklerini düşünmüşler. Dünya’daki suyun bu kadar kısa sürede tükeneceği akıllarına gelmemiş. Çünkü içme suyunun bu kadar az olduğunu onlar da bilmiyormuş.

“Suuu, suuuuu,” diye bağırmaya başlamış Dünya halkı.

Dünya halkı insan, hayvan ve bitkilerden oluşuyormuş.

Bir çare!..

Bir çare!..

Çare yokmuş ne çare!..

Bazı Dünyalılar Sudanyalıları korkutup onları Dünya’dan uzaklaştırmaya karar vermiş.

Ama kolay değilmiş Sudanyalıları korkutmak. İnsanlar düşünmüşler, düşünmüşler... Kötü de olsa bir çare bulmuşlar.

Çare deveymiş.

Sudanya Gezegeni’nde deve yokmuş. Develerin salyasında bulunan bir şeye karşı bedenleri savunmasızmış. Dünyalılar deve salyasını çoğaltıp suya karıştıracaklar sonra da onları hastalıkla korkutup kaçıracaklarmış.

Bir süre sonra Sudanyalılar hastalanmaya başlamış. Ateşler içinde kıvranarak tedavi olmak için gezegenlerine gidenler de olmuş. Ama su sorunları devam ettiği için Dünya’dan tümüyle ayrılmamışlar.

Sudanyalılar da Dünyalılara kızdıkları için “püskürteç” adlı makinelerini getirmişler.

Püskürteçler, ağaçları bile kökünden sökecek kadar güçlü rüzgâr yapıyormuş. Bu rüzgâr Sudanyalılara zorluk çıkaran Dünyalıları bir yaprak gibi sağa sola savuruyormuş.

İki gezegen arasında büyük bir su kavgası başlamış.

Sudanyalılar su hapı yapmayı hızlandırmış. Her gün Dünya’ya yüzlerce Sudanya gemisi iniyor, kutu kutu su haplarıyla havalanıyormuş.

Sudanyalılar Dünyalıların öfkesini azdırmış.

Dünyalılar, bir zamanlar düşüncesizce harcadıkları su için şimdi kavga ediyormuş. Gezegenleri kurtulduğunda boşa su harcamayacaklarına dair içlerinden sözler veriyorlarmış.

Sular hızla azalmış.

Dünya Gezegeni korkunç bir hal almış.

Kavganın en gürültülü patırtılı günlerinden birinde Sümer Dede ve ekibi çok önemli bir açıklama daha yapmak için herkesin toplanmasını istemiş. Bu açıklamayı özellikle Sudanyalıların da dinlemesi için çeşitli düzenekler hazırlanmış.

Herkeste bir merak bir merak... Herkeste bir merak, Kayra’da bin merak...

“Arkadaşlar,” diye söze başlamış Sümer Dede.

“Yakalamak zorunda kaldığımız birkaç Sudanyalının bedeni üzerinde araştırmalar yaptık. Çok önemli bir sonuca ulaştık.”

“Yaaa! Peki nedir bu sonuç hemen açıklayın,” demiş cılız bir ses.

“Sudanyalıların beden yapılarında zamanla bozulma olmuş. Bu bozulma onarılırsa Dünya’da yaşayan insanlar kadar su içerek yaşayabilirler. Bu bilgiyi onlarla paylaşıp sorunlarının çaresini anlatabiliriz. Çok kısa bir sürede bu işlem tamamlanabilir. Bunun için Sudanyalı bilim insanlarının hemen Dünya’ya gelmesi gerekir.”

Sudanyalılar bu konuşmayı gemilerinde dinlemişler.

Ama yanıt vermemişler.

Büyük bir sessizlik olmuş!..

Kayra ve arkadaşları Sudanyalıları ikna etmek ve niyetlerinin kötü olmadığını anlatmak için mektuplar yazmışlar.

Yazdıkları mektupları balonlara bağlayıp gökyüzüne bırakmışlar. Mektuplarında arkadaşlıktan, paylaşmaktan, el ele vermekten bahsetmişler. Birlikte gezegenler arası yolculuklar yapıp oyun oynamak istediklerini anlatmışlar. Yakan top oynamak için Sudanyalı çocukları Dünya’ya davet etmişler.

Taş değilmiş ya Sudanyalılar!.. Sonunda kabul etmişler görüşme teklifini. Ne de olsa Sudanya Dünya’dan kopmadan önce onlar da Dünyalıymış. Güvenmişler eski akrabalarına.

Yaşlı gezegen Dünya, kopan parçasından haber alınca, yavrusunu kaybedip bulan bir anne kadar sevinmiş.

Dünya ve Sudanya sonsuza kadar mutlu yaşamış.

Yağmurlar yağmış...

Denizler, göller, dereler yeniden dolmuş.

Su hapı yapan makineler bir daha hiç hatırlanmamış.

Dünyalılar ve Sudanyalılar, susuzluğun nasıl bir felaket olduğunu gördükten sonra bir damla suyu bile artık boşa harcamayacaklarına dair söz vermiş. Bu söze bütün göçmen kuşlar şahit olmuş.

Yaşananlar zamanla unutulmuş ama göçmen kuşlar su hapları masalını yıllarca sır gibi saklamış. Her göçmen kuş bu masalı birbirine aktarmış.

Kuşların sırrı, göçmen bir kuş tüm bildiklerini anlatınca son bulmuş.

Masalı dinleyen ve okuyan herkes su gibi aziz olsun. Su içmek için başını kaldırdığında Sudanya Gezegeni’ni görsün.

Benim adım Salı.

“Üçüncü” anlamına gelen “salis” kelimesinden gelirim. Neden “ikinci” değil de “üçüncü” diyenlere hemen hatırlatayım. Eskiden haftanın birinci günü pazarmış.

Masalımın adı “Dinozor Tamircisi”.

DİNOZOR TAMİRCİSİ

Onlar varken biz yoktuk. Biz varken onlar yoktu.

Onlar mı kim?

Onlar...

Di-no-zor-lar.

Şu yaramaz da bizim Dinozor Sali...

Yaramaz Sali, en çok annesinden hikâye dinlemeyi severmiş. Sali’nin annesi dinozor tamircisiymiş ve çok bilgiliymiş.

Sali yemyeşil kırlarda dolaşır, pırıl pırıl sularda oynar, yaramazlıklar yaparmış. Dinozorlar o koca koca vücutlarıyla “güm güm güüüm” sesleriyle yürüdüklerinde sanki yer sallanırmış. Bu koca kertenkeleler yeryüzünün devleriymiş.

Pullu ve su geçirmez derileri sayesinde kendilerini çok iyi korurlarmış. Yumurtaları o kadar sertmiş ki yavrular bile çıkmakta zorlanırmış. Hiçbir düşman bu yumurtalara zarar veremezmiş.

Çok büyük olan dinozorlarla diğerleri pek oynamadığı için onlar çoğunlukla kendi türleriyle oynarmış. Hatta otçul ve etçil olarak ikiye ayrılan dinozorların da kendi grupları varmış.

Otçul bir dinozor olan bizim Yaramaz Sali 30 ton ağırlığında ve 20 metre uzunluğundaymış. Kuyruğunda sivri sivri dikenler, başında da küçük bir boynuz varmış. Arka ayakları üzerinde yürüyen etçil akrabalarından çok korkarmış.

Yaramaz Sali kimi zaman kuşları üfleyerek rahatsız eder, kimi zaman fillerin kulağına kar doldururmuş. Kuyruğuyla ağaçlara çarpar ağaçtaki her şeyi patır patır yere dökermiş. Etçil dinozorların ön ayakları el gibi kısa, arka ayakları kalınmış. Sali onların kısa elleriyle dalga geçer,

“Görülmüş şey değil, iki ayağı üstünde yürüyen canlı olur mu hiç? Çok komik... Sizin ön ayaklarınız hiçbir işe yaramıyor mu? Tüh tüüüh zavallılar. İki ayak üstünde koşarken düşmüyor musunuz siz?” dermiş.

Sali, kızdırdığı dinozorları peşine takıp koşmaya başlarmış. Dinozorlar koşarken çıkan gümbürtüden yeraltı hayvanlarının sağır olduğu bile olurmuş.

Büyük bir dinozorun parçalanmasıyla yeryüzünün yaratıldığına inanan Sali için her şey çok eğlenceliymiş.

Annesi Sali’ye çok ilginç bilgiler verirmiş. O da öğrendiklerini arkadaşlarına anlatır bilgiçlik taslarmış. Arkadaşları Çapari ve Sakari gözlerini kocaman açıp Sali’ye:

“Yine o hikâyeyi anlatsana Sali! Hadi Sali lütfen lütfen anlat!.. Büyük Şef Güneş, gökyüzü örtüsünü üzerimize niye örtmüş?” dediğinde Sali her zamanki ukalalığıyla anlatmaya başlarmış.

“Bir zamanlar gökyüzü yokmuş. Dinozorlar bütün evreni ve evrende dolaşan gök taşlarını görürmüş. Hatta Karadelik’in maceralarını izlemek için dinozorlar rahat bir yer bulup gökyüzünü seyredermiş. Karadelik gökyüzünün canavarıymış. Kocaman bir midesi varmış, hatta yalnızca mideden ibaretmiş. İçi dipsiz uçurumlarla doluymuş. Acıktığı zaman evrende dolaşan taşları yermiş. Bir gün de bizim yaşadığımız yeryüzünü yiyecek diye bütün dinozorlar çok korkarmış. Bu korku gün günden büyüyünce dinozorlar günlük işlerini yapamaz olmuş. Sürekli evrende dolaşan taşları izlemeye başlamışlar. Büyük Şef Güneş onları uyarsa da korkularına yenik düştükleri için başları yukarıda yaşamaya başlamışlar. Büyük Şef onları uyarmış ama dinlememişler. Sözünün önemsenmemesine kızan Güneş, kocaman bir mavi örtüyle yeryüzünü örtmüş. Böylece gökyüzü oluşmuş. Evren bir daha asla eskisi gibi görünmemiş.”

