YALNIZ KARANFİL
SOKAĞI

Aydın Hatipoğlu

Şiir

Aydın Hatipoğlu

Yalnız Karanfil Sokağı

Şiir

Evrensel Basım Yayın – 239

Kapak Tasarım: Savaş Çekiç

Epub Tasarım: Papersense Tasarım Stüdyosu

Doğa Basın Yayın

Dağıtım Ticaret Limited Şirketi

Tarlabaşı Bulvarı

Kamer Hatun Mah.

Alhatun Sk. No: 27

Beyoğlu / İstanbul

Tel: 0212 361 09 07 (pbx)

Faks: 0212 361 09 04

www.evrenselbasim.com

bilgi@evrenselbasim.com

AYDIN HATİPOĞLU’NUN ŞİİRİ

Afşar Timuçin

Aydın Hatipoğlu, 1960 Kuşağı’nın en iyi şairlerindendir.

Bu kuşağın temel özelliği, toplumcu bir çerçevede, yeni şiir açılımlarına yönelirken, estetik kaygıları elden bırakmamak oldu. “Güzel”i gözden çıkarmadan “doğru”ya yönelmek diyebiliriz buna.

1960 Kuşağı’nın, özde izlediği “toplumcu gerçekçi” ağabeyleri, zaman zaman toplumsal ve siyasal kaygıların etkisiyle estetiği unutur gibi görünmüşlerdir.

Nazım Hikmet’in açtığı yolda gelişen bu şiir anlayışı, 1960 Kuşağı’nın birçok üyesinde her bakımdan verimli bir çabaya dönüştü. Bu arada kimi kez siyasal ya da estetik kaygılarla şiiri, “şiir” olmaktan çıkaranlar da oldu elbet.

Aydın Hatipoğlu’nu 1966’da çıkardığı ilk kitabı Çömçe Gelin ve iki yıl sonra 1968’de çıkardığı Gebe’yle tanıdı okurları.

Bu kitaplardan yaklaşık on yıl kadar önce başlayan, Yelken dergisi serüveninde, dalgalarla boğuşanlar arasında Aydın da vardı.

Aydın, daha o zamanlar, devrimci bir bakış açısıyla, çok güçlü, çok etkili şiirler yazmaya başlamıştı.

O günlerin Demokrat Parti zorbalığını yaşayan toplumcu gençleri, biraz da duygucu bir tutumla, dünyayı değiştirmenin yollarını arıyorlardı. Elbette Aydın da bunlardan, daha doğrusu bizlerden biriydi.

1971’de çıkan Hoyrat ve ardından gelen Beynim Yüreğim’de onun şiirinin doğal olarak daha da geliştiği ve güçlendiği gözlemlenir.

Sovyetler Birliği’ne yaptığı gezinin izlenimlerini barındıran Ben Size Konuk Gelende’yi izleyen ve 12 Mart ile 12 Eylül fırtınalarının yaşandığı günlerin yansımalarını gördüğümüz Son Değil adlı kitabında Aydın, şiirine hiç korkmadan “güncel”i kattı, “somut”u kattı.

Bununla birlikte, Hoyrat şiirinde ve 2001’de yayımlanan Aşk/Olsun’da gördüğümüz gibi, geleneksel şiir kaynaklarımızdan beslenen, destan yazacak kadar geniş soluklu bu usta şair, zaman zaman kapalılıktan hoşlanan bir filozof özelliği gösterir. Bazen dizeler arasındaki açıklıklar büyür, dizelerin birbiriyle bağlantısı kopar gibi olur. Ancak zaman zaman duyguculuğa kaçan usçuluğu, onu yarı yolda bırakmaz, sonunda her şey, şiirin mantıksal yapısı çerçevesinde, gerçekçi bir zemine oturuverir.

Bence Aydın, 1960 Kuşağı’nın önde gelen şairlerinden biri olduğu gibi, bizim arkadaş topluluğumuzda, Eray Canberk’le birlikte en iyi şairlerindendir de.

Kırkbeş yıla varan şiir serüveninde sürekli kendini aşmayı ve yenilemeyi bilen Aydın, bu zaman diliminde, dünya görüşünü ve bu dünya görüşünün gerektirdiği etik değerlerini hiçbir zaman değiştirmeden “şair” olma ve “aydın” olma sorumluluğunu ve bilincini korudu.

Onun şiirde ve yaşamda her zaman güzel şeyler yapacağına inancımız tamdır.

