YAŞLI KELEBEK

Mehmet Hameş

Şiir

Mehmet Hameş

Yaşlı Kelebek

Evrensel Basım Yayın –331

Kapak Tasarım: Savaş Çekiç

Kapak Uygulama: Bahar Eroğlu, Fırat Çaralan

Kapak Fotoğrafı: Birol Üzmez

Epub Tasarım: Papersense Tasarım Stüdyosu

Doğa Basın Yayın

Dağıtım Ticaret Limited Şirketi

Eskişehir Mah. Dolapdere Cad.

Karabatak Sok. No: 31

Şişli / İstanbul

Tel: 0212 247 65 17 (pbx)

Faks: 0212 247 24 61

www.evrenselbasim.com

bilgi@evrenselbasim.com

kır çiçeklerim asya ve gözde’ye...

ÖNSÖZ

Şiir hayattır: Gerçekliğin güzelleştirilmiş, büyülü dışavurumu. Kendine özgü kokusu, tadı olan bir kıvam: Şiir dili: Çocuksu duyarlılığın, arı bakışın bilgelikle düşsel yolculuğu. Varoluşsal kaygının gerilimi, geçmişe ve geleceğe yönelik. Öfkenin zehirli çiçeği. İnsanın kendisiyle yüzleşmesi: Köz ve buzda yalınayak. Kuşatılmışlıkta, yalnızlığı tekliğe dönüştüren çoğulluk. Şair: Bayrağını diktiği coğrafyada gizemin diline, dilin gizemine kendini adayan. “Çok kazıp az bulan.” Şapkasından kendini çıkaran sancılı sabır.

Mehmet Hameş

YAKTIĞIN COĞRAFYA

Gölgesiz Zamanlar

uzan şu çimenlere yeşiller toplasın saçların   
içime dökül de ekim ateşleri biriksin titreyen gövdene   

KÖR KUYU

1

güneşin ellerini tutar nehir

omuzlarına çeker ağır ağır kentin

bir serçe kaldırımda avını arar

düdükleriyle varoşlar uyanır trenin

günün gözcüsü ağaçlar

nehirde sisli yüzer suretleri

bölünür enleminde

kuş sesi rüzgâr sesi

çiy yağar uykulu gözlere

ayrılıkla öpüşür düşler

beton ormanlarından giderken

kumrular uyanır şiirin sesiyle

eski bir fotoğrafın kalbine

kenti çizer dört kafadar

eflatun bakışlı güneşle

süzülürler uzaktaki köylere

2

güneş tozları dökülür dallardan

uyanırsın köylülerin serin seslerinde

şiir ezberletirsin kuşlara böceklere

yüreğine gül basarak

yazarsın dökülürken maviler

ebruli bezenmiş kuşlar

sevişen böcekler kozalaklarla

melankolik şarkı okurlar

ıslak rüzgârlarla

dokularını sarar şelale

dere toplarken yaprakları

uçar kanadı kırık serçe

ağaçtan varır yamaca

kurşun saatler değer güne

içine dökülür bayırlardan şelale

bakışlara cilvelenir menekşeler

güneşi paylaşamaz çamlarla

gözlerime küserler

3

ey ormanla anlaşan yağmursuz gün

damarlarımda dolaşan hüzün

sesime karışırken oğlak sesi

şiirim kırgın

rüzgâra karışıp

yürürken serin patikada

sesin gök rengini kuşanmış

toprak rengiyle süslü bakışında

ve tüm dokularında kırılmış

keklik kanadıyım

‘yüklenmiş’ sözcüğünde yaralıyım

varlığına odaklanmış fullü bakışım

kıvrım kıvrım sarmaşık sürgünü

kanımda çağlayan coşkuyu duyamazsın

doruklardan süzülen su

gözyaşlarım

kalbinse kör kuyu

deredeki mavilere damlacıkların kanat vuruşunu

göremezsin doruklardan akanı

(şimdi dolam dolam sarılan gövdeme

aşk su

gibi şelalenin dudaklarından billur akar)

ve kanayan karanfiller harmanında

düşlerim seyhan’ın seline kapılır

düğün evindeki bayrak uykudur dalgalanır

gelincikler toplar gözbebeklerimden

sabahlara kadar kapanmaz pencereler

merdiven ayaklarıyla birleştiği yerden

kapılar kırılır

seslenirim telden:

kalbimin ülkesi ey uyan

4

sönük yıldızdır uzaklaşır

balkıyandır yakınlaşır

konuşur yüzünün yarısıyla

çıkmaz sokak olur

ey ince ince gülmek için gözlediğim özlem

su içerken korkutulmuş karacanın

sekerek kaçan sincabın suya bıraktığı iz

unutma şiir alır başını uzaklara gider

ey düşlerde güzelleşen sevgi

pembe bir ömrü kara peçeyle kapatıp

şafakla gelen imge, görüşemeyiz

unutma, sensiz sislidir şiir artık

ey incelen martta sözcük sihirbazı

kanayan karanfile kan taşıyan çocuk

kuş diliyle konuşursun özlemleri aşkları

onlar seni anlar sen onları

ey mavi taşta körleşen bıçak

karşılıksız aşkta kederlenen çocuk

topraklara filizlenemeyen tohum

minelenmiş arzuları bütün mevsimleri

hüzünleri de yüklenerek gidiyorum

HAYALLERİM UZAKLARDAN GELEN GEMİ

renksiz gecede seni yazıyorum sevdiğim şehrine veda

                         eder gibi

yazmadığım şiir tadıyla okuyup okumadığım şiir tadıyla

                         yazdığım

içinde çocukluğumun gençliğimin ihtiyarlığımın

                    bulunduğu seni

dökülüyor radyodaki ‘bir yanım baharda benim’ türküsü

                    dizelerin ruhuna

sarı sıcakta kıraç toprağın yağmuru öpüşü gibi öpüyor

                         imgeler mürekkebi

sözcüklere yüklerken aklımdaki yalnızlığı tuz ırmakları

                         akıyor alnımda

asılırken gözkapaklarıma divane uyku doğacak

                    alaşafağın habercisi

gibi fersiz bir kandil penceredeki ay hayallerimse

               uzaklardan gelen gemi

dökerken yükünü şiirin limanına gülümsüyorsun

                    duvardaki fotoğrafta

ki duruşunda bir duru bakışın uçsuz bir boşluğun

               dalıyorum sonsuzluğuna

oysa çoğalırdım kollarında şimdi yaralı bir kuş

               mektubunu okuyan gözlerim

acıyı acıyla sarmaya çalışıyorum hüzünlerin kan kardeşi

                    sevinçlerim

ayaklarımın tutsaklığında yazıyorum beni suretiyle

                    susturan sevgilim

a’ları seviştirmek için siliyorum ismimin ve isminin

                         sessiz harflerini

imgeleri kazıyarak şiirin künyesine ölümsüz aşklar

               örgütlüyorum ömrüme

merhaba merhametiyle gelmeliyim meftun kalbimi

                         emziren kalbine

sevgi sevinciyle mahşeri bir kalabalıkta seni senden

                     dilenmeliyim

ey aşktaki zemheri iklim ipek yolum yürümeliyim seni

kilitleme açık bırak şehrini kale kapılarını kırarak o

                    an-kara’ya çıkabilirim

KONUŞACAK BİR ŞEYLER VAR

aramızda konuşacak bir şeyler vardı oysa

göğün çatısı deliniyor yağmur ve şimşekler maratonda

içimde azan yalnızlığımı çoğaltıyorlar sığınak ararken

yalnızlıkları ısırıyorum simitle birlikte boş bakışlardayım

yolunu kaybetmiş yolcuyum yolum nerde ben nerdeyim

aramızda konuşacak bir şeyler vardı oysa

uzun uzun doldurdum onu gönlümün sancılarına, erittim

günler hüzünle bitti yalnızlığıma gül attı kül ekti

kutsal şerbetti, şiirler armağan etti

yalnızlığımı bahar düşleriyle dolduran onlarca

aramızda konuşacak bir şeyler vardı oysa

birlikte yürüseydik bulvarın mavisine

oturup dinlenseydik çiçekleri altında portakalların

nehir boyu uzansaydık dilsiz göle

tütünümüzden tüttürseydik üst üste lodosa

aramızda konuşacak bir şeyler vardı oysa

karanfiller güllerle kaldırımda çiçekçi çocuk

‘bir gül al bir gül ver sevdiğine, solmasın ellerimde’

buğulu gözleriyle yaşayamadığı çocukluğu yüreğimde

teni kül müydü gül müydü sureti hâlâ ıslak gözlerimde

aramızda konuşacak bir şeyler vardı oysa

neler neler anlatırdım, son yazdığım şiiri belki

imgelerin kendisiyle dansını pek de severdi

negatiflerle oynamayı kaçak bakmayı bir de

aramızda konuşacak bir şeyler vardı oysa

şuracıkta şiirler okusaydık esmer esintiler de olsa

BULUT ÜSTÜ

uyumuştu bulut üstü gece. albatros kanadındaydık bedir benliğimizle. zaman yürüyordu birbiri içinde, uçuyorduk bir coğrafyadan bir coğrafyaya. gün bir sevda öyküsüne hazırlanıyordu. bizi izliyordu güneş. istanbul’da doğup uzak asya’da ölüyordu. zaman yürüyordu. ki göçmendim aşk ilmihalinde.

uyumuştu bulut üstü gece. gözlerin mavi ‘lotüsün’ taze yaprağı kadar saftı, yıldır yıldır ışıyordu. yüzün sumana çiçeği gibi beyazdı. saçların omzundan akarken akdeniz’di. düşlerini doldurdu rastlantılar, öksüzlüğümü. gülüşlerinde bahar rengine dönüyordu benzim, gülüşsüzlükte kül oluyordum, çöl oluyordum. savaşıyordu umutla umutsuzluk. her med-cezrinde yivine oturuyordum bıçağın.

bir masal kuşuydun

düşlerime kanat vuran

yalnızlığımı çalan

kirpiklerimde anka

şehla bakışlarında

irileşirdi gül kanı gözlerim

mavileşirdim sularında

aklım sende salkımsöğüt

çiz ülkeler haritasını kalbine

siyam’ı akdeniz’e sal

gümrüksüz gireyim

sınırsız mavilerine

uyumuştu bulut üstü gece. yapayalnızdım bir vahaydım, palmiyeydim çölde. bakışlarının ışığı kalbimin karanlık labirentlerinde ışıyordu. bildiğimiz yirmi kelimede ne de çok konuşmuştuk. bir metrelik mekânda işaretlerle çocuk olmuştuk. ıslanmıştım iri badem dudaklarında, beni deli eden çekik gözlerinde... bedenin salkımsöğüt, ellerin ebabil kanadı, belin ince, kıvrımların kıvrak, ışıktan rakstı. demirci körüğüydü göğsüm ve görklü memelerin. demir eritiyorduk şafakta. kor demir oluyordu bedenimiz. kaynıyorduk, ağıyorduk birbirimize. ölümsüzleşiyor, çelikleşiyorduk. dik bayırlardan aşağı iniyordum, çağlayan ‘goğ’ pınarından kar içiyordum, kor yüreğim soğuyordu. bizi izliyordu güneş, bangkok’ta ölüyordu. ki göçmendim aşk ilmihalinde.

uyumuştu bulut üstü gece. aşk çadırında kalasım geldi. ‘nirvana’ya’ mahkûmdum, sordum seni singapore airlines’a... anka kanadında uçmuştun. her ulaşamayışımda yüzüm sonbahar, gözlerim çamur. bir yıldız kaydı, bir ‘şinto’ feneri söndü. seni ‘tipika’nın’ dizelerine bıraktım.

oysa tenimi öpen su şırıltısıydın, okşayan meltemdin yanan saçlarımı, kanamalı yüreğimin dermanı.

o gülüşler sırlar albümünde şimdi, geçti gitti o günler.

nevruz koşarken yeni mevsime: yazık, aşk için ‘udon tani’ nafile.

NADİDE ZAMAN

adını saklı tutmamı isteyene

yetim bir yolculuğa çıkan o kadın

hayatın burgaçlarına bırakıyordu kangren kederini

sürüklüyordu düşlerini menzili olmayan bir yola

oysa teli kırık mandolin sesiydi günün gerginliği

yüzü yanan petrol kuyusuydu işgal edilmiş bir ülkeydi

                             aklı

kuşlar kulaklarına resmederken ilkyazı nazlanıyordu

                        nadide zaman

içinde upuzun yatarken küflenen pişmanlığı

kanat vuruyordu menzilsiz hüzünlerine kuşları

sabahın köründe bir fil ölüsü taşıyordu sırtında

raylar boşaldıkça yaşayacak dünlerini kanatıyordu

                             kuşkuları

niçin biriktirdiği belirsizdi dilinin küplerinde

                             suskunluğu

ki gölge sessizliği bırakarak yürüyordu kaldırımdaki

                        kalabalığa

raylarca uzuyordu yüzünün çizgileri

şimşekler başlarken gökyüzünü göğsünden bıçaklamaya

çığlıksız o çocuğun tınısına dökemeden özlemlerini

karşılamaları boş kamaralara dönüşüyordu peronda

düşlerinde aysberglere veriyordu sıcaklığını

yaşamı sorguluyordu: yaşam kirli bir suydu

çözemiyordu bunca zamanda suyun git gelini

ay ışığında küf rengine dönerken yüzü

kuş figürlü zarflara bırakıyordu kalbindekini

YENİ TARİH ATIYORUM
AŞKIN MİHRABINA
ASMALARA NİŞAN DÜŞMEDEN

göğsüm gurbet gazelleriyle doluyor orkide yüzlü hanende

duru sularına dökülüyor fersude bedenim

aslına dönüyor sularında suretim, suskun sesin kalaylı

                             sahanımda

suskunluğunda başlıyorum mülteci kalbimi devşirerek

                        sevdanın işgaline

gülün külüne bandırılmış sevdanın doğuşuna işaret bu

                             asi şafağın

ikinci cemrede gurbet gazelleriyle doluyor sevdanın

                        sinesi görklü daye

sevgiyi arayan arıyım çiçeklerinde emzir kırağı vurmuş

                        mülteci kalbimi

sessizce yeni bir kimlik arıyorum asmalara nişan

                        düşmeden ılık teninde

yalnızlığıma işaretliyorum zambak kokulu mahrem

                             yerlerini

ser döşeğimi sar beni silkele şu uyuyan kalbimi ikinci

                             cemrede

memelerine mim koydum sevgi sütü arayan benliğimle

çiçekli bahçelerine yaldırak akacaktır asi imgeler bu

                             takvimde

şakaklarıma çiy sıvaşırken yeni tarih atıyorum asmalara

                   nişan düşmeden

benzi beyazlaşmış aşkın mihrabına kenger mürekkepli

                             kalemimle

(ihtilalden ihtilale koşup de ulaşamayan cüce miyim

                             yoksa

yoksa ozanlığa işaret mi imgelerin şavkıması kaleme)

ey örselenmiş ömrüm, ölmemiş mevsimlerim:

yemin verdim şiire ve aşka tahakkümünde bu takvimin

amin

AYRILIKTAN SÖZ ETTİĞİN AN

ayrılıktan söz ettiğin an

kanım solan bir çiçek olur

uç verir zifir yara

o gün

yorgun anılar getirir gözlerime

yorgun bakışlar

yabanarıları konar kirpiklerime

deniz atları cirit atar gecede

kırılır gülüşlerim

güneş tararken saçlarını

kalırım bir başıma

bir gül daha susar

düşer dalından bir yaprak daha

GİT DERSEN

dalından koparılmış

suskun bir sümbülüm

günsüzüm

fileye takılı

çığlığı sessiz

kelebeğim

git dersen

hazan yaprağı olur

lodosta savrulurum

katrana batar eğnim

seninle yaşayamadığım

kara günleri ak günleri

bu fotoğrafı bu deryayı

aşkı lekeli yüreği

günahı kederi

sana bırakarak

giderim

NİSAN GEZEGENİ

1

kerpiç damlarda kenger

sütünden sakız yaptığımız günlerde

ateşin suyun zamanın tutuştuğu

dilimizin kafeslendiği yerlerde

koştum sevda penceresine

saçların yangın yolların girift

aşk elinde mavi bir mendil

sızılarımla nakışlanır

düşler düşerken belleğimde

bir sevda ki içimde onulmaz yara

şan olsun ey görkemli sevgim

şan olsun alevlenen çıra

sevda, sevda nedir bu hışmın

camdan keskin ayrılıktan ince

kanayan yara sol yanımda

aşkın kanımda paslı iğne

2

pankart güzelliğiyle sevdim

direniş saatlerinde biriktirdim seni

yeni adresim eski adresinde

şimdi dizlerimde yılan dişleri

dertlerimi düşlerimi yazan yazar

tutkularıma sırsız ayna tutarsın

sen gökkuşağı ben rengi yolların

yolların menzilsiz, sonbahar

sevginin aslı yok sureti var

aşklar ayrılıkla mı başlar

ellerinde rüzgârsız uçurtmayım

keşfettim bütün hüzünleri

tan vakti ovana düştüm

baygın bir karanfil tohumuyum

kirpiklerim nisan gezegeninde

renkten renge toprağında

aşı tutmadı aşk bahçesinde

erken kopardığın güller

ben+sen=ayrılık

yenik düştük ince cebirlere

sedef sevdalım ben kimim

soldu baharın çiçekleri

gündüzlerimi giydirdin gecelerinle

beni kederlere kırdıran sevgili

eski giysilerim gelin örtün beni

gecelerimi gündüzlerinizle

DEMLENDİM ÖZLEMİNLE

gün ışığı kirpiklerime dökülürken

akdeniz’den bir ak aldı flamam

meltem lodosa kesti güvercinler ufkuna uçtu

al şu fabrikadan getirdiğim kan karanfili

çek artık şiir dolu yüreği

çek kendine

hadi gel demlendim özleminle

uzan şu çimenlere

yeşiller toplasın saçların

ekim ateşleri biriksin titreyen gövdene

içime dökül

hadi gel demlendim özleminle

güzelsin güzelliği çoğaltmak için

yeşilsin kıraç toprakta yeşermek için

yarınsın yarınlarda yaşamak için

hadi gel demlendim özleminle

duy akdeniz’i

maviler direnişte

sesime ses getir şu limandan şu tersaneden

sil dalgalarla kanlı bedenimi

çiçekleri çağır

çağır renkleri

harmanla savımda

kanımdan sürme çeksen de gözlerine

gene gel demlendim özleminle

ZİFİRİ GECE

yüzünde yüzlerce anlamsız çizik

gözlerinde solgun deniz

yüreğine ufalanmış bir ufukla

gecemden ayçiçekleri çalıp gittin

elinden düşerken kırık bir umut

özlemler içtim bir of çektim

sonyaz yaprakları savruldu saçlarıma

düşlerimde düştü kırılmış çocukluğum

bu gece gölgeler uyur odamda

senden gelir melankolik lir

hüzünle şiir seyredilir tavanda

sokakta kanayan yaram sesler

dolunayın nabzı kollarımda

bayraksız kale bedeni

alnı aysberg aysız sahilde

kuşatamıyorum kalbini

bin dokuz yüzün son çeyreğinde

esiyor ipince çocukluk

ayrılık üst üste huzmeli hüzün

sesimi emse karşı evdeki ışık

versem gözlerimi sonsuz renklere

sensiz aydınlanır mı ki

zifiri gece

KEKEÇ YALNIZLIK

hayat hırpaladığın kirli çamaşır belleğinde

kilise kulesinde kekeç bir yalnızlık

suyun kararsızlığı med-cezirlerde

sızılı bir duble sarhoşluk içtiğin

ulaşamadığın bir gezegen belki

sesi sessizliğe ulanan çığlık

acılar sofrasına bağdaş kuran

zikri olmayan nutuk, kendi kendine

belki yatağını kirleten paslı göl

bir martı sesiyle taşan

bilincin rahminde kısırlaşmış mutluluk belki

ondan teyellenmiş zülüflerine hüzün

yüzün yeryüzünün yaşlı çizgilerini taşır

acemi kulaçlarla yüzmeye çalışırsın aklınca

içinde intiharları ilmikler mevsimlerin

kirmenin dairesinde dolaşır umut ipi

sevinçleri dolayamazsın pestil şirinliğinde

gezdirirsin gezegeninde künye diye hastalıklı hayatı

onun için kandilleri karartırsın ışıksız kapılarda

karanlıkla başlar günü karşılama transları

sonra asılı kalır düşlerin kekeç bir çanda

GÖLGESİZ ZAMANLAR

1

rendeliyor ışıltıyı renksiz zamanlar

bakir bedenler öpmek istedik ömrümüzde

gençliğimizde gölgeyi doğuran ışığın rahmi tarumar

geceye dağılmış diktalığın sinesindeyiz

ölüm güncesinde günümüzün

tökezleriz aşiret törenlerinde

her gün yanan yaralarla yatarız

düşleriz düşerken ölümsüz ömrü

gitmiyor hüznü sensizliğin

oysa söylüyoruz asırlardır bu türküyü

sinsi zamanların zulmünden sakladığımız

fukara günlerimizin dilsizliğinde gizlisin

2

karlar tozarken eş olamadı güneş toprağa

şafakla şallarını ölülerine örtüyor öfkeli çocuklar

dokunuyor zina dokuları zemheri zamanların

çığlıklar çiseliyor yağmur yerine

iki binlerin arifesinde çorak çarelerde miyiz ki

pütürleşen sevdanın karartısı kaburgalarımıza yüklendi

diri adımlarla gönüllü koşuyoruz dipsiz uçurumlara

kasırga diyor buna aşkı içinden koparanlar

çınlıyor çığlıklar kurşun sesiyle

içine dökülüyoruz dönek namluların

yıldızlar yeşeriyor kireç kanlandıkça

gölgeleniyor gövdesiz başlar aşk aynasında

korkunun kirli tırnakları kuluncumuzda

içimizde sessiz bir ırmak sesimiz

yüzleri yüzyıllarca kirpiklerimizde yüzüyor

parçalanıyor gecenin gemisinde göğsümüz

susmak döneklikti, böyle imlerdi kılavuzumuz

sözümüz var daha sözlerine söylenecek

içimize dökülmeyeceğiz artık dişlerimizi sıkarak

yağmurlarda da yürüyeceğiz şanlı sevdalara

çünkü sevda: gölgeyi doğurmaktır doğanın dostluğunda

ÜÇÜNCÜ GÖLGE

ayrılık taksitlerini ödedin

borçsuz saatlerdesin

günah mabedine çağırır

çoğalır seninle gün

lekelenir aşk

üçüncü gölge düşer yüreğine

karanlık bir ağu gibi

içersin yalnızlığı gecede

iğne deliğinden sızar

oturur canevine

lekelenir aşk

üçüncü gölge düşer bedenine

düşlerini dokursun

bir kelebeğin kanatlarına

düşmesini öğrenmeden

yürünmez o parlak yıldızda

anılarını çabuk unutursun

mavili günlerde

lekelenir aşk

üçüncü gölge düşer düşlerine

o balkıyan yıldızda ararsın

tuz kokan çiçeklerde

lekelenir aşk

üçüncü gölge düşer gölgene

KARŞILIKSIZ

günün aydınlığında

bedenim ışık toplar

yıldız toplar

küpü kırık gecede

susuz yazda

ak bulut olur saçım

göğsüm kor demir

su verilmesi gereken

su tozları dökülür

gözlerimden çukurova’ya

toplanacak ak

pamuk yüreğim

HARMAN VAKTİ

bir kent kuruyorum geceliğini giyerken düşlerim

gecesi esmerliğimden varoşları emeğimden suları

                                   kanımdan

sınırların sınırsızlığında mutsuzluğuma demirli

‘oysa sevgilim o kent beni senden tanırdı’

doğunun batının çarpıştığı kuzeyin güneyin kesiştiği

                             yere

soluğumu boşaltıyorum ah o şehri öldürmek isterken

bir kez daha duraklayıp tartıyorum aşkın terazisiyle

küpü kırılıyor yokluğunu düşündükçe aklımın

gecenin gerilimi sürüklüyor beni zifiri bir yola

ayrılık ardım sıra koştukça acıların hareli yüzü kızarıyor

başlıyor mekanik sevişmelerin hain törenleri

harman vakti öldürüyorum işte o kenti

sevdiğim halde bir sesi bir gülüşü silmek istiyorum

                             belleğimden

kirpiklerimi kirletiyor bakıp ezberleyemediğim reklam

                                  panoları

kimsesizlik olurken kaldırımlar boyacı çocuklara

tutkularımda tutuşuyorsun süzülüp giderken sabahından

ıslığa dönüşüyor rüzgârın rüzgârla vuruşması saçlarımda

usulca güneşin kirpikleri dökülürken varoşlara

boşaltıyorum bulvarın boşluğuna yalnızlığıma biriken

                             öfkeyi

ölümle ömür arasında gidip geliyorum, içimdekini

                             öldürüyorum

eskiyen yolculuklarda ölümsüzlüğe (mi) koşuyorum

                             harman vakti

ESKİLERDE EZBERLEDİĞİM ALFABE

kuşandıkça seni ruhumun rutubetlenmiş ufku

                             güneşlenirdi

tan vakti teninde ezberlediğim alfabe şiirleşirdi

                               sevginin rahminde

beyaz kuşlar konar kalkar bedenime, güneşin

                          gülücükleriyle yıldızlaşırdı

sokuldukça yalnızlığıma mürekkepçe dökülürdüm

                             tenine

dallarım çiçeklenirdi mevsiminde, amberleşip

                        mahzenlerine dolardım

itiraf etmeliyim: meclisinde yol alırdı uyku kuşları en

                        uzak menzillere

eskilerde ezberlediğim alfabe gibiydin ilk

                             mektepliydim sende

gecemde sevimli şeyler söylediğinde yüzüm çiçeğe

                        dururdu

duru sular çağlardı çağlayanlarından bedenimdeki

                               sürgünsüz uçlara

rengini gözlerinden alan menekşeyle hüznün bekâreti

                        bozulurdu

dişlerini iliğime geçirirdi dişiliğin, teninde terlerdi

                        erkekliğim

itiraf etmeliyim: doğada dönüp dönüp kucakladığım

                        kendi kucağımdı

helaline her gelişimde kış bahara dönüşür dallarım

                        tomurcuklanırdı

baharla gelirdim gerilmiş tenine bırakarak

                             yorgunluğumu

benliğimde belirirdi dünyanın tüm bayramları sevinçle

                         kalırdım

hanene her gelişimde tomurcuklarım canlanır tepeden

                        tırnağa renklenirdi

renklerim cümbüşleşir dudaklarının terennümünde

                   dans ederdi dudaklarım

ah zalim zamanlarım zorunlu izne çıkarttın öperken

                        sevgileri

itiraf etmeliyim ki: yanan yaralar içinde yarsız

                             yatıyorum şimdi

Yaktığın Coğrafya

bir dal daha kırılıyor   
tutuşuyor dalın kanıyla su   
su erken yanmamalı   
sevişmeli toprakla   