Sali hikâyesini bitirir bitirmez Çapari’nin kuyruğunu hınzırca çekip kaçmış.

Çapari onu kovalamaya başlayınca Sakari de koşmaya başlamış. Geçtikleri yerlerde uyuyan bütün canlıları kocaman bedenlerinin ayak sesleriyle rahatsız etmişler. Sali gülmekten yerlere yatıyormuş. Özellikle tavşanların korkudan bir metre yükseğe zıplamalarına çok gülermiş. Tavşanların gözleri dışarı çıkıp çıkıp yeniden yuvalarına dönüyormuş.

Üçü bir olup uçan kuşları üfleyip onların hem dengelerini bozmuş hem de tüylerini dökmüş. Her taraf tüy içinde kalmış. Dökülen tüyleri toplayıp yapış yapış otuna batırmışlar. Sonra da doğa bilgisi öğretmenleri yaşlı Boz Ayı’nın mağarasına girmişler.

Boz Ayı her zamanki gibi uyuyormuş. Yapış yapış otuna batırdıkları tüyleri uyuyan yaşlı Ayı’nın vücuduna yapıştırmışlar. Kocaman bir tavuğa dönen Ayı, uyandığında gözlerine inanamamış. Korkudan önce bayılmış, sonra ayılmış, sonra tekrar bayılmış.

Boz Ayı’yı gören kuşlar hayretten donakaldıklarından kanat çırpmayı unutmuş, hepsi birer birer yere düşmüş. Kimileri de ağaçlara çarpmış.

Öğretmenleri Boz Ayı bu defa çok kızmış. Sali’nin annesiyle konuşmaya karar vermiş. Sali’nin annesi bilge bir dinozor tamircisiymiş. Yaralanan dinozorları iyileştirir, ağrısı olanlara çeşitli otları karıştırarak ilaçlar hazırlarmış. Dinozor tamircilerine bütün hayvanlar saygı duyarmış.

Boz Ayı, Sali’nin annesiyle konuşmak için yola çıkmış. Yürürken bir taraftan da onu üzmeden Sali’nin yaptıklarını nasıl anlatabilirim diye düşünüyormuş.

Uzaktan Sali’nin annesi görünmüş. Selamlaşmışlar önce. Sonra Boz Ayı olanları anlatmış.

Hava karardıktan sonra eve gelen Sali durumu hemen anlamış. Annesinin o kocaman bedenine kararlı ve kendinden emin bakarak:

“Anne, ben Boz Ayı’ya çok ama çok kırgınım,” demiş. “Boz Ayı bugün bir ödev verdi. Biliyorum, o ödevi yalnızca beni üzmek için verdi.”

Sali’nin annesi çok şaşırmış. Öğretmenlerin üzmek için ödev vermeyeceğini çok iyi biliyormuş.

“Sali, istersen birlikte değerlendirelim. Anlat bakalım, öğretmen nasıl bir ödev verdi.”

“Yarın ailenizi anlatacaksınız. Ailede nasıl bir işbölümü var bunu konuşacağız,” dedi.

“İyi ama bunda nasıl bir kötülük olabilir ki?”

“Anne, Boz Ayı biliyor. O benim bir ailem olmadığını biliyor, hem de çok iyi biliyor. Yaramazlıklarıma kızdığı için verdi bu ödevi. Beni arkadaşlarımın yanında zor durumda bırakmak istiyor. Böylece beni cezalandırmış olacak.”

Bu cümleden sonra yaramaz Sali ağlamaya başlamış. Sali’nin babası bir göktaşı yağmurunda yıllar önce ölmüş. Ve Sali o günlerde henüz üç yaşındaymış.

Annesi koskoca bedeniyle Sali’yi kucaklayıp boynuzuna bir öpücük kondurmuş, “Sali,” demiş, “biz seninle bir aileyiz.”

“Hayır anne hayır!.. Baba olmadan aile olunmaz biliyorum ben.”

“Olur sevgili yavrum. Hem senin bir baban var, ama artık bizimle değil. Babanın bizimle yaşamaması onun olmadığı anlamına gelmez. Biliyorsun akşam olunca güneş batıyor ve gece boyunca onu göremiyoruz. Ama bu onun olmadığı anlamına gelmez, öyle değil mi?..”

Sali şaşırmış. Annesi onun kırık kalbini de bir güzel tamir edivermiş.

“Yaşşasııııın!.. Yani ikimiz aile sayılır mıyız anne?”

“Elbette, sen ve ben bir aileyiz,” diyerek Sali’ye sarılan anne, gerçek bir dinozor tamircisiymiş.

Kalp de kırıldığında tamir gerekirmiş. O gün Sali annesine hayran kalmış. Tek başına yavrularını büyüten dinozorların işi ne zormuş. Onlara madalya bile verilse azmış.

Benim adım Çarşamba.

Adımın nereden geldiğini anlatmak için önce Farsça beşe kadar saymayı öğretmeliyim.

Yek, dü, se, çehar, penc.

Şimdi gelelim adıma. Adım “Çehar-şenbe” yani “dördüncü-gün” kelimelerinin birleşmesiyle oluştu. Unutmayın, Pazar ilk gündü.

Masalımın adı “202 Çiçek Gözlü Çocuk.”

202 ÇİÇEK GÖZLÜ ÇOCUK

Bir zamanlar herkesin ancak düşlerde görebileceği güzellikte bir ülke varmış.

Bu ülke 202 Çiçek Gözlü Çocuk tarafından yönetilirmiş.

Çocukların hepsi çok akıllıymış ve gözlerinin renk yuvarlağı çiçek şeklindeymiş. Ülkenin çocukları ve büyükleri güne mutlu uyanıyor, mutlu uyuyorlarmış. Varlığı ve yokluğu paylaşmak en güzel özelliklerinden biriymiş.

Adı Çiçekçe olan ülkede piramit yönetimi varmış. Piramit üç parçadan oluşuyormuş. Alttaki geniş kısımda yöneten çocuklar, ortada üreten yetişkinler, en üstteki küçük parçada kitap yazan yazarlar varmış.

On iki yaşına gelen çocukların gözlerindeki çiçekler kaybolunca yetişkinler sınıfına geçerlermiş.

Kimse kötülük nedir bilmezmiş. Yazarların kitapları elden ele dolaşırmış. Kitaplar parayla satılmaz, her sokağın başında bulunan kitap kulübelerinden alınıp okunur sonra en yakın kulübeye bırakılırmış. Bütün kurallar bir bilgelik kitabı olan Hasır Kitap’ta yazarmış.

Ama Çiçekçe ülkesini kıskanan bir kral varmış. Adı Zalim Zibuzi’ymiş. Komşu ülkenin kralı olan Zibuzi, Çiçekçe ülkesinin mutluluğunu kıskanır, kıskançlıktan zıp zıp zıplarmış.

Zibuzi’nin ülkesi de güzelmiş ama insanları hiç mutlu değilmiş. Ülkede sık sık kavgalar ve hırsızlıklar yaşanırmış.

Çiçekçe ülkesinin asıl güzelliği halkının mutluluğuymuş. Bunun farkında olmayan Zalim Zibuzi:

“Benim olmalı, bu ülke benim olmalı,” diyerek Çiçekçe’nin mutlu yaşantısını yüksek bir tepeye çıkarak dürbünle izlermiş. Ve bütün zalim krallar gibi her cümleden önce “ben” kelimesini kullanırmış.

“Ben Çiçekçe’yi istiyorum.”

“Ben en güçlü kralım.”

“Benim olmalı!..”

Kral, Çiçekçe ülkesini fethetmek için türlü türlü planlar yaparmış. Planlar yaparmış ama yine de Çiçekçe’nin Çiçek Gözlü Çocuklarıyla baş edemeyeceğini çok iyi bilirmiş. Çiçek Gözlü Çocuklar barışçı, yaratıcı ve akıllıymış.

Zibuzi Çiçekçe’yi almayı birkaç kez denemiş, başarılı olamamış. Hatta başına gelenler pişmiş tavuğun bile başına gelmemiş.

Bir keresinde askerlerinin hepsi Çiçekçe ülkesinin etrafına kazılan ve üstü dallarla, yapraklarla örtülü derin kuyulara düşmüş. Kralla birlikte bütün askerler yara bere içinde kuyulardan “İmdaaat!.. Kurtarın bizi!” diye tam iki gün koro halinde bağırmışlar. Seslerini duyan eşleri kuyuların içine ipler atarak onları kurtarmış. Eşleri gelmese açlıktan öleceklermiş.

Çiçekçe halkı Zibuzi’nin başka bir saldırısında ülkelerinin etrafına kayan toprak sistemi kurmuş.

Toprak seline kapılan Zibuzi ve askerleri bu selle dosdoğru ülkelerine dönmüş. Sağa sola karpuz tarlasındaki karpuzlar gibi serpilmiş. Zibuzi’nin halkı bu olaya öyle çok gülmüş ki kral utancından iki yıl sokağa çıkamamış. Çünkü kayarken pantolonu bir ağaca takılmış ve halkının huzurunda iç donuyla kalmış. Çiçekçe’ye saldırdığına bin pişman olmuş, hatta iki bin pişman olmuş. Ne zaman o günü hatırlasa kovanı dağıtılan arılar gibi vız vız vızlayarak dolaşırmış.

Kralın yeni planlar yapması gerekiyormuş. Bunun için uzun uzun düşünmüş...

Düşünmek en zor eylemmiş. Düşünce üretemeyen insanlar başkalarının düşüncelerini çalarmış. Oysa Çiçekçe’de yaşayan herkesin kendine ait düşüncesi varmış.

Çiçekçe’yi almanın bir yolunu arayan kral bu konuyu öyle gurur meselesi yapmış ki alamazsa delirecekmiş.

Kendi kendine konuşuyormuş,

“Onların ne yapacaklarını asla tahmin edemiyorum. Her defasında farklı bir savunma yapıyorlar. Keşke düşüncelerini okuyabilseydim. O zaman onları yener, ülkelerini alırdım,” diyormuş.