Al Bu Şiiri Yak

YALNIZ KARANFİL SOKAĞI

Rüzgârın rengi hazan

Yalnızlığa değiyor

Bıçak kesilmiş ufuk

Kavrulmuş un kokuyor

Çocuk gözümde ölüm

Suya düşmüş yaralı kuş

Düşe değiyor ellerim

Umutsuzluğu okşuyor

Kuşlar ki en kadim yerli

Surlarında eski kentin

Giderler bir eski kentten

Bir eski kente giderler

Güneşin rengi sevda

Sesinde papatyalar

Çalar yorgun bir zamanı

Bulut katarı anılar

Parkın sevdiğim yanı bu

Ben gelince herkes gelir

Dokunsa elime elin

Bütün güvercinler uçar

Yüreğin kar beyazı

Titrer gibi güz yaprağı

Kalabalık sokaklardan

Yalnız karanfil sokağı

YOKSUN

İpek tüllerine bürünmüş hüznün gök erimi

Kayar yıldızları bir bir soğuk gecenin

Sonbahar

Yalnızlıkları çoğaltan susku

Çıplak bir kış gülü gibi direnen yüzün

Issız

Kaç mevsimi eskittiğim sokaklarda

Gün görmüş çınarlar şaşarak bakar

Hüzün

Çiçek gibi takılmış kınalı saçlarına

Yitik yaşamların bencil kadifesi

Sesin

Her kapı çalındığında rüzgâr

Eski bir kenti anımsar

Yoksun

Islak bir kedi enceği kapılarda

Yüreğimde incecik bir ustura çentiği

DÜNÜ GÜN

Sesimde yalnızlığın tınısı

Gözlerim yanıyor uykusuzluktan

Suda yağı bitmiş kandil ışığı

Uzakta ağlayan bir çocuk sesi

Dağları deniyorum

İsyanın ve hüznün sığınağı

Kasvet kesilmiş gökyüzü

Dudaklarım çatlamış

Usun peşinde yüreğim

Elimde eğreltiotları ve keder

Yılkı gölgeleri ufukta

Yüzüm solgun düş bahçesi

Yaşamı dölleyen ürperti

Kara bulutların izini sürer

Bırakıp kuytulara gizini

Kırlangıçlar gider

Dalından korkular sarkan ağaç

Nice acı nice umut nice inanç

Bedreddin pir sultan hallaç

Mütevekkil asya ve diyarı rum

Havada yanık yaprak kokusu

Dünya seni tanıyorum

SİMETRİ

Yalnızlık çiseliyor kente

Örseliyor umutsuz bir sonbaharı

Yürüyoruz alanlara coşkularla

Dilimizde özgürlük türküleri

Yürüyoruz yüreğimizde umutlar

Hüzünler uçuşuyor rüzgârda

Yalnızlık çiseliyor kente

Örseliyor mutsuz bir sonbaharı

TAN AĞARTISI

Uyuyorsun uyuyor su

Ten sesinle ağarıyor sesim

Dal dala yaprak yaprağa değiyor

Ürperiyor nefesim incecik nefesinle

Diken gülü gül dikeni sınıyor

Semaha duruyor canlar yavaştan

Rüzgârla yarışan kuşlar dönüyor

Bir kedi bakıyor kuşkulu kuytulardan

Düm tek vuruyor tef ve kudüm avlusu taştan

Ten yanıyor tin yanıyor tennenni tenenen

Can ve nefes ten ve kafes ney yanıyor aşktan

Eriyen ruhlarımızdır lavlar gibi akan

Ve kavuran hüznün doyumsuz gülünü

Sevdanın vadilerinde korlaşan zaman

İPİN UCU

Sabahlara yalnızlık gibi çıkıyor

Yorgun iklimlerin sürgün alacası

Pus sabaha bulanıyor sabah gerinen güle

Kurumuş düş yapışkanlığı da cabası

Neden öyle kırgın bakıyor resimlerde

Camda bir fesleğen hüznü perde arası

Pus güne bulanıyor gün kana kan acıya

Camda gama boyanmış bir karanfil sevdası

Kara kıl çadırlardan dünyaya açılan yaz

Balaca bir kuş içinmiş çınarın kocaması

Camda kıpkırmızı sardunyanın sevinci

Yüzüm umudun bayrağı yüreğim bozgun sonrası

AL BU ŞİİRİ YAK

Tirşe gözlü bir çingene elleri nergis

Kuş evleri dar geliyor güvercinlere

Yüzünde bıçak yarası dişinde yaldız

Çillerini satıyor çocuk elleri

Çipil ışık dallarında karga tüneği

Köşede küçük ayaklı kızlar köşgeri

Ak benekler konuyor kirpiklerine

Elinde kırık kopuk sevgilerin gergefi

Ört perdeleri açsın çiçeğim vakti bahardır

Zincirli hamam kubbesi sütunları mermer

Kaş koymuş kaf üstüne simin varak işler

Su sızmaz arasından çak camı cama koyver

Kan damlamış kar üstüne inci gülüşünden

Çöz zemheri aynalara sedef düğmeleri

Baş kaldırarak koş çıplak ayak

Sen bir yana savrul sevdan bir yana

Sarhoş gecenin yollarına yağmur çiselerken

Beynim geme gelmez yüreğim dörtnal

Uçsun kelebekler daldan dala gün ağarırken

Tef vuruyor fır dönerek çalparanı çal

Derde dermandır efendim al bu şiiri yak

Üç hazan beklet ayazda şerbetlere kat

HATIRLA

Ömür’e

Buruk bir unutuşa gizleniyor öykümüz

Küskün zamanların sarmalında

Ezgilerin ürettiği kıvırcık aklar

Güz renklerine boyuyor hüznü

Paylaştığımız sevinç, göğerttiğimiz umut

Çağı sarsan gelgitlerin değirmeninde

Öğütülen çocuklarla birlikte

Etinde duyduğun acıyı hatırla

NURİ İYEM’İN KADINLARI

Sarı sarmış başına

Oyaları bellisiz

Karanlığa bulanan yüzünde acı izi

Acılar ırmağında çimmiş hasreti

Bir gözü yalnızlık bir gözü umut

Güneşe durmuş gülüşü

Pembe urba yad zamanlardan kalma

Güz çiçekleri gibi bakar ünzile

İkinci kız doğuranda anası

Al bastı dedilerdi başında al kurdele

Kıştı kızıl şerbet içemedi

Yemenisi sallanıyor rüzgârda

Uzatmış da ellerini bulutlara tutunur

Yüzü kavruk içi yangın başı kül

Kuşağına kuş işlemiş kızlığında muştuluk

Gün yüzü görmeden yanmış güneşte

Üç kadın birbirine bakıyor

Biri ergen biri avrat biri dul

Yazması kara işlemesi pul

Gözleri haktan sürmeli kaşları rastık

Mavi bağlayanı iki canlı bir gelin

Ak güvercin pus eyliyor elinde

Ak örtüsü gölge etmiş yüzüne

Kim görecek ellerini durur hüznile

ŞEHRAYİN

Tohum toprakla buluştu

Toprak yağmurla

Yağmur güneşle buluştu

Havada gökkuşağı

Elin elime değdi

Gözlerin gözlerime

Nefesin nefesime değdi

Havada bir şehrayin

KIRGIN

Tam güle uyanıyordum

Kent büyüdü

Sen sabahı soluyordun dünya güzeli

Taş kapılardan geçtik serin avlulardan

Yaprak örttü gülüşünü ay dürüldü

Gözleri bağlı sonsuzluğa akıyordu bostan dolabı

Tenha sulardı yürüyen

Ab ve hayat

Tohum toprağı zorluyordu

Köz ateşi

Gül yangını en firaklısıydı menevişlerin

Elimde bir avuç kül

Meğer kuş büyütmüş koynunda seher

Tam güle uyanıyordum

Küstümsuyu hilal oldu eridi

En ücra ormandı içimin taşrası

Kan kuşandı dal güne ulandı

Ormanın elleri vardı tırnakları gül

Onmaz umut kırgını gülüşüne dadandı

Şarkılarla yürüdüğüm ıssız patika

Serçeler üveyikler sürüngen sesim

Ay uluyor aynası gizemlere gömülü

Ve şaşıyor çocuk ay yürüdükçe

Gün içinde taşıyor sürgününü

Yum gözlerini güzelim sür gününü

Güz trenleri işte hüzne tarihçe

Tam güle uyanıyordum ellerim cam kırığı

Seher mi vurdu seni ninni bebeğim ninni

Al beni apar beni erguvan yağmurlara

KOZA

Orda duruyor orda

Uzatsam ellerimi

Sarınmış sarılara

Bal peteği saydamı

Orda bir erimlik yer

Billurdan bebek teni

Ben ne ceylanlar gördüm

Ürkek mahzun bakışlı

İşte orda duruyor

Dişi bir tay toynağı

Duru sulara vurmuş

Sabahın ışıltısı

Yüreğine değiyor

Şiirin tül kanadı

Buluta uçuyor kuş

Bulut dala konuyor

Dokunsam beyaz bir tüy

Okşasam düş oluyor

Sonra serin saçaklar

Kırılmış bahar dalı

Karanlığa çarpıyor

Çırpınan çılgınlığım

İşte burda burada

Uzatsan ellerini

GİDERAYAK

Biraz daha vakit varken

Yeniden kucakla dünyayı

Çimeni çiçeğiyle ağacı yaprağıyla

İnsanlarını kokla

Okşa hayvanlarını

Yürü yollarında

Durma dizlerin yorulunca

Gün batımına karşı seyreyle istanbulu

Otobüslere bin vapurları trenleri selamla