1. YÜZ: çocukluğumun çırasız geceleri

ateş böceklerinin üşüdüğü

gelinciklerin gelinliğini giydiği saatlerde

birden gelip oturdu sırtıma

yaşamda eskiyen zaman

özlemlerin ön kapısından girdi hüzünlerin içinden

göğsümde düğümlenen çocukluğumun çırasız geceleri

sırtımı sırtlan kayalıklarına verdim

amik’e gözlerimi

ki yaralarımı kanatıyor çakal ulumaları

ve amik’ten yükseliyor bir buhur kokusu amanoslara

dokusuna bıçak atılmış raylarla köprülerle

göğsümde düğümlenen çocukluğumun ışıksız geceleri

güneş anamın elindeki turuncu ip yumağı

gibi düşerken amanosların öte yüzüne

içime gömdüler sınırda çürüyen bir kaçakçının cesedini

2. YÜZ: büyümeden büküldüm

yaslı pınarlardan yürüdüm

yürüdüm kartal kabzalı kılıçların keskininden

büyümeden büküldüm geçtim gençliğe

burarak bıyıklarımı terlemeden

dağılırken umutlarım göğün boşluğunda

sarı sıcağında parçalandım kürtdağı’nın

3. YÜZ: mayının mayasında gün

tek başına çıkıp gitmek mümkün müydü

gecenin esrarına esvapları serip gitmek

serapları sevaplara defnederek

mümkün müydü tek başına yürümek amik’te

düştüğünde mayının mayasına kurşuni gün

göğsümüz mermiye çarptıkça

boncukta benzimiz beyazlaşırdı

yar kucaklamazdı o gece

4. YÜZ: kalbimin yamalı bohçası

gene bağdaş kurup otururken kürtdağı içime

boyadı amik’i baştan başa güneşin kanı

gül rengi esrar rengi

düşürdü perçemini toprak kokusuna

bakışımda amik: kayıp kardeşimin yarım kalmış şiirleri

koynumda amik: aşkla ölümle varılan

kollarımda amik: bir bölük jandarma

boynumda amik: ak bir kolye pamuktan

zaman bir dolunay kalbimin yamalı bohçasında

sevgilim öte yanda bu başta ben

günüme çağırdım seni yeni bir şiirle

bakarken amik ovasına amanoslardan

5. YÜZ: sınırda sevda

kaçakçılar geçerken korkarak gölgelerinden

müfettişin gök gözlü altın sarısı kızı

kırmızı güllerle gelirdi düşlerime

karşı kasabaya döküp giderdik özlemlerimizi

sesimizi vererek gecenin eskimiş dokusuna

leçe’de soğuturduk sevdalarımızı

askerin bitmeyen askerliği olur

dolardı çocuk çığlığının çanağı tel örgüde

sevda sinemizi ateşlerken sınırda

şam’ın şayak şalvarını şalsız salardı kucağımıza

çatallanırken ufukta tel örgüler

avuçlarımızda kalırdı sınır boyunca

bir şal bir şalvar bir tutam tozlu saç

sınırı geçemeyenlerin kuluncunda

6. YÜZ: acılarını ağıtlarına emziren

dallarında rüzgârların ezikliğini biriktirmiş

gizlemiş güzelliğini gölgesinde zambakların

karların hüznünü saklamış yapraklarında

umarsızca yığılmış altına çınarın

acılarını ağıtlarına emzirerek anam

anam: avcı tuzağında geyik

iki itin arasında kedi

iki namlu nişangâhında keklik

amik kazanlarında kaynarken ömrü

7. YÜZ: ölü teştleri

gökyüzü asi’nin gözyaşlarını örtündü

korkunun karanlığına gömülü

çölleşmiş toprağın uğultusu

hücre çığlığı sesi anamın

öfkesi koğuş sancısı

mırıldandı: kırık cere su tutmaz ki

ölümler ağır geldi ömrünün tartısında

ayaklarına dolandı ay

saydı saydı bitmedi karanlığın hükmü

tabuttu zemheride taşıdıkları

kaynadı ölü teştlerinde

defne sularıyla anamın ömrü

8. YÜZ: düş bitti

yüzümü çizerken sabahın ayazı

kalbimi tırmıklarken aşk acısı

hançer saplanır

karasaban deşer

tüm hatlarımı

amanoslar

üstüme üstüme gelir

devrilir düşlerime

belleğime kaydettiğim

soprano sesin

yankılanır içimde

yol boyunca seni dinlerim

amansız döngülerimde çoğalttığım

gizemli bakışın

sallanır kirpiklerimde

bir çocuğun çizgi filmi

izleyişi gibi

seni izlerim yol boyunca

makilerin kâkülünü keserken rüzgâr

bir ırmak akar delice

senden bana benden sana

içime sığmaz sevinçler

gün ilerler düş biter

silinir suretin

9. YÜZ: kalbim beyaz bayrak

fisto yapardım amik’te

fistanına çizerdim suretimi

kirpiklerime asardım bir de

gül kırmızısı şafakta seni

bedenimin her hücresinde

depremler olurdu

dokununca tenine

on iki şiddetinde

direnemiyorum yokluğuna

bayrak çekiyorum artık

kalbim şimdi bembeyaz

teslim oluyorum samira

koşulsuz

                              ko

                                  şar

                                       ca

                                            sı

                                                na

10. YÜZ: dul kaldı sularında düşlerim

palazlanan ebabil yavrusunu

evlat edinmiştim

hüznü gardiyan

çömeldi göğsüme

ölmeden kefen

bakır bedenini paklayamıyorum

umudumdan süzdüğüm kalayla

ağulu oklar atıyor gözlerinden

zamanım hâlâ zifri akşam

hüznün reçine çiçekleri dökülüyor

kalbimin kıyılarına

kıyılarında yarasa çığlıkları

dul kaldı sularında düşlerim

11. YÜZ: öldüren ayinli zaman

kırıldı dünyanın kabuğu

indi başıma zulmün külüngü

tan söküşü pıhtılaştı çımgışmış kanımda

akrebin zehri

tünedi baykuşlar

talan edilmiş ocağıma

ört üzerimi ört üzerimi

taylar yerde dörtnala

gökte ölüm yağdıranlar

coğrafyam paramparça

beynimde bakır çivi

bedenimde kefen

öldüren hep beni

o ayinli zaman

12. YÜZ: karkuşları

kar, çocuklara oyuncak sokaklarda

kuşlara ağıt dallarda, kefen

giydiriyor doğaya gelinliğini

analar gözlerini minyatür sevinçle açıyor

irin emziriyor çocuklarına

bir uluma kaplıyor alaşafağın pençesini

korkuları çoğaltarak bir çocuğun gözlerinde

alnımda çekiliyor şimşeklerin pimi

koşuyor amanoslarda bulutlar

koşuyor düşlerim sana

dört bir yanımızda köle tacirleri

asi bulanık akıyor kürtdağı’nın kollarında

fırtınalar kopuyor içimin kör kuyularında

zincirlemişler bir hücreye ikimizi

ki kanla ter akıyor acının deltasında

kelebeklerin kuşların seviştiği coğrafyada

yoksa tutsak mı yaşıyorum

kurtulamadığım acının alnıma kazılışında

dağlara dağlara yürüdükçe anlıyorum

koparken fırtınalar aklımın karanlıklarında

karkuşları kanatlarından kırıldıkça

kanıyor aklımdaki imgeler

asi akıp kaybolur kaşlarımın altında

13. YÜZ: kırdın bir kelebeğin kanadını

kırdın bir kelebeğin kanadını

bahar bu ovaya küser artık

yağmur yağmaz dut dallarına

bir tas su bile içilmez asi’den

git gidebilirsen bensiz

dilsiz bu yerlerden

işte gene davetsiz imgelerindeyim

çocukluğumun papatyalı gömleğisin

giyindiğim güzellik çok eskilerden

oysa sunmuştum kendimi sunağına

şam’da kelebek ömrüdür aşkımız şimdi

ah samira, hüzünlerimle sırladığım ayna

bedenime acı hayatıma katık sevgili

açıp bakabilirdin albüme

kirpiklerinle renklendirebilirdin halbuki

eski bir resmi

kırdın bir kelebeğin kanadını

kuşlar bu ovayı terk eder artık

yörük çadırları kurulmaz dik bayıra

baykuşlar öter keklikler yerine

nehir akmaz vadinin yeşil yerinden

bir tas su bile içilmez asi’den

git gidebilirsen bensiz

dilsiz bu yerlerden

14. YÜZ: sol yanımda yanan

sevgilim, kanayan yaralarımı yazmanla bağla

durdur içime boşalan irini

gövdemden gönlüme yayılmadan

saçlarını saçlarıma dök göğsüme ellerini

söndür sol yanımdaki yangını

bedenimi sarmadan

ah, etimde eksik olmayan sancı

şakaklarıma vurulan ‘sakıncalı’ damga

kutlu karşılayacağım yine de seni

içime tutkalladığım sevda

kanat kırsam da acının koyaklarında

15. YÜZ: ölümü de geçelim

tut elimi

mayını geçelim

geçelim karakolları

unut ölümü

ölümü de geçelim ümmügülsüm

ay yüzünü göstermez

desenler çizemez tel örgüye

kaçalım de

geçelim sınırı bu gece

bineriz halep önlerinde bir jipe

görücüye çıkaramazlar seni

düşlerimi kalbine kilitledikçe

tut elimi

görücüleri geçelim

geçelim karakolları

unut ölümü

ölümü de geçelim ümmügülsüm

süslesin artık yatağımı işlediğin kuşlu örtü

16. YÜZ: sevdamın çığlığı

asi, sevgilimin saçları

çocukluğumun ezgisi

ah çığlığı sevdamın

dolamışsın beliklerine çileyi

asi, sen mi çaldın çocukluğumu

sesin şarkıydı başım karlı dağ iken

hangi depremler vurdu

çeneme bu mührü

sularında yunamam asi

öpemem artık mavilerini

bir aşka çattım ki senin mihenginde

tüm dallarım ona eğildi

17. YÜZ: amik’in saf çocuğu

asi, saf çocuğuydun amik’in

baygın balıklarız ayrı akvaryumlarda şimdi

gel güneşi gözlerimize dolduralım yeniden

bozulsun kara büyüsü karanlığın

şafakla dolansın kirpiklerim kirpiklerine

gözlerim gözlerinden içsin özlemi asi

eflatun rengi giyin sende soyunsun usum

öpüşürken gözlerimizde açsın portakal çiçekleri

18. YÜZ: çöl yakarışı

söğüt suya sevdalı

hurma güneşe

kardelen kara sevdalı

yara merheme

çul çadıra sevdalı

aba bedene

samira kara sevdalı

bense ömrüne

işmar ederse kum fırtınası

deve basar mı çöle

yakama yapıştı

dedi: götür beni de

cehennemine

19. YÜZ: kampta kalan

gelinciklerin infaz saatlerinde

çocuk çığlıklarının çınladığı

baykuşların ıssızlığına tünediği

ecinli bir yerde miyim

kel tepelerin gölgelerinde

doru kısrakların kişnediği

duru suların sevdalandığı

düzlükleri taradı gözlerim

yanan köylerin küllerinde

yitirdiğim çocukluğumu aradım

kampta kalan düşlerimi

mülteci mevsimlere bıraktım

ağıtların çoğaldığı

ezgilerin dillendiği

o dağın yazmasında kaldı

yaralı anılarım

20. YÜZ: yaktığın coğrafya

coğrafyayı yaktığın gündü:

gülen gülü hatırla

hatırla o devingen denizi

gözlerimizde dalgalanan

toros ekspresi giriyordu aşka

kitap sallayarak döküldün

kumrular uçtu kanatlarıma kondun

pudra şekerli çilek tadındaydın ağzımda

kürtdağı’ndan raylar geçer şimdilerde

yüzümden senli trenler

incedir ayrılıklarda hüzünler

hüzün ki karıncadır kanımda

çapacılar çapa çalar

koşarım yanan saçlarına

saçların buram buram tutkulu çağrı

tutuşmuş ocağıma

içimizde titrer siren sınıfta kalır tarih

yüzüm çiğdem’den çelenk sanki

yaşamın aysız steplerinde

gün ağır ve dilsiz şimdi

ki duru sular akar gözlerinden gönlümün

küllenmiş közlerim yanar yalnızlıklarda

kalbimin barutu tutkularla tutuşur

yaktığın coğrafyada

SUSKUNLUĞU SU RENGİ

Suskunluğu Su Rengi

ey örselenmiş ömrüm   
aşktan ve öfkeden süzdüğüm bal   
peteklerime biriken çiçeklerin çığlığı   
parmak uçlarımda yanan barut   
yaşanmamış yağmurların susuz çocuğu ölme   

ölme şafaktaki güneşin gözlerini bekle   

ZİYA

yaşlı yıldızdı

adı: ziya

aydınlık ayın altında

sessizliğe söyledi türkülerini

mevsimleri cezalı çocuk

sesi üşürken kundağında

karanlığa gömüldü ışık

artık yüzü matem alanı

alnındaki kırlangıç kanadıyla

kırık bir gülüş kaldı

duvardaki tabloda

yaşamda yıldızdı

adı: ziya

ESKİYEN ŞEHİR

bulutlarla sokaklar buğulanır kışın

yüzlerin aynası kararır şu gölde

gözleri hüzünle bağlanır evlerin

bir şehir eskir kendi kimsesizliğinde

çehresini tararken kırılgan pencere

gölgelenir gözlerinde yıldızların rengi

akşamın buğusunda çoğalır yalnızlık

karanlık basar bir çocuğun düşlerini

sis yumakları harmanlanır çatıda

yağmurla yıkanır meyve armonili bahçe

ağılda arpaya nefesini yedirir keçi

bir kedi eşini çağırır sevişme translarına

artık kıtlık zamanıdır ışığın sevişmesi

düşler düşerken aklının merdivenlerinden

bulutların peçesine saklanır ay

kapanır göğün göğsünde

yüzünde ışığı yıldızlanır şimşeğin

bir aşk daha devrilir eskiyen şehirde

ATEŞİN ALFABESİ

numarasız hanelerde çıbanı var saklanmanın

kırağıdan korkan bir çiçeğin içine dürülmesi

bulutun şimşekle sevişmesi yeşile serpiştiren

düşlerin yaslandığı gün boyanırken kızıla

sustukça sokuluyor korkunun soluğu soluğumuza

duvara sürdüğümüz kirecin asaletindendir beyaz

yaz yazılacak varsa tarihin yaldızsız sayfalarına

yoksulluğumuzda gösterdiğimiz ateşten direnişi

yüreğimizin küllerini döküyoruz kanayan yaramıza

şafak poyrazın ağzında olsa da gözlüyoruz güneşi

hücresiz baharda yasemin yetiştirmek için çocuklara

acının kelamında cesaretimiz cesaretsizlere bildiri

ey kaçaklığın gergefindeki kanı koklayan zaman

izliyor gecenin kar izinde gölgen gölgemi

sen ki piç zamanların zulmünden kaçan ‘zaim’

daim kalacaktır okuduğumuz ateşin alfabesi

çünkü belleğimizde bütün harfleri

ELMASTAN HEYKEL

gün, gelin akşamın koynundaydı. dışarda rüzgâr kişneyen yeleli bir at. ay utanmıştı, yıldızları da ayartmıştı peşisıra. ışık gibi sızdık sis yüzüne gecenin. öperken yağmur kokan akşam, ağır bir romandı bizi bizden alan.

üç kişiydik...

geceyi uzun arşınladık iki kişi...

seni sana okumak, tapınağına yüz sürmek geldi içimden. avcının fişeğiyle ürken üveyiğin hızıyla uçmak istedim sevdana... film içimde koptu, dondum birden. yandım, sis gecesinde lekelendim. annesinin kristal vazosunu kırmış çocuk gibi korktum. içimde parçalandı camlar. cenk için vuruldu davullar... yenik düştüm. çizdi yarasa kanatlarıyla geceyi kanattı. kan yerine ter aktı yüzümden, süzüldü afrika’da nil oldu, killeri yüreğimde.

denizin tükendiği yerdeyim. ıssız adada sürgündeyim. kurşuna dizdiler düşlerimi. bedenim ateşe atıldı şiirle birlikte. tenim kül tarlası. dilim sürgülü.

ki bana: kalbimin atlası asya

          aşkına soyunmak

          şimdi yasak

          ......... yasak bana

ey kara sevdamın evcil kuşu, adımın kaybolmayan gölgesi. kirpiklerine baktığımda, kanın sızar damarlarıma. elmastan heykelin dikilir yüreğimin ortasına, desem, gelir misin yalnızlığıma.

AKDENİZ’E AKTI DİCLE’NİN SUYU

akdeniz’e aktı dicle’nin suyu

-suyu kan kırmızı-

çekici elinizde demircinin

gözlerinizde kıvılcımı gözlerinin

muştuluyorsunuz kulağıma: bizim orda

nevruza durdu kıraç dağlar

pencerede bir çift yarasa

tarıyor gözlerimdeki geceyi

canlı camda üç çift anka:

“beşi ölü biri yaralı

ele geçirildi kalekapısında”

yıldızlı kan kanatları

diyarbakır’ın kucağında

ağlayan ince çocuksunuz

iğneli beşik botan

biraz çölsünüz biraz kutup

gene bulanık akıyor dicle

kanatlarınıza gönderiyorum

divitimdeki bengisuyu

koydu ocağına

demircinin kıvılcımını

bu sabah ağıdınızda

anam fistanını yudu

boyadı akdeniz’i dicle’nin suyu

GOTİK

sabah düşleri pencerede kaldı

yıllarca ‘yıldırtı’ şu

karşımdaki gotik yapı

kâgir haykırıştır yıkık uykudan sonra

atarken ayrıksı adımları

çıplak dolaşıyorum odamda

bir çocuğun kanamış kalbi

yırtık gazete kâğıdında

böyle mi yaratacağız çölde

lat-menat çocuğu

kırık dökük parçaları toplasak

çiçeklendirebilir miyiz tomurcuğu

bir sırtlandır düşünceyi kemiren

dişlerinde düş dolu

kanatır yaşayan yontuyu

ne zaman çoğalsa düşler

bilenir bu duvarda

gotik yapıda yıkıcıya hançer

OZAN TELLİ

sevdalanması sözün tınısında

toprakta tohumun yeşili

mızrap sazın telinde

yürek çarpması fabrikada

uçan kırlangıçtır şiirin baharında

sözcüklerde sümbül kokan

gezgin bir düştür: yürür kanasa da

kırk kapı ardına kilitler kendini

kırk kilidi elinde

kırılsa da bir tufan kavgada

baharda kanayan çiçek, açılır içinde

seste yükselir telleri

türkü tutturur şiiri çocuklara

aşka akan terdir

emeğin sevişmesi baharda

dağların uyanışı güneşin ince bakışı

telin kırıldığı terin aktığı yerde

kaldır yüreğini elle cesaretimi ey ozan

‘nerenden vurdular nerenden seni

çöz öpeyim gül renkli yarandan seni’

SUSKUNLUĞUM SU RENGİ

suskunluğum su rengiyle kentini boyar bu gece

ışıktan kanat vurup karanlıktan

süzülür girer kanımın umutlarında çoğalır

umutsuzlukta kapanır ışıkların kapıları

yakamozlar damarları tıkar su içerken ten

diri yılan geceyi alırım koynuma

bir yanımda yalnızlık tik takları

yıldız ışığında anılarım grileşir

tül yüzündeki gizeme döner

anılar gezgindir sığınak arar gecede

dolaşır gezegeninde yitirdiğini arar

ulaştığı her siper yalnızlıkla dolu

karardıkça bu kent aşk ağarır hayallerimde

renk canlanır ses yankılanır şiirde

onu düşler aynasında görür gibi olurum

al yalnızlığım atlas akışlarda çoğalır

karanlığın bağı çözülür umutlarda

gözlerim, sahilsiz denizi gönlümde

taşırım ışığı karanlığa yarın için

yıldızda kurarım duyarım dünü

zifir savaş umutla verilir bu demde

suskunluğum su rengiyle kendini boyar her gece

YANANLARA GAZEL

kanıyor eskiyen mevsimlerde güller

yanan yağmurla yıkanıyor bedir bedenler

solgun sonbahar tomurcuklar kan

yazar zan altındaki tarihi nasıl yazar

döküldü kalay birikmiş bakracından

can suyuyla parlar mı bakır duvar

ey doludizgin ağulanan ateşli derman

ellerinde alevi tutuşturan çığlıksız fırtınalar

sadakalar sunuyor öleceklerin ömürlerine

gene zulmün zemherisinde süt buğusu tüter

cenk borusu üfler cesaretin cemresinde

ağlarken ceninlerine kılıç yaralı analar

palazlanır bal polenlerin sevişmesinde

esme nefesinle filizler küllenmesin rüzgâr

bir mızrak boyudur umut güneşin kalbinde

ışığın yolunda çocuklar kendini yakar

şehrayindiler kuşatılmış denizin derininde

söylemli sularında hâlâ meşaleleri yanar

düş demiş iktidarın kırbacında hameş

şimdi beleş sorguçların sualiyle yatar

ÖLÜDENİZ

ayın alnı yay bu akşam rıhtımda

yalnızlığın pasını taşıyor içimin sandığı

deniz üşüyor gecenin yaldızlı alnında

acılarıma alkış tutuyor dağlayan devran

sesim dökülürken limanın sağır kulaklarına

ipi kopmuş bir uçurtma fırtınada aşk

ıssız sınırsız ve göksel boşlukta

martılara uyku olurken dalgalar

imge arzuhalcisine ağlayan mektuplar

yolluyor biteviye esin perili ölüdeniz

sensiz mavi atlası örtünüyor yüreğim

hüzünle kadeh tokuşturuyor akdeniz

rotasız ayrılığa yol alıyor gemi

kıramıyor umutsuzluğun zincirini umutlar

balıklara bakarken yosunlu yalnızlık

sığmıyor susuz yenilgi su mezarlığına

koyda ağlayan şarkılar okurken dalgalar

üşüyor bir çocuk ayrılığın aysız alnında

ŞEHİR HARAMİLERİ

sarmaşıkları terleyen tenine sararken toprak, güneş bulut tutsağı şehir paramparça gölgelerle.

rahle başında hayatın haritasını kâğıda döküp gizini çözmeye çalışıyor, kalp atışlarının ritmini kalemine kilitleyip onu imgeler harmanında dolaştırıyordu; dört dilli yaba gibi bir aşağı bir yukarı harflerin gizine sallıyordu, bulmak için saflığı. hafızasını düş kuyusunda doldurup doldurup şiirin havuzuna boşaltıyordu. aşkı akıtmalı sevgi değirmenine, katmerli kinleri öğütmeli diyerek mırıldanıyordu.

acılar akıyordu zamanın alnında

kan aktıkça üşüyordu bahar

ayaklarında kar, alınlarında yıldız

notasız kuralsız marşlar

varoşlar boyanıyordu çığlığıyla acının

anaların ağıtlarıyla yitiyordu adresler

panzer paletleriyle ezilirken erdem

gelinciklerin kanıyla çürüyordu gece

komşu komşusunu göremez olmuş, cansız çiçeklerin ruhu sinmişti balkondakilere. uykularında dökülüyordu düdük sesiyle portakaldaki serçeler. çöplüklerde kediler, barut kokusu kav çıngısı gözleriyle dağılıyorlardı bulvardaki apartman aralarına. yanan çocukların çığlıkları yükseliyordu dumanlarla: “ölü ele geçirildiler” nidaları çınlıyordu. ve de insanlar umursamazca çaylarını yudumluyordu yanı başında.

ilk cemreyle mezar kazıyordu

analar doğacak çocuklarına

babaların belleğinde ağıt küfürleri

yüreklerinde şahmeran figürleri

başka dünyada içlerinde yürüyen, gölgelerini izleyen ruhlardı gözlerindeki. yüzleri yüzyıllarca acı çekmiş ve birbirlerini göremeden yürüyorlardı kaldırımda. sanki içlerinden bazıları ışık selini yüzüne serpmiş, yüzlerinde ay ışığı taşıyordu. çekip kolundan birine merhaba dedi, çoğaldı karşısındaki, koluna girdi öteki. bir idi on oldu, sonra yüz, bin... çoğalarak ışık seli alanlarda.