Birdenbire,

“Eveeet!” demiş, “Düşüncelerini okuyabilseydim ya da konuştuklarını duyabilseydim, kesinlikle Çiçekçe’yi alırdım,” diye haince gülerek yardımcısını çağırmış.

“Dört bir yana haber salın, Çiçek Gözlü Çocukların düşüncelerini okuyacak her kim varsa derhal huzuruma getirilsin.”

Keyiflenmiş, kendi kendine, “Çiçekçe benim olacak,” demiş.

Düşünce okunur muymuş?..

Herkes birbirinin düşüncesini okursa ne olurmuş?..

Bu soruların cevabını bilen kimse yokmuş.

Kralın adamları:

“Duyduk duymadık demeyiiiin, düşünce okuyucular aranıyooor, Kralımız Zibuzi çok büyük hediyeler verecek kendisine,” diye dolaşmaya başlamış.

Günler, haftalar, aylar geçmiş. Kralın huzuruna türlü türlü sahtekârlar çıkmış.

Bir gün Pırpıra adlı biri gelmiş.

“Kralım ben bunu yapabilirim,” demiş.

Pırpıra elindeki kristali gösterip,

“Kristal değneğimi Çiçek Gözlü Çocukların başlarının üzerine tutunca, onların beyinlerinden çıkan düşünce balonlarını okuyabilirim. İsterseniz bu düşünce balonlarını toplayıp size de getirebilirim,” demiş.

Kral:

“Bunu başarırsan kraliçem yaparım seni,” demiş.

Pırpıra hemen işe koyulmuş. Önce görünmezlik suyunu içip görünmez olmuş. Sonra Çiçekçe ülkesine girip birkaç deneme yapmış. Bu denemelerde topladığı düşünce balonlarını krala getirerek onu ikna etmiş. Kral Pırpıra’ya güvenerek Çiçekçe ülkesine savaş ilan etmiş.

202 Çiçek Gözlü Çocuk, hemen savunma düşünceleri üretmeye başlamışlar.

Çiçek Gözlü Çocuklar insan öldürmeye ve savaşa karşıymış. Her defasında ülkeleri Çiçekçe’yi savunmak için farklı ve ilginç çözümler bulurlarmış. Bu defa da daha öncekilerden çok farklı çözümler bulmuşlar ve bunun için hazırlıklar yapmışlar. Ama Pırpıra’nın kocaman kristaliyle onların düşüncelerini çalıp krala götürdüğünün farkında değillermiş.

Kral artık her şeyden haberdarmış.

Bu arada Çiçekçe ülkesinde daha önce hiç görülmemiş bir şey oluyormuş. Çiçek Gözlü Çocukların çiçekleri kaybolmaya başlamış. Gözbebeklerinin etrafındaki çiçekler kayboluyor yerinde düz bir renk beliriyormuş. Oysa bunun 12 yaşından önce kesinlikle olmaması gerekiyormuş.

Hemen Hasır Kitap açılmış.

Hasır Kitap şöyle diyormuş:

“Çiçek Gözlü Çocukların özel bir zekâsı vardır. Bu zekâ 12 yaşa kadar en yüksek düzeyde çalışır. Ancak bir tehlike olduğunda önlem almak için beyin kendini kapatır ve çocuğun bütün üstün özellikleri kaybolur. Bu durum düşünce hırsızlarına karşı bir korumadır.”

202 Çiçek Gözlü Çocuk olağanüstü bir durumla karşı karşıya olduklarını anlamış. Çözüm yolunu konuşmak için Çiçek Meclisi’ni toplayacaklarmış ama toplayamadan kral harekete geçmiş.

Zalim Kral Zibuzi, savunma sistemlerini geçerek Çiçekçe’ye girmiş.

Satranç oynar gibi ülkeye giren kralın keyfine diyecek yokmuş. Savaşmayı ve öldürmeyi bilmeyen Çiçekçe ülkesinin bütün halkı köle olmuş.

Büyük bilgelik kitabı Hasır Kitap dâhil bütün kitaplar meydanlarda yakılmış. Kitaplar yakılırken büyük alevler yükselmiş, sonra her tarafa bir cehalet karanlığı çökmüş. Yanan kitaplar kocaman bir delik oluşturmuş.

Yazarların ve halkın gözyaşları bazı kitapları söndürmüş ama kötü gönüllü Zibuzi’nin adamları onları tekrar tutuşturmuş.

Gözlerine aydınlık batan insanlar kitaplardan korkarmış. Oysa Çiçekçe ülkesi bütün güzelliğini bu kitaplara borçluymuş.

Bütün Çiçek Gözlü Çocukların yaratıcılıkları Pırpıra’nın is karası aynasıyla yok edilmiş.

Üç Çiçek Gözlü Çocuk, yalnızca üç çiçek gözlü çocuk kaçarak tuz mağarasına gizlenmiş. Kralın ve Pırpıra’nın onlardan haberi olmamış. Çünkü tuz mağarası kristalin etkisini yok ediyormuş.

Gece gündüz düşünce üreten Üç Çiçek Gözlü Çocuk yaratıcılığın sınırlarını zorluyormuş.

İçlerinden biri:

“Dört bin yıl önce atalarımızın başına da böyle bir olay gelmiş. Tuz kullanarak kurtulmuşlar,” demiş.

Diğeri:

“Tuz mu? İyi ama tuzu nasıl kullanacağımızı bilmiyoruz ki! Keşke Hasır Kitap yanımızda olsaydı,” demiş.

Üç Çiçek Gözlü Çocuk düşünedursun, Zibuzi yeni doğan bütün Çiçek Gözlü Çocukların yaratıcılıklarını, is karası aynasıyla yok ettiriyormuş.

İs karası aynası, Çiçekçe halkının korkulu rüyası olmuş.

Çiçekleri zamansız kaybolan 199 çocuk, hafızasını kaybeden insanlar gibi olmuş. Düşüncelerinde netleşemiyor olaylar arasında bağ kuramıyor sersem sersem dolaşıyormuş.

Mutsuzluk salgın hastalık gibi yayılmış. Yazarlar, yetişkinler ve çocuklar köleleştirilmeye çalışılmış. Kölelerin düşünmesi bile yasakmış.

Çiçekçe ülkesinin yeni kralı Zalim Zibuzi, kraliçesi de Dalkavuk Pırpıra olmuş.

Zibuzi bir şey fark etmiş. Bir zamanlar dağlara çıkıp dürbünle gözlediği bu ülke şimdi eskisi kadar güzel değilmiş. Tuhaf gri bir sis varmış sanki her şeyin üzerinde.

Üç Çiçek Gözlü Çocuk, sonunda ne yapmaları gerektiğine karar vermiş.

Bu kara gönüllü insanlar, Zalim Zibuzi ve Pırpıra bir an önce ülkelerinden gitmeliymiş. Kristal değnek ve is karası aynası paramparça olmalıymış.

Bütün bunları yapmak için mağaranın tuzu kullanılacakmış. Bu tuz, içinde kötülük olan insanların vücutlarını yeşile çevirir, kendilerini kötü hissetmelerini sağlarmış. Tuz, gizli gizli yemeklere karıştırılmalıymış.

Üç Çiçek Gözlü Çocuk, Pırpıra’nın uyuduğu saatler olan sabahın alacakaranlığında bütün evlere girip tuzu yemeklere ve evlerdeki diğer tuza karıştırmış.

Bir süre sonra yeşil insanlar görülmeye başlamış. Bunun bir lânet mi yoksa bir hastalık mı olduğu tartışılıyormuş. Zibuzi’nin halkı korku içindeymiş, bir sabah uyandıklarında onlar da yeşil olabilirmiş. Neredeyse akıllarını yitireceklermiş.

Bir süre sonra bu zalim insanlar Çiçekçe’den kaçmaya başlamış.

Üç Çiçek Gözlü Çocuk başarıyormuş. Ama hâlâ kristal değnek ve is karası aynası kullanılıyormuş. Onlar da yok edilmeliymiş.

Üç Çiçek Gözlü Çocuk düşünmüş. Değnek de ayna da Dalkavuk Pırpıra’nın odasındaymış.

Mağaradan yarım çuval tuz çıkarıp Pırpıra’nın odasına girmişler. Uyuyan Pırpıra’yı uyandırmamak için ona papatya tozu koklatmışlar. Sonra da çarçabuk kristali ve is karası aynasını tuz çuvalına atıp çuvalı bağlamışlar. Çuvalın içinden mısır patlaması gibi sesler gelmiş. Kristal ve is karası aynası patır patır patlıyormuş.

En zoru son yaptıkları olmuş...

Ama başarmışlar!..

Üç Çiçek Gözlü Çocuk Çiçekçe ülkesini kurtarmış.

Durumu öğrenen Dalkavuk Pırpıra ve Zalim Kral Zibuzi âdeta birbirleriyle yarışarak Çiçekçe’yi terk etmişler.

Çiçekleri yok edilen 199 çocuğun çiçekleri geri gelmemiş. Zamanla yeni Çiçek Gözlü Çocuklar doğmuş.

Yazarlar pek çok kitap yazmış, kitap kulübeleri yeniden şenlenmiş, insanlar okumaya ve üretmeye devam etmiş. Düşünce hırsızlarına karşı yeni yollar geliştirilmiş.

Derler ki kitap okuyan her çocuk 202 Çiçek Gözlü Çocuğun ülkesine yani Çiçekçe’ye kaydolurmuş.

Her kim bu masalı okuya ya da dinleye, parmağına bal damlaya...

Benim adım Perşembe.

Ben de arkadaşım Çarşamba gibi oluştum. “Penc-şenbe” yani “beşinci-gün” kelimelerinin birleşmesinden doğdum.

Masalımın adı “Palmiye Kızım Hurma Oğlum”.

PALMİYE KIZIM
HURMA OĞLUM

Bir çöl kasabasında çok mutlu bir çift yaşarmış.