Bakkaldan sigara almayı kahvenin dumanını

Sokak satıcılarını simitçileri özlersin uzakta

Yorgunluğunu sakla kızların diri gözlerinden

Akşamın alacakaranlığında

Dolmuş bekle kuyrukta

Daha fazla geç olmadan

Sindir bütün renkleri içine

Parklarda otur güvercinlere yem ver saksılarını sula

Belleğinde temiz kalsın sokaklar

Çöpçüleri anımsa

Hangi türküyle anarlar kim bilir

Hangi şiirle masalarda

Giderayak çocuklara gülümse

ÜSKÜDAR

Ak libasına sarınmış lacivert akşam

Sönmüş yangın ıssızlığında karşı kıyı

Işıltıyla bakıyor tambur rengindeki cam

Dingin gülüşünün derinliğinde

Durmadan akıyor ve sürüklüyor anlamı

Ahşabına zamanı sindiren yalı

Yakamoz titreşiminde karar kılan

Hüznü hüzzamda vuran bir ses aramalı

Eski ormanların yetim dalları yaban

Tutuşmuş bir nefes huruç ediyor

Yankılanan ezgisi takılıyor ağlara

Su sesi saydamlığında bir bakıştır o an

KARİYE

Teninde doğum fırtınaları

Gölgesi durgun suda uyuyor ulu çınar

Uzak umutlar süzülüyor usundan

Prizmasından tarih geçiyor

Gün güle değiyor hüznünün gergefinde

Gamdan örülmüş bir tülün ardında elin

Süt ve gümüş sim ve ipek

Tutuşuyor özlemin penceresinde

Bin yıl ötelerden bakıyormuş gibisin

Altın demir ve kobalt pırıltısıyla

Derin lacivert gökyüzüne yükseliyor

Sunakları ellerinde binlerce esin

Bak bu sensin billur ışığında sesin

Bu senin giysilerin kıvrımlarıyla susan

Sanki biz kariyede bir mozaik bahçesiyiz

Buhurdan ve şamdan ve tütsü ve ayin olan

ÖĞRETMEN

Fakir Baykurt’a

Gönlü varsıl

Adı fakir öğretmen

Allı turnam türküsünü söyletip

Giderayak bir şey daha öğretti

Şeker ile kaymak ile karılan

Hüznü tattık tabutunun ardından

SUSKU

Sis susuyor

Dallarına şeytanuçurtması takılan ağaç

Örtüyor sisin sessizliğini

Hüzünlerle ıslanan uzun bir es

Sürüklenen bir kuş ölüsü kaldırımda

Kadın susuyor

Sabah

Gün suskuya bulanıyor

Tek başına karşılıyor kurumuş bir hayatı

Ah o çocuk ağlaması dolduruyor sokağı

İhanet /bir de sevda/ susmuyor

İyi ki susmuyor iyi ki

İyi ki tırmalıyor kanatıyor parçalıyor

Karanlık susuyor

Ölüme ulanan kızıl sarmaşıklar

Dallarına şeytanuçurtması takılan ağaç

Bir de ağlayan çocuk

Durgun sulara sarkıtıyor yalnızlığımı

Kör kuyulara

Susku yürüyor kente

KEDİ

Usulca okşuyor sesi sabahı

Güne ulanan bebek uykusu

Yapay kumluğunda eşiniyor

İğdiş sevinçlere hazırlanıyor

Usulca geriniyor düş günlerine

Eşkiya doğası çiziyor sınırları

Soylu pozlar veriyor resimlere

Sağıyor sevginin memelerini

Usulca sofalara sızıyor korkusu

Özgürlüğü bilmiyor kuşatılmış

Kıyısında hiç yaşamadığı sevda

Müstevli ordulardan arta kalmış bir nefer

Yalnız ve içedönük kimi zaman da

Usulca çıkıvermiş mısır tarihinden

GÖZLERİN EY

Ey içimi ısıtan ışık

Karanlığın gizi

Gecenin düş penceresi

Sevdanın dili

Sevincin ışıltısı

Ey umut çimenliklerinde dinelen

Özgürlük maralı

Acının gölgesindeki büyü

Öfkenin kıvılcımı

Coşkunun ateşi ey

Hazzın duru pınarı

Hüznün süzülen kuşu

Dal sürgünü

Kır çiçeği

Ey tükenmez mutluluk

Göklerin ışığı ey

Ağart umutsuzluğumu

Yüreğimi arıt ey

YORGUN

Issız yalnızlığında bir enik

Gizli kaçışlar ve kıpırtılarla

Güdük gölgesini yayıyor suya

Bir ürperti işliyor oyasına

Ellerin ve yapraklar

Ve saçların ve rüzgâr

Suyu öpüyor bir martı

Bin martı değiyor dudaklarına

Taylar koşuyor rüzgârda

Acemi ürkek coşkulu

Sıcak bir somunu bölüşüyoruz

Toprak tütüyor

Bir yürek vuruyor derinde

Vuruyor yüreklerimiz

Rüzgâr dallara dalgalar kıyılara

Coşku umuda vuruyor

Taylar soluk soluğa

Sözcükler ter içinde

Irmaklar ırmaklara ulanıyor

Bir çocuk su içiyor çeşmeden

Yorgun kuşlar konuyor

Sevdalı söğüt dallarına

Deniz uyuyor

Anaç bir kedi yalıyor kıyıları

NEVRUZ VE EROS

Duman sarmış dereleri

Geceye direnir bülbül

Alnında dağ otlarının kokusu

Dudağı bağ bozumu

Dili bal

Tül tül olmuş bulutların ardında

Buğulu koyaklar kıraç tepeler

Sıcacık coşkusunu yineler

Seher vakti seken keklik

Orda kal

Issılık canda can uykudadır

İncecik bir dokunuş bir nefes

Bahar inmiş dala yuvasında kuş

Çözülmüş dağların karı

Gülü lâl

HARNAME

Zamanı taşıyor nasırında

Kayış yarası

Ne zaman kanıyor ne yara

Dökmüş yıllar sırma samur tüyleri

Nal aşınmış tırnak bitmiş durma koş

Gider una gider tuza oduna

Koşar kabasında kırbaç umarsız

Taşır durur arpa saman

Yol bitmez

Tökez yürür dizlerinde titrer yer

Sıpa emer kene emer sinek yer

Kurumuş yaprak gibi ufalanır düşler

Salla kuyruk salla semer

Dursa nodul

Akar zaman bahar güz

İnsan gibi ağlar ihtiyar eşek

Deler isyanı çalınmış gözler boşluğu

Çöker yorgun

Bakar suskun

Umutsuz

Çakır diken

Orman özgür

Ot döşek

Giz yüklü sesi çığlık

Yırtar göğü ovayı

Yankılanır durur

Yılkı dağlarında asılı

ÖZYAŞAM

Savaş vardı

Çingeneler ve cenazeler geçerdi önünden evimizin

Bir de edirnekapı tramvayı

Bir uçurtmanın kuyruğuna takılı gözüm

Kum tepelerinde mağaralar birbirine ulanırdı

Toprak mile çelik çomak ve arak

-Kimsenin topu yok mu ulan-

Babam ne kadar hasta

Anam ne kadar çilekeş

Ceviz yapraklarının kokusunu bildim

Çocuktu ellerim

Elma soymayı bilmezdim

Kuran okumasam dinsiz olmazdım

Ablam hep gelindi

Kesin urfalıydım

Şeker sandıkları hasır koltuklar

Üstelik soyluymuşuz

Hiç çılgınca sevinmedim hiçbir şeye

Ben hiç çocuk olmadım

O kadar şairdim ki

Leyli korkular ve hüzünler

Damıtırdım karanlık koridorlarında haydarpaşanın

Ah babam ölmeseydi

On altı yaşımda başlamazdım

Yalnızlığımla döğüşmeye çakal inlerinde

Melek siyah önlüklüydü daha

Sevinçlerimi kamyonlara yükledim

Düşlerimi kara vagonlara

Kavgalara adadım gençliğimi

Çalındı coşkularım

Abim sürekli sevdalı

Hep suladım da

Hiç görmedim japongüllerinin açıldığını

Ben hiç çocuk olmadım

Ama nasıl yürüdüm alanlarda coplara panzerlere karşı

Nasıl haykırdım

On sekiz yaşında fişlendi mısralarım

Duygularım inançlarım sınandı ateşlerle

Küflü sokaklarında açıldı eskiçiçekçilerin

Menekşeleri

Raconunda sarhoş ve serseri

Namlusunda militan

Can sevgilim yuvalandı yüreğime usulca

Kara saçlarında ışıdı acıbadem

Kızımın incecik parmaklarında kalem

Elemle sevdim necatigili

Ne zaman yaşlandı saçlarım yüzüm

Yüreğim delikan

Haydi iki gözüm

Artık rakı içelim

MEZAR TAŞI YAZITLARI II

Asım Bezirci

Yazmak yaşamaktır yaşamak yanmak

Kaç kitapla kaç kez yandı bezirci

İnatla direndi haykırdı inançla

“Karanlıklar aydınlığa çıkacak”

Metin Altıok

Şiirle doğdu/ çığlığı izmirde

Şiirle yaşadı/ yüreği bingölde

Şiirle yandı/ acısı sıvasta

Şiiriyle kaldı sesi türkçede

Behçet Aysan

Has ozandı kardeşimdi

Yangınlardan geçip geldi

“Ben yanmasam sen yanmasan”

Işık oldu behçet aysan

Uğur Kaynar

Kara eller yazdı kara yazgıyı

El yazılı kitapları kaldı geride

Elinde kalemi yandı

Yüreğinde umudu

Nesimi Çimen

“Kandil geceleri kandil olurdu”