...karanlıklara kanca.

EKREM’İN TABLOSU

mor gecenin burcuna çöreklenmiş yalnızlık

uzayın gizinde ne varsa dökülüyor kara deliğe

uzakları taşıyor yarasalar gözlerimin buğusuna

bir yanda kör kuyuya sarkıttığım umut

öte yanda vedalaşmanın hüznü

yıldızların yüzünü kalaylarken gecenin teni

çocuk bakışı bakışlarımda ay

yay gibi gerili tablodaki ışık huzmeleri

böğürtlenli bir çitten bakarken kiremitli evler

çukurdan el ediyor komşunun ihtiyar pencereleri

fırçanda saklamışsın akdeniz’in rengini

bir yörüğün üşümesi mi kaşlarında kararan

doldurmuşsun resmine kozanın da yeşilini

çocuk öpücüğü nazıyla gülümseyen

kanatlandı balkondan bir çift gümüşi kumru

yankılandı şiirli tınısı uyumlu sessizliğin

ağzımda çoban kavalının ezgisi

kalkıp dizelere yaslamalı günün eskisini

süslemeli küflü kalbini çukurova’nın

toprağın suyun havanın

fırçasıyla ekrem kahraman’ın

GÖZLERİMLE KUCAKLIYORUM

gözlerimle kucaklıyorum seni

düşlerini düğümlüyorum geçmişin

öyle sevdalıyım ki sana

karanlığıma ihtilal güneşi

sanki liseliyim üniversiteli

mevsimlerin beyaz dokusunda

ah, umutlarım mola verdi

gözlerimle kucaklıyorum seni

ne yana baksam boş ayna

almadan kalkıyor beni

aşkı yüklenmiş korsan gemi

fısıldıyor iki yanımda palmiye

dallarında sevişen serçeleri

üşüdükçe karartıyor gecemi

kirpikleri dökülürken yıldızların

ayrılığın saklı ardında

düşlerimi terk eden sevgili

gençliğimin son tınısında

hadi öp soğumadan beni

MUSALLA TAŞI DÜŞTÜ DANTELE

gözleri bağlı dolaştırılırken yüzyılın gençliği

tirşe bir yıldız kaydı göğün kalbinde

çeliğe dökülürken teri

çıngıdı çekici örste

körükte öfkeye dönüştü erinci

bıçağa rengini verdi ateşin korunda

kollarında su küresinin kardeşliği

kuşluk vakti eritti ocağında

sevinci öpüşürken mayısta demircinin

kahramanları vurulan masaldı düşleri

çekiciyle eğrilerini düzeltmekti evrenin

sevgiyi sevdayla seviştirmekti ömründe

öldü gece, yıldızlarla yundu gökyüzü

dağların rengi soldu çakal ulumalarıyla

yarasalara su taşıdı çocuğun gözleri

ıralandı ırmaklar gözyaşlarıyla

sülünler süzülürken dağın merasına

sandıkta düşlerini biriktirdi yezidi kızı

musalla taşı düşerken beyaz dantele

soluklandı mezarlıkta eskiyen kızlığı

bir gül daha devrildi yeni günde

tirşe bir yıldız kaydı toprağın kalbine

Gurbet Zinciri

Dilleri var bizim dile benzemez     

Karacaoğlan

1. HALKA: dökülen nar

bahçedeki iri taneli nar

avucuma dökülür düşümde

gurbette cama vuran kar

yüzünü resmeder yüzümde

ellerimle saçlarını tarar

ziller çalar kaşlarında kızımın

yıldızım söner gecede

resmine bakar susarım

2. HALKA: dişi yenilgi

kalbim yağmalanmış toprakların üzerinde

yenilgini düşlerimin dişiliğinde yenile

aykırı günler öneriyorum siciline

içime ilmiklediğim diri mevsimleri

hüzün kendini örer ömür büyüklüğünde

kopup gitmeler anlamsızlığın süt kardeşi

yenik şafakları gözlerken gecemde

ayrılıklar kıtlık zamanının bir işareti

yaşamın yaralı bildirileri ellerimde

tut yarının yıldızlanan dizelerini

çağın şimşekleri yağmuru işmar etmezse

çorak yüzyıllara akmaz ki aşkın nehri

3. HALKA: hasretin dili

haydi uzansın yüzün yüzümün cemresine

küllü gecede çözülsün hasretin dili

hüzünleri biriktirirken gurbetin sevişmesi

4. HALKA: sevincin katili

yüzleşmeyi bir anlık unutan

kışın en koyusunda alazlanan

dokunduğu karşılaşmayı kırıp

yürüyor yıldızsızlığa gurbet

teğet geçen geçmiş buluşmalar

içine çakılmış çakırkeyf efkâr

şişeden bardağa dökülürken gecede

ince düşünce katlidir sevincin

yalnızlık bir senin değilmiş meğer

yüzüne bakan pasından anlar

ağır bir buluşma başlar bellekte

bıçaklanır grevde bir bildiri

teri aklının eriminde akar

saf tutar sarsılan söylem

ikili buluşmanın bağında

şereflenir şarapta üzüm

yanar yüzün eski bir yastıkta

geveze bir papağan olur dilin

dalgın dervişler gezer hatıranda

5. HALKA: karanfilli söz

pencereden süzülen güneş

sedeften dövmeler çiziyor yüzüme

izbe zamanlara götürüyor beni

yâd ellerde yüzün

bir dolunay

buğday başağı kirpiklerin

gözlerin yükselen mum alevi

tutuşuyor içimde bakışın

oysa inmek isterdim sana

yüklenerek aşkı ve umudu

uyandırarak zamanı lekeli uykudan

gelmek isterdim kapına

dökülüşü gibi şelalenin

düşlerimin yatağında

tetikte korkak yalnızlığım

bedenim ıslanmış ipek

gülüşlerim gezgin

acı yüklüyüm

sendeliyor aklım suretinde

sana karanfilli söz verişim

düğümleniyor göğsümde

kırıldı bakışlarım

gurbette umarsızım

6. HALKA: özürlü bellek

yelin sesi çan sesine karışır

hançerini hayalime saplar hasret

kanar uyku oyalı yorganda

aral’a dökülür ağıt akşamlar

kazak kımızı kederime keder katar

kar yağar kalbimin üşüyen yanına

yanan yaralarımda sibirya yanar

nefesi nefesime sokuldukça

yorulur bakışlar şafağın kapısında

dilimde yumaklanır acemi şarkılar

yığılır yalnızlığın ateşsiz sabahına

su içerken ışıkla renklenir çiçek

sana ulaşacak mektuplar da yok

dilsiz sokaklarda dilimi arıyorum

bu ülkenin sözcükleri harf yorgunu

uğultulu anılarım yeni bir lügatta

deftersiz akşamda nereye yazılır aşk

kazak kısrakları koşar kitapsız şiirde

düşsel bir ülke kurulsun diye hayata dair

şair otağlar kuramazken gurbette

7. HALKA: gölgesiz ayna

döner bürünüp de rengine

sessizce kozasında yalnızlık

ılık bir düşü çağırır beşiğine

küllenen günün kimsesizliğinde

gölgeleri ölen evde körelir ayna

kuluncunda soğur gövdesi karanlığın

kafesinde kanat uyutan kanarya sırdaştır

yağmur öptürürken gökyüzünü yeryüzüne

sokaklar derin uykuyu örtmüş üzerine

damlıyor bakışlarından bakışlarıma acı

zamanı emzirirken düşlem nehri

damıtıyor şehrin şerbetini tuzun ruhuna

ey gül rengini çağrıştıran gölgesiz ayna

camdan cana süzülen hüzünlü ışık

sırrını saklayan susuz saksıların

cansuyunda salınan nazlı sarmaşık

uyu şafak rahminde saklı güneşin

buruk suskunluğun zamanıdır artık

8. HALKA: pusulasız izci

yakınlığı kanatırken uzaklığım

kar çiçekleri açar pencere camında

balmumlu odalara birikir sessizliğim

dilimde paslanır türkçenin anahtarı

sözcüklerin sesli harfleri kalır yarı yolda

içimde atları kişner bu ülkenin

kalemle çözülür aşkın iblisi

ben ki kendini sokan akrep

kalbim keskin kıskaçlarımda

hoyrat akşamlarında yalnızlığın

acının ala tuğrası vurulur sol yanıma

bağıra bağıra ağlayasım gelir

kalırım karanlığın oynaş küfürleriyle

tomurcuk bir menekşede görürüm gözünü

hüznü yedi renge boyanır gecemin

sisli ülkeden bakamazken ülkeme

gönlüne yataklık eder kaçak gönlüm

bağıra bağıra çağırasım gelir seni

kuş kıyımı karlar basar güneşimi

9. HALKA: kuma

sevgilim uzun sanma hayatı

üstüne kuma getirir gurbet

aldatır alkışladığımız aşkları

10. HALKA: ölen tin

tinim öldükten sonra

asi’nin atlasına akayım

defne olayım amik’te

mücevher suyuna karışayım

süryani bir hattatın

okşanayım boynunda

nusayri bir kızın

tinim öldükten sonra

kokulu kozasında yatayım

bir pamuğun koynunda

sırsız aynasında coğrafyamın

11. HALKA: granit isi

atlasımın nazı odada

duvarda ışıyor ressamın fırçası

yazıldı gurbet fermanına

yaşama yaren yenilgi     

acının sınırında

inatla sıkarak dişimi

direnci kırılan kalple

geceyi deliyor granit isi

belimde azan romatizma

buza yatırıyor bedenimi

çölü çağırıyor inançla

akdeniz özlemi

12. HALKA: ikiyüzlü buluşma

semaha durdu hüzünlerin dili

hani bir sohbetin rakısındayız ya

uzaklara uzandı tınılı sesin

çınladı kulağımın gurbet yanında

hışımla girdi odaya

kanatlarıyla bir kırlangıcın

ıslığına yuvalandı yarasanın

körelen bir düşte ‘alma ata’

bozkıra dönüştü bu coğrafya

artık ikiyüzlü buluşma aşk

burada yıldızlar yağmurla kanıyor

kar yağıyor hasretin ummanına

umarsız bir uğultuyla uyandı kuşlar

acısız büyümüyor demek ki sevda

çığlığımda çoğalan çağın yarası var

ayrılıklar sözcüğe küsmesi harflerin

oysa bir sen vardın beni emziren

çocuğunun ölüm korkusuyla

13. HALKA: bu acı beni aşar

uzaklara ulandım kanayan yanımla

karda kanat kırarken kuşlar

alıp atar mutsuzluklar sonyazına

yokluğunda bu acı beni aşar

14. HALKA: Hitit yazıtı

yalağına çekildi hayatıma ilişen yalnızlık

artık mermer imge üretiyor küs mevsimi

kalbime yığılıyor karın yılgınlığı

hitit yazıtı bağımsız bağlanmalar

sessizlikte kuduran kurtlar uluyor içimde

buzlu nehirde geyik rüyasıdır görünen

hazar’da oynaşırken balıklarla yosunlar

kuluncumda kırılıyor kanı akıtılmış güneş

ayrılık kederi alkışlıyor sere serpe

sevinçleri seyreldikçe bu ülkenin

hasretin yaralı çiçekleri açarken gurbette

ceset aşkın cürmünde ölmeden beden

ah sevgilim sensiz sahici sevişemem

uyanırım senli bir rüyanın ortasında

ağlamadan da acı çekiyor demek ki insan

yansırken suretin yalnızlığın aynasına

15. HALKA: özlemin pi sayısı

zemheriyi doğuran son yaz

ayaza kovar öksüz ışığı

taşıdığı kışı emzirir toprak

karın kanı akar aral’a

yeşeren yıldızla sayıklar lisan

dudaklarından öper sözcükler

mürekkebi biten bir kalemi

hayalleri hırpalarken bahar

özlemin pi sayısıyla çarpılır

önceki dizeye eklenir imgesi

gurbeti kuma eder gecesine

perdelenir pencerede kirpikleri

kilitlendi bir başka ülkeye

doldurduğu efsunlu suyu

dedi: boş deftere dökmeli

tini mühürlenmiş bir ömürle

gene hasreti buyur etti

yeniyetme mevsimde

16. HALKA: yaralı sevişme

paranın kiriyle kalaylandıkça zaman

buzula dönüyor şiirin gözyaşları

soyunuyor ucuz sarhoşluk şarapsızlıktan

esrara bürünüyor bir çocuğun hüznü

sevgisiz bir öyküyü yakıyor zafer bu akşam

bileniyor biriken öfkem bilmediğim dilde

el etse de sohbetlerine kıvılcımı yok barutumun

dostum, her ömrün bir hasreti varmış meğerse

bil ki bu ülkenin en yüksek yerinde

küfre dönüyor kara vurdukça rüzgâr

derin yaralar açarak belleğimde

hayalimde kurutulmuş balık hali

yaslı aşklara yaslanmış dervişim sanki

ah içimde dörtnala koşan hasret

yanıldım, imgeleri yudum yukarı nehirlerde

dilimde eskidikçe türkçe çifte ölüm gurbet

gurbet dört yanı yaralı sevişme

17. HALKA: buruşuk zaman

sisin kalbine seriyorum kalbimi

hayalimi uzatıyorum şehrin gergefine

yürüdükçe yitime gebe bir güne

teyelliyorum geçmişimle geleceğimi

arsız anıları yapıştırıyorum yıllarıma

kanıma karışırken soğuyan at eti

yerçekimi huysuzlanıyor yağmurla

büzüştürüyor damlalar kirpiklerimi

tınısız günün sessizliğini ekliyorum sesime

gözüme ilişen bir şairin anıtına yaslanıp

seken fısıltılar çoğaltıyorum dudaklarımda

kırık zamanın aynasında tarayarak kederi

dolaşıyor imgeler kefeni ruhuna dolayıp

karışarak gündelik hayatın buruşuk zamanına

18. HALKA: dalsız boşluk

“her karşılaşma bir veda”

sıla kınında keskin bir bıçak

dokunulmaz artık sırtına

çocukluğum koynumda taşıdığım serçe

uçuyor gurbetin dalsız boşluğuna

TAY VE TER

Tay ve Ter

öksüz koyaklarda su ararken dişi kırlangıçlar
dönerdi çarklar öfkenin terli dolambaçlarında
bomba çığlığıyla erken doğardı ahırdaki tay