Bu çiftin sözlere sığmaz mutluluğuna zamanla gölge düşmüş. Haklarında konuşulanlar kulaklarına kadar gelmiş. Herkes bu güzel çiftin çocuğu olmamasını konuşuyormuş.

Delikanlının babası:

“Böyle olmaz evladım. Soyunun devam etmesi için çocuğunuzun olması lazım. Tez vakitte seni yeniden evlendirelim ki çocukların olsun,” demiş.

“Olmaz babacığım, ben karımı seviyorum, yeniden evlenmem,” diye yanıtlamış delikanlı.

Babasının baskısından bir türlü kurtulamayan delikanlı kasabayı terk etmeye karar vermiş. Bir gece karısıyla birlikte gizlice kasabadan ayrılmış.

Az gitmişler uz gitmişler, yürüdükçe yorulmuşlar, yoruldukça bir ağaç gölgesi bulup dinlenmişler.

Bir akşam çamurlu bir su kuyusunun yanında konaklamışlar.

Karısı:

“Daha ne kadar gideceğiz? Bir yeri yurt edinelim artık,” demiş.

Delikanlı, kızgınlığını dindirmek için yürüdükçe yürümek istiyormuş. Kimsenin onları tanımadığı uzak bir yer arıyormuş. Ama karısı da sözünde haklı görünüyormuş.

“Peki karıcığım,” demiş. “Şu su kuyusunun etrafını taşlarla çevirelim. Burası bizim yeni yurdumuz olsun.”

İki genç bu verimsiz topraklara yerleştiklerinde toprakta birkaç kaktüsten başka yeşillik yokmuş. Ne yiyip ne içeceklerini bilmeyen gençleri bir düşünce almış.

Delikanlı:

“Bu kupkuru topraklarda açlıktan ölmeyelim karıcığım,” demiş.

Kadın çok akıllı ve cesurmuş. Kocasının yaptığı fedakârlığı düşündükçe dağları bile devirecek kadar güçlü hissediyormuş kendini. Öyle ya, sevdiği adam onun için kasabayı terk etmiş.

“Üzülme kocacığım,” demiş, “yemek emekle olur, emek verirsek her şey olur.”

Çıkınından çıkardığı keseri göstererek,

“İşte, bununla doyuracağız karnımızı.”

Adam bir kesere bakmış bir karısına, üzüntüden karısının aklını kaçırdığını düşünmüş.

Kadın:

“Bununla toprağı kazıp ekeceğiz, yemeğimizi topraktan elde edeceğiz. Suyu epeyce kirli de olsa bir kuyumuz var. Kuyu suyunu hem kullanır hem de temizleyip içeriz,” demiş.

Birkaç hafta yanlarında getirdikleri peynir ekmeği yemişler. Ama tek gün bile ara vermeden çalışmışlar.

Adam yakın bir kasabanın pazarına gidip sebze tohumları, ağaç fidanları, üç tane de kitap almış. Bunlardan biri şiir kitabı, biri masal kitabı biri de ağaç bakım kitabı...

Haftalarca bahçe taşlarını temizlemişler. Bu taşlardan çit yapmışlar. Ve çeşitli yerlerden çuval çuval güzel toprak getirmişler. Toprağı ekmişler, kuyudan kovalarla çektikleri suyla bahçeye diktiklerini sulamışlar.

Önce semizotları ve ıspanaklar büyümüş. Sonra domatesler, biberler, patatesler.

İşler zamanla yoluna girmiş ama kadının evlat hasreti içini sızlatıyormuş. Karısının yüzündeki bulutları gören adam,

“Bir süredir yüzünden mutsuzluk damlıyor,” demiş.

Karısı sıkıntısını anlatınca,

“Kıyamam ben sana. Üzme kendini bu kadar. Diktiğimiz ağaçlara isimler verelim, onlar olsun bizim çocuğumuz,” demiş.

Karısı gülmüş,

“Ağaçtan çocuk olur mu hiç?” demiş.

Zaman göstermiş ki ağaçtan çocuk olurmuş.

Palmiye ağaçlarına kız adı, hurma ağaçlarına erkek adı vermişler. Böylece kadınla adamın pek çok palmiye kızları ve hurma oğulları olmuş. Artık geniş bir aile sayılırlarmış.

Zaman zaman kızları ve oğullarıyla dertleşen karı koca, küçük ağaçlara ninniler söyler, masallar anlatırmış. Yetişkin ağaçlara ise şiirler okur türküler söylerlermiş.

Ağaçlar onları görünce sevinçten gülermiş. Ağaçların daha önce ağladığını ve güldüğünü görmeyenler bu durumu şaşkınlıkla karşılamış. Kimi de kadınla adama deli gözüyle bakmış. Kimin umurunda?.. Onlar artık çok mutluymuş.

Olur olur da bu kadarı da olmaz demeyin. Olmuş!.. Palmiye kızlardan biri hurma oğlanlardan birine âşık olmuş. Umutsuz bir aşkmış bu.

“Ayaklarım olsa da bir kere yanına gidip sarılsam,” diyormuş Palmiye Kız.

Sarılamıyormuş ne çare!..

Gün günden solmaya başlamış. Yaprakları en güzel mevsimde kurumuş.

Palmiye Kız’ın gün günden kuruduğunu fark eden adam, aldığı kitaplardan ağaç bakım kitabını açmış. Türlü türlü ilaçlar yapmış. Nafile!.. Hiçbiri işe yaramamış.

Adam:

“Palmiye Kızııııım, Hurma Oğluuuuum!..” diye ağlayarak acı bir karar vermiş.

Palmiyenin gövdesinden kocaman bir dal kesip toprağa dikmiş. Hurmanın gövdesinden de bir dal kesmiş ve palmiyenin dibine dikmiş. İkisinin dalları sarmaş dolaş büyüyecekmiş.

Ölmekte olan Palmiye Kız dalından kesilip büyüyen genç ağaç fidanına sevgiyle bakmış. Palmiye Kız’ın hüzünlü bakışını gören Hurma Oğlan kendi dalının toprağa tutunmasına ve genç Palmiye fidanına sarılmasına hayran olmuş.

Hurma da Palmiyenin haline üzüldüğü için kurudukça kurumuş.

Ve bir akşamüzeri uzaktan uzağa son kez bakmışlar birbirlerine.

İki genç fidan sulandıkça sarılmışlar, büyüdükçe büyümüşler, hiç ayrılmamışlar. Bazı insanlar onların beraberliğine özenmiş.

Palmiye Kız ile Hurma Oğlan’ın sevgileri birbirini seven insanlara güç vermiş.

O günden sonra ağaç çocuklar herkesin umudu olmuş.

Bazı insanlar bu masalla mutluluğun onu görebilen gözlerde saklı olduğunu anlamış.

Mutluluk körü insanlar ömür boyu kör kalmaya mecburmuş.

Benim adım Cuma.

“Toplanma” anlamına gelirim. Güzel dileklerde bulunmak için insanlar bende toplanırlar. Bunun için bana “Cuma” demişler.

Masalımın Adı “Kutsal Köpek Şelale”.

KUTSAL KÖPEK ŞELALE

Kutsal Köpek Şelale ermiş muradına biz çıkalım kerevete.

Bu masal mutlu biten bir başka masalla başlar.

Şelale adlı bir köpek zengin bir adamın evinde, yediği önünde yemediği arkasında bolluk içinde yaşarmış.

Bütün sokak köpekleri ona özenirmiş. Sahibi Şelale’yi yanından hiç ayırmaz her gittiği yere götürürmüş. Süslü bir arabanın içinde sokaklardan geçerken bütün sokak köpekleri donup kalırmış. Hatta öyle donup kalırlarmış ki dilleri yola kadar sarkar, onlar bunun farkına bile varmazmış.

Misler gibi kokarmış Şelale. Çünkü en kokulu çiçeklerden yapılan sabunlarla yıkanır, bakıcıları tarafından tüyleri özenle taranırmış. Upuzun kulaklarındaki tüyler, pırıl pırıl akan bir nehir gibi başının iki yanına dökülürmüş. Sahibi bu yüzden adını Şelale koymuş. Tüylerinin rengi güneşte altın gibi parlarmış.

Bu kadar varlık içinde yokluk olur mu?

Şelale nedenini bilmediği bir yokluk duygusu hissedermiş. Bir köpeği neyin eksikliği mutsuz eder bilmezmiş. İstediği bütün yiyecekler önüne gelirmiş, ipek döşeklere yayılıp kulübesinde rahat rahat uyurmuş. Ne aç ne de açıktaymış. Sevenleri de çokmuş. Sevgiden şımardığı bile olurmuş.

Öyleyse eksik olan neymiş Şelale’nin yaşamında?..

Sağlığı da çok iyiymiş. Her organı yerli yerindeymiş. İki gözü, iki kulağı, bir burnu, dört ayağı... Oof her şey tastamammış işte!..

“Hayır!..” diyormuş Şelale, “Bir şey eksik!..”

Öyle kafasına takmış ki eksikliğini hissettiği şeyi, gün günden daha dalgın, daha mutsuz olmuş. Sahibi de üzülüyormuş bu duruma ama elinden bir şey gelmiyormuş. Sahibi, Şelale biraz eğlensin diye soytarı köpekler bile getirtmiş.

Süslü püslü arabayla gezdiği bir gün eve döndükten sonra bahçe kapısı açık unutulmuş. Bahçede dolaşırken hizmetlilerin bahçe kapısını kilitlemediğini fark eden Şelale, hiç düşünmeden, bir an bile tereddüt etmeden uzanıvermiş evin dışında akan yaşama...

Yıllarca bu zengin evde yaşadığı için sokağa çıkınca sudan çıkmış balığa dönmüş. Ne tarafa gideceğini bile bilememiş. Rastgele girip çıkmış sokaklara. Eksikliğini hissettiği şey, beyninin içinde vızıldayan bir sinek gibi rahatsız ediyormuş onu.

Neymiş bu eksik, neymiş, neymiş?..