Vururdu curanın teline aşkla

Yandı yürekleri yaktı nesimi

Piri gibi bayrak oldu canlara

Otuz yedi can

Sıvas ellerinde saz mı çalınır

Şevk ile semaha durur mu canlar

Sıvasta yakılan zulüm odunda

Tam otuz yedi pir sultan yanar

TÜRKÜ

Ateş taşa dönüyor

Tohum toprağa doğru

Gönlüm gama bürünmüş

Çalmış ışığı uğru

Koşar revnaka değer

Ardın sıra nefesim

Dilimde eski şarkılar

Elimde hüznün resmi

Tende can namluda mermi

Yürekte sevdan bekliyor

Kırık yaralı yiğit

Özsuyum dalda bekliyor

Kuytularda sevdalılar

Sevişirken kumru gibi

Ay vurmuş suda suretin

Pırıldıyor simru gibi

GÜN OLUR

Gün olur

Ölür içindeki kıvılcım

Duyarsın yitişin sızısını

Kimliksiz bir kız ikiz doğurur

Dil yalnızlığı yoğurur

Biçimde

Kim bilir kim bulur

Asker postallarımın izini

Alır götürür tarzı nevin vapuru

Çocukluğumun firuze denizini

Bekler hâlâ salacak iskelesi

O sesi

Hecelerken geleceğin yangınını

Bakarsın deler kuzeyli kadınlar

Bu ürkek ülkenin karanlığını

Kırık acemi sözcüklerden

Anlarsın bir çığlık gibi

Sönmüş ateş

Çağır sağır kayalardan

Üzengisini sürüyen yağız atlıyı

Ayaları kan

Bak gümüş ışığında yalabır

Soluğu tükenmiş tanrısı

Umutsuzluğun

MEVSİMHAZAN / DİLDE HÜZÜN

Günün soluğu balkon

Engin mavi çiçekler

Sararmış göğün yüzü

Kırlangıçlar tavafta

Son bulutlar da aktı

Soğudu işte güneş

Boşluğa düştü sesi

Yorgun çıngırakların

Özgürlüğün arabası sırçadan

Koşar dörtnal zayıf atı

Korkusunu kırbaçlarken

Sürücüsü durmadan

Gün bitti mevsim hazan yapraklar

Taze ceviz satar şurda bir şopar

Ey yazıcı uyuma ateş altında dünya

Kan ağlar yüreğin gece sabaha değin

İnsanlar ne yapar ya çocuklar ya kadınlar

Gün bitti mevsim hazan dilde hüzün

KAF ZAL MİM

Tutuldu tur ve tuba

Güneş ve ay

Ve bilcümle kâinat

Güya ki kurtulacaktı dünya

Onun ellerinde

Elleri havva

Oysa taştı duvardı kayalar

Keskin kılıç sivri mızraktı

Kül elenmişti başı

Yazısı kara

Sevdası bölünmüş

Çırılçıplaktı

Karnında belli belirsizdi yükü

Aktı sıcak yuvasından can

Ölümdü kuşatan çepeçevre yaşamı

Baktı perdelenmiş kirpiklerin arasından

Elleri aşiret döğmeli kadınlara

Kadınlar kürtçe konuşuyorlardı

Dilleri telaş telaştı

Şaştı o an aklından geçenlere

Durdu üryan yalnızlığıyla boşluğa

Harami gölgeleri büyüyordu karanlıkta

Yangın yerleri çöldü

Yüreği hun bağrı delik deşikti

Acının eşiğini aştı

Yırttı tırnaklarıyla karanlığı

Çığlığı çölde çan seslerine karıştı

Yarık tabanlarıyla harmanilerini savuran kadınlar

Ağıta durdu

Kan ve ağu sızıyordu ezgilerinden

Kanında tan vuruyordu ağıt seslerine

Tutuldu tur ve tuba

DERS

Nasıl büyüdüğüne şaşarsın diktiğin fidanın

Ve nasıl geçtiğine zamanın

Şaşarsın bir bir bırakıp gidenlere

Unutuluşuna unutulmaz sanılanın

Bakarsın yok artık edirnekapı tramvayı

Ararsın o eski vapurları eski denizlerde

Behçet hocanın beşiktaş iskelesi dursa da

İlhami bekirli kahveler yıkılmış kadıköyde

Kadehler sofralar dostlar

Meydanlar kürsüler kitaplar

Hırs haset çelme ve kaçışlarla

Umuda set vuranlar nerdeler

Yaşanmadan öğrenilmiyor bazı şeyler

Dönme dolap dönüyor durmadan

Gece gündüz tohum ağaç yaz kış hazan

Kısacık bir yaşam görülen burdan

SORGU

Sana soruyorum evet işte sana

Geçtin mi yangın yerlerinden hiç

Hiç suyla bastırdın mı açlığını

Sustun mu

Baş koydun mu bir inanca ölesiye

Paylaştın mı bir kavgayı hiç

Ölesiye yaşadın mı bir sevdayı

Sustun mu

Dişlerin kenetlendi mi

Tırnakların deldi mi avucunu

Karabasanlar böldü mü uykularını

Sustun mu yine

Çığlığın tıkandı mı boğazına

Duydun mu anaların ağıtını

Bebelerin sesi deldi mi kulaklarını

Sustun mu yine

Sürerken savaşlar kırımlar kıyımlar

Kapadın mı kapılarını dünyaya

Yumdun mu gözlerini

Sustun mu sustun mu sustun mu yine

BEBEK

Seni bir orman ışığı gibi hatırlıyorum

Gölgeli serin kucağına düşüyor yapraklarım

Seni dalların karanlığından süzüyorum

Irmağın sarmalına direnen kırık bebek

Beni savruk bıyığımla düşün

Atıp atıp bağrına bas yalnızlığımı

Tenha bir eylül yakamozu gözlerin

Çocuk parmaklarında biçimlenen yaşam

Umudu başlatan çığlık oluyor

İsyanlarda boğuluyor çocukluğum

Yorgunum çalınmışım kırgınım

Yine de sevinci savunuyorum

Terk ettim silahımı yitik coşkular gibi

Şimdi kırmızı sardunyalar açan

Beyaz badanalı bir köy evidir sevdam

BU ŞİİR HİÇ YAZILMADI

Sevdalar yoğurduk ellerimizle

Kavgalara uyandık

Daha çocuktuk

Bencil ve acımasızdı dünya

Ak lalelerin ışığı soldu

Yıkıldı çalındı kirlendi

Acı ve gözyaşıyla sulandı

Saksıdaki küskün çiçek

Önce balıklarımız öldü

Coşkular sevinçler inançlar

/Direniyordu hâlâ suların ışıltısı/

Sonra arkadaşlarımız

Ama umudumuz ölmedi

Ey ırmakları ağu akıtan dünya

Seni yapraksız ağaçlar adına

Dehlizlerde yanan

Düşlerini çığlar bölen

Depremlere çöplüklere gömülenler adına

Ve gökyüzü ve çocuklar ve toprak

Kadın çığlıkları ve masum denizler

Ve ölü kuşlar adına lanetliyorum

ANALAR

Hayat doyumsuz bir sevdaydı o zaman

Korkulara meydan okuyan delikan

Ölüm nasıl yakıştı dal gibi bedenlere

Nasıl bakar sokakta çocuklara analar

Sevda ve kavgaydı anlamı yaşamanın

Zulum vız gelirdi ölüm vız gelirdi

Kim inanır şimdi kırılıp ufalandığına

Nasıl bakar tazecik gelinlere analar

Bugün hep yarındı ne çabuk dün oldu

Gidenler gitti ağıtlar günübirlik

Bir türküler kaldı umudu söyleyen

Analar nasıl bakar aldanmış işte bahar

ALAZ

Hüznün kızıl yaprakları düştü zamana

Aktı canlar yangınlardan o kızıllığa

Karardı coşkular söndü umutlar

Döndü ağır ağır umutsuzluğa

Sesler koparıp kanayan şarkılarımdan

Göçüp giden kuşlar gitti uzağa

Kurumuş dallara takılmış bir uçurtma

Düşürür çocuk sevdalarımı tuzağa

Sustu solgun bir gül gibi akşam

Savaşları soygunları bırakıp küstü çağa

Bilmem hangi eller hangi kadehler

Kalkar bir uzun sükût gibi yalnızlığa

ORMAN YANGINI

Rüzgârda savrulan yıllar gibi

Doğanın koynuna düşer tohum

Gökyüzünün ırmağını sağar da

Başlar yaşamın serüveni dağlarda

Tohum deler toprağı ve tohumlar

Türkümüz takılır saçlarına rüzgârın

Kuşlar duyar böcekler otlara söyler

Sevdadır özsu gibi yürüyen damarlara

Bir masal ağacından koparılan nar

Kök salar vadilere usulca

Yastığı taş yorganı kar

Yeninde solgun nefesi uyur yar

Gümrah kucağında zamanın

Gün dolanır devran döner yıl olur

Kolları uzak mavi elleri kan

Sesinde yedi denizlerin tuzu

Acılardan damıtılmış şarkılar

Aynı ezgiyle salınır gövdeler üryan

Mavinin laciverde döndüğü yerde

Gök alev yer ateş dağlar suskun

Filiz ölüm yaprak ölüm çiçek ölüm dal ölüm

Kavrulmuş kuş seslerinin sarktığı dallar

Yüreğimin alazında yüzyıllık hüzün

Sözün anlamı aştığı yerde yüzün

YÜZLER

Yüzlerinizde izliyorum yaşamın yansımasını

Acısı susulmuş rengi içe atılmış

Yüzleriniz aynasıdır yüreğinizin

Yanmış kavrulmuş yüzleriniz

Kiminiz gün görmüş hep gün görmüş hep

Şeftalibaharı tenli bakışları tafralı

Kiminiz hin kiminiz cin kiminiz hiç bakışlı

Çiçekbozuğu kiminiz şark çıbanlı urfalı

Avurtları kemirilmiş duruşu hüzzam

Sarı kara göz akları göz altları mor

Yanakları pörsümüş örselenmiş saçları

Limonküfü doyumsuzluk derin çizgilerinde

Kimi candan dudağında gülüşü

Kimi içten pazarlıklı hınzır sakallı kimi

Kiminin çeyiz umutlarında allanmış yanakları

Bir iz yaşanmışlıktan bir iz yaşanamamış

Siz yüzünde yaşamın çeliği parıldayan

Sıkılmış dişleri çene kemikleri sağlam

Sen gözleri derin kuyular gibi duran

Elmacık kemikleri solgun adam

Benzi onur kırığı ufku deniz

Ey su damlasındaki giz

Yaşamın şehvetindeki yüz

Ölürüm sizi yazmasam

AKŞAM

Ürperen denize kavuşan akşam

Ne çok yalnız adam çiziyor ufka

Ne çok yalnız adam ne çok kadın ne

Yitmiş umutlar gibi bir günü noktalayan

Hiç sevinçler göğermez mi bahçelerinde

Acı ve hüzün taşıyorlar durmadan

Nerde çiçekleri ellerinde nerde inançları

Birden geceye bulanıyor saçları

Hâlâ gülüşlerini arıyorlar aynalarda

Hep ölüm hep karanlık hep korku hep

Hep kahır renginde çiziliyor resimleri

Yarınsız tedirgin ve yorgun kimileri

Şehrin gözlerine yağmurlar doluyor

Mor hareli sevecen gözleri ıslak

Yılgın bir çocuk ağlıyor için için

Sevgi kirleniyor hızla ve küçük özlemler

Hiç sevişmeye durmaz mı dal uçları

Her şey terk edilmiş bir çölü başlatıyor

Hiç baharları patlamaz mı şafakta

Tekil delik deşik bir akşam sokakta

KARA

Kara

Kara/nlık

Çözülüyor tel tel

İpek bir şalın dalgalarında

Parlayıp sönen yıldızlar

Yansıyor laciverde

Kara

Kara/nlık

Bir keman akıyor ırmakta

Kadife gözleri kara sürmeli

Bir çingene kızı bakıyor

Uzayan kıvrılan savrulan

Yılan dilli alevlerin ardından

Kara

Kara/nlık ışıyor

Geceye ay vuruyor

Irmağa gün

Dökülüyor büklüm büklüm

Ak yuvarlak yamaçlardan

Kırk örük kırk ibrişim

Şavkıyor şafak

Dağlanıyor ellerim

MASAL MAVİSİ

Kalabalık kıpırtılar içinde

Gizi saklı karanlıklar içinde

Koparılmış bir gül yaprağı gibi

Yüreciği titremeler içinde

Sonsuzluğun sınırında duruyor

Çiçekler takınmış reyhan kokunmuş

Hayatın devingen beşiğinde uyur gibi

Gülücüğü ışıltılar içinde

Akşamın hançeri hüzne boyanmış

Acımasız rahim sevecen mezar

Ölüme bir nokta düşürmek için

Bağrında inciler duruyor gibi

HANIMELİ

Gün mü uyanıyor

Gül mü

Yaprağında çiğ tanesi

Kokla/sam

Süt mü sızmış balam

Gül memelerden

Bir bebek gülüverse

Okşasam

Seher yeli geçer gibi

Gelin dalından

Dağıtsan saçlarını

Uzan/san

Bir çin porseleni kadar saydam

/Sırçadandır gümüş teni sırçadan/

Düşlerin ürperir mi

Dokunsam

Sanki mermer heykellerde yaşayan

Kadim yunan

Yakın dursa da

Uzak san

Bir de pamuk toplarken gör tarlalarda

Türküsünü tutturmuş mu sana usuldan

/İnci takmış sedef gerdan üstüne/

Düşün/sen

Pembe bulutlar dağılır yüzünde

Ak laleler gibi durur elleri

Eğilip su içer gibi çeşmeden

Öpsem

BİLİR ZAMAN

Kara sarı yüzünü

Gömer durur anasının memesine / kurumuş

Hayat soluk alıp verir / belli belirsiz

Çatlak dudaklarında soluk resimler / gibi

Durur toprak

-Doyumsuzluk değil beyler-

Açlık çoğalır durur

Çürüyen yalnızlık

Ve burgacında çırpındığımız korku

Ve umutsuzluk / ve durmadan yaşanan

Karabasan

Özsuyunda taşır yaralı yarınları

Uyur tohum

Kanım -mı- kaynar

Bir yerlerde gün vurur kıl çadırlar üstüne

Topukları toprağı döven bir bebek

Yeşerir çığlıkları sevincin

Boyanır gökyüzü umut rengine