İKİZ DENİZ FENERİ

üst üste gelmiş gölge gibiydik

kendi karanlığında kaybolan

gündüzü olmayan sularda

ikiz deniz feneriydik

ah uzak buluşmalarda

RANZA

ay tutmuş aynasını gemisine gecenin

yatıyor denizin derininde balıklar

tortulu sahile uzanmış dalgaların tini

sesi yitiyor sirenle martıların

kana özlem duymuş köpekbalıkları

dişlerini tutamıyor oltanın feri

denizi yaşlılığa çağırıyor zaman

istenmeyen yanından çürüyor can

dallardan dökülürken kuş şarkıları

topacı çevirmede direniyor öndeki

ömrü kopyalanıyor ter ve tuzla

çizgi oyunuyla oyalanıyor öteki

yüzde yüz yenilgi değil ki mutsuzluk

suskunluk dillerin sözlüğü mü yoksa

yoksa buruk bakışı mı bir çocuğun

sızıya sarınmış bir dalın tomurcuğunda

gençliği yaşlılığa çağırırken ranza

KAPTANLAR VE TAYFALAR

kristal kirpiklerinden damlayan su

süt buğulu yüzündeydi saf çocuğun

hayatına dadanan harami karartısı

tortulaşırdı bilgisiz zamanın dibinde

göğün lekesinde kayarken yıldızı

hayali yamyamlar dikilirdi gecesine

yeryüzünde çizik ellerle gezerken

avucunda ince ince çoğalırdı ter

şer kıyısında dolaşırdı avcı

arkadaşını hançerleyen metalik el

gel gel ederdi su alan sandala

yoldaşına yolu zehreden sızı

kapılar kırıldı deniz terledi

evlerin bacası söndü varoşlarda

göletlere demirlendi kaptanlar

tayfalar kulaç attı pusulasızlıkta

yeni çağda da çağırır elbet deniz, yağmuru

uykusu gündüz korsan karanlığında

TAY VE TER

direncin şavkıdır güne bulaşan

gecekondunun şehla penceresinden yükselen

kader bellenen acıyı soluyarak yekindin yaşama

susmalarda yürüdü asi yanın döküldü denize

bir eylemsize adadın adını gülün hatırına

yitimin yanında yalımlanırken korsan edaları

zamanı mekânda tüketen puslu savaşta

barut bulutunun vurduğu gemide örselendi aşkın

düşlerin küflendi eli eline tutunamadığında

uçurum kenarında lodosa tutulan kuru daldı

payını alamayan kolların tezgâhta

aşka bir bildiriydi kaleminin iksirini sunuşun

yaranı unutuşundu omzunu omzuna dayadığında

kanda durularken kavganın esrik gelinliğini

bir akrep gibi sokardı suskunluğun kendi etini

sirenle sesini duymadıkça sevgilin

yenilenirdi ezgilerin ruhu kaçak buluşmalarda

öksüz koylarda su ararken dişi kırlangıçlar

dönerdi çarklar öfkenin terli dolambaçlarında

bomba çığlığıyla erken doğardı ahırdaki tay

say bunları yenilgiler küllensin artık bu baharda

TEBEŞİR

dağı basar soluk kesen kar

bardaklara dolar salaş meyhane

bakışların benzediği aynalar

solar günbatımının rengiyle

kurşunkalemle cilalar tırnaklarını

sırlarını şifreler sesindeki melodiye

gizli bir sevişmeyi içinde sayıklar

sınıfta kalan hüzünlerle

çivit mavisi geceliğiyle yatar

geometrisi olmayan kanepede

polen gelincikle boyar benliğini

memeleri çiçeklenir bu mevsimde

tebeşir tenini durulayan kızlar

ağlar o yurdun çeşmesinde

yenilgisinden sonra başlar cesareti

un yolunda yürür altuni gecede

mektuplara uzaklığını koyar

yaşarken yazılmayan bir öyküde

sorar kalem nerede defter nerede

TİNER

kaçkın güneşin yakın tazeliğinde

seni de aldatır bu mevsimin yağmuru

çakan şimşeğin ruhu yanıyor pencerede

göğsüme dökmediğin saçlarındı sanki

iksiri sunmadan kırılıyor incisi dudağının

çıkıyorum bu çıplak odaya soyarak sevinci

nehri turuncuya boyayan şafağın duvağını

öperek uzaklaşıyorum başlarken ninnin

dişiliğin hendekler açan gecemin yolları

o günden kalan sözlerin çınlıyor beynimde

ısırganların dikenlerine yatırıyor hafızam beni

dilim yaralı kekre sözcüklerin istilasında

hazırlıksız bir bahardım kelebek ölülerine

gene sildin papirüsteki mürekkebin izini

zehri uygarlık kılan cübbe zamanlarda

tinerli bir çocuğum sokaklarda şimdi

ipeğe deri örtünüyor emiyor tineri

TECRİT

gül kurusuna boyanmış bir ikindi

nehri tutuşturuyor dingin yakamozlar

yağmur doğuran bulut gölün ganimeti

devasa gölgelerin tini siliniyor suda

turnalar çığlığıyla avcılarını çağırıyor

her çocuk kendi coğrafyasına benziyor¹

kırılıyor içindeki korku çemberi

uzaklığa meydan okuyor kaplumbağa

cesaretinin zırhıyla aşka yürüyor öteki

yekinen bedeni beyaz bir bayrak

bozuk aksanıyla memleketini soruyor

ölümü tetiğin çizdiği dairede

sincap sekişiyle uzaklaşıyor

tuzu buza döküyor tohumu toprağa

omzundan sıyrılarak yün kokulu kaftan

oysa kaç kere yürümüştün şu yollarda

taşıdığın flamalarda şahlanırdı şahmeran

etini ağulayan çıyan vuruşmalarda

acemiyken henüz dudaklarında şarkılar

karamsar mezatlar kurulurdu kanatlarına

ah kerbela gülüşlü gülşenim

bak meydan okumayı da öğrendi

mızrağında kefen dalgalanıyor

kan ve kumdan put yapıyor tapınağına

ki ali kılıcına benziyor doğanların kaşları

meğer toprak misafir olanı kutsamazmış

külde filizlenmiş dalları da anlat ona

ateşin acımasızlığı eritirken kalkanları

yaşamı soluksuz bırakıyor vurulan bahar

yalıyor yavrulu bir ceren açık yarasını

ey simetrik demiri oksitlenmiş pencere

çiçeksiz bir duldanın türbedarı bulut

yasal saymadığı flüt inliyor ellerinde

simli bir aynan varsa içerde güneşe tut

güneşe tut ışığın kırılırsa tecritte

NEHİR VE LİR

hayatı ”boyalı bir kuş”

düşer daldan boşluğa

kül suyuyla yunsa kefeni

ele vermez harlanacak közü

özü yitmiş ateşi neylesin kış

gül suyu serpilmiş musallaya

etinde yanardağ yalnızlığı

mil çekilmiş bakışlarına

işler güneş kumun kanına

çürür nehrin ve lirin tini

şahini evcimen kılar eli

yuvası yıkılırken kayalıkta

ayakta durmaya çalışan

yusufçuk yavrusudur zaman

karınca kalabalığındayken ay

avcıyla yıldızları sayar sansar

kesilen yerini acısı sarar

kırılır yirmiliği çıkmamış çene

sedyeye yatırılır yaseminleri

dişleri çentik atarken diline

eprimiş tek direkli çadırda

bir doğuma gebedir artık zaman

büyür bin bir gece masalıyla

hırkasını sıyırırken dışarda yılan

ZİL VE TEF

yağmur uzak bir ülkede

çölün ağıdına kına yakar

karınca yoluna basar deve

bakirenin çeyizinde ney çalar

unuturlar mutluluğu zil ve tefte

gene demir postalla arşınlar

bir ermeni konağında suskunluğu

saf suyu sayıklar samanlıkta

oysa her yağmurun bir bulutu var

unuturlar renkleri gökkuşağında

kime kaçsa sığınamaz

maya tutmaz matematikte aşk

ayaza akar soluğunun sıcaklığı

yüzünün acısı onu tanımlar

unuturlar aynalı ayın bakışını

kalaylar karanlığı zaman

kapıdan sızarken çıra ışıltısı

üç telli saz mı ozana kalan

boğumundan dökülür notalar

unuturlar çiğdemin baharını

yırtık kanatlı kelebek misin

etekleri acı yüklü dağ mı

yazmasında bir tutam kar mı

bu mu kaynağı kor acılarının

oysa her yokuşun bir inişi var

unuturlar unuturlar unuturlar

ZAKKUM

bilmez misin ey sevgili

zehrini topraktan alır zakkum.

KITLIK

biz bu dünyayı atalarımızdan değil   
çocuklarımızdan ödünç aldık   
mavibulut   

karın yüzünü yalar rüzgâr

damlalar dökülür çam pürlerinden

yürürken damlardan bacalara har

dağlar geyik boynuzudur avlularda

fırtına, pelerin sıyırır eşkıyada

yelenin kanatlandığı yollarda

çerkez ethem dayım olur

çapraz fişekler kuşandırır korkuya

ne kadar da solgunsun, sonbahar

gelme yar yenilgime katılma

iki uçurum arasındayım artık

bileklerimi kanatarak çalılarda

ey ruhuma çöreklenen uzun kıtlık

kuşa yurtsuzluk uzak buluşma

kılıcım kafkasya kapısında kırık

taylı kısraklar terimi taşıyor atlasında

çölde yağmurun yazgısıdır vaha

susuzluğun matarada hükmü

mührünü vurarak sulara

kuma döküyorum mülkümü

kılıç payı verdim dilimi

lehçesi dağınık nehirlerde

kazıyarak soykütüğüme ismini

ellerim laleler yetiştirdi bahçende

ey yaralı turacı es geçen namlu

buğulu beşikte sallanan korku

kalemi kayıp defter önümde

ninemden öğrendiğim o öykü

uzun aşklar sınamıştım oysa

eğerinde doru kısrakların

ki ele verir uzak diyarda

ilkyazda solgun bir gülü

ah şimdi ıskalanmış ıslıklarla

boynum toprağında bükülü

YEDİVERENE GAZEL

gecenin göğsünde olgunlaşmıştı ay

seslice koşuyordu makilerin arasından

hükmü ölüm olan patikalardı dolanan ayaklarına

kaplan çevikliğiyle kaçıyordu barutun kokusundan

ter suya karışırken kan dökülüyordu matarasına

paslanıyordu gönülsüz papazın şarabında çan, zaman

sallanırken yediveren asmaların koruk tadında

gözlerindeki ergen sevgilinin göğsündeki polendi

bıyığı terlememiş yetimin yüzü değdi kırlangıca

darağacına dolanan sarmaşık, tahtın yüzdüğü nesimi

bağbozumu küncü harmanıydı çirişlerin arasında

oysa çocukluğu duvara yazdığı romantik harflerdi

ilkyazda kelebeği canlı bir kozaydı dut dallarında

yangına yağmur yağmadan incelip kırıldı elifi

haberi duyunca döküldü cereden pekmez tuza

denize geç kaldı asasıyla koşarken musa, toprağa

soluksuz uzandı, ışık parçalandı su bulandı acıyla

ey küllerinden doğan buluta kanat uçuran anka

kuşuydun yediveren asmaların koruğa durduğunda

dua küflenirken gönülsüz papazın şarabında

BASTON

bir mevsim daha devrildi

senden başka devrilmedi hiçbir şey

daldım: dizleri masalım, derdi

ateşin hükmü yok su ininde

çantamda bazlama arası lor peyniri

ilk öğretimin birinci sınıfında

görmüştü kuru öksürüklü veremi

kederi günlere hapsetti babam

baston ekseni saat sarkacı

sallanıp duruyor kapıda

kırık bir kilit

narlı bahçeye seriyor yüzünü

hüznü sürüyor diktiğin asmaya

anılara mı yaslanıyor bastona mı

ağdalı mırıldanıyor sefil sabahta

baston etrafında yalpalayan

topal bir ördek o artık

her gün gurbetine çıkıyor: hayaline

portakal dalında çekirge kovalayan

çocuk çalımıyla güz görüntüyle

seherde serçelere serpiyor yükünü

kiremidi kırık çatıdan damlayan

yağmur, düşüyor sensiz boşluğa

postacının mühürlü elleri

gibi gölgesi dolaşıyor avluda

bir mevsim daha kırıldı

sesinden başka kırılmadı hiçbir şey

CİCOMİ

pınara bıraktığın dilsiz ağzın

sesini yitiriyor osman’ın hamamında

bir aşağıya bir yukarıya memelerin

sevdanın kırılan sarkacında

şurada, şimşeğin açtığı çukurda

suda kalıyor suretin, ateşte ellerin

anahtar deliğinden gördüğün

postalla kırılıyor ömrün

ceplerinde cemre sıcaklığı

peşinde koşan çocuğun kuş töresi

incir yaprağında törpülenen ışık

ve kırağı vurmuş erik çiçeği

atsız yolculukta yol alışın, menzilsiz

nehre öptürdüğün dilsiz ağzın

ki ayağın sökülmüş bir çift yemeni

siyah beyaz fotoğraflarda şimdi

kurursa ter, dökülürdü iri memelerin

soyunurdun osman’ın hamamında

ağzında ‘cicomi’ ağzında ‘cicomi’

cicomi: saralı kızın tekrarladığı sözcük

DİNAMİT

acılar uzun yazlardır anam

yaşam akrobat ipinde değnek

kıtlık ambarında saklıysa unlanacak darı

közü saklayan ocaklarda aramalı ateşi

toprağa kök salamıyorsa ayrıkotu

dibinde birikmiştir tortusu eski köklerinin

çapa gidip geliyorsa, gidip geliyorsa

ilkyaz, kozasını çatlatır kelebeğin

mermer şekillenemiyorsa ustanın ellerinde

ayrıkotu ipi geçiriyorsa boynuna bir gelinciğin

sütten yeni kesilmiş taylar gibi koşar ölüm

adasız denizlerin azar kimsesizliği ana

sahi sormadım sana, bağbozumu doğumunu

sahi sormadın, dilimdeki yangını

yazdırır şimdi anılarını acemi ‘şairin seyir defterine’

kanadını dalgalara bırakan sağırı çağıran martı

bir kitabın sayfalarından bakarken hayata

kütüphane konuşmalarına koşar akşamlar

dinamit hafızamda patlar ana

dinamit suda da patlar

KARA GÜL SOLARSA

kara gül solarsa hangi renge bürünür: tuncay

öpülmemiş bir memenin sızısı, ıssızlığı

rumkale’nin burçları: şinanay yavrum şinanay

sandalın alnında kalırken gülün yeşil sureti

çocuğun salıncağı kopar karşı konağın sofasında

suda gerilir yay

her nehir kendi yatağı kadar denizde sınanır

sırlanır yumurta bırakan balığın solungacında

analar ağıt yaktıkça buz mavisi gül yeşiline sarınır

dalgasız suyun gürültüsü dilini açar kuyularda

kıyıda ağır halay

gün batımı gül tomurcuğu takarsın yakana

kavrarsın kararma korkusuyla kürekleri

üç yeğni yürek demlenir sohbetin aynasında

bir coğrafyadan bir coğrafyaya tarih uğunur

çaydanlıkta soğur çay

parçalanır barajda yıldızların yüzü

bir kelaynak sürüsü süpürür ikindi dilsizliğini

uzun saçlı tekneyle şehri kucaklar alnın

sevda mektuplara ulanır yalnızlık dalar şaraba

bardakta kırılır dolunay

kara gül solar semaya bürünür: tuncay

Hayal Harmanı

balıksız gölün çamuru bol olur sevgili   
durulur ayak basılmayan su   
bir kaşık suda da boğulur kaktüs çiçeği   

I. DESTE: lehim

1. başak

bahar unutkan kuş

kadar saf dalda

ruhumda allanmış

aşk mı yoksa

yoksa kış

ayazı mı toprağımda

çatlıyor nakış

çeyiz sandığında

2. başak

kama mı özgürlük

döşümü deşen

ürperen konuşmalarla

ıralanıyor iki lisan

insan kendi olmaktan

vaz mı geçecek

çürüyecek anahtar

ayın kapısında

3. başak

lehim tutmuyor

sızıyor ibrikten su

gözyaşı tozu siliyor

kırılıyor beşik

eşik eşeleniyor

uzuyor süngüyle ana

ayna tozlanıyor

sıçrayan kanla

acıya mı zincirli hayat

muhtarlık ölürken kapıda

4. başak

yorgun abıhayat

kral sofrasında

II. DESTE: unuttu

1. başak

sesinin taçlanan tınısını dinliyordu

ulu çınarın gölgesiydi uykusu

beni unuttu

geceye tulumunu giydirmişti

kaçırıyordu dünün bulutunu

gülü unuttu

2. başak

çam püründe dinen yağmurdu

çağırıyordu damarlarındaki uğultu

kanı unuttu

gecenin mumuydu sokak lambası

kadınsı yatsılarda erkekleşiyordu

umudunu unuttu

3. başak

asma sürgünüydü aşkı

korukla üzümü karıştırıyordu

pekmezi unuttu

bilmiyordu sirkeyle şarabın kardeşliğini

tuzu şaraba döküyordu

kimyayı unuttu

4. başak

yalnızlığı dudaklarını kanatıyordu

derinine iniyordu inleyen erkekliği

sevişmeyi unuttu

gecenin gevşeyen yanında yürüyordu

göğsüne saplıyordu paslı tırnaklarını

yarasını unuttu

5. başak

oynuyordu gümüşi sakalıyla

masaya seriyordu kâğıt kalemi

imgeyi unuttu

III. DESTE: acısı azmış anı

1. başak

ayrılıktan olacak mahvın. ahımla karılacak harcın. aşkı duyumsamadın, mutluluk mevsimlerini... korsanlığın yasal sayıldığı limanda kalmayı hüküm kıldın kendine. göğüs kafesinde kilitli bir kalbi açarak gittin. denize yatay düşen yağmurda, dalgaları kışkırtan fırtınada yelken açılmaz diyor kaptan... hangi limana demir atacağı belli olmayan gemi gibisin... kimseler görmemiş miydi mineli mevsimlerde kürekleri çekişimizi, zembereği boşalmış şarkıları dillendirişimizi. hani o sandal tanıklığımız, evreni evcilik oyunuyla kurduğumuz, nar çiçeği desenli yastığımız hani...

... yaşam ne ki sevgili

bir çift söz izi değil mi

bir çift söz izi...

2. başak

yıldızları sayıyorum hilal vakti

aynası yüzün olan evde

kalbimde ayrılığın kırbaç

yaz bitti geldi eylül

denizle kucaklaşmak bulutun kaderi

değil mi ey sevgili

3. başak

durgun su taş atıldığında ses verir, devinir atlasında.