Neyse bu eksik, onu bulmadan yaşadığı eve dönmeyecekmiş.

Dolaşırken acıkmış. Acıktığında yemeğinin önüne gelmesine öylesine alışmış ki bir an ne yapacağını bilememiş. Çöpten düşen bir kemiği bulmasaymış günü aç geçirecekmiş.

Dolaşmaktan öyle yorulmuş öyle yorulmuş ki bir ağaç dibinde uyuyuvermiş. Uyandığında önce yemek bulması gerektiğini bir gün önce öğrenmiş.

Günler geçip gidiyormuş ama Şelale yaşamındaki eksiği bir türlü bulamıyormuş.

Bir akşam uykusu kaçmış. Soğuktan mı, düşünceden mi, yalnızlıktan mı bilinmez, uykusu kaçıvermiş Şelale’nin. Ulumaya başlamış. Ulumak ağlamaya benzer bir sesmiş.

Şelale, sokak köpekleri uluduğunda yardıma gelen köpek perisinden habersizmiş. Ulurken peri Egi konuvermiş burnunun ucuna. Egi, kelebek büyüklüğünde bir periymiş. Kanadının biri tarçın renginde diğeri safran rengindeymiş. Yardıma ihtiyacı olan bütün sokak köpekleri onu tanırmış. Şelale, kelebek sandığı Egi’yi başını sağa sola sallayarak uçurmak istemiş. Egi kendini tanıtması gerektiğini düşünüp konuşmaya başlamış:

“Merhaba! Ben Egi! Sokak köpeklerinin perisiyim. Sen kimsin? Seni daha önce görmedim buralarda.”

Şelale, ay ışığının altında kulaklarından pırıl pırıl dökülen altın tüyler arasından şaşkın şaşkın bakmış Egi’ye.

“Benim adım Şelale. Zengin bir evin köpeğiyim. Sokakta uyuduğuma bakıp aldanma sakın. Ben sokak köpeği değilim. Bilmediğim bir eksiğim var benim. Huzursuzum çok. Eksiğimi arayıp bulmak için kaçtım evimden. Aradığımı bulunca geri döneceğim.”

“Zengin köpeği olduğun her halinden belli. Sokaklara göre fazlaca temiz ve kibarsın. Pek rahat bir yaşamı terk ettiğine göre belki birazcık da akılsızsın. Benim gitmem gerek şimdi, yardıma ihtiyacın olursa adımı üç kere söylemen yeterli.”

Peri Egi gecenin sessizliğine “pırrrrrr” diye bir ses bırakıp uçup gitmiş.

İnsanlar ve hayvanlar uyuduktan sonra sokaklar ne kadar sessizmiş. Ağaçlar, çiçekler hatta taşlar bile uykuya dalmış. Gecenin geç saatlerinde ay ışığının pırıltıları, yeryüzüne ince bir yağmur çiselemesi gibi yağıyormuş. Yıldızlar zaman zaman kovalambaç oynuyor yeryüzünün sessizliğini bozmadan yer değiştiriyormuş.

Şelale, ertesi gün daha ertesi gün sokaklarda dolaşmaya ve eksiğini aramaya devam etmiş.

Tanıştığı sokak köpeklerinin hüzünlü ve ilginç hikâyelerini dinlemiş.

Hele sokak köpeği Uziç’in anlattıkları yüreğini burkmuş.

Uziç’in söylediğine göre zengin sahibi sokak köpeklerini hiç sevmezmiş. Onları yakalatıp dişlerini toplatırmış. Köpeklerin dişlerini toz haline getirtip suyla içermiş. Köpek dişi tozu içen insanların dişlerinin çürümeyeceğine inanırmış. Dişsiz kalan köpekler de yemek yiyemediği için açlıktan ölme tehlikesi içindeymiş.

Sokak köpeklerine yiyecek veren insanlar cezalandırılıyormuş. Yalnızca bir insan korkusuzca sokak köpeklerine her gün yemek veriyormuş. Köpekler ona “Değişik Oğlan” diyormuş.

Değişik Oğlan, sokak köpeklerine hem yiyecek hem su veriyormuş. Hem de bütün köpeklere selam veriyormuş. Ağaçlara, çiçeklere ve hayvanlara selam veren insanlar o kadar azmış ki köpekler bu tür insanların melek olduğuna inanırmış.

Gün akşam olurken Şelale her zaman uyuduğu ağacın altına gitmiş.

Gündüz, geceyi kara bir şal gibi örtünmüş. Ay, nazlı ışıklarını yeryüzüne elemeye başlamış. Egi birdenbire Şelale’nin burnunun ucuna konuvermiş.

“Heeey zengin evin gözdesi, merhaba!” demiş. “Sokaklara alışabildin mi?”

“Merhaba Egi! Sokaklarda yaşamak hiç de kolay değilmiş. Karnımı doyurmak için yemek bulmak çok zor. Ama öyle güzel arkadaşlarım oldu ki!.. Diş toplayıcılarından kaçarken yardımlaşıyoruz.”

“Aradığın arkadaşlık olabilir mi Şelale? Arkadaşı olmayanlar çok mutsuz olur. Her canlının en az bir yakın arkadaşı olmalıdır.”

“Hayır hayır! O kocaman evde yaşarken çok iyi arkadaşlarım vardı. Aradığım başka bir şey Egi.”

“Aradığın belki bu ülkede değildir. Başka ülkelere de gitmelisin Şelale. Yolculuklar öğreticidir.”

“İyi de başka ülkelere gitmem mümkün değil.”

“Gidebilirsin!..”

“Nasıl?”

“Ben yardımcı olurum sana. Unuttun mu benim adım Peri Egi! Sihirlerim var benim. Ama bir şartım olacak. Gideceğin yeri ben seçmek isterim.”

“Nereye gitmek istediğimi bilmiyorum zaten. Evet evet, sen seç gideceğim yeri.”

“Köpeklerin yaşam koşullarının çok farklı olduğu üç ülkeye göndereceğim seni. Bu ülkelere gittiğinde iyi düşün. Aradığın eksiği bulmaya çalışırken oradaki köpeklerin yaşamlarını ve hislerini iyi anla, etrafını iyi gözlemle.”

“Peki, dönmek istediğimde nasıl döneceğim Egi?”

“Geri dönmek istediğinde biri kara biri beyaz iki taş bul. İkisini birbirine vur ve üç kere adımı söyle. Ben seni duyarım.”

Egi Şelale’yi ilk olarak Min ülkesine göndermiş.

Bu ülkede büyük saraylar, büyük tapınaklar ve çok güzel evler varmış. Evlerin çatıları koçboynuzu gibi kıvrıkmış. Büyük Min Seddi de bu ülkedeymiş. İnsanların dış görünüşü birbirine benzermiş. Çekik gözlü, siyah saçlı, kısa boylu olan Min halkının ayakları da küçücükmüş. Çubuklarla pirinç yemeleri Şelale’ye çok ilginç gelmiş. Hatta bu ülkenin insanları hiç ekmek yemez onun yerine haşlanmış pirinç yermiş. Min ülkesinde yaşayan insanlar yiyecek ayırt etmez her şeyi yerlermiş. Tırtıl, hamam böceği, sinek, kurbağa en sevdikleri yiyeceklermiş.

Şelale etrafına baka baka, eksiğini düşüne düşüne sokaklarda yürürken kendine doğru gelmekte olan bir grup köpek görmüş. Köpekler dilleri dışarıda nefes nefese koşuyormuş.

Yaklaştıklarında:

“Kaaaç!.. Kurtar kendini, geliyorlar,” demiş içlerinden biri.

Şelale ne yapacağını bilememiş. Onları kovalayanlar, ellerinde kocaman ağlar ve sopalar olan adamlarmış. Kovalayanları görünce pek de düşünmeden kaçan gruba katılmış. Artık hep birlikte koşuyorlarmış.

Koşan diğer köpekler koşma nedenlerini biliyormuş ama Şelale niçin koştuğunu bilmeden öylece koşuyormuş. Hem de nefes nefese... Hem de hayatında hiç koşmadığı kadar. Arkadan gelen adamların niyetleri pek de iyiye benzemiyormuş.

Grubun lideri:

“Biraz ileride derin bir nehir var, yaylanıp karşı tarafa atlayacağız, köprü olmadığı için arkamızdan gelemezler, kurtuluruz,” demiş.

Kovalayan adamlar çok yaklaşmış, hepsi ağlarını atmaya hazırmış. Aralarında yalnızca beş on adım kalmış. Ağlar havadan ıslık çalarak köpeklerin üzerine doğru gelmeye başlamış, köpekler de aynı anda yaylanarak derenin öbür tarafına doğru atlayışa geçmiş.

Adamların gözleri fal taşı gibi açılmış. Çünkü köpekler yakalanmadan derenin öbür tarafına atlayıvermiş.

“Kurtulduk,” demiş Şelale.

“Bugünlük,” diye eklemiş içlerinden biri.

“Bugünlük mü?”

“Bilmiyorsun sanki!.. Köpek eti yemeyi çok seven bu insanlar, bizi yakalamaya çalışmaktan asla vazgeçmeyecek. Onlar için biz sadece güzel bir akşam yemeğiyiz.”

“Neeeee,” demiş Şelale, “akşam yemeği mi? Biz miiiii?”

Şelale hemen oradan uzaklaşıp taş aramaya başlamış. Dere kenarında beyaz bir taş bulmuş ama kara taş bulamamış. Zaten telaşla arayanların gözleri görmez olurmuş ve arayan aradığını bulamazmış.

“Hah, işte,” demiş, “şuradaki kayanın altında küçük bir kara taş var.”

“Egi Egi Egi,” diye bağırmış.

“Egi Egi Egi” derken, kendini başka bir ülkenin sokaklarında buluvermiş. Burası Geru ülkesiymiş.