Vurur yürek

Yorgun bir kuğunun kanadından

Salınarak düşen tüy

Düş cemreler gibi ufuklarıma

Kim hapis kim ölmüş kim öldürülmüş

Kim kaçmış kim susmuş kim susturulmuş

Bilir zaman

LEVNİ

Her şeyin bir rengi vardır bilirsiniz

Özgürlüğün rengini bilir misiniz ya umudun

Korkuya boyanmasın yüzünüz

Bulaşmasın yılgınlığın karası üstünüze

Sevincin rengini hatırlayın bir

Hatırlayın çocukluğun şeker pembesini

Delikanlı günlerin nar çiçeğini

Hayata ısındığımız turuncuyu ve şehveti

Sonra kızılın hüzne karıştığı yer

Şimdi uzak bir ülkedir nefti hiç gidilmeyen

Sarı sarhoştur ve yılgındır hep

Durmadan tükenmenin şarkısını söyler

Eski bir sevda yaşar limonküfünde

İncecik bir sızı yayılır damarlara

Sessizce sezersiniz haki ölümün rengidir

Hüznün rengini biliriz zulmün rengini

Kahrın rengini biliriz adımız gibi

Adımız gibi biliriz inancın rengini

PARK

Avare ağaçlar ülkesinde

Sağır duyarlıklar ırgalanıyor

/Sağır duyarlıklar avare ağaçlar ülkesinde/

İhtiyar bir güneş yıkanıyor kendi aydınlığında

/Yıkanıyor yar/

Gizli hapisanecisi zamanın

Yorgun kadınlar denizinde

Ebruli akşamları taşıyor iyonyalı gemiciler

Ambarlarında yıllanmış hüzün

Gamdan ve kandan dokunmuş yelkenleri

Yorgun kadınlar denizinin gemicileri

Çaparısında boncuk gibi sevdalar dizili

/Sevdalar dizili yar/

Kahır yüzlü bilge balıkçılar

Hırsız gecenin sundurmasında

Bir yalnızlık gibi ay

Mağrur ateşçiçeklerinden saklıyor sakallarını

Hülyalı bir sehere

/Hülyalı bir sehere yar/

Bırakıyor sarhoşluğunu

Mor salkımlar sallanıyor rüzgârda

Mor çiçekli mor gülüşlü dul analı çocuklar

Bir pamuk şekercisi

Suskusunu boyuyor

/Suskusunu gülüm boyuyor yar/

Bir çocuğun kaçıp giden balonu

Göğün laciverde dönen derinliğinde

Yılgınlığın kıyısında hüzne yoldaş oluyor

/Hüzne yoldaş oluyor yar/

Bir çocuğun balonuEskimiş korkular kanırtıyor geceyi

Emekli bir deniz soluk soluğa

/Çırpınıyor gülüm çırpınıyor yar/

Tükenirken delikanlı zamanlar

Aynı kandan türküler yankılanıyor uzak

/Aynı kandan türküler aynı kandan ah/

Umutsuzluk yasak

GÜN

Perdeyi açıverince

Üryan bir sabah takılıyor dallara

Gümrah gözlerinde çiçekleniyor şafak

Mahmur saçları çözülüyor gecenin

Çiğ düşmüş yapraklara yazılı

Rahvan yazgısı yoksulluğun

Kınında hüznü taşıyan bir çingene şarkısı

Uzuyor tekerlerin tıkırtısında

Sevince bulanıyor elin

Sokakta kuş seslerini siyaha boyayan çocuk

Kapıda gün

Hakkını helal et sevgilim

BAHARDIR

Seher yeli

Söyle senin bülbüle

Bıraksın artık ağlamayı

Geceyi yırtıyor nerdeyse şafak

Eli kulağında domurların

Bahardır

Nah işte

Tohumu saklayan toprak gibi

Yuvaları kuytularda bekliyor

Güneş ülkesinin kuşları

Sıyırdı mı kılıç kanatlarını

Bahardır

Sabrın dervişi

Koca çınar

Gün görmüş gövdesiyle dinelip

Tazecik yapraklarını açar yine

Bahardır

Söyle seher yeli

Söyle senin bülbüle

Umudun şarkısını söylesin artık

Toprağı iten tohumun coşkusudur

Gümbür gümbür

Sevincin rengine boyayan gökyüzünü

Bahardır

KAÇMA DUR

Gölgelenir

Işıklı gözlüklerin

Solgun yıldızlar taşır

Gagalarında tutsak kuşlar

Ham ervah

Bir sarhoş çığlığı gibi

Boşlukta sallanır mısraların

Kaçırma gövdeni

Gelincikler

Boynu bükük kalmasın

Kırılmasın sevginin heykelleri

Ve uzay yıllarında soluklansın

Sesi delikanlı coşkularımızın

Alıp götürdüğün

Sararmış resim

Nice zamanların nakışından süzülmüş

Hüzünlü bir seferberlik türküsüdür

Bir derviş gibi düşün kendini

Bir bütünün içinde

Sevinçlerin acıların çilelerin içinde

Kavgaların umutların sevdaların içinde

Kaçma dur

Korkularına sarıp sarmaladığın hançer

Otuz yıllık merhabamdır

UZUN HAVA

Dağların şarkısını söylüyorum

Günlerden sabah

Ülkelerden yalnızlık

Elimde acemi bir karanfil

Sıcak özlemlere bastırıyorum

Ölümün ikindisine uçuşan güvercinler

Tutuşturuyor çobançiçeği sevdalarını

Saçların şarap kokuyor ellerim tütün

Avuç avuç alıç topluyor karanlık gözlerin

Sessiz suskun yorgun

Bu kimin duvarları bu kimin

Penceresiz ışıksız soluksuz

Bu bağrımıza çöken çeki taşı

Bu balçık karası bu korku bu bizi ezen

Ben bu dilin oğluyum bu köylü dilin

Toprağın üstüne oturmuşum

Hayat deli yağmurlarda taşkın sularda

Yıkımlarda yeşeriyor gibi

Sırtımı bir ağaca dayıyorum

Ağaç kıpır kıpır toprak coşkulu

Ben hüzünlü bir şarkı söylüyorum

Hüzünlü

SUSKUN

Kayık yüzdürüyor çocuklar

Çamur gölünde

Kâğıttan kayıklar

Mutluluk rüzgârlarını doldurup

Yelken açıyorlar özgürlüğe

Islanıncaya dek

Kısacık bir suskunluk

Islaklığın peşi sıra

Sonra yeni bir kayık

Bir kayık daha

Çamur gölü yutuyor durmadan

Umudun küçük teknelerini

Ardından upuzun bir suskunluk

Ağlamayı unutmuş çocuklar

Alışık

VE

Haydi tut ellerimi sıcacık yürüyelim

Bulanık bir sonbaharı saçlarına sindirerek

Eski coşkular yoldaşı çınar gölgelerine

Bastırılmış tutkuların deprem kuşaklarına

Hırslı çocukların yürüdüğü sokaklara

Al kurumuş yapraklar gibi sakla bu hüznü

Ölümle oynayan çocuklardık daha

Alaca gömleklerimiz sızıyordu tenhalara

İşte yine pencereden atılmış

İntihar süsü verilmiş bembeyaz bir yüz

Bir kadının sevdasını bıçaklıyor güz

Herkes dulbaşına kalıyor

Çiçekler çürüyor

Çürüyor solgun dostluklar

Bir nabız vuruşu duyulsun tut

Ölü kentin aylak karıncaları saklasın suskusunu

Devinsin sarhoş yosunlar durmadan

Edilgen kaygıların burgacını tırmanalım

Tutunalım karanlık dallarına selvilerin

Kimselerin duymadığı çığlıklarımız

Ulansın birbirine

Tut ellerimi sıcacık tut

FOTOĞRAF

Ruhi Su için

Dallarına türküler sinmiş meşe

Döktü yapraklarını döktü hüzünle

Ses oldu karıştı toprağa

Ses oldu tohum oldu umut oldu

Evvel bahar açıldı çiçeklerle

Yağmur oldu yağdı seslerimiz

Irmak oldu ağdı toprağa

Ağdı toprağa tenlerimiz

O çiçekler o çimenler

Öğrenir mi seherleyin kuzulardan kuşlardan

Söyler mi her bahar türkümüzü

-Ak kuğular da sökün etmiş yurdumdan-

Baş ucunda semah tutmuş turnalar

Üzerinde türlü türlü çimenler

Papatyalar gelincikler allı yeşilli

-Kaç kuzulu ceylan yad avcı geldi-

Koca meşe dayamış da başını

Orfeusun dizine dalıp gider

Çiçekler çimenlere çimenler rüzgârlara

Bizim türkülerimizi söyler

DİLLEŞMEK

Savrulan saçların gibi savurur

Uzak iklimlere sesin sesimi

Güneşe koşan yağız çocuklar

Dilleri yüzyılları soluklar

Neler der toynakları incecik

Akıtması apak sevgililer kuytuda

Kavgalarda ilençlerde ne derler

Duruşu onurlu bir başkaldırış

Sekişi kaçınılmaz bir boyun eğiş

Sevgileri kardeştir sevgilerimize

Sövgüleri sövgülerimize benzer

Gelir sıcacık türkülerim

Seklavi eşkin yürür dünyaya

Toprağın bağrını deler acısı

İçinin yorgun denizleri kurumasın

Ses verin sesime ses verin dilleşelim

Barışın atlasıdır dilimin coğrafyası

GÖÇ

Gidenler gecikmiş günleri götürdüler

Birlikte ne kadar yalnız olduklarını

Gözleri yanılsamalarla bağlı gelip

Görmediklerini göstermeye gittiler

Kazılardan sevdalar çıkıyor

Kız küpeleri gözyaşı şişeleri

Kaç yıldız yılı çalınmış ekmeğimiz

Kırık kazma ucu kuytu gizlerimiz

Seldik akıyorduk karlı koyaklardan aşıp

Ta çini maçinden bahri cedit diyarına

Altın fildişi esaret ve miskü amber

Suda izi kalmış bir söz bırakıp yarına

Açtık ama şehvetli ve dehşetli susuz

Sevdik yana yana saçları sürgün güzeli

Alazı kavurur kurumuş yaprakları

Pıhtılaşır zaman çiçeklenir gülüşünde

GÖNLÜM YANGIN ERTESİ

Cemal Süreya için

Yine avlusundayız

Güvercin göklerinin

Mor ayazlar avlusu

Günlerden pazartesi

Mahmur sevda yorgunu

Çıkmıyor sabahlara

Ey cinayet vurgunu

O dalgın gülümseyiş

Masalarda çizilmiş

Bir resim terkisinde

Söylenmemiş acılar

Hiç yaşanmamış gibi

Hem tende duymak teni

Canı candan saymamak

Vermek her isteyene

Tabaktaki bozukluk

Nerde bardaklar nerde

Nerde sevgi pınarı

Alazı vurdu geçti

Yaktı cemalin narı

BAHAR ŞARKISI

Bahardır damıtılan

Umudun imbiğinden

Üveyikler biliyor

Dağların eteğinde

Gelin gülüşü gibi

Ellerin apak

Ne kadar yakışıyor

Bir bebek sevincine

Suyun dibinde çakıl

Duru soluğun okşar

Eğilmiş de yüzümü

Dudaklarım duyuyor

Ne incecik gelincik

Ne gümrah mor menekşe

İçim papatya tarlası

KANLICA

Sen zehir yeşili bir resimsin

Kararmış çam ormanlarından

Eski izniklere sıçramış acı

Ellerinde pürüzsüz beykoz izleri

Sen serin bir çizgisin

Uçuk denizlerin zemherisinde

Çeşmibülbül burgacında yükselip

Umuda huruç eden selçuki derviş

Sen zor bir küheylansın

Özgür ırmaklar akar soluğunda

Bakar mermer merdivenli tapınaklarda

Donmuş gülümseyişiyle meryem

Sen bir masalsın düş kuşaklarında

Yasak sevdalar yazan elyazmaları

Hirada inzal olan büyü ve cinsellik

Gün görmemiş bir köy kızısın belki de ilk

KAVRUK

Öyle uzak ki susuşun

Isıtmıyor saydam sokakların cumbalarından sarkan

Acılı sonbaharı

Hangi boşluğu dolduruyor çığlık çığlığa

Bir karabasan uçurumunda

Yüzünün duru giziyle çizilen hüzün

Bastırılmış korkuların alanları doldurduğu

Uzun sürmüş karanlıklarda çoğalan

Çocuksu gözlerdeki ışık

Yalnızlığın saçlarından derin kuyulara

Göz yaşları gibi dolan umutsuzluk

Ve kavruk bir gül çoğalıyor

NİŞAN

Suların uzak denizlere vardığı yerde

Uçsuz zamanlar çiçeği

Lanetli zakkum

Sağıyor yitirilmiş maviyi ıtırlardan

Yüzüm bulutlara boyanıyor

Ey çocuk aklım

Savruk bir yağmur sonrası

İçe kapanış

Duyarsızlığı sürüyor üstümüze

Sekerek bir küfürden geçiyor pırıltısı

Ne yağmur duyuyor sesi

Ne pencereler

Her şey yarım yamalak

Yarım yamalak sevi

Bir kadın köpeğini salıyor özgürlüğe

Koşup bütün zamanlara siğiyor sevincini

Gizemli perdeler sarmalıyor evi

Tanığımdır yaşlı çam

Sarmaşık sömürgesi

Hayatı savunan nefesin nefesimde

Bir sese nişanlıyorum solgun bir sesi

Yalnızlık bakıyor aynadaki resimde

SÜRGÜNÜM YALNIZLIĞA

Karanlıktan korkan çocuk

Boğulmuş çığlıklara koşuyor

Boş tenekeler takılıyor ayaklarıma

Soluğumu tıkıyor sokaklardan akan ciğfe

Bir papatya beyazı çiğneniyor

Kirli agorasında başkentin

(Ve ormanlar yanıyor)

Haramiler tanrı tacirleri bezirgânlar

Ölüm alıp ölüm satan/lar

Bir bebek gülücüğünü pazarlıyorlar haraç mezat

(Ve ne kadar soylu şey varsa insana ait)

Faili meçhul bir kayıptır yüreğim

Dar kapılarda sıkışan tuzaklara açılan coşku

(Ve camları kıran bahar )

Ciğerhun anaların bağrında

Yırtık fotoğraflar gibi kanayan yurdum

(Yalnızlığa sürgünüm)