....

kıyıya sürüklenmiş bir ceset gibisin. balığın sudan aldığı payı bile göremezsin. bir uyaksın artık dizelerimin yinelenen yüzünde.

biteviye makas değiştiriyor

manolya kokan gar sokağında

ayrılığa asılı aşk

aşk: ilkyazla solan mühür

gecemde bir figür

mutluluğa ekleyemediğim imge

4. başak

gökyüzü siyah burka gibi çöktü şehrin üstüne. yanardağ lavı rengiyle akıyor asfalttan su. bir kız çocuğu şenlendiriyor saksılardaki hanımellerini. ojesi yeni sürülmüş tırnaklar kucaklıyor boş sayfada raks eden kalemi. dizeleri dilsizliği anlatıyor bir öğrenci odasında.

zaman ve mekân: özü biz olan doğa

denizi göğe akraba kılan

günbatımının nilüfer soluğunda

çöp bidonlarının kedi kalabalığında

sana kaybolan bir günü nasıl anlatsam

mimarisi karamsar kavun rengi yapıda

kirpiklerim kırılıyor kübist bir tabloda

ah hicaz makamında inen akşam

yaralıyım şimdi beni bağışla

5. başak

yaralıyım şimdi beni bağışla

demirlendim korsan limanlara

boyuma göre çakıldı tabutlar

nice mevsimler kurban ettim

nice bedeller ödedim aşka

daha ödeyeceğim de var

yaşamın kırkıncı basamağında

ayrılıkla yanan muma döndüm

döndüm yüzümü metalin yüzüne

portakal şarabı esrikliğiyle

dolaştım yaşlı patikaları

uzaklığım uzadıkça anayollarda

6. başak

acılar keşfetmekle bitmiyor

yüzün yansıyor ruhuma

yorgun bir gezgin, odada yaşam

fırtınadan korkmuş bir tutam gazel

gibi saçlarım savruluyor saçlarına

ki ağlara takılıyor içimin yunusları

öpemiyor yıldızları akşam

köle’nin teri akıyor kuluncuma

ah sana kaybolan ben’i nasıl anlatsam

günbatımının nilüfer soluğunda

7. başak

aşk dediğin en eski dili insanın

doğanın kucağında liri

dillendirmek değil mi

acısı azmış bir anı gibi

geldi eylül bitti yaz

sensiz kalbim enkaz ey sevgili

anla beni artık anla beni

IV. DESTE: yelkeni yırtık

1. başak

ağrılı ağıtlar gibi geçer

günler/yelkeni yırtılmış gemi

balinaların anayurdunda

kan çıkarsa gövdeden sevgili

sular kararır gündüzler kararır

ağrılı geceler uzanır önünde

kapanır alnını yasladığın pencere

salyangozlar dolaşır

salkımsöğütlerinde

sular kararır gökyüzü kararır

ağrılı ağıtlar gibi geçer gece

2. başak

cinnetler ocağında bir defter

sefer şiirinde sıraya girince

askılı bir intihara ayak direnir

ölümsüzlük dökülür mürekkepten

kendine kenetlenir kırık kalem

badem rengi masaya uzanarak

uzak bir buluşmaya aldanır

bir günah daha işler o çocuk

bir günah daha işler

V. DESTE: hudut taşı

1. başak

yaprakların yüzünden kartal gölgesine uçan

güneşin sessizce kızıllanıp yanan yeri

baharın yeniyetme gövdesine yayılıp

siliyor yağmurun ayak izini

kuzgunların su içtiği koyaktan

ışıklar saçılıyor çam kokulu ormana

mezarlığın alnına asılıyor çığlıklar

bulutların karanlığında uyuyan mezrada

2. başak

oksitli tel örgülerin

örneği az hudut taşında

kirpikleri değiyor göğe

kozası yarılmış pamuk

köküne yapışıyor parmakları

eti mıhlanırken sınırda

bahar doğumda bahar doğumda

VI. DESTE: kaktüs çiçeği

1. başak

kaçak açılan her kızın

iliklenmiş göğüs düğmesi

mermili bir geceye düşer

izbe bir damda

ölüm yolunda da koşar sevda

rüzgârda savrulan saman gibi

hangi yolu seçse

musalla düşer başına

2. başak

o görkemli geminin yelkeni

yırtılır o an kara’ya çıkmadan

oysa daha güzeldir yağmur sesi

keskin bir çöl yangınından

3. başak

ey sevgili

sümbülü sevindiren

üç damla çiy değil mi

üç damla çiy...

4. başak

balıksız gölün çamuru

boldur bilmez misin

durulur ayak basılmayan su

sevişemez yağmur

yerçekimsiz toprakla

bir kaşık suda da boğulur

kaktüs çiçeği

YAŞLI KELEBEK

Yaşlı kelebek, ilk kez bu kitapta yayımlanıyor.

1. Kanat

EGE İLE EFE

şiir seferine çıkmış şair

aklında inceltirken sözcükleri

kalem kendini yenileyebilir

imge bekçisidir hafıza çünkü

uzak coğrafyaya kırar

timurlenk seyisli kırat

nalları nakarat dansıyla

boşluğa rüzgâr yağdırır

sesini bulutlara bırakır turna

süzülürken meraya topluluğu

işaretler bolluğu yakınına

gülümserken yağmura devşirdiği

tohum dirildi mi küflenmişliğine rağmen

döktürür efem bütün zeybekleri

ege’si yırtık marmara çizer ana-

paraya bağışlamak istemez emeğini

gecesi başladıysa bu yerin

aklı sefere çıkar şairin

düş yolunda kanar kalemi

kanadıkça bulur güzelliği

BİLDİRİ İLE YARA

bitimsiz bir bildiriydi gece

epriyince gündüzün duvağı

gitar çığlığıydık ıssızlığımıza

yüksünmezdik uzağı yakın kılmaya

patlak davula çomağın dokunuşu

gibi inerdik aşkın sığınağına

efkârlanınca mahzende şarap

özgelik yangını sönsün diye

bulut biriktirirdik birbirimize

lirik duvar yazılarında birden-

bire uykusuzluğu gelince

sesine yabancılaşırdı oda

ele verirdi bizi gece yazısında

aynasını omzumuza uzatan dolunay

zorda zaman, sarmal kucaklaşma

ırmak mezarına koşardı

koşardı tay

damarın patladığı an

suyun yatağında kan, vay vay

bir afişte yırtılırdı kaşları

yabansı çıtırtı, zorba zaman

bitimsiz bildiriydi gündüze

yüzüne eğilince gece duvağı

yarası fişlenmiş bir armağan

GECE İLE GÜNEŞ

sokakların sesine değse sesin

gülmek istersin bir gülücüğe

ki kırlangıcın boşluğa çizdiği

zikzaklarda kalır gözlerin

kaleme değerse sözün

kırk iklim özün olacak

çalacak telefonda kulağın

yatağı darmadağın evde

bir kedinin oyununa dalarsın

çatı katının begonyalı yerinde

düşlerde aklın dolaşırken

yaralar tomurcuklanır belleğinde

ah gençliğin... akdeniz güneşi

gibi gölgeyi talan etmiş

ışık silsilesinden geçmiş gençliğin

nerede bulabilirsin nerede

vurulan bir martının kanadında

yağmurun çürüdüğü afişte

içeriye ayna olan kitapta

mı bulabilirsin onu nerede

güneşten önce düşer eli-

açık çöp yığınlarına

kanatır hayalleri, indirir

saralı lağım kanallarına

yatar belleğin yaralı yanına

kurşun yemiş kırlangıç

gibi seğirir baharsızlıkta

ey gecelerin kâşifi gene kalabalıksın

ağzında erirken nar kırmızı helva

kına yakarsın harflere kına yakarsın

değse ağzın sokağın ağzına

KIRLANGIÇ İLE ÇAMUR

suyu tutar kil tabakası

baharı taşır kırlangıç

başlangıcıydı demek ki

tavanda yıldızyeli yuvası

yemekte küf, elde sokum

yüzsüz tutum, zaman azma

hokkada kamışı, yalnızlığı

karayazı düzyazı, dırdır izi

mavi kıyının karanlık denizi

masal ivecenliği bir ananın

ertelenen babanın sıra-

dağlara bakıp da ağlama kızım

arı buluta göre uçar

kaçar çiçeğin duldasına

ayazı alnına asarsa ay

buğday rengi karanlıkta

bir masala aldanır hayat

yangından kaçar ıslanır

alevleri yağmur sanır martı

kanadı dalgınlığı, düşer limana

ki rotasına sığınırken kaptan

vicdan: insan ve boşluğu

duruşu ipucu bir abide

yanılır, yenilgide mülteci

gibi tanığı dağılır yüzünde

suçu yıldızyeli yuvada ara

dağlara bakıp da ağlama kızım

hayatı erteleyen babanı anla

ah, aşk yangınına ilkyardım

DÜĞÜN İLE GÖZYAŞI

kirpi okları kirpikleri

gözleri gözlerinin içinde

bir çift ölü midye

odadan odaya mum ışığı

yılın en yeşilinde

pencerede sis yasası

süt çiçeği kırımıyla

kara kura bir rüyadan

uyanan yetim çocuk:

kaktüsü buzda

kardeleni çölde arıyor

gözyaşını düğün alayında

gövdenin ısındığı yerde

cemreyle güney gelişi-

güzel palmiye dibinde

kirli gözlükle bakıyor

özü karşılaştırıyor cebirle

sözün anlamı değişiyor

kar üşüyor kar denizde

KIŞ İLE KUŞ

sütanne evet demezse

bu evden sal ikizini

sallanan çan değil gözlükleri

kefareti ödenmiş erbain

bir şeylerini tüketir babanın

eskiyen zaman diliminde

siner geceye lafebesi

kilise kulesi kısa tatilde

mum ışığı akarsa şamdana

kitaba kapanır ergenliği

yol zanlı yolcu hastalıklı

barınağı kimsesiz demek ki

kuş ölüsü kış, teftiş durum

o sunum söndürür sevgiyi

ay nöbetçi, kirpikleri uyku

gözleri yağmuru acılarının

ayazın altında erirken kar

çöplükte yatar nü armağan

sızlanan mektuplar, oda bahar

koynunda parmak kadar yeniçeri

kefareti ödenmiş erbain

tinimin ikizi: dün ihaneti

SAKSI İLE KEKİK

şöyle bakınca sabaha

aydınlığa seyirlik

gözlük inerken kitaba

saksıya sığınan kekik

iki boşluk: karı koca

evcil odada keklik

nehir çoğalırsa deniz

iz bırakmaz kumsalda

buza tuz buluta ikiz-

kenara çiseleyen yağmurda

ayrılıkta bir kova su-

aygırının gözü nehirde

örselenmiş ömre sefir

misafir avluda soluğu

çoğu söylemin şizofren

bir ilerlemen iki kırılma

-doğaya bahşedilen rüzgâr

deliliği zeval buza-

sanki yarasa ebedi

şöyle bakınca akşama

DENİZ İLE HEVES

neme hayıflı fesleğen

beslenen bedelsiz tuz-

buz erimesi sessizliği

ay ini, madeni bir sema

çoğalan çöl kum-bara

karanlığa yarasa sezgi

değil mi, dadanan deniz-

siz han eşiği, göl nöbetçi

adaya adanan dümenci

omzu gölgeli üniforma

ışık mana suda sureti

bileğin bileceği ayaklanma

kayaya nakışlanan yosun

solgun kuş-anma hevesi²

-unutma hayatın bir yerinde

yağmuru betimler sözgelimi-

fenni buzlanma su sınama

buharı buluta, doğa hami

mevsimi değiştirdi ustaca

aşk ahlaki kavgaya teyelli

orman otopsili gerilla

bir kuş-anma hevesi

FERMAN İLE DERMAN

neden koydun boşu-

boşuna maraş bıçağını

kılıfına sızar kan

dayadın darda acıyı

başlangıcı yolda

gümüşte gölgesi günün

ihaneti gördün, gördü

suyun körlüğü günbegün

çöle dönüşen iki gözü

dilini sürçüyor tükürüğü

sövgüsü hardal gazına

alanda unuttuğu türkü

çoğalıyor çocuğun ağzında

tükettin törpüleye törpüleye

titrek çekiçte ömrü

yeryüzü derman, ferman

ocakta zindan körlüğü

tebeşirle çizilmiş harita

yağmurda nehir rüyası

yazgılı yarına, doğuşta

ana: alnında kayıp izi

denizi seyreden bir dağ

sağ omzunda öldüremediği

solundaysa yitirdiği çağ

yarına bağışlarken kendini

AKREP İLE ALEV

erdemi saklarken korku

boşluğu bolluğa beklenti

aldatır bulut silsilesi, su-

yeşili bağışlarken çimene

ekmeğin üzerine yemin etti

çıkına saklanırken intizar

aşkın ağırlığı kadar sorusu

-oysa balmumu kandırır akrebi-

sevda düştüğü kalbi yakar

dönüp de bakar psikiyatri

sanki uzak bir çalkantı

kişilik kırılması, sapma

yakınına uzandıkça bulduğu

gazel gibi savrulur uzağa

suya adanmışsa bir kuğu

kâğıttan gemidir ırmakta

aşk içindir şairin derdi

kırar dizeyi anlam uğruna

harakiriye kışkırtan akrebi

alevi değil mi şu isin

doğa yasasında gizli

zehri kendine hain

MAZLUM İLE NEMRUT

bir uçtan bir uca

savurur poleni

çiçek töresi dalda

toprak adarsa kendini

yenisini sunar bahara

osuruktan bir tayyare

uçururken hileyi angut

serin bir dut gölgesi

salıncağı gene çifte-

telli duvaklı kınagecesi

meydanı boş bulduğunda

boşlukta sallanan sorgu

alicengiz oyunu kama

iki yanı oluklu

çarpık bacağında

hatırası hüzünlü öykü

argo söylemde kaçak

fırfırlı saçak kalçada

dansa davetkâr görüntü

kıvırtarak oyalayacak

kirve, tut aklında şunu:

elleri tetikte barut

haydut hamlesidir bu

mazluma bir nemrut

anlayamadın mı daha

eprimiş çaputtur yahu

YAZ İLE GÜZ

gölgen kumru kederi

taşırsın tüneğini tüysüz

yazgılı yanılgını artık dinle

elinde eskiyen kâğıdı

yaşlı alnın yaslı doğaya

yarısı yaz yarısı güz

masalda dolaşan dilin

yetimin gülüş sığınağı

hükmü geçmiş şaraba

dök tuzu salata şenlensin

toprak sarnıçta sasıtma

dillensin sofra ilacı

ey kalp durağı: kör

sel almadan gör onu

konuğu değilsin bu toprağın

yazgın kökünde saklı

kanı sızıyor basma-

kalıp kalıp F tipi

al da kır kazmanla

bağlama iki dilini

beyni parola

2. Kanat

KİRLİ ZİNCİR

hışma yöneliyor erbain

iki sicim borç durağında

ilmiği boğuyor saflığı

kimileri kimliği, alimin

yelkovanı kırıldı mı kalbin

yanlış işleme sürme tebeşiri

çizdiğin tahtayı sil de öğret-

men hışmında koma ikizini

belleği mekân edinir doğru-

su uyuklar, o da içmeyi

iki işveli: biri kir öteki zincir

gizlemiştir rüyasız uykuyu

ey hansız gam yolcusu

sulu göz yanılttı belleği

harfleri hatmettiğini sanır

incir çekirdeği minare gölgesi

yankı kubbe telli hamam

ey daim sandığım hayat

tende değil serdedir ham-

eş tutkunun passız kilidi

NEYZEN ÇOCUKLAR

kapı ana, zil kulağında

okula koşan çocuklar

hevesliyse okumaya

rüyasında bile yazar

ansızın çıkan rüzgâr

çatıda sınar hışmını

yatağını soğutursa kar³

sığırcığın sığınağı

elinde çevirdiği oltutaşı

muskası boynunda

duası eski yazı

anıları doldururken bavula

yağmura yaslı kar

otogar yolu seyreden

‘evlen şirketi’ babalar

analarsa kar-kışı merdiven

neyzendir artık çocuklar

KÖPRÜDE MEHTAP

kış kapkara bir suydu

tutuldu balıkçı barınağında

bundan sezemedi yağmuru

kalabalığın bilmediği yolda

başıbozuk bir karşılaşma

sütü boşluğa yaban-

koyununa mera göğsü

kokuya güdülü akbaba

biri sineği, öteki ziyafeti

virgül değil iki nokta

hilal dudağında bezeli

ki anahtarı saklı ağzında

bastona uzanan

düztaban bir yolda

pusula: insan ve insan

güle tutkun nisan, aşka

kuluncunda öküz kırbacı

simyayı unutan karalama

ah, kırıldı karşıda mehtap

köprü harap su kapkara

YARIM ARZU

tabloda şelale, tepe-

takla devekuşu

fırçanın tutkusu resimde

ve kafeste muhabbetkuşu

seher serinliğinde

tezgâhta balarısı

gibi çalışıyor ekmeğe

ön sayfada üç sütun:

eflatun boyalı gazete

üzerinde eprimiş giysi

boylu boyunca uzanmış

sararmış sarmaşık gibi

sanki bir kartopu

gibi suskun bir ahali

bakıyor firavun faresi

gibi öteki eli coplu

çözüldü korkunun buzu

gövdesi kırlangıç sekişi

kırmızı gül rengi kuluncu

ah, ekmek tutkusu

ÇIPLAK BARAKA

bin bir kez hatmettim

günah alfabeni

al beni aşk

ırmağına sal kalbimi

düş kırığı bir buluşma

hafızanda esrar perdesi

yüzleşmeyi beri tut

belleği uyut çıplak baraka

yüzler durağında dur-

dur bin sırtına içgüvey

ey hırpani sevdam

yık bütün kalebentleri

günlerce yaralı bir antilop

öldüremediği bir can

ne zaman çölde akar-

yakıtsız yolda kalsa

güneş altında âmâ

kuyunun kenarında çiçek

derinde yeşillenecek su-

samuru bir sanrı, unut

umut yaşlı bir kelebek

DUVAR TANIĞI

gecenin sesi tenin sessizliği

kanat silsilesi çıplaklığı

altın yapraklı çiçektir solan

aydınlıktan korkan kafdağı

          uyumayan çan

camdan bir odada şeffaflığı

sarmaladığı yaslı buse, ikide

bir kuyuya dalar çıkar dalar

gözü açık düşlere ilmikle

          kalbinde firar

yeni açmış papatyalar

bahar bereketinde

taze güneşe ihbar

inkâr verdiği sözde

          kendine kindar

adım başı çiçek açar açar

toprağı sarmalar kökleri

firari bir yağmur sayıklar

saklayamaz andan şeffaflığı

          uzaklığıdır onlar

duvarsa tanığı

DENİZ TÜRKÜSÜ

çiftetellideki mendil gibi

deviniyor yağmur inceliğinde

meçhule yazılan mektup gibi

bakire bir kilim güzelliğinde

          güneşe teyelli

küme küme dillenmiş türküleri

bir çift siyah incidir gözleri

yüzünün rengi aralık yeşili

gitarın teli flüt deliği, dili

          şuramda gizli

ay bürünürken sise, kalemde

sevgiye dairdir son dize

fil derisine sarınmış bir gövde

güle odaklanmış iklimde

          suretimde sureti

sesini çağırmış sesi

ceylan sekişli ayık deliliği

bahara ilmiklenmiş gençliği

gülünü yetiştirdiği galaksi

          zemheridedir şimdi

dikenli yolu izlediği belli

biriktirdiği çile bende

denizde saklı çeyizi

kara kitabedir kalbimde

çiftetellideki mendil gibi

SUDA İZ

ceylan teridir deniz

habersiz aşkın gelişi

dağ nefesi, suya ikiz

sürpriz bir ayak sesi

ah göğse inen kriz

tanyeri, deniz vadesiz

sevgidir şüphesiz, iki

ayrılık kekremsi eşsiz

karagül bahçesi safi

ahlak denemesi belgesiz

kıyıda fısıltımız, çıkacağımız

merdiven sonuna çayla

simitle sabahladığımız

uykusuzluğun muammasında

kuluncumda kuluncunun hali

günlerin getirdiği, güz kesiği

öğrenci çığlığı acıtır reviri

mektuba ulanır sanrılı sızısı

-zamanı tanımlayamaz aşk-

anne selamı postacının eli

eşiği ayaklandıran zil sesi

elyaf yastıkta acemi öpüşü

ayın göğsü emerken seni

eski milattan kalan görüntü

yüzü yüzümde kibirli

gülüşünü düşürdüğü yüzde

gök devinirse yağmur

saçlarını kuma seren deniz

ruh hali: acıyı alkışlama

buluşma başlangıcı gönlü

gelincik cesedi kırda

saçlarında kelebek güzelliği

dağ ötesi bir buluşma

adaya demir atan bir gemi

gibi bağdaş kurmakta

suda ayak izi

FORMASIZ ÇOCUK

yapraklardan süzülen yaz yağmuru

geç kaldı mı ırmağa

aşk gemisine uzaksa su

düşer kuru toprağa

gece gider

renklenir begonya

dökülen yaprakları çınarın

süsler ırmağın simli yüzünü

örtüsü kuş yuvasının

bir ağacın besinidir ya da

gün ilerler

beyazına küser papatya

bulutları alanına çekerse güneş

eş bulamaz gölgeler

halay çeker gökkuşağında

dillenir dilekler

gece gelir

karanlığı giyinir manolya

virane konağa çamur taşırken kırlangıç

öğretmendir formasız bir çocuğa

şehla şafak bakarken vadiden

bir ceren sağılır dağın yamacında

memedeki anasına ağlarken

düşer toprağa

YALNIZLIK MEYDANI

imgelere bulanır dalarsın, yüklüce

bir düşünce basar aklını, yazarsın

dizeye değerse yârsın bir sözcükte

çeker kendine o dayanılmaz haz

yaz biraz yazar, der dilimle

puslu düşünceden çık artık

sarkıt yalnızlık meydanına kalabalığı

bir ıslığı bir tınısı karışsın kortejine

ayırt etme esmerle sarı saçlıyı

camı tıklatan gagayı gör de değme

z harfine bulansın aklın, a’ya aldanma

okursa çocuk kırık beşikten inerek

sırlanır giderek aklındaki ayna

a’yla yüreğini yeniler başka yürek

dur inecek var su küresinden deme

gelme, deme sakın sevdiğine ağlatırsın

ağlarsın kitabın ilk ve son dizelerinde

KINAÇİÇEĞİ

bakır teştte defne suyu

uğunur ateşin alazıyla

ah, marifet değil kefen

yanık çeyizi tabutta

başucunda kınaçiçeği

kan: kışla, ateşböceği

gibi yanıyor yakınında

ince ışıltısıyla geleceği

hayat hinliği süt kahır

boş bir beşik bırakır

kederine küsen ana-

yasa kanla yazılır

dokunarak zeytin dalına

uykulu vardiyada kol-

gücü gündüzcü çarkında

kırımlı onda, yitirdiği

dirliği kadar toprak istila

adanmış adaletten kalan

ardı sıra ağlayan çocuğun

uzun yolculukta ödediği

umudun bitmediği mola

başucunda kınaçiçeği

FERMAN

geçmişin gizine dayanamıyorum

örtünüyorum örümcek buğusuyla

ağıya sarınmak bu

timsah suyu bulandırır ya

öyle şey kuşkuyla yaşamak

sayıklamak lekeli anıda

ayna sırrını sildi hasarla

ah, omzumda dağı unutan rüzgâr

dağıt bulutları ay yorgun

karanlık budanmışa tünemiş

reçine yitirmiş kimliğini

cemali mayhoş nar

kişi kendini sınar aşkla

-tentürdiyodun işlevi yara kadar-

aldanış: kutba atılmış kaktüs: sızı

nehrin sevdası denize

mühürsüz ferman neye hükmeder

bir semender yalanını yalar

yaşlı kelebek baharında

ah, bilirim bir aşk doğarsa, bir aşk

ölür sanrının sağanağıyla

MİSAFİR

affettin mi kendini

kutsa ikilemini aşk sunağında

epridi çift mekikli dokuma

avucuna koy yosun ferini

sun iksirini ey kına

gelinliği alt eder ağlama

eti sokulmadıkça etine

doymaz gene de kucaklaşma

iki misafir kıldı bizi zaman

anlam: izin telefonda

şahit damlasına kalp ırmağının

saksıda solan begonya

unutkan bulutunda sağanağın

uzun sicimli gözyaşları

yıkadı döngüde cüce hükmü

yolu düşmez öykülere bu şehrin

sası kuyuda saklanır hafıza

kâğıtta inceltti mi harfleri

izsiz hasara uğrar giz

iki misafiriz bu yolculukta

oysa bilgelik daim olmalı

som hayatı asmalı ip ucuna

affettiysen ikilemi

kutsa kendini aşk sunağında

SÜTSIZI

kalbimin çalkantısını dindirecek bir şehir

çoraklığımı sulayacak bir nehir aradım

titrek dalgalara kaptırdım albatros kanadımı

denizde gördüm hile hışırtısını, daraldım

yanıldım, hevesle heykelini diktim hafızama

dilimin havanında öğüttüm diş çürüğünü

haşat günü beraat ettiremedim savunmamla

hısımlığa çul serdim yurtsamadı, dövündü

uç hayatta saatler büküldü çımgışan yanıma

yakın daldım yüzünün altına, sızlandı

paslı bir çividir saplandı damarıma

hercai buluşma höyüğünde kanattı ıslığını

dayadım ağzımı sütsızılı memeye

çıkrıkla yakınlaşan kuyuya saldım alnımı

kıyımlı çığlığımı döktüm bulanık sözüne

gir gömüye, kından sıyrılmışsa acem kılıcı

bütün kadınlar harabe, güz düşüyor eşiğe

süzme ışık sızıyor yüzüne ahşap pencereden

yakınımda unuttum, oğul esinine mezar bir hikâye

hayran hayran seyre doymaz kavuniçi çerçeveden

kış gelmeden tanıştığın o gelinde üşüdüm anne

SAFRAN

safran moru su beyazıyla

damıtıldı ruhumuza gün

su inerken köroğludağı’ndan

çıldırdı safran sesi

imbiği fışkırtan gölün kıyısında

ladin dalında boğuldu ışığı

süpürdü şarkısı kuşların

gözümüzden uykunun gazelini

ifilderken endamı coşkunun

uzak bir buluşma beklentisi

üç kez döndü ekseninde

dağın göle vuran esintisi

bükte melodili böcek, balıklara

davetiye gönderirken ihtiyar olta

depreme dayanıklı bir yapıda

oynak suda ormanın gölgesi

örtündü mavisi mangal soluğuyla

bir uçurtma seyrederken yeşili

dağ dibi, safran direniyor

direniyor makine dumanına

dökülen kimyasalla çürüyor kökü

soyluyu davet ediyor sofrasına

safran kavanozda safran göçü

İSTASYON

eski bir istasyon yolcusu

uzak yere tuzak ergenliği

gömleği iğneli paçası kumru

durgunluğu palmiyeli pencerede

peçete elinde, iki çeşme gözleri

kandilde yağ bitişi dilinde süt

şair dalgınlığı bir mucittir yüzü

günü solmuş güle gülüşü düğün     

gözünden ölgün trenler geçer

çiğ suretleri çizer boynunun lâlına

kırık bir roman çocukluğuna benzer

belki de aşk görüntüsüyle sana öyle

düşsel ülkede o ferhat sense şirin

hercai bir sohbettir geveler sinsice

senden önce bilinçaltı kilidi, derin

alkolden çekilince dökülür delice

kadeh kırar bileğinde besmelesiz

enkazdan sağ çıkar esrarengiz sesi

karşısındaki öğrencisi, sınıf görüntü

ruh söndürücü zaman silsilesinde

dilinde çelişki sözlüğü, eski gömü

tahttan azat edilmiş hüzünlü şehzade

BAHRİYELİ

geçimi düşlüyor balkonda

mezbaha temizliğinde anısı

gelin alayı kalabalığı bulvarın

gebe mutfağın huriye kadını

tezgâhı ucuz pazarda mırın kırın

günaydın güruhunda saklıyor bedeli

kabadayı gövdesi bilinçaltı bir anıt-

kabir azabıyla geziyor acemkürdi

makamında koşturan, koşturan ağıt

arkasından sökün ediyor kasvetli

bombeli pencerede gözleri dalgın

bakıyor yeniyetme bir kız, camgüzeli

işveli huriye’nin bigudili saçlarına

siniyor elma, ayva, maraşbiberi

ikindi dökülürken ıslak çamaşırına

bana verecek neyiniz var, sası lahana

diyerek burun kıvırıyor ağzı kinayeli

meyhane okulundan belgeli, zilzurna

aptalcasına bir paskalyadan bütünlemeli

mirasyedi büyümüş, boşu boşuna

düşlerken nafakayı denizsiz bahriyeli

FİRAVUN

vicdan terazi: nefret ve cinayet

korkunun korkusuyla sabret, sus-

pus olmuş bak ocağı, der ilelebet

oysa şurada deniz ve deniz feneri

gibi ışır yol alınır o menzile

tende çıldırır ben’ini saklayan ret

ettikçe yabancılaşır, gerisingeri

iki bacak arası ileri, konsomatris

melodi: ticari çalıyor bateri

müşteri yampiri mum katedralinde

çınar kütüğüne saplanan balta

sapında sapkın iki el, dehşet

saçarak yarar başını aşiret töresi

tutunur umuda sevda ha gayret

kara karışan kanı unuta unuta

kaçmak yıkım kalmak yarım

bildik bir aşınım içten dışa

oysa kenetlendikçe insan kendisi

kirlendikçe madenidir baştan ayağa

çölde pupa yelken su özlemi

denizin ikizi göğe bakayım, suskun

çuvaldaki un dar güne değil mi

darası düşülmüş sevgi: mecnun

unutma, bulut devinirse şimşek

bak dökülecek gökkuşağının simi

ey sevgili, aşk yitirilince mi aşk

HAKKINDA YAZILANLAR

AMİK’İN SAF ÇOCUĞU ASÎ ŞAİR

“Yazar çalışmalarını hiçbir zaman hiçbir biçimde bir araç
olarak göremez. Sanatın ereği, sanatın kendisidir.”
Marx

Betül Tarıman

Mehmet Hameş, 1959 yılında Hatay’ın Hassa ilçesinde doğmuş. Adana’da başladığı yüksek öğrenimini 12 Eylül nedeniyle yarıda bırakmak zorunda kalmış. 1973-1981 yılları arası gazete ve dergilerde fıkra ve şiirleri yayımlanmış. 2000’de Dünya Kitap Şiir Ödülü’nü alan Yaktığın Coğrafya, şairin ilk kitabı. Kitap, “Gölgesiz Zamanlar” ve “Yaktı53ğın Coğrafya” adlı iki bölümden oluşuyor.

Hilmi Yavuz, kitabın arka kapağında şunları söylüyor: Mehmet Hameş’in Yaktığın Coğrafya’sı ‘yaban bir doğa’nın haşin haritasını okumaya çağırıyor bizi: ‘sırtını sırtlan kayalıklar’a vermiş ve ‘yaralarını çakal ulumalarının’ kanattığı bir bedenin de coğrafyasıdır bu... Doğa ve beden ne kadar yabansa, tin o kadar incelmiştir: ‘Düşleri kalbine kilitlenen’ bir şair tinidir ve ‘aşk, şairin kanında bir paslı iğne’dir... Mehmet Hameş: Asî nehrinin şiirini yazan asî bir çocuk!

Evet, Asî nehrinin şiirini yazıyor Mehmet Hameş. Kitabın ilk bölümünün şiirlerinden olan ve dört bölümden oluşan “Kör Kuyu” adlı şiirde minelenmiş arzuları seriyor okurun önüne: “ey ince ince gülmek için gözlediğim özlem/ su içerken korkutulmuş karacanın/ sekerek kaçan sincabın suya bıraktığı iz/ unutma şiir baŞInı alıp uzaklara gider.”

Şiir olmazsa olmaz. Derindedir. Karşı duruştur ve şair hep muhalif. Sorar, sorgular, yaşamın sonsuz nehrinde yıkanmak gibi ürpertir insanı. Kendi yarattığımız dünyada ciddiye alınmamış hayat kimi kez bizi incitse bile hüzünle burun buruna yaşar gideriz. Bazen de beklenmedik bir anda karşımıza çıkan aşk mutlu bir tesadüf gibi durur karşımızda. Ve aşklar ayrılıkla başlar: “Sevginin aslı yok sureti var/ aşklar ayrılıkla mı başlar/ ellerinde rüzgârsız uçurtmayım/ keşfettim bütün hüzünleri” (Nisan Gezegeni s. 30)

“Edebiyat, yazgılarına boyun eğen, yaşadıkları hayattan hoşnut olan insanlara hiçbir şey söylemez. Edebiyat, asi ruhu besler, uzlaşmazlık yayar; hayatta çok fazla şeyi ya da çok az şeyi olanların sığınağıdır. İnsan mutsuz olmamak ve bütünlenmek için edebiyata sığınır. La Mancha kırlarında kemik torbası Rosinante ve şaşkın şövalyeyle birlikte at sürmek, Kaptan Ahab’la birlikte bir balinanın sırtında denizlere açılmak, Emma Bovary ile birlikte arsenik içmek, Gregor Samsa’yla birlikte böceğe dönüşmek”⁴ türünden bir şeydir de edebiyat.

Yaktığın Coğrafya’yı okuduğumda bu türden bir şey yaşadım. Büyük haz duydum onun coğrafyasını dolaşmaktan.

Yaktığın Coğrafya, yirmi şiirden oluşmakta. Şair üşütülmüş bir coğrafyanın ipuçlarını vermektedir. Sınırlar, tel örgüler, saf çocukluk, şiirinde anlam bulmuş, hüzün kalbine adeta kilitlenmiştir.