Geru çok farklı bir ülkeymiş. Bu ülkede çoğu şey altındanmış. Yüksek dağları olan ülkenin uçurumlarının üzerinde ip ve tahtadan yapılmış köprüler varmış. Zengin insanlar tahtırevanla dolaşırmış. Yüksek dağların eteklerine merdiven şeklinde yapılan bahçelere, türlü türlü sebzeler dikilmiş. İnsanlar küçük taş evlerde yaşarmış. Bu ülkenin en önemli özelliği köpeklerin kutsal sayılmasıymış.

Şelale Geru’yu çok sevmiş.

Kutsal köpeklerin ülkesinde dolaşırken adını Kutsal Köpek Şelale olarak değiştirmiş. Kutsal Köpek Şelale’yi gören insanlar, durup selam veriyor ve bir şeyler mırıldanıyormuş.

Şelale, köpeklere böylesine saygı gösteren insanları ilk defa görüyormuş. Burada köpeklerin bayramı bile varmış. Onlara evlenme törenleri yapılır, doğan her köpek, en güzel kulübelere yerleştirilirmiş. Başka ülkeden gelen ve evi olmayan sokak köpekleri için köpek otelleri varmış. Kendini kutsal köpeklere adayan insanlar sokaklarda dolaşır yardım edilecek köpek var mı diye etrafa bakarmış.

“Heyooo!.. İşte bu, işte bu,” diye havlayan Kutsal Köpek Şelale, sokaklarda zıplaya zıplaya dolaşmaya başlamış. Mutluluktan Geru ülkesi için türlü türlü şarkılar uydurmuş.

Hey güzel Geruuuuuu
Hey güzel Geruuuu
Mutlulukla zıplarız
Beş ileru bir geruuuu

Öyle keyifliymiş ki kendini kral gibi hissediyormuş. Min ülkesinde yaşayan köpeklerin ne kadar şanssız olduklarını düşünmüş. Onlar için çok üzülmüş. Sonra, üzülmekten daha iyi bir şeyler yapabilirim, demiş. Hiçbir şey yapmadan yalnızca üzülmenin kime ne yararı varmış?..

Geru ülkesinin kralını bulup ona durumu anlatmış. Min ülkesindeki köpekleri satın almasını istemiş.

Çok zengin bir ülke olan Geru, bütün köpekleri satın alınca Min ülkesi köpeksiz kalmış. Min ülkesi bundan bir ders çıkarmış mı bilinmez ama Kutsal Köpek Şelale, ömründe ilk defa işe yaradığını hissetmiş. Buna çok sevinmiş. Ama aradığı eksiği burada da bulamamış. Bu yüzden gitme zamanının geldiğini anlamış. Güzel Geru’dan ayrılmak için biri kara biri beyaz iki taş bulup istemeye istemeye birbirine vurmuş ve Egi’nin büyüsüyle başka bir ülkeye gidivermiş.

Bu ülkenin adı Zrönland’mış.

Zrönland gördüğü en ilginç ülkeymiş.

Dev bir ada ülkesi olan Zrönland buzlarla kaplıymış. Toprak ve dağlar buzullarla örtülüymüş. Denizin içi buz parçaları ve buz dağlarıyla doluymuş.

Zrönland halkına Eskizö denirmiş.

Çocuklar oyun oynamak için sokağa çıktıklarında buzullar şenlenir, büyükler onları seyretmek için pencereye koşarmış. Çünkü çok soğuk olduğundan sokağa pek çıkılmazmış. Bu ülkede doğan çocuklar yürümeyi öğrenmeden önce kaymayı öğrenirmiş. Her çocuğun yün eldivenleri, şapkası, kalın kışlık giysileri, kızağı ve buz patenleri varmış.

Buz tutmuş göller ve nehirler onların kayma yerleriymiş. Buz kırılır mı diye hiç düşünmeden doya doya kayarlarmış.

Şelalecik...

Zavallıcık...

Etrafına korkuyla bakmış. Ne bir bitki ne bir yaşam belirtisi görmüş. Üşümeye başlamış. Kendi doğal giysisi onu her yerde korur sanıyormuş, ama yanılmış. Buz üstünde de doğru dürüst yürüyemiyormuş. Karnı da açlıktan zil çalıyormuş.

Umutsuzca,

“Bu ülke benim için galiba yolun sonu. Burada ya açlıktan ya da soğuktan öleceğim. Geri dönmek için taş bile bulamam ki! Her taraf buz!.. Buz... Buzzzzzz...”

Şelale soğuktan donmak üzereyken kulağına havlama sesleri gelmiş. Duyduğu sesler gerçek mi yoksa hayal miymiş?..

Gerçekmiş!

Sesler yaklaştıkça yaklaşmış.

Şelale gördüklerine inanamamış. On iki köpek ve bu köpeklerin tüm vücutlarına geçirilen tasmalar görmüş.

Köpekler bu tasmalara bağlanan iplerle kocaman bir kızağı çekiyormuş. Kızağın üstünde eli kamçılı bir insan varmış. Daha önce atların sırtına binen çok insan görmüş. Arabaları çeken atlar da görmüş. İnsanların çektiği arabalar da varmış. Ama ilk defa köpeklerin yük taşımak için kullanıldığını görüyormuş.

Dilleri dışarıda koşan köpekler yaklaşınca kızağın üstündeki eli kırbaçlı adam, Şelale’yi fark etmiş. Kızağı yavaşlatıp durdurmuş. Soğuktan donmak üzere olan Şelale’yi kızağa alıp battaniye ile sarmış. Sonra kamçısını havada döndürmüş ve köpeklerin bağlı olduğu iplerin üzerine şaklatmış.

Şiddetli bir rüzgâra karşı yol almışlar. Az gitmişler uz gitmişler... Özetle buz gitmişler...

Bir kasabaya gelmişler. Evlerin duvar boyaları ve renkli çatıları dışında her yer buz rengiymiş. Ağaçsız, yeşilsiz, çiçeksiz bir kasabaymış burası. Sanki insanlar buzların içinde yaşıyormuş.

Yorgun köpekler ve donmakta olan Şelale, bir barınağa alınmış. Bu barınakta altı köpek daha varmış. Sahipleri yemeklerini verip kapıyı kapatmış.

Şelale:

“Merhaba arkadaşlar! Benim adım Şelale. Uzak bir ülkeden sihirle geldim. Geldiğim ülke yemyeşildi. Rengârenk çiçekleri, çeşit çeşit meyve ağaçları ve sımsıcak denizleri vardı.”

İçlerinden biri:

“Ülkemize hoş geldin arkadaş! Yemeğimizi yiyelim sonra tanışır konuşuruz,” demiş.

Şelale bir taraftan yemeğini yiyor bir taraftan da geri dönmek için biri beyaz biri kara iki taş bulmanın yollarını düşünüyormuş. Ama bu ülkede taş bulmak imkânsızmış.

Yemekler yendikten sonra tanışma sohbeti başlamış.

Şelale bu sohbette buradaki köpeklerin hepsinin ama hepsinin Haski cinsi köpekler olduğunu öğrenmiş. Haskiler eksi elli derece soğuğa dayanıklı olurmuş. Onlardan başka hiçbir köpek bu soğuğa dayanamazmış. Uzun bir eğitimden geçen Haskiler karayolu olmayan Zrönland’da taşıma işleri için kullanılırmış.

Haskilerin susadıkları zaman ne yaptıklarını merak eden Şelale heyecanla sormuş,

“Susayınca ne yapıyorsunuz, doğrusu çok merak ediyorum.”

“Kar yiyoruz. Bizden başka susadığında kar yiyebilen köpek yoktur, sakın denemeye kalkma dostum!”

“Arkadaşlar, sizi tanıdığıma çok memnun oldum. Ama benim burada yaşamam imkânsız, geri dönmeliyim. Bana yardım ederseniz çok sevinirim!”

“Biz de seni tanıdığımıza çok memnun olduk Şelale! Bize yemyeşil ülkeni anlattın, hayranlıkla dinledik. Yardıma gelince biz sihir bilmeyiz ki! Nasıl yardım edebiliriz sana?”

“Siz bana iki taş bulun yeter. Gerisini ben hallederim. Taşların biri beyaz biri kara olsun!..”

Haskiler metrelerce kalınlıkta olan buz ve kar tabakasını delerek toprağa ulaşmış. Topraktan çok fazla beyaz taş çıkmış. En zoru kara taş bulmakmış.

Yorgunluktan halsiz düştükleri bir anda genç Haskilerden biri küçücük bir kara taş bulmuş.

Şelale teşekkür edip vedalaştıktan sonra taşları birbirine vurup “Egi, Egi, Egi!” derken Egi’nin yanında buluvermiş kendini.

Her yolculuğundan ayrı bir şey öğrenen Şelale aradığı eksiği bir türlü bulamamış.

Yaşadıklarını Egi’ye anlattıktan sonra,

“Sanırım eksiğimi bulamayacağım Egi. İyisi mi zengin sahibimin evine geri dönüp yaşamıma devam edeyim. Hem sahibim de özlemiştir beni,” diyerek yavaş yavaş evinin yolunu tutmuş. Öyle yavaş öyle isteksiz yürüyormuş ki arkasından bakan Egi, yürüyüp yürümediğini bile anlayamamış.

Şelale birdenbire durmuş.

Birdenbire geri dönüp Egi’ye bağırmış.

“Buldum Egi, buldum!.. Ben sahibimin evine gitmek istemiyorum! Buldum!.. Ben özgürlüğümü arıyormuşum meğer. Özgürce gezen bir sokak köpeği olmak istiyorum. Gezerken öğrenmek ve yardıma ihtiyacı olanlara yardım etmek istiyorum. Yaşşşasııııın, ne istediğimi buldum!..”

“Buldum, buldum, buldum,” diye mutlulukla zıplaya zıplaya sokaklarda bütün gün dolaşmış.

Gökten üç kafes düşmüş.

Kimse bu kafeslere girmeye gönüllü olmadığı için üçü de bomboş kalmış.

Bu masalda gizli üç şifre varmış.

Bunlar, baş harfleri değiştirilmiş üç ayrı ülke adıymış. Ülkelerin gerçek adlarını bulan çocukların üç dilediği de gerçek olurmuş.