HÜZNÜ YAŞA

Yorgun suların sesiyle seslen

Derin ırmaklar gibi akan

Sonbahar yapraklarıyla yürü

Kan rengi dalgalarında günü yangınlara taşıyan

Suların sonsuzluğuna

Uzun bir gecenin seherinde

Dinle uzak dalgaların hışırtısını

Işıyan ufuklarda

Orda ağlıyor

Uyuyor kıyısında çürüyen tekne

Bekle dönülmez yollardan döneceğini

Eğninde kuru ekmek torbası

Acısı toprağı tırmalayan

Yüreği oyan hıçkırıkları

Gözlerine dolan cam kırıkları

Gurbet türküleri dudaklarında

Yanında solmuş resim

Sesim yankı vermez dağların yamaçlarında

Saçlarında sevecen rüzgârın eli

Deli yağmurlara yürü yalnızlık kapılarda

BİR GÜNÜN ERTESİ

Dün yine dostlarla birlikte olduk

Konuştuk şurdan burdan

Şiirden insanlardan

Ülke sorunlarından

Maç vardı televizyonda

Gençler çığlık çığlığa

Andık geçmiş günleri

Hüzün rengi bir duman

Nice coşku nice umut

Alanlarda salonlarda

Sevdalı ve militan

Geçti düşler gözlerimden

Nice kavgalar omuz omuza

Pankartlarla marşlarla

Kimileri yoktu artık dostların

Kimi ölmüş öldürülmüş

Kimi yılmış

Kimi dönmüş

Bir kâğıt mendil gibi atmış çöpe gençliğini

Kimi alkol denizinde

Kimi şöhret sarhoşu

Yüzümün çizgilerini

Oysa da fırtınalar

Saçımın beyazında esen kavak yelleri

Yüreğim hazır hâlâ bugün de kavgalara

Gönlüm yine sevdalı

PASTORAL

Sarkıt sümbüllerini gökyüzüne

Dizinde sıcacık bir somunla gel

Turunç kokan vadilerden es

Dağla yangınlarla yarınları gel

Ak kuğular inmiş göle usulca

Bulutlara sal yüreğini uç da gel

Yağmura tut ellerini ıslan sırılsıklam

Çiğ düşmüş menekşeler gibi gel

Çırılçıplak bir kışgülü kadar yalnızım

Kuytulara pusu kurmuş sevdanla gel

Islak bir kedi enceğini sever gibi

Sarıl sıkı sıkı sıcacık ısıt içimi gel

BEYİTLER

Eyvanda kibrit kurutmuş zemheri

Her köşeyi giz bürümüş dilleri beli

Ahşabın karasında kanlı zamanlar

Kapı tokmağında canavar eli

Yılan dilli hançer kabzası sedef

Nakışında gamlı bülbül bakışı deli

Telle mızrap arasındaki çığlık

Tül tül olmuş yorgun ağır gölgeli

Çapkın bir gül kulağında elinde tef

Kıvrılır dumanlar içinde kıvrılır beli

Tutsam ellerini yel almış yaprak

Zehrolmuş sesimde bir hüzün seli

DANS

Bir tanrıça heykeli sanki saydam duruşu

Kendi rüzgârıyla esiyor

Fırtınalar geçiyor uçuşan saçlarından

Kendi volkanında yanıyor anka kuşu

Yılgın bir hüzne taşıyor bedenini

Kıvılcımlar saçan bakışıyla

Sevdanın coşkusunu tutuşturan ateşi

Çılgın bir sevinçte uçuşuyor tül tül

Havada iz bırakan kelebek kanatları

Bir bestenin ezgisine değiyor

Yüreğim yüreğine değiyor

Pervane misali dönüyor fırıl fırıl

Elimde bir avuç kül

Yüreğine yazıyor aşkının şiirini

Tüm yürekler vuruyor o aşkı yaşar gibi

Siyah bir kuğu ölüyor uzaklarda bir yerde

Şarkısını haykırıyor çığlık çığlık

Fısıldıyor yumuşacık

Köpük köpük çakılları yıkayan

Coşkun ırmaklarla akıyor

Nefesi nefesime değiyor

Ellerinden güvercinler kanatlanıyor

Gözlerinde ılık bir meltem

Elleri bembeyaz

Elleri lale

Okşar gibi bir çocuğu teninde

Koşuyor aşkla

Koşuyor aşka

Şahlanıp dalgalı denizlerde

Kumsalda yalanan bir kedi oluyor

Kıvrılıyor kucağında yüreği

Birden bir panter atılıyor avının üstüne

Koparıyor açılan gülü dalından

Kendi gövdesine sarılıyor sarmaşık

Papatya tarlaları uzanıyor sonsuza

Öpüyor gökyüzünü

Yatıp yuvarlanıyor

Öpüyor sudaki görüntüsünü

Kopuyor koparıyor

Toprağı tırmalıyor

Sonra dikelip duruyor usuldan

Kristal bir heykel oluyor duruşu

Ateşten sudan ve aşktan yoğrulan

17 AĞUSTOS 99
GECE SAAT SIFIR ÜÇ

Geceydi

Yer suskun gök suskun su uykudaydı

Birden dalgalandı toprak

Dalgalandı su
Dalgalandı çığlık çığlık

Gece kan gibi ılık ve karanlık

Sızdı yıkıntılar arasından

Vurdu ölüm

Uykudaydı anne

Vurdu gülüm

Düşler içindeydi çocuk

Yıkıldı bir kaç saniyede dünya

Güya

Toprağın suya

Suyun yaprağa

Yılanın karıncaya söylediği gizdi bu

Azgın hırsın

Doymaz çıkarın

Sökülen bağın

Kuruyan bahçenin öcüydü bu

Geceydi

Kara bir paçavra gibi

Yırtılan topraktı

Ağıttı geceye yayılan

Yüreğinde binlerce hançer

Yıkıntı çöküntü inilti arasında

Dağa ovaya

Marmaraya

Ölüm gömleğini giydiren

Yazgı değil

Bizim ellerimizdi

Bağrı alev alev yanan körfezin

Çatlamış dudaklarına

Serin bir damla sunmak için

Rus fransız yunan

Yahudi bulgar romen

Dünyanın dört bucağından

Uzanan eller de olmasa

Sanki umut da yıkılacak

Sevgi de tükenecek

İnsanlık da ölecekti

MEMLEKETİMDEN İNSAN
MANZARALARI’NA DERKENAR

Düzceli Arif’ti adı,

Rütbesi er.

Doğumu Samsun’a çıkışıyladır Mustafa Kemal’in.

Şimdi Ankara’da mahpus kapısı bekler.

Bin dokuz yüz otuz sekiz Nisan’ı.

Ona emanettir vatan,

Ona emanettir bu toprağın insanı.

Arif, on dört aydır büyütür ayın on dördü gibi hasretini.

Canını, kemiğini, etini kemirse de hasretlik,

Canı kadar sevmektir görevi, memleketini.

Mukaddestir vezaifi vatan, secdeye değdirmek gibi başını.

Olduğundan fazla gösterir on dokuz yaşını.

Ankara’da durum ciddi.

O gün beklenen adam geldi.

İki polis, üç jandarma, bir adam.

“Bu adama dikkat edin” denildi.

Eğildi pencereden görmek için adamı.

Boylu, babayiğit bir çınar gibiydi gövdesi,

Ama duruşu bir salkımsöğüt kadar zarif.

Aydınlık yüzlü, güneş sarısı saçlıydı.

Kederli ve güleçti bakışları.

“Bu adamı zaptedersek iyi.” diye geçirdi aklından Arif.

“Ne var ki, kötü birine benzemiyor herif.”

Süngü takılı silahını omuzladı.

Selam durur gibi çakıldı kapıya.

Kapıdan teslim alındı, getirilen adam.

Bütün dam, üşüştü gelen adamı görmek için, pencereye.

Her biri bir başka hikâyeden düşmüştü içeriye,

Lakin onun hikâyesini merak ediyordular.

Adamı, doğru tecride koydular.

Sonra mapusane kâtibi ve bir sürü zevat,

Sorgulamak için,

Müdüriyet katına çağırdılar

“Adın?”

“Nazım Hikmet”

“Doğumun?”

“Selanik dokuz yüz iki”

“Ne iş yaparsın?”

“Şair”

“Onu geç, başka?”

“Yani muharrir gazetelerde.”

Hapise atılmak için, ciddi iştir de şair olmak,

Kimlik tespitinde alınmaz ciddiye pek.

Koltuğunda taşıdığı küçük bohça, açılıp tadat edildi:

İki çift çorap, üç don, iki yün fanila, bir tomar kâğıt...

Bu kadar şeyin tespiti sürdü tam iki saat.

Bu muymuş günler önce telefonla geleceği bildirilen zat

“Fakat dikkat edilmelidir mahsusan” diye?

O gün başladı, Düzceli Arif’le Nazım’ın

Adı konmamış dostluğu.

Varı yoğu, bir küçük bohça olan,

Aydınlık yüzlü adam,

Ve kapı gibi boyuyla,

Kapıda nöbete duran Mehmetçik.

Nisan ayı en güzelidir ayların.

İnsanın kanını kaynatır nisan,

İnsanı insana kaynaştırır.

Günlerce aynı havayı soluyan,

Aynı ekmeği paylaşan,

Aynı çatının altında yatan,

Aynı ufka özlemle bakan,

İki genç insan,

İki pehlivan gibi denediler birbirini,

Arif adamdır, Düzceli Arif.

Hüznü görmezden gelir ama,

Paylaşır sessizliği.

Kendince düşünür o da,

Askerlik sonrası nasıl yeneceğini, işsizliği.

Oysa kaputunun düğmesi gibi parlar gözleri

Sevindiğinde.

Nazım, bir gün tutuşturup eline

Üç kuruş on para

Bir cıgara, dört boya kalemi,

Bir tabaka karton istedi Arif’ten.

Bir koşu gitti, aldı getirdi istenenleri.

Sonra “Şöyle karşımda dur.” dedi Nazım.

Kalemini hafifçe gezdirip kartonun üzerinde,

Kapandı hücresine.

Üç numara traşlı kafası,

Meydan okur gibi bakıyor dünyaya.

-Kaputunun yıpranmışlığını çizmiyor-

Ankara kalesini yerleştirip arka fona,

Bir köşeye kara sapanın toprakla savaşını,

Alt yanına altın sarısı bir tutam başak.

Ve kocaman yazıyor, Türk bayrağının gölgesine,

Nisan bin dokuz yüz otuz sekiz.

İmza atmayı düşünmüyor bile!

Çünkü, o imza ateş gibi yakabilir

Garip Mehmetçiğin tüm geleceğini.

Oysa o imza, aydınlatacaktır

Dünya halklarının gecelerini,

Bir meşale gibi yanarak.

Bak elli yıl sonra, Düzceli Arif’in evi

Nasıl ışıldıyor aydınlığıyla.

Çiçekler gibi düştükçe ellerine, yürekler dolusu sevgi.

Ne Arif unutabilir, ne kavanoz dipli dünya,

Yüreği kocaman o mavi gözlü devi.