“Yaşlı pınarlardan yürüdüm/ yürüdüm kartal kabzalı kılıçların keskininden/ büyümeden büküldüm geçtim gençliğe/ burarak bıyıklarımı terlemeden” (2. Yüz: büyümeden büküldüm, s. 51)

5. Yüz: sınırda sevda ise belki de kitabın en sevdiğim şiirlerinden oldu. “Propaganda” filmini hatırlattı birden bana. Anlamsızlık batağına saplanmadan, söylemek istediklerini yalın bir şekilde söyleyen Hameş imgeyi şiirin bütününe yaymış, okuru zengin bir düş dünyasında gezdirmiştir. O, için için kanayan bir yara ya da keskin bir bıçak ağzıdır.

“büyümeden büküldüm geçtim gençliğe”, “gecenin esrarına esvapları serip gitmek”, “kirpiklerimi kirletiyor bakıp ezberleyemediğim reklam panoları”, “askerin bitmeyen askerliği olur/ dolardı çocuk çığlığının çanağı tel örgüde”, “asi akıp kaybolur kaşlarımın altında”, “pudra şekerli çilek tadındaydın ağzımda”, “içimizde titrer siren sınıfta kalır tarih”, gibi dizelerse beni kitabın en çok etkileyen dizeleri oldu.

Yaktığın Coğrafya, yitimin öyküsü olsa da, içimize aşktan bir çelenk bırakıyor, gül saplıyor anılarımıza.

Varlık edebiyat sanat dergisi, Ağustos 2001

KİTAP TANITIM

Dünya Kitap 8. Şiir Ödülü birincisi Mehmet Hameş’in kitabı “Suskunluğu Su Rengi”...

Korkut Akın

Duygusal anları vardır insanın. Hani en güzel günde bile, dudağının kıyısına gelip oturan o kaygı... Ne yapsa silemez; sakladığını sandığında da karşısındaki görür, anlar. Hemen de sorar. Verilecek yanıt bulamazsınız, kendinize bile anlatamamışsınızdır, kaldı ki karşınızdakine anlatasınız... İstersiniz, bir şeyler dökülür kırık dökük. Yetmez. Size de yetmemiştir. O sözcüğü yakalasanız yetecektir ama bir türlü anlamlanmaz. Hangi sözcük olursa olsun, sizin yüklemeye çalıştığınız anlam altında ezilir. Pür dikkat sizi anlamaya çalışan karşınızdaki kişi, deşmeye çalışır, belki bir ipucu yakalayabilme umuduyla... Sizin de içinize umut ışığı doğar; heveslenirsiniz. Dilinizin ucuna gelen ama bir türlü seslendiremediğiniz şey bir yumruk gibi büyür. Büyür de boğulduğunuzu sanırsınız.

İşte tam da bu anların kurtarıcısıdır şiir.

Yoo, hüzün anlarıyla sınırlı değildir şiirin işlevi. Coşkuyu artırır, sevinci çoğaltır, heyecanı yükseltir; tıpkı hüznünüzü yoğunlaştırdığı gibi... Güzel bir günün sonunda, “umudu kendi renklerine boya” demiştiniz kendinize. Umudun renkleriyle sizin renkleriniz iç içe geçmiştir... Bir an sonra, hangisi umudundu hangisi kendinizindi karıştırıp renklerin dünyasına yepyeni bir renk katmıştınız... Adı olmayan, tanımlanmaz bir renk. Umudun rengi... Hem umudun, sizin umudunuzun rengi... Hem de sizin renginiz; kimsenin bilmediği, bilmek istese de anlayamadığı... Mehmet Hameş, Dünya Yayıncılık’tan Suskunluğu Su Rengi’ni sunuyor bizlere. Dünya Kitap Şiir Ödülü’nü kazandıktan sonra yayımlanan kitabıyla. Dünya Kitap’ın 8. Şiir Ödülü’nü kazanmıştı Hameş geçen yıl. Kitaba adını veren şiir taşıdı beni buralara. Ödül üzerine yaptığımız söyleşide; “İyiliğin mekânı olan aşk, insanın üretim ilişkisinden yarattığı yüce değerdir. Güzelliğin çirkine karşı bir zaferidir diye düşünüyorum. Aşk eşittir yaşam olarak algılıyorum hep. Aşksız bir insan ya da toplum, kökü çürüyen bir çınar bence. Aşkı inkâr etmeyi; insanın kendisini ve insanı inkâr etmesi olarak değerlendiriyorum. Bir şairin aşkı inkâr etmesini kabullenemiyorum” demişti. Ve şimdi, Suskunluğu Su Rengi’yle aşkı inkâr etmediğini kanıtlıyor. Aşkın yaşamımızdaki yerini yadsımak mümkün mü?

Bugün, ekonomik kriz ve savaş belirliyor gündemimizi. Açlık ve yoksulluk diz boyu... Burada üzerinde durulması gereken açlığın ve yoksulluğun sadece parasal olmadığıdır. Aşkta da açız ve yoksuluz. Mehmet Hameş, aşkın gerekliliğini betimliyor dizelerinde. Aşk, varsıllığın da göstergesi. Düşünüyorum öyleyse varım der gibi, “Aşk yüklüyüm öyleyse yaşıyorum” diyor Hameş’in şiirleri. “Gurbet Zinciri”nin 2. Halka’sına bakalım; “Kalbim yağmalanmış toprakların üzerinde/ yenilgini düşlerimin dişiliğinde yenile” diyor; yenile yenile yenilenmeliyi öğreneceğiz; aşkta da... Umudu üzmüyor Suskunluğu Su Rengi’nde Mehmet Hameş. Umudu son demine değin taşıyarak yaşamın kendisini kılıyor. O zaman, nedendir bu hüzün? Neden hüznü söküp atmıyoruz hayatımızdan? İstemediğimizden mi? Kim bilir, belki seviyoruz böyle umarsız yaşamı... Belki de daha gün ağarmadığı içindir içimizde büyüyen karamsarlık. Boya tüplerini her şeye inat, tam ortasından sıkıp karıştırmaya başladığımız içindir belki de. İnsan, bir karartabilse gözünü, bir öteleyebilse sıkıntılarını, bir ayağa kalkmaya yekinse... Barışı ve aşkı savunsa yılmadan... Bir “muhabbet” olsak... Yılmasak, aşkın ve barışın ipine sarılarak... Sesimizi versek suskunluğumuza; su rengini, o saydamlığı ve ışığı içselleştirsek... Suskunluğu Su Rengi Mehmet Hameş’in Can Yayınları’ndan çıkan Yaktığın Coğrafya’dan sonra basılan ikinci kitabı. Bir yıl içinde iki kitapla katıldı şairler dünyasına Mehmet Hameş. Kendi dili, kendi sesi ve kendi imgeleriyle şiir okurunun seveceği, sevdiği bir şair oldu/ olacak. Şöyle bir dönüp baktığımda, günün her anı için, her türlü duygu için dizeler bulabiliyorum. Mehmet Hameş’in şiiri –ki ilk kez, Dünya Kitap Dergisi’nde okumuştum– ileriye açık, diliyle, kurgusuyla her şiir sevdalısının belleğine kazınacak. Kaygısız, önyargısız aynı zamanda art niyetsiz bir aşk sunuyor şair okura. Okura kalan, bu renkliliğin içinden kendi rengini yaratması...

“seni sana okumak, tapınağına yüz sürmek geldi içimden. avcının fişeğiyle ürken üveyiğin hızıyla uçmak istedim sevdana.”

Kim duymak istemez böyle bir ilan-ı aşkı?

Dünya Kitap gazete eki, Aralık 2001

AKDENİZ’DE SOLUKLANAN BİR
“YAŞLI KELEBEK”

Emine Alıcı

Mehmet Hameş’le Mersin’in baharını kucaklamış küçük bir çay bahçesinde tanıştırılıyoruz. Yeni tanıştırılan insanların o garip huzursuzluğu, sessizliği dolduruyor ortamı bir an. Mehmet Hameş, konuşmaya başlayınca sessizlik, gerilim alıp başını gidiyor ötelere. Yeni tanışmış değil de, konuşmamız bir yerde yarım kalmış da kaldığımız yerden devam ediyor gibiyiz. Şiiri hayatının ana damarı saymış bir şair o. Hangi konuyu konuşursanız konuşun her şeyi şiirin nehrinde buluşturuyor. İnsanı kuşatan ne varsa hepsini şiirin ellerine teslim ediyor. Şiirin büyülü dünyasını yaşatıyor size; ama gerçek dünyadan koparmadan.

Ana coğrafyası Amik’ten “boynuna ak bir kolye takıp pamuktan” düşmüş Adana’nın taşlı yollarına. “Düşlerini Seyhan’ın seline kaptırmış” Mehmet Hameş. Bir süre Hatay’da, eski coğrafyasının binbir rengini kovalamış kanatlarıyla. Sonra da Akdeniz’e bir “Yaşlı Kelebek” gibi süzülerek gelmiş. Yine “düş, barış, sevgi, aşk...” diyor, Mersin körfezinde.

Ağustos gölgesinde, şiirin ince çizgisinde “hoş geldiniz” diyorum, Mehmet Hameş’e. İkindi serinliğinde ve çay eşliğinde, hayatı, insanları, coğrafyaları ve kitapları konuşuyoruz; yani şiiri.

Kitaplarınızda yer almayıp da, dergilerde yayımlanan bir şiirinizde,“şiir seferine çıkmış ey şair/aklında inceltirken sözcükleri /kalem kendini yenileyebilir/ imge bekçisidir hafıza çünkü” diyorsunuz. Şiir seferine çıkmış şaire sormak istiyorum. Şiiri şiir yapan nedir sizce?

Şiiri şiir yapan bağrında barındırdığı aşktır. Şiir hazır yasalarla çelişerek kendi yasasını yaratır. Şiir gibi aşk da, kural tanımaz ve kendi kuralını kendisi yaratır. Bu benzerlikleriyle şiirle aşk süt kardeştirler. Şiiri ve aşkı tanımayan, her ikisinin ruhuna dalamayan, ince noktalarını keşfedemeyen birinin şiir yazması imkânsızdır. Eğer yazıyor bile olsa, o şiir ölü doğar.

Şiir aşka bağlı olarak vardır. Hayatın içinde aşk da barınır. Eğer hayatı algılama cılızsa, aşk da cılız olacak, dolayısıyla şiir de kendini var edemeyecektir. Şiiri yaratan kişi, onun büyüsünü keşfetmek durumundadır. Eğer büyüsünü keşfedemiyorsa; yaratmayan tanrılar çoğaltmaktan başka bir işe yaramayacaktır.

Şiir bilinçle yazılmalıdır. Babadan oğla devredilen saltanat değildir, şiir yazma eylemi. Beslendiği kültür etkili de olsa; yetenek yoksa o kişi şiir yaratamaz. Yarattığını sansa da, çabası boşa gidecektir. Her zaman doğallık, içtenlik olmalı; anlam, sözün kabından taşmalı, söze sığmamalıdır.

Bir şiirinizde: “bilmez misin ey sevgili / zehrini topraktan alır zakkum” diyorsunuz. Zakkumun kaynağı topraksa, peki, şiirin kaynağı nedir?

Şair, her ne kadar da kendisiyle hesaplaşmak için şiir yazıyor olsa da, asıl amacı ötekini kucaklama çabasıdır; ötekine geçmişi, bulunduğu zamanı ve geleceği güçlü kavratmak, sezdirmektir. Bu da ancak insanın insana estetik değerlerleri yansıtmasıyla mümkün olur.

Rimbaud: “Şair kendinde arar; özünü elde tutmak için bütün zehirleri kendinden çıkarır” der. Bu değerli şairin de belirttiği gibi, şiirin biricik kaynağı yine kendi yaşamıdır.

“Bulut Üstü” şiirinizin bir yerinde, “Çiz ülkeler haritasını kalbine / siyam’ı akdeniz’e sal / gümrüksüz gireyim/ sınırsız mavilerine” diyorsunuz. Bu dizelerde dünyadaki sınırları kaldırma, tüm insanların bir arada “ortak sofraya azık açar gibi” buluşması isteğiniz var. Bununla birlikte aşkın da; ırk, milliyet, din... olgularına bakmadan yaşanması gerekliliğinin bir özlemi yatıyor gibi geldi bana, yanılıyor muyum?.. Bu dizelerinizi giriş yaparak, asıl şunu sormak istiyorum: Sizce şiir evrensel midir?

Evet, dünyadaki sınırları anlamsız buluyor ve insanın, insanı yabancı olarak görmesini de yadırgıyorum doğrusu. Bir gün insanlık, bu halini hem komik, hem de ilkel bulacaktır.

Şiirin evrenselliğine gelince; şiir hayatı bir bütün olarak kavrar ve bu bütünsellik dahilinde, duygu ve düşünceleri dışlaştırmaya yönelir sürekli. Şiir belli bir dilde yazılsa da, o, yazılan dilin üstüne taşan, sözcüklerle sözcüklerin dans etmesi, sözcüklerin sözcüklere sürtünmesi, sözcüklerin sözcüklerle kaynaşmasıyla elde edilen söz sanatıdır.

Şiir, bir yöreyi, bir ülkeyi, hatta Anadolu’nun küçük bir köyünü betimlese de, her zaman evrensel bir öz taşır: Çeviri yoluyla bu evrensel öz, o çevrilen dilde bazen kendine yeni bir yer oluşturur ve genişleyerek daha da zenginleşebilir. Aslında orijinali değildir söz konusu olan bu şiir. Fakat çeviren kişinin imgelem gücü de katılınca farklı bir örtüye bürünse de, çok daha zengin ve güçlü olabilir kimi zaman. Çeviri dünyasında yüzlerce örneğini görebiliriz bunun. Edebiyatın en zor çeviri türü şiir olmakla birlikte, az önce belirttiğim gibi çevirmenin gücüyle, çevrilen dildeki okuyucuya, o duyguyu, o coşkuyu yaşatabilir. Bu nedenlerle, olanakları kısıtlı da olsa şiir evrenseldir.

Yaktığın Coğrafya, Suskunluğu Su Rengi, Tay ve Ter kitaplarınızı ve henüz kitaplaşmamış şiirlerinizi dergilerde okuduğumda; sözcüklerin anlam yönünden kabuklarını kırıp, çok anlamlılıkta zenginleştiğini ve özgürleştiğini, bazı sözcüklerin ise yabani yanlarının törpülenip evcilleştirildiğini gördüm. Sözcükleri böyle kullanmanızın nedeni nedir?

Bir söz sanatı olan şiir, kendi varlığını dilde oluşturur, dille beslenip dil içerisinde şekillenir. Şair şiirini sözcüklerle örerek meydana getirir. Şiirin yaratıcısı şair sözcükleri itina ile seçerken şiirin bütünlüğü bakımından iki amaç hedefler. 1- Sözcüklerin anlamından yararlanarak şiiri zenginleştirir. 2- Sözcüklerin tınısından yararlanarak bir ses uyumu meydana getirir. Şiirin düzeni, bütünlüğü, çok renkliliği ve çok sesli olması da bu uyuma bağlıdır.

Düzyazı, cümlelerle anlam bulurken, şiir sözcüklerle anlamlanır. Şair bu anlamı zenginleştirip, özgürleştirmek mecburiyetindedir. Bunu yaparken de dilin kuralları şairi bağlamaz, hatta şiirsel gerçekliği yaratmak için kimi kez dili bozar. Sözcükleri kalıplaşmış yerlerinden koparıp şiirin kendine has yerlerine koyar. Tüm bu eylemler de, şiirin ana iskeleti olan imgeyi meydana getirir. İmge de sözcüklerle oynamak, onları törpülemek ve evcilleştirmekle oluşur. Sözcükleri, sözünü ettiğiniz şekilde kullanma nedenim bunun içindir.

Bu günlerde neler yazıyorsunuz? En son kitabınız, Tay ve Ter 2004’te çıkmıştı; yakında okuyabileceğimiz yeni bir kitabınız olacak mı?

Evet. Önümüzdeki aylarda toplu şiirlerim kitaplaşacak. Bu, toplu şiirlerime ekleyeceğim, aynı zamanda kitaba adını da veren, Yaşlı Kelebek dosyası üzerinde çalışmıştım. Bugünlerde biraz soluklanıp, mitoloji okuyorum.

Yaşlı Kelebek’i sabırsızlıkla bekliyor, verdiğiniz yanıtlar için teşekkür ediyorum.

İle sanat edebiyat dergisi, Kasım-Aralık 2006

Dipnotlar

1- Edip Cansever: insan yaşadığı yere benzer

2- korkusuz bir aşktır

deniz: çürük darağacı

3- ey kardelen kanı kar

sönüme teyelli tütsü

ayaküstü aşk kuştur

oysa hayat bireyüstü

4- Mario Vargas Liosa, Edebiyat Ne İşe Yarar?, çev.: Celal Üster, Radikal Kitap, Haziran 2001.