Benim adım Cumartesi.

Adımın nereden geldiğini tahmin edebilirsiniz. Cuma-ertesi, yani cumadan sonra gelen gün anlamına gelirim.

Masalımın adı “Yıldırım Yiyen Kartal”.

YILDIRIM YİYEN KARTAL

Bir varmış yok yokmuş.

Kayalıkların en tepesinde hırçın mı hırçın bir kartal yaşarmış. Bütün canlılar ondan çok korkarmış. Bu kartal öfkesini dindirmek için yıldırım yermiş.

Gücünün sınırını bilen yokmuş.

Kızdığında kocaman kanatlarını açıp gökyüzünde yükseldikçe yükselir, bazen de bulutların arkasına gizlenirmiş.

Bulutlar çocukların dilek kumbarasıymış. Yıldızlara bakarak dilek dileyen çocukların bütün dilekleri bulut kumbaralarında toplanırmış. Kuşların bulut kumbaralarındaki dilekleri okuma ehliyeti varmış.

Bizim hırçın kartal zaman zaman bulut kumbaralarındaki dilekleri okur kendi derdine benzer dertler ararmış. Böyle zamanlarda kimselere görünmeden bulutların arkasında ağladığı bile olurmuş. En korkutucu canlıların bile kendini kötü hissettiğinde ağladığı, kimsenin aklına gelmezmiş.

Yıldırım Yiyen Kartal tek başına yaşarmış. Yaşadığı yerin adı Kızıl Kayalıklarmış. Uçarken çok fazla yükseldiği için onun yıldızlarda yaşadığını, saman yolundan bilgi topladığını ve sihir bildiğini düşünenler varmış.

Oysa herkesin sihir sandığı özellikler onun doğal özellikleriymiş.

Mesela kartallar gözünü kırpmadan güneşe bakabilirmiş. Yeryüzünde ve gökyüzünde bunu yapabilen başka bir canlı olmadığı için sırf bu yüzden sihir bildiği sanılmış. Zaten canlılar açıklayamadıkları her şeye sihir deme tembeliymiş.

Kartallar iki bin metreden bile bir tavşanı görebilirmiş.

Yumurtadan ilk çıkan yavru kartal, kendisinden sonra çıkanları yuvadan atıverirmiş.

Bizim Yıldırım Yiyen Kartal da yumurtadan ilk çıkan yavruymuş ve kendinden sonra çıkan kardeşlerini yuvadan atıvermiş.

Atmış atmasına ama yıllar geçtikçe pişmanlığı başlamış. Bu pişmanlık büyüdükçe büyümüş, bedenine sığmaz olmuş.

Herkesin korktuğu Yıldırım Yiyen Kartal yapayalnızmış. Zaman zaman ağlaması da bundanmış.

Kendi kendine,

“Her canlının bir kardeşi var, benim de olsaydı keşke!” dermiş.

Çok garipmiş şu kartal halkı.

Gökyüzünün kralları olsalar da acı bir öyküleri varmış.

Kartalların ömrü çok uzun olurmuş. Yetmiş yaşına kadar yaşarlarmış. Ancak kırk yaşına geldiklerinde bütün vücutları yaşlanırmış. Kanatları ağırlaşır, gagaları keskinliğini kaybeder, pençeleri zayıflar avını yakalayamaz hale gelirmiş.

Yaşamlarının bu döneminde kartalların büyük bir mücadele başlatması gerekirmiş.

Mücadeleye karar veren kartal, yuvasına gider, kendini yenilemek için günlerce bakım yaparmış. Buna “Yeniden Doğuş” denirmiş.

Yıldırım Yiyen Kartal için yeniden doğuş günleri henüz uzakmış. Çünkü o, on yaşında genç bir kartalmış.

Ama bir derdi olduğu belliymiş.

Derdi yalnızlıkmış. Bir kardeşinin olmamasına üzülüyormuş. Acı biber yiyen insanlar gibi yana yana yıldırım yiyormuş.

Yıllar önce kardeşlerini yuvadan attığı için çok ama çok pişmanlık duyuyormuş.

Yıldırım Yiyen Kartal, günlerce yıllarca düşünmüş. Uykuları kaçmış. Daha da hırçınlaşmış. Ancak yıldırım yiyerek rahatlıyormuş.

“Keşke benim de bir kardeşim olsaydı! Gökyüzünde onunla saklambaç oynar, bulut kumbaralarındaki dilekleri birlikte okurduk,” dermiş.

Günler böylece geçip gitmiş.

Bir gün yine gök gürlemeye başlamış.

Şimşekler çakmış.

Az sonra yıldırımlar oluşacakmış. Yıldırım Yiyen Kartal sinirli bakışlarla sivri bir kayaya konmuş ve yıldırım beklemeye başlamış.

Kapkaranlık olmuş gökyüzü.

Böyle zamanlarda kendini çok kötü hissedermiş. Yıldırım yiyince biraz sakinleşir, sessizce yuvasına çekilip uyurmuş.

Tam bu sırada gök gürültüsüyle karışık bir ses duymuş. Ses karşı kayalıktan geliyormuş ve şöyle diyormuş:

“Neden?.. Neden ben bu kadar zavallıyım?..”

Yıldırım Yiyen Kartal, hızla karşı kayalığa doğru havalanmış. Böyle kötü havalarda bütün kartallar ve diğer kuşlar bir yerlere sığınırmış. Beş on kanat çırpmasıyla sesin sahibinin yanına konmuş.

“Sen de kimsin? Niçin zavallı olduğunu söylüyorsun? Bu havada burada ne işin var senin?” demiş.

Kendine acıyan kartal:

“Böyle havalarda çok korkuyorum. Kaçıp güvenli bir yer bulamam ki!.. Çünkü benim kanadım kırık, diğer kartallar gibi yüksekten de uçamam. Uçarken gücüm hemen tükenir. Zavallıyım ben. Çok zavallıyım” demiş.

Sormuş Yıldırım Yiyen Kartal:

“Ne oldu sana? Nasıl kırıldı kanadın?”

“Yumurtadan ilk çıkan kardeşim beni yuvadan attı. Düşerken kanadım kırıldı. Güçlü bir kartal olamadım hiç. Bazı kuşlar benimle dalga geçti.”

“Sen hangi yuvada dünyaya geldin?”

“Benim yuvam Kırmızı Kayalıkların en tepesindeydi.”

Bunu duyan Yıldırım Yiyen Kartal donmuş kalmış. Orası onun da yuvasıymış. Meğer bu zavallı kartal onun on yıl önce yuvadan attığı kardeşiymiş.

Şimdi nasıl anlatmalıymış, nasıl söylemeliymiş gerçeği. Sevinse miymiş ağlasa mıymış?..

Sevinseymiş!..

Sevinseymiş en iyisiymiş.

Yıllardır bunun acısıyla yaşıyormuş. Belki hatasını düzeltmek, duygularını anlatmak onu rahatlatırmış.

“Dinle beni!..” demiş ve anlatmaya başlamış.

En çok da ne kadar pişman olduğunu anlatıyormuş. Kendine acıyan kartal anlatılanları şaşkınlıkla dinliyormuş.

Yıldırım Yiyen Kartal:

“Özür dilerim,” demiş, “kendimi affettirmek için bana bir şans verir misin? Sen benim kardeşimsin, sana yardım etmek ve bundan sonra hep yanında olmak istiyorum.”

Bunu dedikten sonra kocaman kanatlarını açıp kardeşine sımsıkı sarılmış. Kardeş sarılmasının sıcaklığı da bambaşkaymış.

Kendine acıyan kartal:

“Hayır hayır! Ben kanadı kırık bir kartalım. Benimle küçük kuşlar bile dalga geçiyor. Seninle de dalga geçerler. Seni tanıdığıma çok sevindim ama lütfen git sen!”

“Benim adım Yıldırım Yiyen Kartal! Her canlı korkar benden. Kimse beni kızdırmaya cesaret edemez!”

“Ama ben yüksekte uçamam ki! Seninle birlikte uçamayız! Zavallı kanadı kırık bir kartalım ben.”

“Kendine acımayı bırakmalısın!.. En kızdığım şeydir bu!.. Bütün canlıların zayıflıkları olabilir. Bulut kumbarasındaki dilekleri okurken küçük bir kızın dileğini okumuştum. Şöyle diyordu, ‘Kardeşim elimi tuttuğu sürece daha güçlü olacağımı biliyorum. Kardeş istiyorum! Kardeşim olmasa bile kardeş gibi bir arkadaş istiyorum...’ İzin verirsen senin kırık kanadın olmak istiyorum sevgili kardeşim.”

İki kardeş kartal saatlerce konuşmuş. Gök gürlemiş, yağmur yağmış, şimşekler çakmış, yıldırımlar düşmüş. Konuşurken zamanın nasıl geçtiğini anlamamışlar.

O günden sonra Yıldırım Yiyen Kartal hiç yıldırım yememiş. Kardeşiyle geçirdiği günler su gibi akıp gitmiş.

Her gün uçmuşlar.

Yükseklere çıkmak için kanat kanada vermişler.

Aradan otuz yıl geçmiş.

İki kardeş aradan geçen yirmi yılı çok güzel şeylerle doldurmuş. Gülmüşler, eğlenmişler, oyunlar oynamışlar, bulut kumbaralarındaki çocuk dileklerini okuyup çocuklar mutlu olsun diye bazılarını gerçekleştirmişler.

Kırk yaşında yaşanan yeniden doğuş serüveninde birbirlerini yalnız bırakmamışlar.

Yeniden doğuş serüveni tam yüz elli gün sürmüş...

Yüz elli gün sonra her ikisi de yeniden doğuş serüvenini tamamlamış.

İki kardeş sırt sırta vererek kardeşliğin hakkını vermiş.

Kendine acıyan kartalın kanadı yeniden doğuşla sapasağlam olmuş. Artık yükseğe uçabiliyormuş. Buna ikisi de çok sevinmiş. Mutluluktan yüzlerce takla atmışlar.