BAKÜ ACISI

Yüreği kabarmış hazarın

Karalar bağlamış karabağ

Umudunu dağlarda koymuş

Gömmüş bağrına coşkusunu

-Canımız bizim oda

Yanmağa mutad eyledi-

Demişti ya fuzuli

Yanıyor gamlı bakü

Yazlar dönerken güze

Turnalar terk eder sılayı

Türkülere değer hüzün

Söz düşmez bence söze

1940 KUŞAĞI

Onlar sizin için yazdılar

Siz daha doğmamıştınız çocuklar

Onlar sizi yazdılar

Yazgınız ak olsun diye

Biz daha doğmamıştık

Hapislerde yattılar

Sürgünlere gittiler

Sizin için vuruldular zincire

Sizin için yandılar yakıldılar

Doğmamış çocuklar için

Bağlandılar voltaj reostasına

Yine de yazdılar

Barış olsun diye

Kardeş olsun diye insanlar

Unutma unutanlar unutulur

Onlar çocukların gülücüğünde

Anaların sütünde

Emeğinde insanların yaşıyorlar

Onlar özgür esen rüzgârda

Kanadında uçan kuşun

Sevdasında işçi kızın

Onlar hâlâ kavganın yüreğinde

Unutmayın unutmayın

ÇILGIN EYLÜL

Sinmiş yoz inancın karası beyinlere

Cennet düşlerinin gölgesi vurmuş ölüme

Sönmüş asalak sarayların ışıltısı birden

Yanmış o saat binlerce umut kara külde

Cennet ve ölüm düşleri açlıkla mı özdeş

Bir dilim ekmeğe muhtaç dünyanın bir yarısı

Sömürü debdebe cafcaf yine de gözleri hep aç

Dalmış bencil uykulara öbür yarısı

Binip truva atlarına esrar dumanıyla

Vurdular bir kurtuluş gibi sermayenin babilini

Yıkılıverdi sanal varsıllığı okyanusun

Savaş kılıçlarını kuşandı şimşekler

Biri cennet düşleriyle gitti ölüme

Biri yarattığı cehennemde boğuldu

UYANIŞ

Seher vakti

Gün ıssızca okşar çıplak tepeleri

Serin bir yelle ürperir deniz

Kıpırdar minik dalgacıklar sessiz

Öper küçük küçük öpücükler kumsalı

Yürekleri ısıtır dokunuşlar

Canlanır alacakaranlıkta dünya

Kuşlar ve karşı kıyıdaki ihtiyar yalı

Çoktan uyanmıştır uykularından

Kumsalı yalayan dalgalar dolanır yosun saçlara

Işıldayan çakıllar

Cilveleşen yakamoz

Havada kızıl sarı mor lacivert oklar

Yaşamın ağları çekilir kıvıl kıvıl coşkuyla

Tükenir söz yankılanır ufuklarda heyamol

Bir enik havayı koklar

Dalgalar büyür kabarır kol kol

Çırpınır ürperir koşar

Çalkalanıp coşar dörtnala

Pırıldar elmas taneleri kum gibi

Sahilde beyaz köpükler

Nefes nefese bir rüzgâr

Gün doğar

Sıcacık sarar doğayı

Sabah uyanır terli mahmur uykusundan

Dalgalar durulur

Kuşlar susar

Ve yeni bir günün hengâmesi başlar

BEŞİKTAŞ İSKELESİ

Duydu taş nakışında inceden

Duydu çini mavisinde denizi

Mermer pembe pembe baktı sulara

Ahşabı gün görmüş

Kemerleri boş

Durur yeni bir çağın rüzgârlarına karşı

Durur mermer eşiğinde ayak izlerim

Çocuksu gözlerle şaşkın ve yaşlı

Bakar beşiktaş iskelesi üsküdara

Küllenmiş anılarda dolaşırken hüzzam

Kim görür dal süren asmanın yeşilini

Sabahın koşuşması

Akşamın yorgunluğu

Neyzenin nağmeleri yitmiş bu hengâmede

Eksilmiş tanışları artık necatigilin

Her vapur bir şeyler götürür dünden

Her gelen yeni bir cıvıltıdır sevecen

O küçük kubbelerin altında bir zaman

Her kadeh bir başka sevda ile çınlardı

Çırpınırken batan gün bir martı kanadında

BOMBALARA GELESİN

Dünyanın bir yerinde

Bir çocuk ölüyorsa bombalarla

Geride bırakıp boyama defterini

Ve birbirine sokulan çocuklar

Korkuyla titrerken kuytuda

Sen susuyorsan

Dünyanın bir yerinde

Çığlık çığlığa bir kadan ağlıyorsa

Siren ve füze sesleri arasında

Ve gelinler çocuğunu düşürürken sahipsiz

Sen susuyorsan

Dünyanın bir yerinde

Yumruğunu sıkarken gökyüzüne sakallı bir ihtiyar

Ve bir kız korkuyla bakarken yanan evine

Parçalanmış bir ceset yatarken yol kenarında

Bir doktor ilaçsız ve çaresiz ağlıyorken yaralılar arasında

Sen susuyorsan

Dünyanın bir köşesinde

İnsanlıktan çıkmışsa sömürge savaşçıları

Televizyonlar yalan söylüyorsa

Gazeteler satılmışsa düşmana

İktidarlar şeytana satmışsa ruhunu

Ve sen hâlâ susuyorsan

İsyan etmiyorsan haksızlığa

Karşı koymuyorsan savaşa

Parmağını bile kımıldatmıyorsan barışiçin

Nenemin bedduası tutsun seni

Bombalara gelesin emi

SEVDANIN UZAMI

Sevdanın uzamı sonsuzdur

Dokunsam ellerindirsokulsam tenin

Düşlesem özlemindir geceler boyu

Uzansam daldakiolgun yemişe

Koklasambir kır çiçeğiniusulca

Bir çift kumru konsa saçaklarıma

Günbatımıdır gözlerinde hüzün

Kıyıyavurandalgaların sevinci

Islak ayaklarına yapışankum taneleri

Çaydanlığın buğusundaki türkü

Bir somun ekmeği paylaşmak gibi

Tükenmeyen bir coşkuyu yaşamak

Sevdanın uzamı sonsuzdur

Doldurur tüm yaşamı

Gece gündüzsoğuk sıcak kışbahar

Sevinç acı umut hüzün mutluluk

Uzaklardan gülümseyen bir çocuk

Sevdanın uzamına sığmayan şeysensizlik

AŞK ŞARKISI

Gözleriumut bakışlı

Saçları sevdam

Elleriserin esintilerden geçmiş

Duruşu hüzzam

Parmağında bebeğimin emziği

Yüzü ayışığında durgunbir deniz

Yalnızlığı paylaştığım kedicik

Dili sevda türkülerim gibisıcacık

Boyuçiçek açmışbir taze fidan

Kolları kuşkulu gülleri konca

Ne kavgalar görmüş ne fırttınalar

Sakin ıssız sessiz gizlibir liman

Üretim Senfonisi

AT

Bir köroğlu türküsüdür

Çoğalır çağdan çağa

Kimi gurbet yollarına uzanır

Dizginlenmez coşkulara koşar kimisi

Al duvaklı gelinleri taşır mutluluklara

Bayram sevinçlerine karışır çocuklarla

Ekin hasat

Umut tasa

Hep yolda

Koşumları şıkır şıkır

Belikleri örgülü

Bir kamçı şakırtısı

Bir teker tıkırtısı yankılansa

Sevgi seslenişi gibi okşar günü

Nal sesleri

Gün gelir yaşlanır köhner

Düşer yılkı dağlarına hüzünle

Yelesinde özgürlüğün rüzgârı

Gözleri sonbahar

BAKIR

Ateşin ve suyun

Kavgasına ulanan

Emeğin ve terin örsünde

Kızıl ışık

Ekmeğin aşın

Ayranın suyun

İnancın sevincin

Yanık yüzlü çocuğu

Örsle çekiç arasındaki tını

Varsıllığı yoksulun

Her dem sıcak ocağında ninemin

Dışı kara içi ışık kalıtı

Şimdi kuytu çarşıların ıssızlığında

Suskun mahzun yorgun

Pırıltısı geçmiş mutlulukların

Bir helva kokusunu saklar koynunda

BASTON

Kimi çomak

Kimi asa

Kerametle yılan olmuş

Asayı musa

Dayar bir ağaca sırtını

İnsan yorulunca

Ağaçta bin türlü yaşam

Ağaç orman

Ağaç yaprak

Ağaç gölge sığınınca

Tekne olur yüzer ağaç

Yedi denizleri aşar

Teker olur döner ağaç

Döner hababam döner

Dağ tepe demez koşar

Türlü meyve verir ağaç

Sofralarımızdan taşar

Dayanır bir bastona bazen

Ya da yaşlanınca insan

Üçüncü bir ayak olur

Taşır ağaç

Ağaç insan

İNSAN VE AĞAÇ

Ölümsüzlük peşinde yaşam

Yaşamın içinde umut

Umudun rengi yeşil

Yeşilin içinde insan

Ağaç yaşamın rengi

Ağaç ağacın dengi

Ağaç da insan sanki

Yaşamın içinde yeri

Ağaç ayakta ölmez

Ocağımız evimiz

Ağaç insana küsmez

Kapımız penceremiz

İnsan ağaçsız olmaz

Masamız sandalyemiz

Ağaç insandan dönmez

Tabutumuz da ağaç

CAM

Paşabahçe Cam Fabrikası
İşçilerine Sevgiyle

İnsanın doğayla savaşı

Ateşin akkorunda ışıyan

Terli beden

Ak emek

Hünerli el

Işığın kardeşi

Büyüsü inancın

Su gibi duru pırıltılı serin

Ateşten ateşe

Doğadan doğaya

Hünerle emekle yoğrulan

Kırılgan duyarlı soylu ve saydam

Nefesi uzayı biçimleyen adam

İnsandan insana sunulan cam

CAMALTI

Atadan ustadan

Arıtılan damıtılan gizem

Yaşamdan ve doğadan

Düşten ve gerçekten

Ses veren sır vermeyen

Geçmişten gelecekten

Saydam ve gizil

Coşkun ve durağan

Renkten ve ışıktan çoğalan

İnançtan ve büyüden

Yaratılan yok edilen

Sevgiden düşten hüner

Aşktan ve umuttan

Kotarılan ışıltı

Halk denilen ustanın

Yüreğinden emeğinden

ÇÖMLEK

Toprak su

Toprak insan

Toprak yaşam

Toprak ot

Toprak çiçek

Toprak yaprak ağaç meyve

Toprak tarla ekin hasat

Toprak kerpiç ocak yuva

Toprak mert

Toprak cömert

Toprak dost toka aça

Toprak testi susuza

Toprak kucak cansıza

Binlerce yıl ötelerde

Üreten yaratan doğuran toprak

Toprak tanrı tanrıça

Anadolu’da

EBRU

Tan ağarır gibi teknede ışık

Bir yıldız damlar gökyüzüne

Bir renk dağılır dalgalanır gider

Gökkuşağına ulanır

Gizemli bir dokunuşla çiçeklenir tarlalar

Dolanır gelinciğin kırmızısı

Papatyanın sarısından

Mor menekşelere ulaşır

Gün batımına boyanır ufuk

Oynar gibi bir çocuk

Cicozların peşinde

Gözlerinde ışıltısı sevincin

Her damla bir çiçek

Her çizgi bir giz

Fırçasız kalemsiz

Renklerin dansından

Semaha yükselir

Çoğalır yaprak yaprak

Eski kitapların arasında

Sararmış bir sonbahar yaprağıyla

Sarmaş dolaş

Bir ayna gibi durgun pırıltılı suda

Binlerce lâle ve sümbül açılır sonsuzluğa

GÜMÜŞ

Pırıltı üretmektir işi

Ellerinde hüner

Gözlerinde ışık

Ateşi umuda çevirir

Karayı aka

Madeni cevhere çevirir

Eriyip bir potada

Pırıltı üretmektir işi

Mutluluk üretmektir işi

Ninenin çıkınında anı

Gelinin yüreğinde çırpıntı

Sevginin dili

Akar yaşama doğru

Mutluluk üretmektir işi

Geleceği üretmektir işi

Güzeli yoğuran parmaklar

Bin yıl ötelerden

Bin yıl ötelere

Armağan

Adsız, tuğsuz, imzasız

Ay ışığından örülmüş bir saltanattır duruşu

Geleceği üretmektir işi

İPEK

Kanatları var kelebeğin

İpeğin kanatları var

Saçları var sevgilinin

İpeksi okşanası

Emeğin elleri var

Çatlak elleriyle dokur

Doğanın gizemini

Örer kozasını

Saklar sırrını

Binlerce dönence

Gelince günü saati

Yaşamı sürdürmenin güdüsü

Bir çığlık gibi yükselir

Dizilir boncuk boncuk tohum

Ölümle dirimin kesiştiği yerde

Başlar bir başka süreç

Tomurcuklar çiçek çiçek

Bahar uyanır doğada,

Uyanır börtü böcek

Uyanır uykusundan bebek

Kimi çilesini eğirir

Kimi dokur yaşama sevincini

Kınalı elleriyle ilmek ilmek

Günbatımıyla hüzün çiçeklense de gözlerinde

Yeni bir gün sürgüne başlar tomurcuklarda

Her tohum bir giz

Her hüzün bir sürgün

Bittiği yerde sözün

İPLİK İPLİK DÜŞ

Al topuklu kızlar taşır bohçayı

Görücüler süzer gelin hatçayı

Bir düşle başlar herşey

Bir umutla ilmeklenir iplik

Düğüm düğüm

Oyalanır yaprak

Renklenir çiçek böcek

Gelecek mutluluklara uçar

Sevdalar bulut bulut

Türküler öbek öbek

Hangi lâle bahçesinde dolanır

Bu sırma bezeli yelek

İbrişim desenli tepsi örtüsü

Köpüğü yerinde elbet kahvesi

Bir düğün sabahına uyanır

Mahmur gözleriyle ipek

Bir sevdanın tanığıdır suskun

Peşkirin ucundaki çelenk

KARAGÖZ

Kaç iklim ötelerden

Bir çocuk gülüşü gelir

Hiç eksilmeden

Bir ışıktan bir gölgeden

Kaç renktir yansıyan

Bu düş penceresinden

Yine şarkılar yankılanır

Eski İstanbul’un sokaklarında

Bir ışıktan bir gölgeden

Kıkırdar durur içimizdeki çocuk

Bir ömür boyu kıkırdar

Çocuklar ve torunlar

Ve onların çocukları

Yar bana bir eğlence medet

Düm tek de düm tek

Bir ışıktan bir gölgeden

KEÇE

Doğa dost

Doğa düşman

Doğa yaşam

Doğanın gücü insan

Toprak su bitki hayvan

Sıcak soğuk yağmur kar

Aş ayran aç doyuran

Doğanın efendisi insan

Ocak otak yün yatak

Geçmiş gelecek dün bugün

Sağar doğanın ışığını

Yaşamın coşkusunu dokur

Dokur yarını dünü

Teper ovayı dağı

Çayırı çimeni yünü

Teper coşkuyla hınçla

Teper yoksulluğun keçesini

Bir hüznü nakışlar sevgiyle

OYA

Kalemi yok ki yazsın

İğne yazar derdini

Rengi renge ulanır

Duygular nakış nakış

Defteri yok ki çizsin

Yazısı iplik iplik

Türkülerden kitabı

Düşleri çiçek çiçek

Gözünün feri vurur

Umudun yollarına

Sevgiler filizlenir

Parmağının ucunda

İmecedir el ele

Mutluluk eğirilir

Yanağın alı boyar

Yaşmağının ucunu

Bir gülücük göğerir

Kenarında dudağın

Uçuşur dalga dalga

Çeyizlik bir yemeni

SEPETÇİLER

Emeğimiz sermayemiz

Doğadır tek eğlencemiz

Söğütler suya değende

Siz gönenirsiniz

Söğütler suya değende

Biz sepet öreriz gölgesinde sazlığın

Harman yerinde türküler

Savrulur başak demetlenir sap

Ambarlara dolar ürün

Biz sepet öreriz saptan samandan

Emeğimiz ekmeğimiz

Doğayla alın terimiz

Bahar gelir yaza döner

Mısır püskülünü salar

Devşirilende koçanlar

Biz sepet öreriz yaprağından koçanın

Dere boyu türkü söyler aşıklar

Dere boyu salınırken sazlıklar

Sazdan sepet örer kızanlar kızlar

Biz sepet öreriz çıkar azıklar

TAŞ

Ekmeğini taştan çıkaranlara

Tik taka tak tak

Tik taka tak

Durmak yok

Dönüyor dünya

Bir yanı su bir yanı toprak

Tik taka tak tak

Tik taka tak

Düşüyor tohum

Açıyor yaprak

İnsanı yoğuruyor suyla toprak

Tik taka tak tak

Tik taka tak

Şu dünyanın işine bak

Bir yanı taş

Bir yanı toprak

Tik taka tak tak

Tik taka tak

İnsanın işi

Yontmak taşı

Taştan bir dünya yaratmak

Tik taka tak tak

Tik taka tak

DOKUMA

Tarlada ekin

Yaylada kırkım

Eğirir yaşamın ipliğini insan

Sevgiyle

Kırkar yıkar eğirir

Toplar ayıklar eğirir

Dokur umudun ilmeğini insan

Sevgiyle

Döner çıkrık

İplik iplik

Sarılır sarmalına yaşamın insan

Sevgiyle

Bir çocuk sevincine boyanır

Allı morlu sarılı

Nakış nakış oyalanır gün

Sevgiyle

Masuralar mekikler

Gider gelir gelir gider

Kınalı parmakların arasında

Sevgiyle.

Sevgiyle dokunur yaşam

Sevgiyle renklenir

Sevgiyle donanır insan

Sevgiyle

Yaşamı giydirir doğa

Yaşamı sevdirir emek

Anlam katar yaşama

Sevgiyle

AYAKKABI

Ayaklar ayaklarımız

Çilekeş uysal

Taşır durur yıllar yılı

Kocaman gövdemizi

Kimi iri kimi narin

Kimi gül gibi bir bebek

Kimi hantal ve nasırlı

Kiminin yarık tabanı

Çıplak ayakla gelmiştik

Yalınayak gideceğiz

Yaşadıkça patik edik

Çarık potin giyeceğiz

Biri kasap biri tabbak

Biri usta elinde biz

Ayak için çalışır el

Kadınlara erkeklere

Biri keser biri diker

Çuvaldız öbür elinde

Çocuklara bebelere

Fakirlere zenginlere

Çileli ayaklarımız

O kadarcık rahat ister

Taşlı çakıllı da olsa

Asfalt da olsa fark etmez

Kimi zarif kimi kaba

Kimi siyah kimi taba

Kiminin topuğu nalça

Kiminin tabanı pençe

SİYAH VE BEYAZ

Güzelin peşinde koş yaşadıkça

Yarat kendi güzelliğini taştan

Yarınlara bırakma sevgileri

Yaşam bir an kadar kısa

Yaratmanın sevincini duy

Emeğin dönüşsün mutluluğa

Karanlık dehlizlerinden toprağın

Apak umutlar devşir aydınlığa

Adsız imzasız bir heykel bir baş

Dedenin kalıtı anısı bir ustanın

Yont loş tezgâhlarda hoş biçimleri

Gelecek güzel günler gibi ışısın

Çıkarsız emek umarsız hüner

Büyüyen çocuklar ilerleyen yaş

Bir elde beyaz bir elde siyah

Doğanın armağanı türlü türlü taş

PARMAKLARI GÜL DALI

Doğayı eğirir kınalı eller

Sağar renkleri doğadan

Alı yeşili siyahı beyazı

Doğayı dokur ilmek ilmek

Güneşi ayı kışı yazı

Kuşları dokur nakış nakış

Düşleri dokur kaçamak bir bakış

Bir koyun kuzulu

Bir sevda yazılı

Sudur çevreleyen umutları

Yedi dağın çiçeği

Yedi köyün göçeği

Boğazı düğüm düğüm

Parmakları gül dalı

Bir emek bir yürek

Umarsız ceylan gözler

Koparır hoyrat eller

Meyvesini dalından

Ne anlar çiçeğinden

Ne tat alır balından

Nasıl yere atarım

Nasıl koparırım gülü

Nasıl doğarsa güneş

Umutlar yüklenerek

Öyle ışıldar odam

İçerim çiçek çiçek

ELLER

Eller

Elleriniz

Ellerimiz

Becerimiz

Hünerimiz

Eller narin

Pembe beyaz

Eller yanık

Eller kara

Tarlalarda bostanlarda

Eller İşler oyaları

Eller dokur halıları

Eller döver bakırları

Eller sevgiyi üretir

Eller pişirir ekmeği

Taştan çıkarır lokmayı

Eller yaratır dünyayı

Eller çakar

Eller diker

Eller okşar sevgiliyi

Eller kalem tutar bazen

Eller çepikler ezgiyi

Eller örer

Eller boyar

Eller nasırlı yağlanmış

Eller ocakta dağlanmış

Eller umudun yolunda

Eller el ele tutanda

Özgürlük bayrağı olur