Hatasını anlayan herkes, kartallar gibi yeniden doğma şansına sahipmiş.

Masalların sonunda gökten düşen üç elmayı da bu iki kardeş kartal atarmış.

Benim adım Pazar.

Alışveriş yeri anlamına gelen “Pazar” kelimesinden gelirim.

Masalımın adı “Yuma Guma Duma”.

YUMA GUMA DUMA

Bir varmış, iki varmış, üç varmış, yüz varmış... Mış mış mış...

Deniz altında rengârenk bir serüven, yeryüzünde capcanlı bir şölen, gökyüzünde şıkır şıkır bir yaşam akışı varmış.

Dünyadaki bütün hayvanların kıyafetlerini üç büyük terzi dikermiş. Hayvanlar doğduklarında aynı renk doğarmış. Onlara rengârenk elbiseler dikmek terzilerin işiymiş.

Deniz terzisinin adı Duma, Yer terzisinin adı Yuma, gök terzisinin adı Guma’ymış.

Deniz canlılarının kıyafetleri öylesine güzelmiş ki yeryüzü terzisi Yuma, deniz terzi Duma’nın diktiği bu kıyafetleri çok kıskanırmış.

Yalnızca deniz terzisinin diktiği kıyafetleri değil, gök terzisinin diktiği kıyafetleri de kıskanırmış. Oysa o da çok yetenekli bir terziymiş. Ama kendi değerinin pek farkında değilmiş. Çünkü bazı canlılar en yakınlarındaki güzellikleri görmez hep uzağa bakarmış.

Yeryüzü terzisi Yuma denizden model çalmak için ajan tutmuş. Bu ajan bir deniz kaplumbağasıymış. Çünkü deniz kaplumbağaları hem karada hem denizde yaşayabilirmiş.

Deniz terzisi Duma bir denizyıldızı, yer terzisi Yuma bir maymun, gök terzisi Guma ise bir kargaymış. Üçü de birbirinden yaratıcı ve birbirinden zekiymiş.

Deniz terzisi Duma ve gök terzisi Guma rahat rahat çalışır sonra uyuyup dinlenirmiş. Ama yer terzisi Yuma’nın gözüne uyku girmezmiş. Günlük dikişlerini bitirdikten sonra Duma’nın diktiği elbise modellerini anlatsın diye kaplumbağayı beklermiş. Beklerken de maymunlara has çeviklikle daldan dala atlar, yeni modeller düşünürmüş.

Yuma, denize bakarken dalıp gitmiş.

Kaplumbağa ağır adımlarla denizden çıkmış, sırtındaki evi sarsmadan Yuma’ya doğru yürümüş.

Yuma kaplumbağayı görünce neredeyse uçarak beş altı nefeste yanına gitmiş.

“Anlat Yüce Kaplumbağa! Duma’nın diktiği yeni elbiseleri anlat!”

“Duma çok güzel elbiseler dikmiş sevgili Yuma! Denizanası için diktiği bir elbise var ki harika. Açık pembe ve beyaz renk üzerine koyu pembe süsler yapmış. İpince, zarif mi zarif!.. Başında küçük mavi benekler var. Yüzdükçe tülden ve ipekten yapılmış bir prensese benziyor.”

“Başka?.. Çabuk anlat Yüce Kaplumbağa!”

“Yeni doğan küçük balıklar var. Bu balıklar doğmadan anneleri elbiselerini ısmarlamış. Öyle şirinler ki! Duma onlara çok sevimli elbiseler tasarlamış. Gümüş renk üzerine sıra sıra mor benekler yapmış. Kuyruklarını kurdele gibi sarı renkle süslemiş. Başlarında kırmızı desenler, gözlerinde turuncu bir halka, sırtlarında ve yüzgeçlerinde maviyle karışık yeşiller var. Bu küçük balıklar gruplar halinde yüzüyor. Görmelisin Yuma, birlikte yüzdükleri zaman denizin altı bayram yerine dönüyor. Hepsi çok güzel!”

Yuma’nın yüzü asılmış. Terzihanesine gidip kumaşlarını çıkarmış. Yeni doğacak zebraların elbiselerini dikmesi gerekiyormuş. Sonra yılanların elbiselerini dikecekmiş, çünkü yılanların gömlek değiştirme vakti yaklaşıyormuş. Tırtıllara diktiği elbiseler aynı kaplumbağanın anlattığı balıkların elbiselerine benzemiş. Yuma sanki biraz Duma’yı taklit etmiş.

Oysa kendi diktiği elbiseler çok güzelmiş. Özellikle tırtıllara diktiği elbiseler birbirinden şahaneymiş. Bunu ona söyleyenler olmuş ama o kendi diktiklerini görmüyor, yalnızca Duma’nın ve Guma’nın diktiklerini görüyormuş.

Yuma’nın kıskançlığını körükleyen bir de Kel Karabatak Kuşu varmış.

Kel Karabatak Kuşu denizde ve gökyüzünde gördüklerini abartarak anlatırmış. Konuşurken kelimelerin son harflerini yuttuğu için ne dediği bazen anlaşılmazmış. Çok hızlı konuşan Kel Karabatak Kuşu, harf yutma hastalığına zamanla yakalanmış. Bütün duyduklarını etrafındakilere anlattığı için bazen ortalığı karıştırıyormuş. Bu nedenle kavga edenler bile olmuş.

Kel Karabatak Kuşu kelimelerin son harflerini yutarak Yuma’ya,

“Dah* ço* çalışmalısı* Yum* onla* ço* dah* güze*!..” dermiş.

Kel Karabatak Kuşu konuştukça Yuma kıskançlıktan deliye dönermiş.

Bir süre sonra uyuyamaz olmuş. Zayıflamış, gücü tükenmiş, sonunda da hastalanmış.

Hasta yatağında bile,

“Bana kumaşlarımı, iplerimi, düğmelerimi, makinemi getirin, yeni elbiseler dikmeliyim,” diyormuş.

Yuma’nın durumuna bütün hayvanlar çok üzülmüş. Çünkü hepsi Yuma’yı seviyormuş. Yıllarca onların elbiselerini dikmiş, hiçbirini kırmamış. Kıskançlığının zararı yalnızca kendineymiş.

Yuma gün günden güçsüz düşmüş.

Deniz diplerinden haber taşıdığı ve ajanlık yaptığı için kendini kötü hisseden Yüce Kaplumbağa bu konuda bir şeyler yapmaya karar vermiş.

Kararını hemen uygulamaya koyarak Deniz terzisi Duma ve gök terzisi Guma ile konuşmuş.

Bu konuşmadan sonra yer terzisi Yuma’yı ziyaret etmişler.

Maymun Yuma onları görünce çok şaşırmış.

Önce Denizyıldızı Duma söz almış:

“Ah sevgili Yuma. Çok geçmiş olsun! Diktiğin elbiselere öyle hayranım ki, karada kalabildiğim kısa sürelerde yeryüzü hayvanlarını izleyip başarını takdir ederim. Karada yaşayan hayvanlara elbise dikmek zordur. Yerinde olsam belki bu kadar başarılı olamazdım. İyileş artık. Yeryüzü halkının sana ihtiyacı var,” demiş.

Sonra Karga Guma konuşmuş,

“Yuma, ah benim zeki meslektaşım!.. Her gün gökyüzünden senin dur durak bilmeyen çalışmalarını izlerim. Sana öyle saygı duyarım ki bunları daha önce söyleme fırsatım olmadı ne yazık!..”

Aceleyle kaplumbağa söze karışmış:

“Başarılı olanları her zaman takdir etmek gerekir. Kulağın duymaya, gözün görmeye ihtiyacı vardır,” demiş.

Duma, Yuma, Guma ve Kaplumbağa konuşurken otların arasından çıkan Kel Karabatak Kuşu,

“Lütfe* iyile* be* ço* üzüldü* Yum*” demiş.

Son harfleri yutarak konuşan Kel Karabatak Kuşu’na hepsi tebessümle bakmış.

Yuma:

“Sağ olun arkadaşlar,” demiş, “en kısa sürede iyi olmak için ne gerekirse yapacağım.”

Bir hafta geçmeden Yuma iyileşmiş. Kel Karabatak Kuşu ona her gün muz getirmiş.

Üç yetenekli terzi diktikleri elbiselerle dünyadaki hayvanları rengârenk giydirip güzelleştirmiş. Bir daha birbirlerini hiç ihmal etmemişler.

Çevredeki hayvanlara dikkatle bakan ve baktığını gören herkes, bu zeki terzilerin ne kadar usta olduğunu anlar.

Gökten üç elbise düşmüş.

Birini Kel Karabatak Kuşu giymiş, diğerini Kel Karabatak Kuşu giymiş, öbürünü de Kel Karabatak Kuşu giymiş.

Her şey geçip gitmiş, huylu huyundan geçmemiş.

Miş, miş, miş...

Masal da burada bitmiş...

MASALLARIN SAHNELENMESİ

Kitaptaki yedi masal, okul etkinliklerinde anlatıcı öğrencilerle “Masal Anlatısı” olarak sahnelenebilir.

Masallar yedi öğrenciye paylaştırılır.

Öğrenciler masalları tekrar tekrar okuyarak iyice anladıktan sonra anlatma çalışmaları yaparlar.

Masallar sahnelenirken dekorda masalsı objeler kullanılabilir.

Sahne mumlarla aydınlatılır.

Her masal haftanın bir günü tarafından anlatılır.

Anlatıcılar, eski meddah geleneğinde olduğu gibi siyah şalvar ve gömlek giyerler. Fular da takabilirler.

Öğrenciler sahneye bağdaş kurarak yarım daire şeklinde otururlar. Her anlatıcının bir mendili bir de değneği vardır. Mendil ve değnek masallar anlatılırken taklit ve ses çıkarmak için kullanılır.

Bu tür anlatılar okulların yılsonu gösterilerinde ya da dönem içi etkinliklerinde yapılabilir.